Ο γάμος είναι κοινωνία ζωής. Είναι πορεία δύο ανθρώπων που καλούνται να συζητούν μαζί όχι μόνο πού θα πάνε διακοπές, τι θα αγοράσουν ή πώς θα διαχειριστούν τα οικονομικά τους, αλλά πολύ περισσότερο όσα αγγίζουν τη συνείδηση, την πίστη και την πνευματική τους πορεία. Ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν πρέπει να γίνεται αιτία περιφρόνησης ή διχασμού. Χρειάζεται συζήτηση, προσευχή, ενημέρωση και διάκριση.
Και εδώ θέλω να είμαι απολύτως σαφής.
Δεν λέω ότι η σημερινή κάρτα είναι το χάραγμα της Αποκαλύψεως. Δεν έχω δικαίωμα να φορτώσω στη συνείδηση ενός ανθρώπου μια τέτοια βεβαιότητα.
Αλλά επίσης δεν λέω: “τρέξτε να την πάρετε, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα”.
Η δική μου στάση είναι: μη βιάζεστε. Εξετάστε. Ρωτήστε. Προσευχηθείτε. Μην παραδίδετε τη συνείδησή σας στην ευκολία.
Δεν είναι στάση χωρίς προηγούμενο. Ο Άγιος Παΐσιος είχε μιλήσει με μεγάλη ανησυχία για συστήματα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης και είχε κάνει ακριβώς τη διάκριση που πολλές φορές σήμερα χάνεται: άλλο η ταυτότητα και άλλο το ίδιο το χάραγμα. Σε εκκλησιαστικές πηγές παρατίθεται η χαρακτηριστική θέση του ότι η ταυτότητα «δεν είναι το σφράγισμα», αλλά τη θεωρούσε προπαρασκευαστικό στάδιο προς αυτό.
Επίσης, το 2016 Αγιορείτες πατέρες υπέγραψαν υπόμνημα με το οποίο τάχθηκαν εναντίον της παραλαβής της τότε σχεδιαζόμενης «Κάρτας του Πολίτη». Αυτό αποτελεί συγκεκριμένη εκκλησιαστική φωνή που δικαιολογεί τουλάχιστον τη σοβαρή επιφύλαξη και την ανάγκη να μη χλευάζουμε εκείνον που προβληματίζεται.
Γιατί υπάρχει όμως ένας ακόμη κίνδυνος που με απασχολεί.
Να συνηθίσουμε να λέμε πάντοτε “ναι”, επειδή κάτι μας προσφέρεται ως ευκολότερο.
Σήμερα μπορεί να είναι μια κάρτα. Αύριο ένας αριθμός. Μεθαύριο μια άλλη τεχνολογική διευκόλυνση. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα αυτά είναι το χάραγμα. Λέω όμως ότι ο χριστιανός πρέπει να μάθει να ρωτά: Τι δέχομαι; Γιατί το δέχομαι; Είναι αναγκαίο; Τι συνεπάγεται; Πού βρίσκεται η ελευθερία μου; Πού βρίσκεται η συνείδησή μου;
Η ίδια η Πολιτεία σήμερα παρουσιάζει τον Προσωπικό Αριθμό ως ενιαίο αριθμό ταυτοποίησης που συνδέει βασικούς αριθμούς όπως ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και στοιχεία ταυτότητας. Η επίσημη ενημέρωση αναφέρει επίσης ότι η απόδοσή του είναι υποχρεωτική και ότι προβλέπεται αυτόματη έκδοση ακόμη και για όσους δεν προχωρήσουν οι ίδιοι στη διαδικασία. Αυτά είναι τα σημερινά διοικητικά δεδομένα· δεν αποτελούν από μόνα τους θεολογική απόδειξη περί “χαράγματος”.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να είμαστε σοβαροί.
Η Αποκάλυψη περιγράφει μια πραγματικότητα στην οποία το χάραγμα συνδέεται με τη δυνατότητα του ανθρώπου να «ἀγοράσῃ ἢ πωλῆσαι». Δεν χρειάζεται λοιπόν να κατασκευάζουμε προφητείες. Χρειάζεται να καλλιεργούμε συνείδηση.
Γιατί αν κάποτε ο άνθρωπος βρεθεί πραγματικά μπροστά σε επιλογή που θα συγκρούεται με την πίστη του στον Χριστό, τότε δεν θα είναι ώρα για θεολογικές ασκήσεις επί χάρτου. Θα χρειάζεται ανθρώπους που έχουν μάθει να λένε «όχι» όταν η συνείδησή τους το απαιτεί.
Και τότε πράγματι το κόστος μπορεί να είναι μεγάλο.
Γι' αυτό δεν θέλω ούτε έναν χριστιανισμό πανικού ούτε έναν χριστιανισμό εφησυχασμού.
Δεν θέλω να φωνάζουμε σήμερα ότι «ήρθε το χάραγμα», όταν δεν μπορούμε να το τεκμηριώσουμε.
Αλλά δεν θέλω και να αποκοιμίζουμε τον κόσμο λέγοντάς του:
«Πάρε ό,τι σου δίνουν. Αποδέξου ό,τι σου παρουσιάζουν. Μην προβληματίζεσαι.»
Όχι.
Η Ορθοδοξία δεν μας δίδαξε ούτε φόβο ούτε αφέλεια. Μας δίδαξε διάκριση.
Ας ακούσουμε λοιπόν τις προειδοποιήσεις των Αγίων χωρίς να τις μετατρέπουμε σε πανικό. Ας μην ονομάζουμε αυθαίρετα κάθε τεχνολογική εξέλιξη «χάραγμα», αλλά ας μη θεωρούμε επίσης κάθε αντίσταση στη σταδιακή συγκέντρωση και ψηφιοποίηση της ταυτότητάς μας γραφικότητα.
Και μέσα στην οικογένεια, ας μην περιφρονούμε τη συνείδηση του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας. Καθίστε μαζί. Συζητήστε. Προσευχηθείτε. Ακούστε ο ένας τον φόβο και τον προβληματισμό του άλλου.
Γιατί τελικά το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι ποια κάρτα έχουμε στην τσέπη μας.
Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι:
Ποιος έχει την καρδιά μας;
Και εάν η καρδιά ανήκει πραγματικά στον Χριστό, τότε ο άνθρωπος πρέπει από σήμερα να μαθαίνει τη διάκριση, ώστε αν έρθει ποτέ η ώρα του πραγματικού και μεγάλου «ΟΧΙ», να έχει ακόμη τη δύναμη να το πει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου