"Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις προσκυνηματικες μου εξορμήσεις στο περιβόλι της Παναγιάς... πήρα την απόφαση να επισκεφθώ έναν υπερήλικα και φωτισμένο γέροντα.... ηγούμενο σε μια από τις είκοσι κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους.
Η μονή που με φιλοξενούσε μου παραχώρησε αυτοκίνητο...και ξεκίνησα μια πορεία αρκετά δύσκολη, διάρκειας δύο περίπου ωρών.
Μετά από αρκετή ταλαιπωρία... έφθασα στο έξω μέρος της μονής.Η ώρα ήταν κάπως... περίεργη, αφού οι μοναχοί ξεκουράζονταν.
Μπαίνοντας στην πύλη της Μονής, συνάντησα έναν ευγενεστατο νεαρό μοναχό... ζήτημα αν ήταν 30 ετών....Τον παρακάλεσα, αν γινόταν, να δω τον γέροντα...
Με το που άκουσε την παράκλησή μου, τον ένιωσα προβληματισμένο...σαν να ζήτησα κάτι το ακατόρθωτο.
Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα ξεκούρασης...
Αφού επέμενα με ευγένεια...με οδήγησε έξω από την πόρτα του κελιού του γέροντος και αυτός έφυγε (εξαφανίστηκε) ... τρέχοντας.
Εγώ στεκομουν μπροστά σε μια παλαιά κλειστή πόρτα...
Βρισκόμουν σε αμηχανία... αφού δεν ήξερα αν έπρεπε να χτυπήσω...
Πήρα μια βαθιά ανάσα και ... χτύπησα.
Απόκριση.... καμιά.
Χτύπησα εκ δευτέρου... σιωπή.
Εκ τρίτου....το ίδιο.
Πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου...και να φύγω.
Από την άλλη σκεφτόμουν...: τόσος δρόμος και τόση ταλαιπωρία...."τσάμπα" .
Κι ενώ γύρισα προς την έξοδο... άκουσα πίσω μου δύο πόδια να σέρνονται αργά αργά.
Πήρα θάρρος...και έστρεψα και πάλι το βλέμμα μου προς την κλειστή πόρτα.
Τα αργά και βαριά βήματα κατάλαβα ότι ερχόντουσαν προς το μέρος μου...έως ότου κάποια στιγμή το πόμολο της πόρτας άρχισε να γυρίζει .
Και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά...
Με το ζόρι έβλεπα ένα γέρικο πρόσωπο να με ... κοιτά.
Με ρώτησε ποιος ήμουν και τι ζητούσα...
Τον παρακάλεσα να πάρω έστω την ευχή του και μετά να έφευγα...

Τότε η πόρτα άνοιξε για τα καλά...και αντίκρισα έναν γέροντα με κουρασμένο σαρκιο...να φορά ένα τριμμένο και στην κυριολεξία μισοσκισμενο ράσο...
Στον μικρό αυτό χώρο υπήρχε ένα παλαιό σιδερένιο κρεβάτι...μια μικρή βιβλιοθήκη και μια "τάβλα" που ανεβοκατέβαινε, κάνοντας χρέη... γραφείου.
Από το ξύλινο νταβανι κρεμόταν έως κάτω ένα κομποσχοίνι χιλίων κόμπων , στερεωμένο σ ένα μικρό καρούλι...
Ο γέροντας με κοίταζε μέσα στα μάτια...
Η φωνή του... αργή...Από το στόμα του έβγαινε μια υπέροχη ευωδία...
Μιλήσαμε αρκετή ώρα.... αλλά τον περισσότερο χρόνο τον περάσαμε κυρίως ομιλώντας για την αγάπη του χριστιανού προς τον Χριστό... αλλά και την Παναγία, αλλά και την διάκριση.

Μάλιστα μου ανέφερε ένα περιστατικό μ έναν πολύ καλό μοναχό του...ο οποίος όμως δεν ήθελε να μνημονεύει τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον ευγενή και πράο κυρο Δημήτριο.
Αν κι ο γέροντας τον παρακάλεσε επανειλημμένως να "συνέλθει"... αυτός συνέχιζε την ίδια γραμμή.
Κάποιοι πρότειναν στον ηγούμενο να συγκαλέσει την γεροντια της μονής και να τον εκδιώξουν. Άλλοι πρότειναν να τον εξορίσουν σ ένα απόμακρο και πολύ δύσβατο μετόχι της Μονής.
Όμως ο γέροντας... πονούσε.
Κάθε βράδυ στεκόταν μετά δακρύων στο εικόνισμα της Παναγίας και την παρακαλούσε για το ... παιδί του.
Αμέτρητα βράδια... αμέτρητες προσευχές.... ποτάμι δακρύων....για τον μοναχό του.Και η Παναγιά έφερε την λύση...

Κάποτε ήρθε το μαντάτο ότι ο πατριάρχης θα επισκεπτόταν την Αθωνική πολιτεία για πέντε μέρες.
Τέσσερις διανυκτερεύσεις....σε τέσσερις διαφορετικές Μονές.
Η τελευταία διανυκτέρευση θα γινόταν στην Μονή του ταπεινού γέροντος.
Την ημέρα εκείνη....όλα έγιναν σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη....
Μεγαλοπρέπεια... κωδωνοκρουσίες.,... λαμπροφορεμενοι ιερομόναχοι και διάκονοι...
Όταν ο πατριάρχης επρόκειτο να ξεκουραστεί....ο γέροντας τον πλησίασε και του είπε: "Παναγιωτατε...εγώ γράμματα πολλά δεν γνωρίζω ,.. ούτε ξέρω να ομιλώ επίσημα. Όμως θα σας πω τον πόνο μου. "
Κι άρχισε να αναφέρεται στον μοναχό του.
Στο τέλος του λέει: " Παναγιωτατε, δεν ξέρω πως.... αλλά επιθυμία μου είναι πριν φύγετε από την Μονή, να έχει διευθετηθεί και να επανέλθει στην τάξη το ... παιδί μου... διότι όλη αυτή η ιστορία Μ έχει αρρωστήσει".
Και ο ταπεινός, ήρεμος και άκακος πατριάρχης, αφού έκανε το σημείο του σταυρού του απάντησε ότι: " Η Παναγία θα βοηθήσει".

Πράγματι... κατά την διάρκεια της συνάξεως των μοναχών, παρουσία του Δημητρίου, πραγματοποιήθηκε μια πανέμορφη και εποικοδομητική ομιλία από τον Πατριάρχη.
Πίσω από μια κολώνα στεκόταν και ο "απείθαρχος" μοναχός προκειμένου να ακούσει τον λόγο.
Και ο Θεός φώτισε και τον Πατριάρχη και τον μοναχό.... ώσπου στο τέλος ο δεύτερος έσπευσε ενώπιον όλων να ασπαστεί τον πατριάρχη, ζητώντας συγνώμη για την στάση του....
Κι ο γέροντας τελειώνοντας την διήγηση του αυτή, μου είπε: "Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.
Πάνω από τα συμβούλια, και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, τις διώξεις και τις διαπομπευσεις είναι η μετά δακρύων προσευχή " !!!
Την ευχή του να έχουμε !!!

π.Γ.Πετρ./Facebook

*Αφιερωμένο σε όλους εκείνους, που έχουν μπερδέψει:
*Την διακονία με την... νοσηρή εξουσία.
* Την προσευχή με το ...εντελλεσθε.
* Τα δάκρυα με τις ... απειλές και
* Το κομποσχοίνι με το ... φραγγέλιο.