Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του.

  [...]Ο άνθρωπος συχνά ταυτίζει την ελευθερία με την ανεξαρτησία. Όμως η ανεξαρτησία είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή μοναξιάς. 

  Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν παύει κανείς να φοβάται την αυτοπροσφορά. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του. Όσο περισσότερο αγαπά, τόσο διευρύνεται η ύπαρξή του πέρα από τα όρια της ατομικότητάς του. Η αγάπη δεν μειώνει το πρόσωπο· το καθιστά άπειρο.

  Στο κέντρο αυτού του μυστηρίου βρίσκεται πάντοτε ένα ποτήριο. Όλη η ζωή οδηγείται αργά ή γρήγορα μπροστά στην αποκάλυψη της θυσίας. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κόστος, ούτε αληθινή αγάπη χωρίς σταύρωση του εγωισμού. Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί, στην πραγματικότητα δεν θέλει να αγαπήσει· θέλει να προστατευθεί. Αλλά ό,τι προστατεύεται υπερβολικά νεκρώνεται. Μόνο ό,τι προσφέρεται σώζεται από τη φθορά του εαυτού του.

  Η θυσία όμως δεν είναι τραγωδία· είναι μεταμόρφωση. Το μυστήριο της αγάπης συνίσταται στο ότι ο θάνατος δεν καταργείται αλλά διαπερνάται από ζωή. Η οδύνη δεν εξαφανίζεται, όμως παύει να είναι αδιέξοδο. Γίνεται πέρασμα.

 Όπως ο σπόρος πρέπει να χαθεί μέσα στη γη για να ανθίσει, έτσι και η ύπαρξη περνά μέσα από τη διάλυση της αυτάρκειας για να γεννηθεί σε μια ανώτερη πληρότητα. Η αγάπη σώζει όχι επειδή αποφεύγει τον πόνο, αλλά επειδή τον μεταβάλλει σε κοινωνία.

 Και τότε ο κόσμος παύει να είναι ένας τόπος εγκατάλειψης. Αποκτά κέντρο. Όλα συγκλίνουν προς μια αόρατη καρδιά που κρατεί μυστικά την ύπαρξη ενωμένη. Ακόμη και το κακό φανερώνεται τελικά ως αποτυχία κοινωνίας, ως άρνηση της σχέσης, ως πείσμα του όντος να υπάρχει μόνο του. 

 Η κόλαση ίσως να μην είναι τίποτε άλλο παρά η αιώνια αδυναμία του ανθρώπου να εξέλθει από τον εαυτό του.
 Η θεία παρουσία δεν εισέρχεται στον κόσμο με θόρυβο. Εμφανίζεται πάντοτε με τη λεπτότητα του φωτός που πέφτει επάνω σε κλειστά βλέφαρα. Δεν συντρίβει· περιμένει. Δεν απαιτεί· καλεί. Και αυτή ακριβώς η πραότητα αποτελεί τη φοβερότερη δύναμή της. Διότι μόνο η αγάπη που δεν εξαναγκάζει είναι άξια να μεταμορφώσει ελεύθερα τον άνθρωπο.[...]

Αλέξανδρος Βατσικουρας