Η Παναγία δεν ζητά να την θαυμάζουμε. Ζητά να την μιμούμαστε.

Συχνά στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δέος, λέγοντας λόγια θαυμασμού και τιμής. Κι αυτό είναι σωστό, γιατί η τιμή προς το πρόσωπό της είναι θεμελιωμένη στην παράδοση της Εκκλησίας. Όμως ο θαυμασμός από μόνος του, αν δεν οδηγεί κάπου, παραμένει στάσιμος. Η Παναγία δεν θέλει απλώς θεατές της αρετής της· θέλει μιμητές.

Το «Ναι» της στον Ευαγγελισμό δεν ήταν μια στιγμιαία πράξη, αλλά στάση ζωής: ταπείνωση, εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, υπομονή στον πόνο, σιωπή όταν τα λόγια δεν χωρούσαν, παρουσία δίπλα στον Υιό της μέχρι τον Σταυρό. Αυτά δεν είναι ιδιότητες για να τις θαυμάζουμε από απόσταση· είναι δρόμος που μας καλεί να βαδίσουμε.

Να τη μιμηθούμε σημαίνει να λέμε κι εμείς το δικό μας «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» στις δυσκολίες της ζωής μας. Να κρατάμε ταπείνωση στις επιτυχίες μας. Να εμπιστευόμαστε τον Θεό όταν δεν καταλαβαίνουμε το σχέδιό Του. Να στεκόμαστε με αγάπη δίπλα σε όσους πονούν, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Και ίσως γι' αυτό η Παναγία συγκινεί τόσο βαθιά τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είναι μια μακρινή βασίλισσα που ζητά θαυμασμό, αλλά μια μητέρα που δείχνει τον δρόμο. Δεν κρατά τα βλέμματα πάνω της, αλλά τα στρέφει πάντοτε προς τον Χριστό.
Όσο περισσότερο της μοιάζουμε στην ταπείνωση, στην πίστη και στην αγάπη, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε τον Υιό της. Η αληθινή τιμή προς την Παναγία δεν είναι μόνο τα λόγια, οι ύμνοι και τα εγκώμια. Είναι η προσπάθεια να κάνουμε τρόπο ζωής όσα εκείνη έζησε.

Η Παναγία δεν ζητά να την κοιτάζουμε μόνο. Ζητά να περπατήσουμε στα ίχνη της.
Παναγία Μητέρα μας, δίδαξέ μας να λέμε κι εμείς καθημερινά:
«Γενηθήτω το θέλημά Σου».
Ο καλύτερος ύμνος προς την Παναγία δεν ψάλλεται με τα χείλη, αλλά γράφεται με μια ζωή που προσπαθεί να της μοιάσει.

Αρχμ Χριστοδουλος