...όταν μέτρο σύγκρισης είναι ο ζώντας Θεός...

Ο Φαρισαίος δεν ευχαριστιέται μόνο να δοξάζει το Θεό για τη πίστη του στο Νόμο, αλλά θέλει να βάλει σε δεύτερο πλάνο τους άλλους ,τους αμαρτωλούς Η λέξη «Φαρισαίος» προέρχεται από το αρχαίο εβραϊκό ρήμα που σημαίνει «χωρίζω». Ο Φαρισαίος είναι το πρόσωπο εκείνο που «χωρίστηκε» από κάθε ανομία ,αλλά και από τους «ακάθαρτους» που δεν είναι σαν αυτόν .Επειδή αυτός είναι αναγνωρισμένος στη κοινωνία ως άνθρωπος του νόμου έχει την υποχρέωση να ομολογήσει στο όνομα του νόμου και να μάθει στους αμαρτωλούς το Νόμο.


Έτσι όμως αυτός χωρίζεται όχι μόνο από την αμαρτία ,αλλα και από τον αμαρτωλό και μπροστά στο καθήκον του να μάθει στους άλλους το Νόμο, υψώνεται μπρός του ένα αξεπέραστο εμπόδιο, και έτσι δε μπορεί να μεταδώσει στους άλλους αυτό για το οποίο ο ίδιος πιστεύει ότι είναι ο απολαύον ωφελείας Εμείς οι αμαρτωλοί δεν αισθανόμαστε καλά όταν κάποιος αρχίζει να αυτοδικαιώνεται.

Να λοιπόν γιατί ο Φαρισαίος χαράζοντας όρια ανάμεσα σε αυτόν και τον αμαρτωλό, παύει να είναι πια διδάσκαλος και δεν είναι χρήσιμος σε κανένα.

Ας ζήσουμε λοιπόν έχοντας ως μέτρο μας το Χριστό.

Όταν οι άγιοι μας ονόμασαν τους εαυτούς τους «μεγάλους αμαρτωλούς» δεν το έκαναν από ψευδοταπείνωση. Ονόμασαν τους εαυτούς τους «μεγάλους αμαρτωλούς» όχι επειδή ταιριάζει στους χριστιανόυς να λέγονται έτσι, αλλά επειδή στη καρδιά τους στη συνείδηση τους, αυτό αισθανόταν. Δεν είχαν ως μέτρο τους κάτι που μπορείς να φθάσεις ,αλλά τον Επουράνιο Πατέρα. Είναι ζωντανοί επειδή υψώνονται προς αυτόν τον Ουρανό, ενώ ο Ουρανός μένει απέραντος και άπειρος πάνω από τα κεφάλια τους. Οι πιστοί των άλλων θρησκειών μπορούν να πουν : «Να ,εμείς τα εκπληρώσαμε όλα». Να μη γελιόμαστε, χωρίς να θέλω να μειώσω τους πιστούς των άλλων θρησκειών,σε οποιαδήποτε θρησκεία είναι δύσκολο να εκπληρώσεις τα πάντα.


Ο χριστιανός όμως ούτε για ένα δευτερόλεπτο δε μπορεί να αισθανθεί και να πει: «Όλα μπορώ να τα κάνω»- επειδή μέτρο του είναι ο ζώντας Θεός.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ

 Κάποτε,διαβάζοντας ένα βιβλίο της Αγκαθα Κρίστι που είχε κυκλοφορηθεί το 1968,τη χρονιά των μεγάλων νεανικών εξεργέσεων,πρόσεξα μια φράση που και σήμερα είναι επίκαιρη’’Βλέπετε στον καιρό μας εκεί παει το μυαλό του άνθρωπου! 
Μια σπανέ τους τηλεφωνικούς θαλάμους, μια σπάνε το ένα, μια το άλλο. Καί τί δεν κάνουν αυτοί οι νεαροί βάνδαλοι της εποχής μας. Κακόμοιρα παιδιά! Είναι πού δεν ξέρουν να κάνουν τίποτε καλύτερο Ίσως. Δεν ξέρουν να διασκεδάζουν παρά σπάζοντας τα πράγματα. Πολύ λυπηρό αυτό, πολύ λυπηρό’’!

 Από εκείνη την εποχή ή βία καί ή καταστροφή, έκτος από μέσο διεκδικήσεως κάποιων -κάποτε δικαίων-αιτημάτων, έγινε μέσο διασκεδάσεως καί ψυχαγωγίας.

 Ό ανερμάτιστος νεαρός, πού κάνει βίον άνεόρταοτον, διότι δεν έχει νόημα βιοτής καί εορτής, μουτζουρώνει τοίχους, οδικές πινακίδες, αγάλματα, εικονίσματα όχι για λόγους ιδεολογίας, όπως τον δίδαξαν να δικαιολογείται αλλά «για την πλάκα του».
Το τί σημαίνει αυτή ή έκφραση, «σπάω πλάκα» ή «κάνω πλάκα» είναι άδηλον. Στή συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, σημαίνει την ταφόπλακα της νεανικής ευαισθη¬σίας, ευγενείας καί λεβεντιάς. Είναι θλιβερό την ώρα πού ή νεότητα ανοίγει τα πέταλα της σαν ανοιξιάτικο λουλούδι, τοϋτα τα παιδιά να μαραίνονται μέσα στην ψυχική βρομιά καί να έχουν σαν λεκτικό έμβλημα τη βρισιά. Τί είδους νέοι είναι αυτοί πού για να συνεννοηθούν εκφράζονται «βριμηδόν», μουγκρίζοντας δηλαδή, γιατί τους λείπει ό λεπτός, ό κομψός, ό γλυκός λόγος; Ακόμη καί ό ερωτικός τους λόγος παραπέμπει σε «κυνός ύλακή».Έχεν θελκτικότητα γαβγιστική.

  Θεωρώ δυστυχισμένη τούτη τη νεότητα γιατί δεν γεύτηκε ωραία μουσική, ωραίο λόγο, ωραίο στίχο. Επί 35 χρόνια με τη συμβία μου σε όλο το διάστημα των αγίων ήμερων πού πέρασαν κάνουμε κάθαρση ψυχής, εντρυφώντας επί ένα μήνα στον ανεπανάληπτο Παπαδιαμάντη. Φέτος για πολλοστή φορά ξαναδιάβασα το -κατ' έμέ- αριστούργημα του Σκιαθίτη συγγραφέα, τον «Ξεπεσμένο δερβίση», ένα ποίημα γραμμένο σε πεζό λόγο. Ό δερβίσης, διωγμένος από το καφενείο, το έναντι του σταθμού του Θησείου, καταφεύγει στο «σκάμμα» πού μόλις είχε αρχίσει για να συνδεθεί σιδηροδρομικώς ή "Ομόνοια με το Θησείο. Κι εκεί μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο αρχίζει για παρηγοριά να παίζει το «νάϊ», το μουσικό όργανο του. Διαβάστε καί απολαύστε:
 «Κάτω εις το βάθος, εις τον λάκκον, εις το βάραθρον, ως κελάρυσμα ρύακος εις το ρεϋμα, φωνή εκ βαθέων άναβαίνουσα ως μύρον, ως άχνη, ως ατμός, θρήνος, πάθος, μελωδία, ανερχομένη έπίπτίλωναΰρας νυκτερινής, αΐρομένη μετάρσιος, πραεία, μειλίχια, άδολος ψίθυρος, Αινεία (γλυκόφωνη), άναρριχομένη εις τάς ριπάς, χορδίζουσα τους αέρας, χαιρετίζουσα το αχανές, Ίκετεύουσα το άπειρον, παιδική, άκακος, έλισσομένη, φωνή παρθένου μοιρολογούσης, μινύρισμα (=άσμα με σιγανή παραπονετική φωνή) πτηνού χειμαζόμενου, λαχταροΰντος την έπάνοδον του έαρος».

Απ' αυτό το θεσπέσιο κείμενο, τί μπορεί να καταλάβει το σημερινό παιδί; Το θύμα μιας παιδείας πού θυμίζει τον Χασεκή, καί πού οί εκάστοτε «σύμβουλοι» τοϋ\της υπουργού αυτού του αμαρτωλού υπουργείου θυμίζουν τους «τζελάτηδες» (=δήμιοι αποκεφαλιστές) του Χασεκή; Τί το ελληνικό έμεινε ως λόγος, ως μουσική μέσα σε τούτες τίς νεανικές ψυχές, πού καίνε σημαίες, πού βάζουν φωτιές στο Μνημείο του Άγνωστου καί της Βουλής; «Τίνος είναι τα παιδιά;», όπως έλεγε ένα μετακατοχικό άσμάτιο; Είναι παιδιά μιας παιδείας πού δεν έχει ελληνικό χαρακτήρα.

 Περνώντας από ένα νεανικό «ξενυχτάδικο» άκουσα, για να το πω παπαδιαμαντικά, ή γύρω περιοχή «να άντηχή διακεκομμένως από την δάνειον ίαχήν της λαίλαπος».Όταν τα παιδιά ανατρέφονται πνευματικά καί αισθητικά με τους καρπούς της θύελλας, είναι φυσικό να γίνουν παιδιά της καταιγίδας. Το παιδί, για να γίνει παιδί πρέπει να περάσει από την πόρτα της στοργής. Άλλ' ή παιδοκολακεία δεν είναι στοργή. Είναι έγκλημα κατά της νεανικής ψυχής.

Σαράντη Ι.Καργάκου-''ΕΣΤΊΑ''22-1-2010

Προσκυνητής στο λείψανο του Αγίου Μαξίμου του Γραικού

ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΟΥ,ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΕΡΓΚΕΕΒ ΠΟΣΑΝΤ-ΤΗ ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΡΑΝΤΟΝΕΖ

ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΓΡΑΙΚΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ-'Ενα παράδειγμα ακεραιότητος και ήθους

Μόσχα,αρχές 16ου αιώνα.Σε μια μεταβατική περίοδο σφοδρών συγκρούσεων,ένας Έλληνας λογιος φτάνει εκεί,φερμένος από το Άγιον Ορος για να διορθώσει τα ρώσικα εκκλησιαστικά βιβλία,ο Μάξιμος ο Γραικός.Ήταν πνευματικός άνθρωπος με ακέραιο χαρακτήρα και ανυποχώρητος στις ηθικές του πεποιθησεις.Ήρθε σε ρήξη με την κρατική και εκκλησιαστική εξουσία
Άπό τιμώμενο πρόσωπο μετατράπηκε σε θύμα διώξεων.Αντιμετώπισε συνομωσίες και δίκες,υπέφερε βασανιστήρια και έμεινε για δεκαετίες στη φυλακή.
Τελικά αποκαταστάθηκε,επανέκτησε την ελευθερία αλλά όχι και το ποθητό δικαιώμα να επιστρέψει στην πατρίδα του,αφού ξαναπέφτει θύμα των αλλοτρίων διαπλοκών.
Το ηθικό του ανάστημα και η πνευματικη΄του προσφορά είναι ένα τρανταχτό παραδειγμα για όλους μας

O BIOΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ-www.immspartis.gr

Ο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός γεννήθηκε στην Άρτα το 1470. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μιχαήλ Τριβώλης και οι γονείς του ήταν πλούσιοι και ευσεβείς. Η οικογένειά του ανήκε στη χορεία των λογίων, που συνόδευσαν τον Θωμά Παλαιολόγο κατά την έξοδό του από το Μυστρά, λίγο πριν από την πτώση του Δεσποτάτου. Φεύγοντας, λοιπόν, από το Μυστρά η οικογένεια του Αγίου Μαξίμου εγκαταστάθηκε στην Άρτα.
Από τα 14 έως τα 20 χρόνια του, οι γονείς του τον στέλνουν στην Κέρκυρα, για να μαθητεύσει κοντά στον θείο του Δημ. Τριβώλη και στον επιφανή δάσκαλο Ιωάννη Μόσχο. Στη συνέχεια πήγε στην Φλωρεντία και σπούδασε κοντά στον διαπρεπή Έλληνα Ιωάννη Λάσκαρη Θεολογία, Ιστορία, Φιλολογία, Φιλοσοφία και τις γλώσσες αρχαία Ελληνική, Λατινική, Γαλλική και Ιταλική. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, ο Μιχαήλ Τριβώλης, πήγε στο Άγιο Όρος και έγινε ο μοναχός Μάξιμος στη μονή Βατοπαιδίου σε ηλικία 35 ετών. Εκεί εργάσθηκε σαν απλός μοναχός για δέκα χρόνια, με ταπείνωση και σεβασμό προς τους πατέρες, ενώ το ήθος και η μόρφωσή του τον είχαν κάνει πολύ γνωστό. Αυτό ακριβώς το κύρος του αποτέλεσε και την αιτία της αποστολής του στη Ρωσία, προκειμένου να μεταφράσει τα λειτουργικά βιβλία, την Αγία Γραφή και τα βιβλία των Πατέρων, από τα ελληνικά στα ρωσικά και να διορθώσει τις σοβαρές αλλοιώσεις που είχαν υποστεί.
Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε μαζί με άλλους δύο μοναχούς που μιλούσαν τη ρωσική γλώσσα και έφθασε στη Μόσχα το 1518. Αμέσως έπιασε δουλειά και με τη βοήθεια των συνεργατών του ο Μάξιμος διόρθωσε, ερμήνευσε και μετέφρασε το Ψαλτήρι. Στη συνέχεια μετέφρασε τις Πράξεις των Αποστόλων, Αποστολικούς Κανόνες, Ομιλίες του Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.α. Με την πάροδο του χρόνου εξοικειώθηκε με το περιβάλλον, δημιούργησε πολλές φιλίες με επιφανείς φυσιογνωμίες της ρωσικής κοινωνίας, αλλά συγχρόνως άρχιζε να δημιουργεί εχθρούς, επειδή έλεγχε τα κακώς κείμενα της ρωσικής εκκλησιαστικής και κοινωνικής ζωής.
Την εποχή εκείνη υπήρχαν στη Ρωσία δύο τάσεις για τον μοναχισμό: Η μία υποστήριζε ότι τα μοναστήρια δικαιούνταν να έχουν μεγάλη περιουσία και δούλους και η άλλη έλεγε, ότι οι μοναχοί δεν πρέπει να ασχολούνται με αυτά και να αντιδικούν με τους ανθρώπους για υλικά πράγματα. Ο Μάξιμος χωρίς να ταχθεί με κανέναν υποστήριζε τις σωστές απόψεις της Εκκλησίας, δηλαδή ότι η Εκκλησία δικαιούται να έχει περιουσία για τα απολύτως αναγκαία, κτυπούσε όμως τον υπερβολικό πλούτο, ο οποίος, όπως έλεγε, διαφθείρει τον άνθρωπο και σκοτίζει το νου του.

Με αφορμή την αντίδραση του Μαξίμου του Γραικού στην ενέργεια του ηγεμόνα της Ρωσίας να χωρίσει την ορθόδοξη γυναίκα του, επειδή δεν έκανε παιδιά και να παντρευτεί μια καθολική, διατάχθηκε η σύλληψή του. Τον οδήγησαν σε δίκη και με ψεύτικες κατηγορίες τον καταδίκασαν σε εγκλεισμό στη μονή Βολοκαλάμσκ, ως αιρετικό και ως αμετανόητο αμαρτωλό. Εκεί τον οδήγησαν σιδηροδέσμιο σε απομόνωση, ενώ του απαγόρευσαν τη Θεία Κοινωνία και τη συμμετοχή του στις ακολουθίες του Ναού. Σε αυτή τη σκληρή σκλαβιά ο όσιος Μάξιμος κάθισε 6 χρόνια, σε ένα υγρό και στενό κελί, όπου υπέμεινε την πείνα τη δίψα το κρύο και την στέρηση ασχολίας. Επί πλέον του απαγόρευσαν να γράφει και του πήραν τα βιβλία. Η μόνη του παρηγοριά ήταν η θερμή και αδιάλειπτη προσευχή του.
Ο Κύριος όμως δεν τον εγκατέλειψε. Παρουσιάστηκε σ΄ αυτόν Άγγελος Κυρίου στη φυλακή ο οποίος τον στερέωσε στην υπομονή λέγοντάς του: « Υπομονή, γέροντα. Με αυτά τα πρόσκαιρα βάσανα θα λυτρωθείς από τα αιώνια ». Ο Άγιος Μάξιμος, παρέμεινε φυλακισμένος για 23 ολόκληρα χρόνια. Τελικά το 1548 απελευθερώνεται και έρχεται να ζήσει στη μονή της Αγίας Τριάδος έξω από τη Μόσχα. Έτσι έμεινε στη Ρωσία και αναπαύθηκε το1560, στις 21 Ιανουαρίου σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας πίσω του μεγάλο συγγραφικό έργο. Μετά το θάνατό του οι ρώσοι κατάλαβαν την αδικία τους απέναντι στον πολύτιμο αυτόν άνδρα και στην συνείδησή τους κατείχε θέση Αγίου και μάρτυρος. Τελικά ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος από τη Ρωσική Εκκλησία το έτος 1988.
Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Άγιος Μάξιμος υπέγραφε τα κείμενά του ως εξής: Μάξιμος ο Γραικός, ο Λακεδαιμόνιος, που σημαίνει, ότι θυμόταν και ήταν υπερήφανος για την περιοχή της καταγωγής του, που όπως αναφέραμε στην αρχή ήταν η περιοχή της Λακωνίας.
Η μνήμη του τιμάται στις 21 Ιανουαρίου.

ΜΟΝΑΧΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜΙΑ-Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την ορθόδοξη πίστη της

Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα αναπαύεται η μοναχή Χερουβείμiα-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα.Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στα πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανιάς και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος,για ένα μάστερ στο CEU(Central European University) της Βουδαπέστης.Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνόμενο χρυσοστομικό κείμενο..


Το συμπέρασμα της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.

Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.

Η διδακτορική της διατριβή θα είχε ως κεντρικό άξονα την ερμηνεία της Γενεσeως.Επρεπε να αποδείξει ότι οι Αγιοι Πατέρες στην ερμηνεία της Γένεσεως στηρήχθηκαν στον Ωριγένη.Η Σβετλάνα άρχισε να μελετά χωρίς να έχει καταλαβεί αρχικά τι σκοπό είχαν.Όσο όμως διάβαζε τους Αγιους Πατέρες καταλάβαινε τι βλασφημία της ζητούσαν να αποδείξει.Μου είχε αφήσει η ίδια και τα έχω εδώ ,την ερμηνεία του Αγίου Αυγουστίνου (στα λατινικά),του Ωριγένη(στα ελληνικά) του Θεοδωρήτου(στα ελληνικά),του Αγίου Εφραιμ του Σύρου(στα Αγγλικά),ακόμα και ένα σχόλιο του Φίλωνος του Αλεξανδρινού (στα ελληνικά).έργα τα οποία είχε διαβάσει στο πρωτότυπο στη Βουδαπεστη .’Οσο διαβαζε τόσο καταλάβαινε ότι οι Αγιοι Πατερες όχι μόνο δεν ακολουθησαν τις θέσεις του Ωριγένη, αλλά ένας από τους λόγους που τα έγραψαν ήταν για να καταπολεμήσουν τις αιρετικές θέσεις του Ωριγένη.

Κάποια στιγμή παιρνοντας πληροφορίες για τους καθηγητές της έμαθε ότι οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν Έβραιοι,ενώ σιγά-σιγά διαπιστωσε το πόσο περιφρονούσαν την Ορθοδοξία

‘Όταν ανακοίνωσε το πόρισμα της έρευνας της είπαν:’’Οχι,διάβασέ το άλλη μία φορά,δεν είναι έτσι,ξανασκέψου το.Εμείς σε πληρώνουμε για να αποδείξεις κάτι και εσύ πρέπει να το κάνεις’Ακολούθησαν πολλές αντεγκλήσεις και επιχειρηματολογίες.



Μετά από κάποιο διάστημα γύρισε στην πατρίδα της τη Ρουμανία για να πάρει κάποια πράγματα.Επειδή δεν αισθανόνταν καλά επισκέφθηκε έναν γιατρό για εξετάσεις.Εκει διαπίστωσε ότι είχε καρκίνο του δέρματος με γρήγορη εξάπλωση,στην αριστερη ωμοπλάτη.Την είχαν ακτινοβολήσει.(σημ. π.Γεωρ.. Είχαν τοποθετήσει δηλαδή έναν μηχανισμό που εκπέμπει δέσμη ακτινοβολίας σε κάποιο μερος που σύχναζε και περνουσε πολλές ώρες.π.χ το γραφείο της και η ακτινοβολία έπεφτε πάνω της,στην προκειμένη περίπτωση στην αριστερή ομωπλάτη.Μ΄αυτόν τον τρόπο και οι κομμουνιστες του Τσαουσέσκου είχαν «φάει» πολλούς.Είναι χαρακτηριστικο ότι ο Τσαουσέσκου είχε πάντα μαζί του ανιχνευτη ακτινοβολίας).

Ο γιατρός της είπε ότι έχει λίγους μήνες ζωής.Γύρισε στη Βουδαπέστη να πάρει τα πράγματα της.της.΄΄Μη φεύγεις έχουμε λύσεις για την αρρώστια σου.Ακου μας και θα γλυτώσεις΄΄.Πήρε όσα πράγματα μπορούσε(τα πιο πολλά βιβλία της εμειναν εκεί)και γύρισε στη χώρα της στον πατέρα Ιουστίνο Πίρβου(σημ.π.Γεωρ.ηγουμενος της μονής Πετρου Βόντα και μέγας ομολογητή της πίστεώς μας)και του τα διηγήθηκε όλα.Αυτός της είπε να μείνει στο μοναστήρι.Αυτό έγινε τον Αυγουστο του 1997.

Περασε ενάμιση χρόνο γεμάτο πόνους.Γρήγορα έκανε μετασταση.’Έλιωνε μέρα με τη μέρα.Δέχτηκε να ρασοφορεθεί και λίγο πριν πεθάνει έγινε μοναχή.Δεν ήθελε να πάρει μορφίνη,θέλοντας με τον πόνο να σβήσει τις αμαρτίες της.

Τα ουρλιαχτά πόνου προαγγέλουν ακόμη και σήμερα σε όσους την άκουσαν τα βάσανα της κολάσεως.Ο Θεός εισάκουσε την τελευταία της επιθυμία να μην πεθάνει πριν την πανηγυρη της μονής(Σύναξις των Αγίων Αρχαγγέλων).Μετά την αγρυπνία την νύχτα της 7ης προς 8η Νοεμβρίου 1998 στις 03.00 η Αγία μάρτυς Χερουβειμία εκοιμηθη,έτοιμη να ομολογήσει μπρος στον Τριαδικό Θεό των αγώνα των Ορθοδόξων ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τουτου.

Η αδελφή Χερουβειμία μας διηγούνταν ότι είχαν φύγει από το CEU για τον ίδιο λόγο,καρκίνο του δέρματος,ενας φοιτητής από τη Βουλγαρία,ένας από τη Γεωργία και ένας από της Η.Π.Α.Λυπαμαι που δε μπορώ να πώ τα ονόματά τους, ίσως κάποιος κάποτε τα μάθει.Η ορθοδοξία είναι ζωντανή και καρποφορεί εν αληθεία.,ενώ ο σπόρος της πίστεως είναι το αίμα των μαρτύρων.

Μετάφραση:proskynitis.blogspot.com

Ένα κείμενο του μοναχού Φιλοθέου

Πηγή:www.proortodoxia.wordpress.com

Ένας λόγος προς τους αλυσοδεμένους για το Χριστό,σ'έναν κόσμο που δεν υποφέρει την αλήθεια ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Σήμερα η εκκλησία μας εορτάζει την προσκύνηση της αλυσιδας του Αγ.Αποστόλου Πέτρου με την οποία το έτος 42 ο Ηρώδης Αντίππας τον έδεσε και τον φυλάκισε όπως αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων(12-1,11)

Εδώ παραθέτουμε έναν εγκωμιαστικό λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στον Αγιο Απόστολο Παύλο,λογος όμως ο οποίος απευθύνεται σ’όλους τους αλυσοδεμένους για το Χριστό,σ’έναν κόσμο που δεν υποφέρει την Αλήθεια.

‘’Τίποτα δεν είναι πιο λαμπερό από τον Πάυλο αλυσοδεμένο,με τις αλυσίδες που τύλιξαν αυτά τα μακάρια χέρια…Να είσαι δεμένος για το Χριστό είναι ανώτερο από το να είσαι απόστολος ή διδάσκαλος ή ευαγγελιστής.Κάποιος που αγαπάει το Χριστο καταλαβαίνει τι λέω και θα προτιμούσε να είναι δεμένος για το Χριστό,από το να κατοικεί στα ουράνια.

Το να είσαι δεμένος για εκείνον ειναι πιο λαμπερό από το να βρίσκεσαι στα δεξιά Του,πιο σημαντικό από το να κάθεσαι στους δώδεκα θρόνους.Τότε η φυλακή είναι πιο λαμπερή από τα ουράνια παλάτια και από τον ίδιο τον ουρανό.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να υποφέρεις για το Χριστό.Δεν μακαρίζω τόσο τον Παύλο επειδή ανέβηκε στους ουρανούς,όσο τον μακαρίζω επειδή τον έριξαν στη φυλακή!Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή άκουσε άρρητα ρήματα,όσο επειδή υπέφερε τα δεσμά!Δεν τον μακαρίζω τοσο επειδή ανέβηκε στον τρίτο ουρανό,όσο για τα δεσμά του

Ω,μακάριες αλυσίδες!Ω,μακάρια χέρια που στολίστηκαν απ’αυτήν την αλυσίδα!Δεν ήταν τόσο τιμημένα τα χέρια του όταν σήκωσε και θεράπευσε τον χωλό στα Λύστρα,όσο μακάρια ήταν τυλιγμένα από τις αλυσίδες…Αν μου έδινε κάποιος τη δύναμη να αναστήσω νεκρους,θα προτιμούσα τις αλυσιδες του Παύλου.,,Αυτό είναι το πιο μεγάλο χάρισμα απ’όλα,πιο μεγάλο και απ΄το να σταματήσεις την πορεία του ηλίου και του φεγγαριού.Πιο μεγάλο και απ΄το να κινείς τη γη και απ΄το να διώχνεις τους δαίμονες…Δεν αξίζει να είσαι δεμένος για το Χριστό μόνο για να κερδίσεις τη Βασιλεία των ουρανών ,αλλά επειδή υποφέρουμε για το Χριστό.Δεν τους μακαρίζω επειδή θα πάνε στους ουρανούς,αλλά επειδή είναι δεμένοι για τον Κύριο των ουρανών.Πόση πνευματική ανύψωση δεν αισθάνεται κάποιος που ξέρει ότι τον έδεσαν για τον Χριστό!Πόσην ευχαρίστηση,πόσην τιμή!
Οσοι είναι δεμένοι για το Χριστο είναι πιο δυνατοί από τους λυμένους.Μπήκε η αλυσίδα του Παύλου στη φυλακή και μεταμορφώθηκε η φυλακή σε εκκλησία και όλους τους έκανε σώμα Χριστού.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥ ''ΑΛΟΙΜΟΝΟ''

Με τη θυσία άντεξε η Ορθοδοξία, με τη θυσία θ’ αντέξει. Δεν καταλαβαίνουμε ότι το ζητούμενο σήμερα είναι να δώσουμε μια θυσιαστική μαρτυρία. Προτιμούμε να μοιρολογούμε: “Αλοίμονο, κοίτα τι γίνεται! Αλοίμονο τι ξεδιαντροπιά υπάρχει! Αλοίμονο καταστρέφεται η οικογένεια ! Αλοίμονο θέλουν να βγάλουν τις εικόνες από τα σχολεία, αλοίμονο, αλοίμονο!”


Η πνευματική μας ζωή περιορίζεται σε εκατοντάδες αλοίμονο, αντί να καταλάβουμε ότι πρέπει να δώσουμε τη θυσιαστική μαρτυρία, όπως έκαναν οι Άγιοι Πατέρες, όπως έκανε ο Μέγας Αντώνιος τον καιρό των αιρέσεων, τον καιρό των διωγμών, βγήκε από την έρημο να δώσει την ορθή μαρτυρία. Και ωστόσο, κατά θέλημα Θεού, δεν έλαβε το στέφανο του μαρτυρίου, αλλά έδωσε τη μαρτυρία του.

Εμείς κάνουμε ακριβώς το αντίθετο: αντί να δώσουμε την καλή μαρτυρία για να μας προστατεύσει ο Θεός, φυλάμε τον εαυτό μας και αρνούμαστε το Θεό. Αν η Εκκλησία δεν είχε μάρτυρες το τέλος του κόσμου θα είχε έρθει προ πολλού. Επειδή μόνο με τη θυσιαστική μαρτυρία άντεξε η πίστη.

Αν εμείς δεν τρεφόμαστε από το παράδειγμα των μαρτύρων του τελευταίου (κομμουνιστικού) διωγμού και των προηγούμενων διωγμών, δε θα μπορέσουμε ν’ αντέξουμε στον αναίμακτο διωγμό που ήδη έχει αρχίσει. Και αν θα έχουμε και ένα αιματηρό διωγμό, τότε είναι που δεν θ’ αντέξουμε.

Αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε τον αιματηρό διωγμό. Η Εκκλησία διώκεται από το διάβολο εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Με αίμα ή χωρίς αίμα, δεν έχει σημασία. Ποτέ ο διάβολος δεν άφησε ήσυχους τους χριστιανούς. Αυτός χτύπησε τον Μ. Αντώνιο τόσο πολύ που ίσα που άντεξε τα χτυπήματα. Όταν μετά φανερώθηκε ο Χριστός στον άγιο, εκείνος τον ρώτησε: “Που ήσουν Κύριε; Γιατί μ’ εγκατέλειψες;” Και ο Χριστός του απάντησε: “Εδώ ήμουν μαζί σου!”

ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ.

Τρία άρθρα για τον μεγαλύτερο εν ζωή Ρουμάνο πνευματικό και θαρραλέο ομολογητή π.Ιουστίνο Πίρβου

π.Ιουστινος Πίρβου-Μια ζωή αφιερωμένη στο Χριστό

π.Ιουστινος Πίρβου   +16 Ιουνίου 2013

«Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι σαν άδεια πανοπλία. Απ’ όταν φοβάμαι το Θεό δε φοβάμαι τίποτα! Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος (από την αμαρτία) και κάνω ότι θέλω (για το Θεό και τη ψυχή μου). Δε φοβάμαι τους ανθρώπους»

Αυτό το απόφθεγμα δεν θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να το πει… επειδή και σε έναν εν ζωή άγιο (όπως θεωρείται ο π. Ιουστίνος Πίρβου από την πλειοψηφία όσων τον γνώρισαν)  κόστισαν 4 χρόνια φυλακή μαζι με τα 12 χρόνια που είχε κάνει μετά τον πόλεμο.

Στα 90 του χρόνια συνεχίζει να είναι ένα παράδειγμα αντοχής- φυσικής και ψυχικής – στη “χιονοστιβάδα” των ανθρώπων που στέκονται μέρα-νύχτα στην πόρτα του κελιού του στη Μονή Πέτρου – Βόντα – Νεάμτς, με τα προβλήματα και τις στενοχώριες τους και τους οποίους ο γέροντας δέχεται στο κελάκι του, ακουμπώντας το ασκητικό του σώμα σ’ ένα καναπεδάκι όπου στέκεται για πολλές ώρες.

 Σε υποδέχεται με ένα βλέμμα γαλάζιο, ζεστό αλλά και διεισδυτικό. Πότε δεν κουράζεται ν’ ακούει τον πόνο των χιλιάδων ανθρώπων που τον επισκέπτονται! Δε σου έρχεται να πιστέψεις πως ένας άνθρωπος που έμεινε στις κομμουνιστικές φυλακές 16 χρόνια, σε κελιά παγωμένα, πεινασμένος, χτυπημένος και φριχτά βασανισμένος ψυχικά και σωματικά, αντέχει στα 90 του χρόνια το άλλο «βασανιστήριο» αυτό του πόνου των ανθρώπων που έρχονται σ’ αυτόν για βοήθεια. Αλλά αυτό δεν εκπλήσσει επειδή:

«Όσοι φυλακίσθηκαν (σ.σ. στις κομμουνιστικές φυλακές) όσοι υποφέρουν και υπέφεραν είναι πιο δεκτικοί στα θαύματα, στο να καταλάβουν το θαύμα της ζωής. Τον άνθρωπο που είναι “έτοιμος” δεν τον τρομάζει ο θάνατος, ούτε φτάνει στην ώρα της Κρίσεως με το σακί αδειανό» (π. Ιουστίνος Πίρβου).

Και ο γέροντας τους ακούει με υπομονή όλους, βάζει το χέρι του στο κεφάλι τους και η παρηγοριά που προσφέρει δεν είναι μικρό πράγμα. Πολλοί ομολογούν ότι δέχτηκαν το Χριστό μετά από την πρώτη συνάντηση μαζί του. Μετά τη πρωινή Θ. Λειτουργία στην πόρτα τον περιμένουν όχι μόνο γέροι, γυναίκες, μοναχοί και μοναχές αλλά και πολλοί νέοι. Για τους νέους λέγει ο π. Ιουστίνος: «Οι νέοι θα τον βρουν το Θεό και θα βρουν και αυτούς που έζησαν εν πνεύματι και αληθεία αν ψάξουν, αν θελήσουν οπωσδήποτε να ζήσουν και αυτοί εν Αληθεία, μια ζωή με αξίες, καθαρή και άξια να πάει στην αιωνιότητα. Ο λόγος που πρέπει ν’ ακούγεται στο εσωτερικό της εκκλησίας είναι: πίσω στη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων που εδόξασε ο Θεός με αγία λείψανα. Αυτοί είναι τα μοντέλα της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Επίσης ο π. Ιουστίνος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας:

«Τώρα ο διωγμός της Εκκλησίας έχει άλλη μορφή. Οι εχθροί έρχονται με τα “ανθρώπινα δικαιώματα”, με την “ελευθερία συνειδήσεως” όπου κρύβεται η μεγάλη ανηθικότητα. Στόχος είναι η διάλυση του έθνους του οποίου οι αξίες είναι ακριβώς η ταυτότητά μας στον κόσμο. Εάν δε μετανοήσουμε και δε γονατίσουμε δε θα καταφέρουμε τίποτα. Εάν όμως προσευχηθούμε με ζήλο, ο Θεός θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε όλες τις δοκιμασίες: την παγκοσμιοποίηση, τον οικουμενισμό και ποιος ξέρει ποια άλλα. ΟΛΑ ΘΑ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ».

proskynitis.blogspot

πηγή-περιοδικό LUMEA MONAHILOR

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΡΑΟΥ-Διηγείται ο ιερομον.π.Ιουστίνος Πίρβου

Τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας την έχω στην ψυχή μου. Τη λιτανεύαμε την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής περνώντας από διάφορα χωριά. Διανύαμε μια απόσταση 40-50 χιλιομέτρων.

Το 1948, το Πάσχα και λίγο πριν τη 14η Μαΐου (σ.σ. η 14η Μαΐου θεωρείται η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου για τη Ρουμανία. Πρόκειται για την πιο ειδεχθή και δολοφονική νύχτα στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της Ρουμανίας. Σ’ ένα βράδυ συνελήφθησαν οι πιο άξιοι Ρουμάνοι, κυρίως επιστήμονες και ιερείς οι οποίοι ήταν αφιερωμένοι στο Χριστό στην Ορθοδοξία και στην πατρίδα. Φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και πολλοί απ’ αυτούς δολοφονήθηκαν),βρισκόμασταν με την εικόνα στην Φαρκάτα. Ήμουν σε μια καρότσα στα αριστερά της εικόνας ενώ ο π. Χρυσόστομος στα δεξιά, 4-5 χιλιόμετρα πριν από το μοναστήρι. Ξαφνικά ακούω έναν περίεργο ήχο σαν κάτι να έσπασε.

Κοιτάζω την εικόνα δεν βλέπω τίποτα. Σκύβω λίγο και βλέπω το τζάμι σπασμένο στη γωνία και διαγώνια. Αυτό είχε ακουστεί. Μόλις φτάσαμε στο μοναστήρι, διαβάσαμε ως συνήθως τον Ακάθιστο του Ευαγγελισμού, βάλαμε την εικόνα στη θέση της και διηγήθηκα στον ηγούμενο το συμβάν. Τότε μου λέει: «Να ξέρεις ότι αυτό είναι ένα σημάδι».

Και πράγματι, ήταν ένα σημάδι, επειδή εμένα μετά από λίγες ημέρες (14 Μαΐου) με συνέλαβαν και ξαναγύρισα στο μοναστήρι, στην εικόνα της, μετά από 17 χρόνια.

Οι ταραχές που ακολούθησαν, το γκρέμισμα του παρεκκλησίου όπου γίνονταν λειτουργίες για δεκάδες χρόνια, οι βίλες και τα ρεστωράν όπου έχτισαν εκεί, το κοιμητήριο όπου εξαφάνισαν, δεν διατήρησαν το πνεύμα της παλαιάς μονής.

Αλλά η εικόνα έμεινε μαζί με τους μοναχούς, οι οποίοι μέσω πειρασμών και δοκιμασιών θα σωθούν εάν διατηρήσουν την ορθή πίστη. Και όταν σκέφτομαι την εικόνα, σκέφτομαι τις μοναχές του μοναστηριού που ξέρουν ότι αυτή η εικόνα ευλογεί την αδελφότητα του Ντουράου εδώ και 200 χρόνια.

Και όλες αυτές οι εικόνες έρχονται να δώσουν μαρτυρία το πόσο μας αγαπάει η Παναγία: η Παναγία του Ραράου, του Νέαμτς, του Χαντέμπου, του Αρντεάλ, του Αγ. Όρους, με το κλάμα τους είναι μια συνέχεια του πόνου της Παναγίας και του Σωτήρος Χριστού – ο Οποίος έχυσε δάκρυα με αίμα – για τους χριστιανούς που χάνονται στον ωκεανό της ειδωλολατρίας που κυριαρχεί στους ανθρώπους του αιώνος τούτο

πηγή-περιοδικό Lumea credintei/proskynitis.

Ομολογία πίστεως μέσα στις κομμουνιστικές φυλακές.Διηγείται ο ιερομ.Ιουστίνος Πίρβου

….Και φτάνει σε μένα και με ρωτάει: “Εσύ τι δουλειά έκανες;”. Εγώ τότε ξέροντας τι με περιμένει εάν έλεγα ιερέας, απάντησα: “Αγρότης”. “Αγρότης; Θα σου δώσω μία…” Και προς έκπληξή μου, με πετάει στον τοίχο και αισθάνθηκα σαν να μου βγήκαν τα πνευμόνια επειδή με βρήκε απροετοίμαστο. Και πέρασαν πολλά χρόνια κι με βάρυνε η συνείδησή μου που δεν είχα θάρρος.

Και ήρθε η στιγμή να ξεχρεώσω. Ήταν τότε που η Δύση είχε αρχίσει να μαθαίνει τι γίνεται στις κομμουνιστικές φυλακές και το σχέδιό τους να μας εξοντώσουν όλους με την υποσίτηση. Γι’ αυτό οι κομμουνιστές αποφάσισαν να στείλουν τους πολιτικούς κρατούμενους σε καταναγκαστικά έργα. Γι’ αυτό μας είχαν μαζέψει όλους τους κρατούμενους στην αυλή. Η πρώτη ερώτηση ήταν: “Ποιος πιστεύει στο Θεό; Ποιος πιστεύει σ’ αυτήν την ηλιθιότητα;”

Τότε κάτι εξεγέρθηκε μέσα μου. Κατάλαβα ότι είχε φτάσει η στιγμή. Μου ήταν αδιάφορο τι θα μου συνέβαινε μετά. Όταν άκουσα την ερώτηση αναπήδησα. Στεκόμουν στην πίσω σειρά, ήμασταν περίπου 120. Βγήκα μπροστά. Με κρατούσαν. Όλοι ήμασταν αδυνατισμένοι σα σκιές, σα φαντάσματα. Μου είπε: «Έλα εδώ» δείχνοντας μου το αριστερό του χέρι. “Ποιος άλλος πιστεύει σαν αυτόν;” Μόνο 7 στάθηκαν στη θέση τους, οι πληροφοριοδότες τους που είχαν παρεισφρύσει ανάμεσά μας. Με έβαλαν στην απομόνωση 9 ημέρες και μου έδωσαν τη γνωστή μερίδα: 200mg αλατισμένο νερό και 100 γρ. ψωμί.

Μετά απ’ αυτό το διαβολικό φέρσιμο οι άλλοι με ρωτούσαν. “Γιατί είπες ότι είσαι ιερέας;” “Πως θα μπορούσα να πω κάτι άλλο; Μου έφτανε η προηγούμενη πτώση μου”.

Όποιος λέει την αλήθεια μπορεί να χάσει σήμερα αλλά να κερδίσει για πάντα, επειδή τίποτε δε γίνεται χωρίς να το ξέρει ο Θεός· όλα είναι μια δοκιμασία και μια απόδειξη της αγάπης του Θεού.

Εγώ δε θέλω να πω ότι έκανα κάτι θαρραλέο. Εγώ είπα:

«Κύριε, συγχώρεσέ με. Αμάρτησα και θέλησα να δοθώ σε Σένα αυτήν την επικίνδυνη στιγμή». Τότε όλοι με πρόσεξαν και να ξέρετε ότι οι φύλακες οι αξιωματικοί και όλο το στρατόπεδο άρχισαν να μου δείχνουν ένα σεβασμό. Με χλεύαζαν βέβαια αλλά όχι όπως πρώτα. Μετά από χρόνια ξαναείχα την ευκαιρία να ξεχρεώσω πολλές φορές.

πηγη-Viata parintelui Iustin-Minastirea Petru Voda

Μονή Νοβοντεβιτσι και η Παναγία του Σμόλενσκ

Για να φτάσεις στη Μονή των Παρθένων – την διάσημη λάβρα της Μόσχας πρέπει να κατέβεις στη στάση ¨Σπορτίβναια¨ - η στάση του μετρό κοντά στο στάδιο Λούζνικ. Βγαίνοντας στην επιφάνεια, το τεράστιο καμπαναριό της μονής σε βοηθάει να προσανατολιστείς.

Συναγωνίζεται σε ύψος τον πύργο του Ιβάν του Μέγα στην Κόκκινη Πλατεία. Φθάνοντας εκεί διασχίζει το κοιμητήριο όπου είναι θαμμένοι μεταξύ άλλων οι Προκοφιεβ, Σοστακόβιτς, Αϊζενστάιν, Γκογκολ, Τσέχοβ, Μαγιακόβσκι, Τολστοϊ αλλά και ο Χρουστσώβ και η Νεντεζντα- Αλιλουϊβα – Στάλιν.
Εν αρχή ην ο κάμπος των παρθένων…. Η ιστορία αρχίζει με την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας. Την έφερε ως προίκα η Άννα η κόρη του Κωνσταντίνου του Μονομάχου, η οποία παντρεύτηκε τον κνέζη Βσεβολοντ Γιαροσλαβιτσι. Επειδή η εικόνα έμεινε για πολλά χρόνια στο Σμόλενσκ είναι γνωστή ως ¨ Παναγία Οδηγήτρια του Σμόλενσκ ¨.
Μετά το γάμο της πριγκίπισσας Σοφίας με τον κνέζη Δημήτριο ( 1398- 1425 ) η εικόνα θα έρθει στη Μόσχα. Για κάποια χρόνια όμως επειδή οι κάτοικοι του Σμόλενσκ, με επικεφαλής τον επίσκοπο Μιχαήλ, ζήτησαν από την επιτροπή της εικόνας, πράγμα που έγινε το 1456.
Την εικόνα συνόδεψαν τότε οι παρθένες της Μονής του Ευαγγελισμού του Κρεμλίνου όπου έμεινε η εικόνα για εξήντα χρόνια.
Πολλά δάκρυα έχυσαν οι μοναχές και εκείνη τη στιγμή αισθανόταν εγκατελειμένες από το Θεό.
Τα παλαιά χρονικά λένε ότι κάθε χρόνο στη επέτειο του χωρισμού, οι παρθένες ερχόταν σ’ εκείνο το μέρος. Εξαιτίας των ακολουθιών που γινόταν σ’ εκείνο τον κάμπο οι Μοσχοβίτες τον ονόμασαν κάμπο των παρθένων.
Το 1524 ο μέγας κνεζής Βασίλειος ο 3ος της Μόσχας μετά την νίκη του κατά των Πολωνών έχτισε στον κάμπο των παρθένων μια μεγάλη λαύρα προς τιμή της Παναγίας του Σμολενσκ. Το μοναστήρι ονομάστηκε Novodevici – Η νέα μονή των παρθένων.
Περιτριγυρισμένη από ένα χοντρό τείχος με 12 πύργους η μονή ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO.
Το 1922 οι κομμουνιστές έκλεισαν τη μονή και τη μετέτρεψαν σε μουσείο της γυναικείας χειραφέτησης. Το 1943, ο Στάλιν κάνει κάποιες παραχωρήσεις προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ξανανοίγει για λίγο καιρό και το 1980 γίνεται έδρα του επισκόπου Κρουλίτσκι και Κολόμνας.
Το 1994 δημιουργήθηκε μια νέα αδελφότητα. Και οι 7 εκκλησίες διατηρηθήκαν. Στη μονή βρίσκονται και τα λείψανα της Οσίας Ελένης, πρώτης ηγουμένης του Novodevici

( Γκεοργκίτσα Τσιοτσιόϊ για το περιοδικό Lumea Credintei τ. Σεπτ. 2007 )

ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΑΡΡΩΣΤΟ(2)

¨Αλλά γιατί άλλοι που έκαναν πιο μεγάλες αμαρτίες δε φέρουν ένα σταυρό τόσο βαρύ;¨
Έχω ακούσει από άρρωστο πολλές φορές αυτήν την ερώτηση.
« Γιατί ο Θεός δε μου δίνει βάσανα πιο μικρά. Αυτά δε μπορώ να τα υποφέρω.»
Ο Θεός δεν είναι σαδιστής ο οποίος έχει μερικούς τόνους πόνου και τους ρίχνει στη γη τυχαία. Ο Θεός δεν κάνει λάθος. Ξέρει πάντοτε τι είναι αληθινά χρήσιμο. Ο Θεός επιτρέπει ο άνθρωπος να υποφέρει ακριβως για να καθαρίσει η ψυχή του μ’ αυτόν τον πόνο. Και αν κάποιοι έχουν πολύ δυνατούς πόνους αυτό δε σημαίνει ότι ο Θεός είναι άδικος μ’ αυτούς, αλλά σημαίνει ότι αυτοί οι πόνοι είναι το κατάλληλο φάρμακο για τη ψυχή τους.
Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι κακοί έζησαν μια ζωή γεμάτη απολαύσεις και υγεία. Ξέρουμε όμως αν αυτοί σώθηκαν; Δε ξέρουμε. Οι αμαρτωλοί που πέθαναν χωρίς να μετανοήσουν έφτασαν στη κόλαση. Δεν είναι δικό μας θέμα να κρίνουμε αν ο Θεός είναι πιο ανεκτικός με άλλους παρά εμάς.
Είμαστε ελεύθεροι να αμαρτήσουμε, είμαστε ελεύθεροι να κρίνουμε τον Θεό. Αλλά σε τι θα μας χρησιμεύσει μια τέτοια ελευθερία;
Ο Απ. Πέτρος μας προτρέπει : « Υποταχθείτε σαν ελεύθεροι από την κακίαν και από κάθε άτοπον και όχι σαν άνθρωποι που έχουν την ελευθερίαν ως πρόφασιν της κακίας και της απείθειας, αλλά σαν δούλοι Θεού» ( Α΄ Πετρ. 2,16). Είναι λυπηρό το ότι πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν την ελευθερία τους λανθασμένα.
Τι κερδίζουμε αν κρίνουμε το Θεό; Θ’ αλλάξουμε την μοίρα μας; Θα λιγοστέψουν οι πόνοι; Αντιθέτως. Και τότε; Αν θέλουμε την σωτηρία μας, τότε δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό.
Ωστόσο πολλές φορές κρίνουμε το Θεό και αφήνουμε την απελπισία να μας νικήσει. Έκανα κι εγώ αυτή την αμαρτία. Κι όχι μια φορά. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν απαλύνω τον πόνο μου. Προσπαθούσα να παλέψω με το Θεό και μ’ αυτό έδειχνα την ολιγοπιστία μου. Καταλαβαίνοντας το λάθος μου σταμάτησα να παλεύω με τον Θεό,.αλλά με τον πειρασμό της απελπισίας. Η μάχη δεν είναι εύκολη αλλά αν ξεκινήσει εγκαίρως οι πιθανότητες νίκης είναι μεγάλες, λέγει ο Αγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος « Η αρρώστια και η υγεία είναι στα χέρια του Θεού, μέσα για τη σωτηρία μας, όταν η μια ή η άλλη χρησιμοποιούνται με πίστη …. Αλλά μπορούν να μας οδηγήσουν και στο χαμό όταν ο άνθρωπος φέρεται ανάλογα με τις ορέξεις του.»
Από το ομώνυμο βιβλίο του Danion Vasile

ΑΓΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΕΒΟ-Η αγία με τα 13 παιδια και προστάτιδα της οικογένειας στη Ρωσία

Στις μέρες του Ιβαν του τρομερου(1553-1584),ζουσε σρην τσαρική αυλή ένας ευλαβης και εύσπλαγχνος άνθρωπος,ο Ιουστίνος Νεντιούρεβ,που είχε παντρευτεί τη Στεφανίδα από την πόλη ΜούρομΑυτοί απέκτησαν πολλά παιδιά,μεταξύ των οποίων και την μακάρια Ιουλιανή.Όταν ήταν έξι χρονών η μητέρα της πέθανε και την μεγάλωσε η γιαγιά της εν νουθεσιά Κυρίου.Όταν η Ιουλιανή ήταν δώδεκα χρονών πέθανε η γιαγιά της και το μεγάλωμά της το ανέλαβε η θεία της Ναταλία Αράποβα η οποία είχε οχτώ θυγατέρες και έναν γιό.Η Ιουλιανή ήταν υπάκουη στους θείους και τα ξαδέλφια της ,ήταν πολύ ταπεινή και αγαπούσε τη σιωπή.Νήστευε και προσευχόνταν και παρότι οι συγγενείς της την πίεζαν κάποιες φορές να φάει εκείνη δεν υποχωρούσε.Στα δεκαέξι της, την πάντρεψαν μ΄έναν ευγενή τον Γκεόρκι Οσόργκιν και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά,δέκα αγόρια και τρία κορίτσια.Απ’αυτά επέζησαν έξι αγόρια και ένα κορίτσι,επειδή η Αγία έζησε σε μία έποχη που χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη πείνα.

Μετά το γάμο της σκλύρηνε την άσκήση της και έτρωγε ελάχιστα μόνο το μεσημέρι.Εκανε πολλές ελεημοσύνες και βοηθούσε τους φτωχούς,τους ζητιάνους,τις χήρες και τις οικογένειες που είχαν ανάγκη.Είχε όμως και δοκιμασίες.Έναν γιό της τον σκότωσε ένας από τους υπηρέτες ενώ ένας άλλος σκοτώθηκε σε μια μάχη.Ο άνδρας της ,της έδιωξε κάποιες σκέψεις που είχε για να πάει στο μοναστήρι.Τότε αυτή άρχισε να ασκητεύει με μεγαλύτερη ένταση και ο βίος της ήταν ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να ζείς στην καθημερινή ζωή τον αυθεντικό χριστιανισμό.

Προσευχόνταν πολύ τη νύχτα,την Παρασκευή δεν έτρωγε τίποτα,τη Δευτέρα και την Τετάρτη έτρωγε αλάδωτο και κάθε Σαββατοκύριακο τάιζε τους φτωχούς.Μετά το θάνατο του συζύγου της,άρχισε να κοιμάται πάνω σε μία σόμπα,χωρίς σκεπάσματα, ενώ τοποθετούσε μυτερά ξύλα προς το σώμα της και σιδερένια κλειδιά προς τα πλευρά της,για να σκληραγωγεί το σώμα της.
Συμμετείχε στις ακολουθίες της εκκλησίας και στη Θεία Λειτουργία αλλά πιο πολύ ασκήτευε σπίτι.

Μία επέμβαση της Παναγιας την έκανε να συμμετεχει καθημερινά σ΄’ολες τις ακολουθίες της εκκλησίας: Μία μέρα ο ιερέας που λειτουργούσε στην εκκλησία,άκουσε από την εικόνα της Παναγίας μια φωνή που τον ρωτούσε που είναι η Ιουλιανή.Εκείνος πήγε και τη βρήκε και της το είπε και από τότε συμμετειχε ανελλιπώς στις ακολουθίες..
Υπέμεινε την πείνα δυο χρόνια δοξάζοντας το Θεό.Οι επιδρομές,οι επιδημίες,οι συμμορίτες,δεν την πτόησαν και έμεινε σταθερή στην πίστη της.
Εκοιμήθη στις 2 Ιανουαρίου του 1604.Μετα την κοίμησή της εμφανίστηκε σε μια υπηρέτρια και ζήτησε να τη μετακινήσουν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου,στο χωριό Λαζάρεβο.
Όταν πέθανε ο γιός της Γεώργιος,και έσκαψαν τον λάκκο,βρέθηκαν τα λείψανα της άφθαρτα να ευωδιάζουν μύρο
Το 2004 καθιερώθηκε στη Ρωσία η 21η Αυγούστου ως ‘’Εθνική Ημέρα ελέους’’και είναι αφιερωμένη στην Αγία Ιουλιανή.

Επίσης θεωρείται στη Ρωσία προστάτιδα της οικογένειας.

Σήμερα τα λείψανα της βρίσκονται στην πόλη Μούρομ.

Πηγη- http://www.stjuliana.com/ η ιστοσελίδα του ναού που βρίσκεται στη Σάντα-Φε του Νέου Μεξικού-Η.Π.Α όπου βρισκεται ένα μικρό μέρος των λειψάνου της αγίας.Εκεί το μετέφερε ένας απογονος της αγίας μετά το 1917.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ στο ιαματικό αγίασμα του ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ και στο δάσος μεταξύ Ντιβέεβο και Σαρώφ

Απολυτίκιο του Αγίου, Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ εκ νεότητος ακολουθήσας θερμώς,ευχαίς και δεήσεσι, εν τη ερήμω Σαρώφ,ώς άσαρκος ήσχησας. Όθεν του Παρακλήτου,δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου,θεοφόρος θεράπων, διό σε μακαρίζομεν

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ΣΤΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΡΩΣΙΑΣ ΟΠΟΥ ΕΖΗΣΕ,ΔΙΔΑΞΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

ΑΓΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΝΤΙΒΕΕΒΟ

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Βαθιά στο δάσος του Σαρώφ βρισκόνταν η πηγή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Επειδή χρειαζόνταν μια πηγή με καθαρό νερό στο ερημητήριό του προσευχήθηκε στην Παναγία και εκείνη χτυπώντας με ένα ραβδί στο έδαφος,ξεπήδησε μία πηγή.Η Παναγιά του είπε ότι είναι θαυματουργό το νερό για όσους πλησιάζουν με πίστη και χιλιάδες πιστοί πηγαιναν εκεί για να γίνουν καλά.
Οταν έκλεισε το μοναστήρι οι σοβιετικές αρχές ‘’έχωσαν’’ την πηγή και τη δεκαετία του πενήντα έριξαν τσιμέντο.
Εντούτοις,τη δεκαετία του έξήντα ο Άγιος Σεραφείμ άρχισε να εμφανίζεται στη στρατιωτική ζώνη μεταξύ Σαρώφ και Ντιβέγεβο.Πολλοί στρατιώτες τον έίχαν δει και έκαναν αναφορά ότι βλέπουν έναν γέρο με άσπρο ζωστικό και ένα ραβδί στο χέρι.Τον πυροβολούσαν αλλά δεν τον άγγιζαν οι σφαίρες.
Μία νύχτα, τη δεκαετία του εξήντα, ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά στους στρατιώτες και όπως κάποτε η Παναγία,με ένα ραβδί χτύπησε έναν βράχο και από εκεί ανάβλυσε μια πηγή.
Οι στρατιώτες και οι φύλακες σοκαρίστηκαν τόσο πολύ που όταν άρχισαν να φτάνουν οι πιστοί (τους οποίους είχε ειδοποιήσει ο Άγιος)κανένας δεν τους εμπόδισε να φτάσουν στην πηγή.Αυτό συνέχισε να γίνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του’70 όταν αποφάσισαν να κλείσουν την πηγή.Όταν η μπουλντόζα ξεκίνησε τη δουλειά για να χώσει την πηγή,χάλασε.Ο ένας εργάτης αναγκάστηκε να πάει να φέρει ένα ανταλλακτικό.
Εν τω μεταξύ ο άλλος εργάτης που καθόνταν στη μπουλντόζα ανεφερε ότι είδε έναν άντρα με άσπρο ζωστικό να έρχεται από το δάσος προς το μέρος του και να τον φωνάζει με το όνομα του’’Βασίλη,γιατί καταστρέφεις την πηγή μου;-Επειδη τέτοια διαταγή έχω,είπε αυτός εκνευρισμένος-Ο Άγιος του είπε,δεν θα τα καταφέρεις.
Το ανταλλακτικό που έψαχναν δεν βρέθηκε Μετα από τρεις μέρες όμως και ενώ η μπουλντόζα ήταν έτοιμη να ξαναρχίσει δουλειά,έλαβαν ένα επείγον μήνυμα από τη Μόσχα που έλεγε ότι το δάσος ανακυρήσσεται ως εθνικά προστατευόμενο και ίτι δεν βρίσκεται υπό στρατιωτική επιτήρηση
Ο Βασίλης,που δεν πίστευε,ανέφερε το γεγονός στη μητέρα του και εκείνη τον πήρε στην μοναχή Μαργαρίτα,η οποία ήταν η μόνη αδελφή από την αδελφότητα του προεπαναστατικού Ντιβέεβο που ζούσε.Εκείνη του έδειξε μια εικόνα του Αγίου Σεραφείμ και αυτός τον αναγνώρισε
Αυτή η πηγή υπάρχει και σήμερα.Χιλιάδες πιστοι πηγαίνουν εκεί καθημερινα για να γινουν καλά αλλά και για να πάρουν ευλογία.

Σε μια ξύλινη πλατφόρμα έχουν φτιαχτει ξύλινες καμπίνες οπου υπάρχει νερό αγιασμένο στο ύψος της πλατφόρμας. Εκεί οι πιστοί βουτάνε μέσα στο νερό τρεις φορές.Ακόμη και αν η θερμοκρασία είναι πολλους βαθμούς κάτω από το 0 οι Ρώσοι δεν διστάζουν να μπουν. Εχουν αναφερθεί πολλά θαύματα στην πηγή του Αγίου Σεραφείμ ακόμη και από ανίατες ασθένειεςΣτο δάσος του Σαρώφ με τα πανύψηλα έλατα και πέυκα και την εκπληκτική ομορφιά ,πριν το 1928,μπαίνοντας, συναντούσες στην είσοδο ένα πυργοειδές καμπαναριό και τρεις εκκλησίες-Του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ,των Αγιων Ζωσιμά και Σαββατίου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
O Τιμοφίεβιτς περιγράφει την ευλάβεια και το δέος με το οποίο προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.Ο ίδιος περιγράφει ότι η πέτρα πάνω στην οποία προσευχήθηκε για χίλιες μέρες και νύχτες είχε αρχίσει να μικραίνει επειδή οι χριστιανοί την έκοβαν για ευλογία.
Ο ηγούμενος του Σαρώφ έδωσε εντολή να την κόψουν σε κομματάκια και να τη δώσουν σε διάφορα μοναστήρια του Σαρώφ και του Ντιβέεβο.
Το 1927 οι μπολσεβίκοι έκλεισαν το μοναστήρι και έκοψαν τα δέντρα του δάσους.Εν τούτοις με τον καιρό ανανεώθηκε και ξαναμεγάλωσαν τα δέντρα.Άργότερα το δάσος χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντωσης για πιστούς χριστιανους και κρατουμένους του ποινικού δικαίου.Τους ανάγκαζαν να κόβουν την παρθένα ξυλεία..
Οι αρχές του στρατοπέδου συχνά υπέφεραν από κατάθλιψη,διανοητικές ασθένειες,ενώ συχνά αυτοκτονούσαν.
Οι αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν το στρατόπεδο.Μετά από κάποια χρόνια λειτούργησε ως οικοτροφείο για τα παιδιά των φυλακισμένων.Τα παιδιά ανέφεραν ότι έβλεπαν συχνά ένα γέρο με άσπρο ζωστικο και μαύρο μικρό μανδύα. Όταν λοιπόν το 1793 συμπλήρωσε τα 34 χρόνια της ζωής του και χειροτονήθηκε ιερέας, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1793, αποσύρθηκε μονίμως στην έρημο, διπλασιάζοντας τούς πνευματικούς του αγώνες και οδηγούμενος με την νηστεία, την εγκράτεια, την απομόνωση και προπαντός την προσευχή στην κορυφή της πνευματικής τελειώσεως.Μεταξύ του κελλιού του και της Μονής βρίσκεται μία τεράστια πέτρα. Κατά το παράδειγμα των στυλιτών ο Άγιος προσεύχεται γονατιστός επί της πέτρας για χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες.

Ένα ξύλινο εκκλησάκι έχει φτιαχτει εκεί ενώ η αίσθηση που έχεις σ’αυτό το υπέροχο δάσος είναι ότι από σε στιγμή σε στιγμή μπορεί να φανεί ο Αγιος Σεραφείμ με το ραβδάκι του.
proskynitis.blogspot