Στις πιο αληθινές στιγμές της ζωής μας νιώθουμε ότι κάποιος μας γνωρίζει καλύτερα από όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Ότι υπάρχει ένα βλέμμα που αγκαλιάζει τις αντιφάσεις μας χωρίς να τις απορρίπτει. Που γνωρίζει τις αποτυχίες μας χωρίς να μας ταπεινώνει. Που βλέπει τις πληγές μας χωρίς να αποστρέφεται το πρόσωπό του.
Η θεολογική εμπειρία ονομάζει αυτή τη μυστική πραγματικότητα Θεό.
Όχι ως μια αφηρημένη ιδέα ή ως μια θεωρία για την προέλευση του κόσμου, αλλά ως εκείνη την αγάπη που προηγείται κάθε ανθρώπινης κίνησης. Ως την αόρατη πηγή από την οποία αναβλύζει η δυνατότητα να υπάρχουμε, να αγαπάμε και να ελπίζουμε.
Ο άνθρωπος τότε παύει να βλέπει τον εαυτό του ως απομονωμένη μονάδα και αρχίζει να τον αντιλαμβάνεται ως σχέση. Δεν είναι ένα κλειστό σύστημα συνείδησης, αλλά μια ύπαρξη ανοιχτή προς το άπειρο. Ο εαυτός δεν είναι φυλακή. Είναι παράθυρο.
Και όσο περισσότερο αγαπά κανείς, τόσο περισσότερο γίνεται ο εαυτός του.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί οι πιο φωτισμένοι άνθρωποι της ιστορίας δεν μιλούσαν διαρκώς για τον εαυτό τους. Δεν αναζητούσαν την αυτοπραγμάτωση ως αυτολατρεία. Είχαν στραμμένο το βλέμμα τους προς κάτι μεγαλύτερο. Όπως το λουλούδι δεν ανθίζει κοιτάζοντας τον εαυτό του αλλά στρεφόμενο προς τον ήλιο, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκει την αλήθεια του όταν υπερβαίνει τη στενή αυτάρκεια και ανοίγεται στην κοινωνία της αγάπης.
Η ψυχή διψά για αυτή την υπέρβαση ακόμη κι όταν δεν το γνωρίζει. Πίσω από κάθε φιλοδοξία κρύβεται η επιθυμία της πληρότητας. Πίσω από κάθε φόβο εγκατάλειψης κρύβεται η αναζήτηση μιας αγάπης που δεν θα χαθεί. Πίσω από κάθε αναζήτηση νοήματος κρύβεται η νοσταλγία μιας πατρίδας που η καρδιά θυμάται χωρίς να έχει δει.
Γι’ αυτό και ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται μόνο με απαντήσεις. Θεραπεύεται με παρουσία. Με ένα βλέμμα που τον αναγνωρίζει. Με μια αγάπη που δεν τον χρησιμοποιεί. Με μια αλήθεια που δεν τον συντρίβει.
Ίσως τελικά ο εαυτός να μην είναι κάτι που κατασκευάζουμε αλλά κάτι που αποκαλύπτεται. Ίσως να μην είναι έργο δύναμης αλλά έργο ανταπόκρισης. Μια απάντηση σε μια κλήση που προηγείται από πάντα.Και τότε η ζωή ολόκληρη αποκτά νέο νόημα.
Δεν είμαστε τυχαία πλάσματα χαμένα μέσα σε έναν αδιάφορο κόσμο. Είμαστε υπάρξεις που έχουν κληθεί σε διάλογο. Η βαθύτερη αλήθεια μας δεν βρίσκεται στην αυτάρκεια αλλά στη σχέση. Δεν βρίσκεται στην κατοχή αλλά στη δωρεά. Δεν βρίσκεται στην απομόνωση αλλά στην κοινωνία.
Ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά ο εαυτός του όταν ανακαλύπτει ότι η ύπαρξή του είναι αγαπημένη πριν ακόμη γίνει άξια αγάπης.
Και τότε, μέσα στη σιωπή της καρδιάς, ακούγεται η πιο παρηγορητική αλήθεια:
ότι η ζωή δεν είναι ένα αίνιγμα που πρέπει να λυθεί, αλλά ένα δώρο που καλούμαστε να αποδεχθούμε με ευγνωμοσύνη, ταπείνωση και αγάπη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου