Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος - Περιστατικά με τον Άγ.Πορφύριο

 Ο π.Αθανάσιος αφηγείται πλήθος θαυμαστών περιστατικών με τον Άγιο,από προσωπική εμπειρία,από περιγραφή των ιδίων των ανθρώπων που τους συνέβη,όπως επίσης και γεγονότα μετά την κοίμησή του.

Παράλυτοι ομολογητές

Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου.

Συνδέομαι με μία μαρτυρική οικογένεια, του κυρίου Νικολάου Μαρκαντώνη εξ Αθηνών. Τα τρία παιδιά τους γύρω στα 15- 16 τους χρόνια και το ένα μετά το άλλο το άλλο παρέλυον. Ο Ανδρέας πρώτος κατά σειράν και μετά ακολουθούσαν και οι δύο αδελφές του.

 Οι ευσεβείς γονείς των αγογγύστως σήκωναν τον βαρύ σταυρό της οικογενείας των, έχοντας ως είναι επόμενο και τον δικό τους προσωπικό σταυρό, της δικής τους ασθενείας λόγω της κοπώσεως. Η κάθε ημέρα τους, μαρτυρική ενασχόλησις με τους τρεις παραλύτους μάρτυρας. Η πίστις των γονέων αλλά και των παιδιών μεγάλη. Νομίζω ότι η υπομονή όλων αυτών που ζουν αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, συμβάλλει τα μέγιστα στην απόκτησι της Θείας Χάριτος.

  Ο Ανδρέας βρίσκεται τώρα εις τους ουρανούς μαζί με τους ομολογητάς Μάρτυρας κατά τον λόγο του γέροντος Παϊσίου.
Οι γονείς και οι αδελφές του με διαβεβαιώνουν ότι είχε σε μεγάλο βαθμό το χάρισμα της διοράσεως.
Με την ευλογία του γέροντός μου πήρα για λίγες ημέρες τον παράλυτο Ανδρέα εις το μοναστήρι, για μία αλλαγή παραστάσεων αλλά και δια να ξεκουράσω λίγο τους ταλαιπωρημένους γονείς του.
Έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά ομολογώ και ντρέπομαι γι’ αυτό, ότι δεν τα κατάφερα για πολύ. Εξετίμησα ακόμη περισσότερο την υπομονή των γονέων του, ενώ εγώ την έχασα γρήγορα.

Ζούσαμε τα σωτήρια πάθη του Κυρίου μας.

Η κατάνυξη του Ανδρέα διεφαίνετο κατά τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος, επειδή συνέπασχε μετά του Κυρίου, και ζούσε έντονα το Θείον Πάθος.
Οι ιερείς δυσκολεύονταν ιδιαίτερα να κοινωνήσουν τον Ανδρέα, λόγω των αναφιλητών και των κατανυκτικών δακρύων του.

Θέλεις τήν συμφορά ἤ τό συμφέρον;

π.Διονύσιος Ταμπάκης

Ρώτησε ἕνας Καλόγηρος:
-Θέλεις τήν συμφορά ἤ τό συμφέρον;
-Τό συμφέρον βέβαια!Ἄν ὅμως τό σύμ-φέρον εἶναι γιά κακό τῆς αἰώνιας ψυχῆς σου τότε σου γίνεται μεγίστη σύμ-φορά.

Τό καλύτερο σύμ-φέρον μας λοιπόν εἶναι αὐτό πού μας φέρει στόν Χριστό ,στό Φῶς καί στήν ζωή Του.

Γι’αυτό λέμε στήν Θεία Λειτουργία:
«Τά καλά καί συμφέροντα ταίς ψυχαίς ἠμῶν» καί ὄχι «ταις κοιλίαις ἠμῶν»

Μνημεία φασιστικά στην σύγχρονη Τουρκία

 Μνημειο της κεντρικης πλατειας της πολης Αμασειας στην κεντρικη Τουρκια.Δημιουργος ο γλυπτης κεμαλικος καθηγητης Tankut Oktem.Ετος δημιουργιας 1981.

 Στο εν λογω μνημειο σε περιοπτη θεση ψυλα εφιππος ο Κεμαλ.

 Κατω απο τον Κεμαλ μετωπικα υπαρχουν καποιες φιγουρες εκ των οποιων οι δυο υπηρξαν οι θρησκευτικοι παραγοντες της εποχης στην συγκεκριμενη πολη.Προκειται για τον Abdurrahman Kamil και τον Hafiz Tevfik.

 Ειναι αυτοι που παρεδωσαν στους νεοτουρκους τα ονοματα και διευθυνσεις οπως και περιουσιακα στοιχεια ολων των χριστιανων Αρμενιων και Ελληνων της περιοχης συνολικα πενηντα χιλαδες ψυχες οι οποιοι αμεσως μετα συμπεριληφθηκαν στην μακροσκελη λιστα των δολοφονηθεντων κατα την αρμενικη γενοκτονια του 1915 και αργοτερα των Ελληνων .

 Το πιο ενδιαφερον ειναι οτι στην αλλη πλευρα του μνημειου βρισκεται μια φιγουρα να κραταει εναν μπαλτα.Προκειται για τον αρχιεκτελεστη Gabas Ali.Οταν μαζευτηκε τοσος κοσμος για να εκτελεστουν δημιουργηθηκε και η αναγκη μεγαλου αριθμου εκτελεστων.

Ο Gabas Ali ο οποιος εργαζοταν χρονια στα χωραφια των αρμενιων και ελληνων και τον ειχαν δωσει και σπιτι να μεινει με την οικογενεια του πρωτος προθυμοποιειται να δημιουργησει ομαδα απο διακοσιους εκτελεστες με μπαλταδες για τον αποκεφαλισμο του αμαχου χριστιανικου πλυθησμου.

Γιατι μπαλταδες;

Επειδη η κεντρικη διοικηση των Νεοτουρκων θεωρουσε οτι η εξωντωση των Αρμενιων και Ελληνων με σφαιρες θα ηταν ιδιαιτερως δαπανηρη.

 Η συγχρονη Τουρκια των κεμαλικων θεωρησε να δηλωσει φορο τιμης στους γενοκτονους εκτελεστες της με τους μπαλταδες πλαι στον Κεμαλ.

Οι περισσοτεροι εκτελεστες διοριστηκαν βουλευτες(επι Κεμαλ οι βουλευτες διοριζοντω)αργοτερα.

 Ως μετρο συγκρισης το εν λογω μνημειο θα ηταν ισονομο αν και εφοσον η σημερινη Γερμανια ειχε το θρασος να εχει μνημειο σε κεντρικη πλατεια καποιας πολης της με μορφες των επωνυμων δημιων των στρατοπεδων συγκεντρωσης.Σε φωτογραφια σε μορφη πρωτου σχολιου η φιγουρα με τον αρχιεκτελεστη με τον μπαλτα.

πηγή

Ο μουσουλμάνος Μουσταφά από την Πόλη και προσκυνητής στο Ιάσιο:Αγαπώ πολύ την Οσία Παρασκευή

Άρθρα για την Οσία Παρασκευή την Επιβατινή ΕΔΩ

Γιατί στο Ευαγγέλιο δεν γίνεται καθόλου λόγος περί ευτυχίας;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Σε μια ορφανή…
 Πώς δεν λέγεται, τίμια ψυχή; Περί τίνος λέγεται στο Ευαγγέλιο περισσότερο απ' ό,τι περί ευτυχίας; Εμένα μου φαίνεται, ότι το Ευαγγέλιο θα μπορούσε να ονομαστεί «το Βιβλίο της Ευτυχίας» και η διδαχή του Χριστού «διδαχή περί ευτυχίας». 

 Εσένα σίγουρα σε μπέρδεψε το ότι στο Ευαγγέλιο δεν αναφέρεται ειδικά η ίδια η λέξη ευτυχία. Όμως αντί αυτής της λέξης χρησιμοποιούνται άλλες λέξεις, όπως «μακαριότητα», «χαρά», «αγαλλίαση», «παράδεισος», «σωτηρία», «αιώνια ζωή». Ειδικά η λέξη «μακαριότητα» σημαίνει ευτυχία με την καλύτερη έννοια. Όταν ξέρεις αυτό, τότε διάβασε ξανά την ομιλία του Κυρίου στους Μακαρισμούς (Ματθ. 5). 

 Η πρώτη διδαχή την οποία ο Χριστός ανήγγειλε στον κόσμο, ήταν η διδαχή περί ευτυχίας. Κατά τη διδαχή του Χριστού οι μακάριοι ή ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που είναι ταπεινοί στο πνεύμα μπροστά στον Θεό, αφού είναι δικό τους το βασίλειο των ουρανών.

 Εκείνοι που βρέχουν τις προσευχές τους με δάκρυα, αφού θα παρηγορηθούν με αξεπέραστη παρηγοριά. 

Εκείνοι που είναι πράοι και άκακοι σαν αρνιά, αφού θα κληρονομήσουν τη γη των ζώντων.

 Εκείνοι που είναι πεινασμένοι και διψασμένοι για τη δικαιοσύνη του Θεού, αφού θα χορτάσουν με την ουράνια δικαιοσύνη.

 Εκείνοι που είναι ελεήμονες με την καρδιά και με το χέρι, αφού το χέρι του

Η ζωή του ανθρώπου είναι όπως μία θάλασσα"

Επιστολή 10-10-1967

Δημ. Γκαγκαστάθης, Ιερεύς, 1902-1975

…Μου γράφεις ότι αρρώστησες από το πόδι και κάθησες αρκετόν καιρό… Τι περιμένεις; Η ζωή του ανθρώπου είναι όπως μία θάλασσα, πότε έχει γαλήνη και πότε μικρή τρικυμία και πότε μεγάλη. Όλα αυτά γίνονται δοκιμασίες του Θεού. Όταν περνούν ξεχνιούνται…
Μπαλώματα βάζομεν εις το σώμα. Εκείνο που είναι το σπουδαιότερον και που πρέπει να έχουμε πάντοτε καλά είναι η ψυχή του ανθρώπου. Όπως τρέχομε διά το σώμα σε ιατρούς, λουτρά και ξοδευόμεθα, πρέπει να πηγαίνωμεν και εις τον Πνευματικόν για την ψυχήν, που είναι και δωρεάν…
Εμένα δεν μου αρέσει η μεγάλη παρέα, δεν ημπορώ να ευχαριστηθώ, διότι δεν συνταυτίζονται με την γνώμην μου. Είναι δύσκολα. Θέλω λίγους και καλούς, για να ημπορώ να συνεννοηθώ, που σήμερον δύσκολα βρίσκεις…

Ο μικρός και αγράμματος αμαρτωλός παπαδάκος
Δημ. Γκαγκαστάθης Ιερεύς

πηγή

Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''.

 Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''. Δώσε υγεία Κύριε, δώσε οικονομική ευημερία, δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά! Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις: "εγώ λυπάμαι, Κύριε!''.

Λυπάμαι που αμάρτησα. Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα. Συγγνώμη που Σε ξέχασα!

  Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς, δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του. Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια.

 Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Πάβλοβ

πηγή

Τί λες, ωρέ πάτερ, θα σωθούμε;

Μοναχός Βικέντιος Αγιαννανίτης (1872 - 12 Οκτωβρίου 1961)

 Κατά κόσμον ονομαζόταν Γεώργιος Δράκος του Δημητρίου και της Βασιλικής. Ο μακάριος αυτός Γέροντας γεννήθηκε στο χωριό Στανός Βάλτου Μεσολογγίου το 1872. Προσήλθε το 1915 στην Καλύβη Αγίου Δημητρίου στη σκήτη της Αγίας Άννης. Εκάρη μοναχός το 1916. Ο Γέροντας Χερουβείμ γράφει πολύ ωραία γι’ αυτόν τον αγωνιστή: 
 «Ο γερο-Βικέντιος ήταν γεμάτος φυσική απλότητα. Όπου κι αν βρισκόταν, προσευχόταν με δυνατή φωνή στα μονοπάτια, στο Κυριακό, στις συναντήσεις του με τους άλλους. “Σώσε με, Παναγία μου. Σώσε με. Ελέησέ με”, τον ακούγαμε συχνά να φωνάζη. Η φωνή του έβγαινε με πόνο, με αγωνία, σαν από πληγωμένα στήθη.
 Η πονεμένη κραυγή του θύμιζε τα σοφά λόγια του αγίου Μακαρίου:
 “Εάν στενάξη η ψυχή και βοήση προς τον Θεόν, εξαποστέλλει αυτή τον πνευματικόν Μωϋσέα, τον λυτρούμενον αυτήν εκ της δουλείας των Αιγυπτίων. Αλλά πρώτον βοά και στενάζει και τότε της απολυτρώσεως την αρχήν λαμβάνει”.
Τον απασχολούσε ακατάπαυστα η υπόθεσις της σωτηρίας. Του δημιουργούσε ψυχική οδύνη. Όταν συναντούσε κάποιον στον δρόμο, μετά το “ευλογείτε”, συνήθιζε να ερωτά με την βαρειά ρουμελιώτικη προφορά του, γιατί καταγόταν από τα μέρη του Καρπενησιού:
– Τί λες, ωρέ πάτερ, θα σωθούμε;
Τίποτε άλλο δεν έλεγε. Τίποτε άλλο δεν τον απασχολούσε. Ήταν ένας άλλος Εφραίμ Σύρος στην κατάνυξη.
“Σώσε με, Παναγία μου”, παρακαλούσε, κι έτρεχαν ποτάμι τα δάκρυα. 
“Μη μ’ αφήσεις να χαθώ. Εγώ για την αγάπη του Υιού σου ήλθα εδώ από παιδί. Σώσε με, Παναγία μου, σώσε με”. Είτε εργαζόταν είτε περπατούσε στον δρόμο, φώναζε διαρκώς κι έκλαιγε σχεδόν αδιαλείπτως. “Σώσε με, Παναγία μου”…

 Μέσα στην απλή καρδιά τού Γέροντος Βικεντίου, όπου αναπαυόταν η Παναγία με τον Υιόν της, τον “Ηγαπημένον” του, αυτός ο θρήνος, αυτά τα δάκρυα μου φαίνεται πως εγεννούσαν κάποια ανεκλάλητη κρυφή χαρά. Πάντοτε ρωτούσα να μαθαίνω, τί γίνεται αυτός ο ευλογημένος άνθρωπος. Μέχρι που εκοιμήθη, προσευχόταν με τον ίδιο τρόπο θρηνών και οδυρόμενος. Ο θάνατός του, καθώς με πληροφόρησαν οι αδελφοί Καρτσωναίοι ήταν θάνατος ενός οσίου, ενός ήρωος της θρηνώδους προσευχής».
Δεν μπορεί να μη εισακούσθηκαν οι πρεσβείες της Θεοτόκου και να πήγαν χαμένες τόσες επικλήσεις και τόσα χαρμολυπικά δάκρυα και τόσες μουλιασμένες στο κλάμα προσευχές. Αναπαύθηκε ήσυχα και ωραία στις 12.10.1961.
Πήγες – Βιβλιογραφία
Χερουβείμ αρχιμ., Νοσταλγικές αναμνήσεις από το Περιβόλι της Παναγίας, Ωρωπός Αττικής 1981, σσ. 152-153.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Β’ – 1956-1983, σελ. 649-650 , Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011.

πηγή/αντιγραφή

Μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ

Των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)

«Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μία δύο φορές, κι αν δεν ακούσει, άφησέ τον με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του» 

  Υπάρχουν θέματα στη ζωή μας στα οποία οι διαφορετικές απόψεις είναι ανθρώπινο να υφίστανται. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και βλέπει την ζωή με τον τρόπο του. Υπάρχουν βεβαίως άνθρωποι που και πείρα και γνώση έχουν και, στην πνευματική ζωή, φώτιση από τον Θεό, ώστε να μπορούμε να τους συμβουλευτούμε και να ελέγξουμε την αλήθεια της γνώμης μας, ακόμη κι αν αποφασίσουμε ότι οι συμβουλές τους δεν μας ταιριάζουν.

 Υπάρχουν όμως και θέματα στα οποία δεν μπορούμε να έχουμε διαφορετική γνώμη. Αυτά έχουν να κάνουν με την πίστη και την αλήθεια της. Είναι τα δογματικά ζητήματα, αυτά που αναδεικνύουν Ποιος είναι ο Θεός που πιστεύουμε, ποια είναι η Εκκλησία στην οποία είμαστε μέλη, ποιο είναι το νόημα της ζωής που μας δόθηκε και ακολουθούμε. Εκεί δεν χωρούν συμβιβασμοί, αλλά όποιος ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες, αποκόπτει τον εαυτό του από την πίστη, αμαρτάνει έχοντας διαστραφεί ως προς την αλήθεια.

  Είναι εύκολο ο καθένας μας να αυτοαναγορευθεί προστάτης της πίστης και να κατηγορεί άλλους ανθρώπους ως αιρετικούς. Δεν είναι φαινόμενο των καιρών μας, αλλά ίσχυε στην Εκκλησία από την αρχή της παρουσίας της στον κόσμο. 

Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος μας υποδεικνύει κάποια κριτήρια με τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα. Τη αναφορά του για τις συμβουλές στους αιρετικούς και την αυτοκαταδίκη τους δεν την απευθύνει στον καθέναν μας μέσα στην Εκκλησία, αλλά στον μαθητή του τον απόστολο Τίτο, ο

"Μάνα ο κόσμος μας πρόδωσε" (τοίχος στη Συρία)

Φεύγω, μάνα.
Αν δεν γυρίσω,
θα ‘μαι ένα λουλούδι σε αυτό το βουνό
ένα κομμάτι γης για έναν κόσμο
μεγαλύτερο από αυτόν.
Φεύγω μάνα.
Αν δεν γυρίσω,
το κορμί μου θα εκραγεί εκεί όπου βασανίζουν
και το πνεύμα μου θα μαστιγώσει όπως
η καταιγίδα, όλες τις πόρτες τους.
Εγώ φεύγω…Μάνα…
Αν δεν γυρίσω,
Η ψυχή μου θα ΄ναι λόγος
για όλους τους ποιητές.

Κουρδικό ποίημα στην μνήμη της ηρωίδας Asia Ramazan Antar, που πέθανε στα 20 της χρόνια για να υπερασπιστεί την Συρία από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.

Μετάφραση Ioannis Skarlatos

πηγή

Ο Δανός αλκοολικός και η θαυματουργή επέμβαση του Αγίου Τσάρου Νικολάου

 Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος είναι γνωστό ότι αγωνίστηκε ενάντια στον αλκοολισμό,μία μάστιγα που ταλαιπωρούσε και τότε την ρωσική κοινωνία.Την περιόδο εκείνη η Ρωσική Εκκλησία εξέδιδε δεκάδες περιοδικά που αναφέρονταν σε αυτό το πάθος,ενώ είχαν ιδρυθεί δεκάδες ορθόδοξες αδελφότητες που βοηθούσαν στον αγώνα ενάντια στο πάθος του αλκοολισμού.

 Παρακάτω θα περιγράψουμε ένα θαύμα του Αγίου Τσάρου Νικολάου σ΄έναν Δανό ο οποίος για δεκαέξι χρόνια ήταν αλκοολικός και ναρκομανής.
 Διηγείται ο Jan Michael Vester,Δανός στην καταγωγή,ο οποίος αργότερα βαπτίστηκε Ορθόδοξος και έλαβε το όνομα Νικόλαος,προς τιμήν του Αγίου Τσάρου Νικολάου του Β'.

«Συνέβη το 1995. Μιλώ γι'αυτό επειδή αισθάνομαι πόσο σημαντικό είναι να μάθει ο κόσμος.Παρακαλώ τον Θεό να μου δώσει δύναμη να παρουσιάσω με ειλικρίνεια και με τον προσήκοντα σεβασμό προς τον Άγιο Βασιλομάρτυρα Νικόλαο,όλα όσα έλαβαν μέρος.
 Από το 1979 μέχρι το 1995 ήμουν αλκοολικός και ναρκομανής.Πότε δεν έζησα την ζωή μου με την συνηθισμένη έννοια της λέξης:από τα 16 μου χρόνια η ζωή μου σημαδεύτηκε από αυτά τα πάθη.
 Ταυτόχρονα,αισθανόμουν μία μυστηριώδη έλξη προς την ρωσική ιστορία,την ρωσική θρησκεία και τον ρωσικό λαό.
 Αυτή η έλξη πήρε διαστάσεις και έγινε πάθος για κάθετί ρωσικό.Ταυτόχρονα όμως με ''γοήτευαν'' το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.Δεν χόρταινα να μελετώ την ιστορία του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ρωσίας,του πολιτικού συστήματος κ.τ.λ.,ενώ ταυτόχρονα ήμουν συχνά μεθυσμένος και ζαλισμένος από τα ναρκωτικά.
 Καταστρεφόμουν και πνευματικά και σωματικά. Κάποιος που δεν είναι αλκοολικός,δεν μπορεί να φανταστεί το μέγεθος της ανθρώπινης κατάπτωσης,την βασανιστική κατάσταση που βίωνα.Περνούσαν τα χρόνια και το μόνο που αισθανόμουν ήταν αυτή η σκληρή αγωνία που μου προξενούσαν τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.Τίποτα:ούτε μόρφωση,ούτε αξιοπρέπεια,ούτε πίστη.Τίποτα.Για δεκαέξι χρόνια μόνο πόνος.
 Το 1995 συνάντησα κάποιους καλούς ανθρώπους οι οποίοι με προέτρεψαν να αντικρύσω το πρόβλημά μου από μία άλλη σκοπιά,την πνευματική.Να το δω ως μία πνευματική ασθένεια.
 Τότε ήταν που επισκέφτηκα το Τσάρσκογιε Σέλο (σημ. μετ:Σύμπλεγμα εξοχικών παλατιών και πάρκων στη ΒΔ Ρωσία. Μέχρι και το τέλος της μοναρχίας, το Τσάρσκογιε Σελό ήταν ο αγαπημένος τόπος αναψυχής της ρωσικής αριστοκρατίας. Μάλιστα εκεί κρατήθηκε προσωρινά ο έκπτωτος αυτοκράτορας Νικόλαος Β΄,την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1917) και σε άλλα ιστορικά μέρη.
 Την περίοδο εκείνη και για τρεις μήνες δεν ήπια καθόλου αλκοόλ.Σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού μου στην Ρωσία δεν με εγκατέλειψε η φριχτή επιθυμία να πιώ.Αισθανόμουν σαν να βρισκόνταν  στο στομάχι μου ένα κομμάτι πάγου που ποτέ δεν έλιωνε.

 Μία μέρα πήγα να λειτουργηθώ στο μικρό παρεκκλήσι στους ''Κήπους του Αλέξανδρου'' μαζί με έναν φίλο τον οποίο γνωρίζω εδώ κι δεκαεπτά χρόνια. Στον

Στη Θεία Κοινωνία πρέπει να αναζητούμε μάλλον το φάρμακο για τις πληγές και τα τραύματά μας.

 Παρόλα αυτά δεν πρέπει να απέχουμε από τη μετοχή μάς στή Θεία Κοινωνία, μόνο και μόνο επειδή έχουμε έντονο το συναίσθημα της αμαρτωλότητάς μας.

Απεναντίας, θα πρέπει να προσερχόμαστε και να κοινωνούμε με περισσότερη λαχτάρα και δίψα, για να βρούμε σ' Αυτήν την υγεία τής ψυχής και την καθαρότητα τού πνεύματος. Πάντοτε όμως με ταπείνωση και πίστη και κρίνοντας συνεχώς τούς εαυτούς μας ως ανάξιους μιας τέτοιας Χάρης.

 Στη Θεία Κοινωνία πρέπει να αναζητούμε μάλλον το φάρμακο για τις πληγές και τα τραύματά μας. Αν περιμένουμε να φθάσουμε σε τέτοιο πνευματικό ύψος και καθαρότητα, ώστε να θεωρήσουμε τον εαυτό μάς ως ικανό και άξιο τής μετοχής μάς στα Άγια Μυστήρια, τότε πραγματικά δεν θα ήμασταν σε θέση να κοινωνήσουμε ούτε μια φορά το χρόνο.

Αγίου Κασσιανού-«Συνομιλίες με τους Πατέρες της ερήμου»

πηγή

Το θαύμα του Οσίου Ιακώβου και ο μακαριστός Επίσκοπος Νικαίας Γεώργιος Παυλίδη

 Ενα χαρακτηριστικό θαύμα του Οσίου Ιακώβου, αφορά τον μακαριστό Επίσκοπο Νικαίας Γεώργιο Παυλίδη, έναν άγιο άνθρωπο,που είχε έλθει στο Μοναστήρι,πριν αρρωστήσει,στον Γέροντα Ιάκωβο και είχε εξομολογηθεί.

 Υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση και νοσηλευόταν στην εντατική σε Νοσοκομείο των Αθηνών, σε κατάσταση καταστολής.

 Κάποιοι παρακάλεσαν τον Γέροντα να πάει να τον σταυρώσει με το χεράκι του Οσίου Δαβίδ και να προσευχηθεί γι' αυτόν.

 Πράγματι πήρε το χεράκι του Οσίου Δαβίδ, πέρασε από τον Αγιο Ιωάννη τον Ρώσο και τον παρακάλεσε να πάει κι αυτός μαζί του για να βοηθήσει.Πήγαν στο Νοσοκομείο και για μισή ώρα κάθισε μόνος του δίπλα στον Μητροπολίτη, ο οποίος ήταν σε αφασία και προσευχήθηκε.Μετά μισή ώρα άνοιξε την πόρτα και είπε στους συνεργάτες του Μητροπολίτη :

 «Σας θέλει ο Σεβασμιώτατος» ,ο οποίος είχε ανασηκωθεί καθόταν στο κρεβάτι και άρχισε να συνομιλεί με τους συνεργάτες του!  

(Απόσπασμα από ομιλία του Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαβίδ Γέρ.Γαβριήλ, στην Λάρισα,την 6-4-2014).

πηγή

Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός.

Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Ὁ χριστιανισμός ἐκπολιτίζει, ἀλλά ὁ πολιτισμός δέν ἐκχριστιανίζει. Θεωροῦμε κατόρθωμα, ὅτι φθάσαμε σέ μηχανές πού «σκέπτονται» καί ἐνεργοῦν σάν «ἄνθρωποι». Ὁ κίνδυνος ὅμως εἶναι, νά καταντήσουν οἱ ἄνθρωποι, νά σκέπτωνται καί νά αἰσθάνωνται σάν μηχανές. Ἤ, μήπως ἤδη ἔχουμε καταντήσει ἔτσι; Διερωτώμεθα...
Τήν ἐποχή μας κατακλύζουν οἱ ''κομπιοῦτερς - μνῆμες''. Ὁ σύγχρονος ὅμως ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος χωρίς Χριστό, πάσχει κυρίως ἀπό ''κομπιοῦτερ - λήθης''. Δηλαδή, θέλει καί προσπαθεῖ νά ξεχάση τούς φόβους του, τίς ἀνασφάλειές του καί τίς ἐν γένει ἐνοχές του καί ὄχι νά ἀποβάλλη τά πάθη του καί ὅλες τίς συνέπειες ἀπό αὐτά. Ἐνῶ, ὅταν καί ἐάν ζοῦμε κατά Θεόν, θέλουμε, ὄχι νά ξεχάσουμε τά πάθη μας, ἀλλά νά τά θεραπεύσουμε.

Ταλαίπωρε ἄνθρωπε, ψάξε μέσα σου, ψάξε γιά σένα. Ἀπό σένα πηγάζουν ὅλα, ἀπό τά πάθη σου, ἀπό τόν ἐγωϊσμό σου, ἀπό τίς ζήλειες σου, ἀπό τίς κακίες, τά κόμπλεξ σου καί τόσα ἄλλα. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτός.
Μή στάζης δηλητήριο, δέν προξενεῖς τίποτε στούς ἄλλους. Ἐσύ μόνος σου αὐτοδηλητηριάζεσαι καί αὐτοτιμωρεῖσαι.

Εἶπε Γέρων: «Ὑπάρχουν λάθη, πού τά δικαιολογῶ καί πάθη πού τά συγχωρῶ, εἶναι τά δικά μου». Ἐγωισμός, ὑπερηφάνεια, πλεονεξία, φιλαυτία, αὐταρέσκεια κ.λ.π.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, που ἀντί νά ἀγωνίζωνται πῶς θά ζήσουν κατά Θεόν, ἀπεραντολογοῦν σέ σχολαστικές συζητήσεις περί Θεοῦ καί Ἁγίων. Ἄν τύχη καί δοῦν δύο πόρτες, πού στή μία εἶναι γραμμένο ''παράδεισος'' καί στήν ἄλλη ''Διάλεξις περί Παραδείσου'' θά προτιμήσουν νά μποῦν στήν δεύτερη πόρτα....
Μέ τίς ἀτέρμονες δογματικές συζητήσεις, ἐκζητήσεις καί ἐκκλησιολογικές φιλονεικίες ἐπιχειροῦμε νά μποῦμε στά οἰκογενειακά τοῦ Θεοῦ. Καί τό μόνο πού καταφέρομε εἶναι νά μένωμε, δυστυχῶς, ἔξω ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ.

Ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης:
«Ὅλοι εἴμαστε, ἀναμφισβήτητα, παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά πόσοι ἀπό μᾶς βρίσκονται στό σπίτι τοῦ Πατέρα τους»;

πηγή