Ο Ιωάννης Πίτσουλας, νεαρός δάσκαλος από τη Ναύπακτο, είχε αποφοιτήσει από το Διδασκαλείο Αθηνών και επέλεξε να υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός στη Μακεδονία, σε μια εποχή που η ελληνική παιδεία αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα του Μακεδονικού Αγώνα. Διορίστηκε στη Γουμένισσα και εγκαταστάθηκε εκεί στα τέλη Οκτωβρίου του 1904. Δεν πρόλαβε όμως να διδάξει για πολύ.
Στις 21 Νοεμβρίου 1904, έξω από τη Γουμένισσα, έπεσε στα χέρια ένοπλου σώματος κομιτατζήδων του Αποστόλ Πέτκωφ. Οι πηγές της εποχής και οι μεταγενέστερες ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι δολοφονήθηκε και απαγχονίστηκε σε δέντρο. Η μνήμη του διασώθηκε και στο μνημείο των πεσόντων του Μακεδονικού Αγώνα στη Γουμένισσα, όπου το όνομά του αναγράφεται ως «Πιτσούλας Ιωάννης, διδάσκαλος εκ Ναυπάκτου».
Εδώ βρίσκεται και όλο το μεγαλείο της θυσίας του.Δεν πήγε στη Μακεδονία ως στρατιώτης. Πήγε ως δάσκαλος,με μοναδικά του όπλα το βιβλίο, τη γλώσσα, την πίστη και την ελληνική παιδεία. Και πλήρωσε με τη ζωή του την επιλογή να σταθεί δίπλα στους Έλληνες της Μακεδονίας.
Στον πλάτανο όπου, απαγχονίστηκε, τοποθετήθηκε αργότερα αναθηματική πλάκα με την επιγραφή:«ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΤΟ 1904 ΕΚΡΕΜΑΣΘΗ ΥΠΟ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΒΟΥΡΓΑΡΩΝ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΣΟΥΛΑΣ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ».
Ο Πίτσουλας δεν πρόλαβε να δει τη Μακεδονία ελεύθερη. Πρόλαβε όμως να αφήσει πίσω του κάτι που δεν κρεμιέται και δεν σκοτώνεται τη μνήμη της θυσίας.Γιατί ο Μακεδονικός Αγώνας δεν γράφτηκε μόνο από τους οπλαρχηγούς και τα όπλα. Γράφτηκε και από δασκάλους, ιερείς, μαθητές, γυναίκες και απλούς ανθρώπους που κράτησαν ζωντανή την ελληνική συνείδηση μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες.Ο Ιωάννης Πίτσουλας ήταν ένας από αυτούς.
22 μόλις χρόνια ζωής. Μια ολόκληρη ζωή θυσίας.ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Υ.Γ ~Ούτε ιερό ούτε όσιο~
Μην ξεγελιέστε από τις σημερινές φωτογραφίες σε μοναστήρια, τα κεριά, τις μετάνοιες και τις επιμελημένες δημόσιες εμφανίσεις. Η ιστορία δεν κρίνει τους ανθρώπους από το πού φωτογραφίζονται, αλλά από το τι υπερασπίζονται όταν έρθει η ώρα της ευθύνης.
Ο Ιωάννης Πίτσουλας και τόσοι άλλοι Μακεδονομάχοι δεν έδωσαν απλώς λόγια για τη Μακεδονία. Έδωσαν αίμα, έδωσαν τη νιότη τους, έδωσαν την τελευταία τους ρανίδα.
Ένα και πλέον αιώνα αργότερα, κάποιοι που ποζάρουν ευλαβικά μπροστά σε εικόνες και μοναστήρια αποδείχθηκαν πρόθυμοι να ξεπουλήσουν ακόμη και το όνομα της Μακεδονίας.Γιατί το ιερό και το όσιο δεν βρίσκονται στον φακό μιας φωτογραφίας. Βρίσκονται στη στάση ζωής.
Άλλοι κρεμάστηκαν από τα δέντρα για τη Μακεδονία,κάποιοι άλλοι απλώς κρεμάστηκαν από την εξουσία και η ιστορία, ευτυχώς, θυμάται και τους δύο..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου