Εκείνος δεν φεύγει.
Ο Θωμάς γνώρισε τον πόνο, την απώλεια και την αμφιβολία. Μα δεν έπαψε να Τον αναζητά. Κι ο Χριστός δεν τον μάλωσε. Γύρισε πίσω για εκείνον. Του έδειξε τις πληγές Του, κι εκεί, μπροστά στον Αναστημένο Κύριο, η αμφιβολία έγινε δάκρυ, και το δάκρυ έγινε ομολογία: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου..»
Κι εμείς, πόσες φορές δεν γινόμαστε Θωμάδες;
Πονάμε και ρωτάμε: «Θεέ μου, πού είσαι; Γιατί σωπαίνεις;»
Μα ίσως η σιωπή Του να μην είναι απουσία. Ίσως να είναι η στιγμή που ο Χριστός στέκεται πιο κοντά μας απ’ όσο μπορούν να Τον δουν τα μάτια μας. Μη φοβάσαι τις πληγές σου. Άφησέ τες στα χέρια Του. Εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο πόνο, ο Θεός μπορεί να γεννήσει φως. Άγιε Απόστολε Θωμά, δίδαξέ μας να κρατούμε τον Χριστό ακόμη κι όταν η πίστη μας λιγοστεύει, να ψιθυρίζουμε με όλη μας την καρδιά: «Ο Κύριός μου και Θεος μου..»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου