Η ζωή δεν είναι μια φωτογραφία. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα σε ό,τι είμαστε και σε ό,τι καλούμαστε να γίνουμε. Μέσα σε κάθε άνθρωπο συνυπάρχουν η πληγή και η δυνατότητα της θεραπείας, η πτώση και η δύναμη της ανάστασης, η αδυναμία και η κρυμμένη μεγαλοσύνη. Όποιος βλέπει μόνο το σκοτάδι αγνοεί ότι ακόμη και η νύχτα κουβαλά μέσα της την υπόσχεση της αυγής.
Η βαθύτερη τραγωδία δεν είναι ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει. Είναι ότι συχνά ξεχνά ποιος είναι. Ξεχνά ότι πίσω από τις αποτυχίες του υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία που δεν εξαρτάται από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες του. Ο πυρήνας της ύπαρξής του δεν ταυτίζεται με τις επιλογές του, όσο οδυνηρές κι αν είναι αυτές. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι που παραμένει άθικτο ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει.
Γι’ αυτό και η αληθινή αγάπη δεν στέκεται απέναντι στον άνθρωπο ως δικαστής. Δεν μετρά πληγές, δεν αριθμεί σφάλματα, δεν συντάσσει καταλόγους ενοχών. Η αγάπη βλέπει εκείνο που δεν φαίνεται. Διακρίνει μέσα στα ερείπια την κρυμμένη εικόνα της ομορφιάς. Αναγνωρίζει ότι πίσω από την παραμόρφωση υπάρχει ακόμη η αρχική μορφή που περιμένει να φανερωθεί.
Η κρίση κοιτάζει το παρόν και το παγώνει. Η αγάπη κοιτάζει το μέλλον και το γεννά.
Η κρίση λέει: «Αυτός είσαι».
Η αγάπη ψιθυρίζει: «Αυτός μπορείς να γίνεις».
Και μέσα σε αυτή τη μικρή διαφορά κρύβεται ολόκληρο το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κουβαλά σκιές. Οι πιο ενάρετοι γνωρίζουν μυστικές μάχες και οι πιο πληγωμένοι κρύβουν ανεξερεύνητους θησαυρούς. Η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι ένα πεδίο απόλυτου κακού ή απόλυτου καλού. Είναι ένας τόπος αγώνα, όπου καθημερινά συγκρούονται η φθορά και η ελπίδα. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το μεγαλείο της ελευθερίας: στο ότι ο άνθρωπος δεν είναι φυλακισμένος στο χθες του.
Η ενοχή συχνά λέει στον άνθρωπο ότι είναι το άθροισμα των λαθών του. Η ελπίδα του αποκαλύπτει ότι είναι κάτι ασύγκριτα μεγαλύτερο. Κανένα σφάλμα δεν μπορεί να εξαντλήσει το μυστήριο μιας ψυχής. Καμιά πτώση δεν μπορεί να ακυρώσει ολοκληρωτικά την κλήση προς το φως. Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει δυνατότητα μεταμόρφωσης. Και όσο υπάρχει δυνατότητα μεταμόρφωσης, καμία ιστορία δεν έχει τελειώσει.
Η μεγαλύτερη πνευματική ωριμότητα γεννιέται όταν μάθουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους όχι μόνο με τα μάτια της δικαιοσύνης αλλά και με τα μάτια του ελέους. Η δικαιοσύνη αποκαθιστά την τάξη· το έλεος αποκαθιστά τον άνθρωπο.
Η δικαιοσύνη εξετάζει τις πράξεις· το έλεος αγγίζει την καρδιά.
Και η καρδιά είναι πάντοτε βαθύτερη από τις πράξεις της.
Ίσως τελικά η αλήθεια για τον άνθρωπο να μην βρίσκεται στις πτώσεις του αλλά στην ακατάβλητη δυνατότητά του να σηκώνεται. Ίσως το ουσιώδες να μην είναι πόσες φορές σκοτείνιασε, αλλά ότι μέσα του δεν έσβησε ποτέ ολοκληρωτικά η δίψα για το φως. Γιατί στα βάθη κάθε ανθρώπινης ύπαρξης υπάρχει ένας τόπος που καμία αποτυχία δεν μπορεί να κατακτήσει, μια ιερή περιοχή όπου η ελπίδα παραμένει ζωντανή ακόμη και όταν όλα δείχνουν χαμένα.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως ο άνθρωπος δεν είναι το λάθος του. Δεν είναι το πάθος του. Δεν είναι η πτώση του. Είναι ένα ον που βρίσκεται διαρκώς καθ’ οδόν, ένα μυστήριο που δεν έχει ολοκληρωθεί, μια υπόσχεση που ακόμη εκπληρώνεται.
Γι’ αυτό και η πιο βαθιά μορφή αγάπης είναι να κοιτάζεις κάποιον και να βλέπεις όχι μόνο αυτό που είναι σήμερα, αλλά και όλο το φως που αγωνίζεται να γεννηθεί μέσα του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου