Εύρεσις των Τιμίων Λειψάνων του νεομάρτυρος Θεοδώρου του Χατζή του Μυτιληναίου

Το 1785 μ.Χ., απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στην Μυτιλήνη, για την πίστη του στον Χριστό, ο Άγιος Θεόδωρος ο Μυτιληναίος, ο εκ Πύργων Θερμής της Λέσβου καταγόμενος (βλέπε 30 Ιανουαρίου). Το τίμιο λείψανό του οι Τούρκοι το έριξαν στη θάλασσα αλλά μετά από λίγες ημέρες η θάλασσα το εξέβρασε στη στεριά και οι Χριστιανοί το έθαψαν εντός του εξωκλησίου του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην τοποθεσία Μόθωνας. Εκεί παρέμεινε ενταφιασμένος μέχρι την 4η Σεπτεμβρίου του έτους 1967 μ.Χ. όπου και ευρέθησαν τα Άγια λείψανά του.

Απόσπασμα πρακτικού περί της ευρέσεως του τάφου και των λειψάνων του Νεομάρτυρος Αγίου Θεοδώρου του Μυτιληναίου
Την 4ην Σεπτεμβρίου, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου, του Αντιεισαγγελέως Μυτιλήνης, του Διοικητού Χωροφυλακής Λέσβου, του Μηχανικού του Δήμου και του Εφημερίου Βαρειάς, εγένετο μία ιστορική έρευνα εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Ιωάννου εις θέσιν «Μόθωνος», πλησίον του Ξενοδοχείου «Ξενία», η οποία έφερεν εις φως την από του 1784 πληροφορίαν, την οποίαν ο μέγας εκκλησιαστικός συγγραφεύς Νικόδημος ο αγιορείτης και άλλοι ιστορικοί συγγραφείς αναφέρουν, ότι την 30ην Ιανουαρίου 1784 εμαρτύρησεν από τους Τούρκους εις την Μυτιλήνην ο Θεόδωρος ο Μυτιληναίος ή Χατζής (ουχί ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος), ότι το λείψανον ερρίφθη εις την θάλασσαν και ότι περισυλλεγέν από τους Χριστιανούς ετάφη εντός του παρεκκλησίου του Αγίου Ιωάννου Μόθωνα. Η γενομένη ενώπιον των ως είρηται αρχών έρευνα, εξ αφορμής της ανακαινίσεως του παρεκκλησίου υπό του Ε.Ο.Τ. έφερεν εις φως τα ιερά λείψανά του, ευρεθέντα υπό το δάπεδον δεξιά τω εισερχομένω.

Περί της ευρέσεως του τάφου και των αγίων λειψάνων συνετάχθη το κατωτέρω πρακτικόν:

«...Η Επιτροπή λαβούσα υπ’ όψιν:

1) Την ιστορικήν μαρτυρίαν του διαπρεπούς εκκλησιαστικού συγγραφέως Νικοδήμου του Αγιορείτου ευρισκομένην εις το βιβλίον του: «Το νέον Μαρτυρολόγιον» Βενετία 1799, σ. 248, όπου εξιστορών τον βίον και το μαρτύριον του νεομάρτυρος Θεοδώρου του Μυτιληναίου, ρητώς μνημονεύει «ότι ο Άγιος ετάφη εις τον ναόν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου έξω εις τον «Μόθωνα» κατά το 1784.
2) Ότι την μαρτυρίαν ταύτην παραδέχονται, άνευ ενδοιασμού τινος και άλλοι συγγραφείς, ως οι ανωτέρω μνημονευόμενοι, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, Σωφρόνιος Ευστρατιάδης, Ευστράτιος Δράκος, Ιάκωβος Κλεομβρότου, Ιωάννης Φουντούλης και Γεώργιος Π. Σωτηρίου.
3) Ότι οι χριστιανοί προφανώς εκ λόγων σκοπιμότητος, ενεταφίασσν το εκ της θαλάσσης εκβρασθέν άγιον λείψανον υπό το δάπεδον, χωρίς να ανεγείρουν
μνημείον ή να αφήσουν ίχνη τάφου, διότι οπωσδήποτε θα επεθύμουν να αποκρύψουν το ιερόν λείψανον από τα βέβηλα όμματα των διωκτών του, επί σκοπώ διαφυλάξεως τούτου.
4) Ότι εντός των ιερών ναών και των παρεκκλησίων, κατά παλαιάν παράδοσιν, τηρουμένην κατά τρόπον αυστηρόν, απέφευγον οι χριστιανοί να ενταφιάζουν τους κοινούς θνητούς των, ει μη μόνον έξω του ναού και εντός του περιπόλου αυτών ή το πολύ εις τον νάρθηκα αυτών.

Αποφαίνεται:
ότι τα ευρεθέντα οστά πρέπει να ανήκουν εις τον εντός του παρεκκλησίου ενταφιασθέντα νεομάρτυρα Θεόδωρον τον Μυτιληναίον, μαρτυρήσαντα υπέρ της τότε διωκόμενης ορθοδόξου χριστιανικής θρησκείας και της τότε δούλης ελληνικής πατρίδος, την 30ην Ιανουαρίου του έτους 1784 δι’ απαγχονισμού, εις την θέσιν της πόλεως Μυτιλήνης «Παρμάκ Καπί».

Εγένετο, ανεγνώσθη και υπεγράφη εν τω παρεκκλησίω του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του λεγομένου «Μόθωνα» τη 4η του μηνός Σεπτεμβρίου του έτους 1967.

Το παρόν εξεδόθη εις εξαπλούν, ίνα, κατά την δήλωσιν του σεβασμ. μητροπολίτου, αποσταλή ανά εν, εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Ιεράν Μητρόπολιν, την Εισαγγελίαν Μυτιλήνης, την Διοίκησιν Χωροφυλακής Λέσβου και το Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον του, εις υπάγεται το παρεκκλήσιον, ενοριακού ναού Ζωοδ. Πηγής Βαρειάς.

Ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος
Ο Αντιεισαγγελεύς Μυτιλήνης Κων. Σαγιαξής
Ο Διοικητής Χωρ/κής Λέσβου Ηλίας Πετρόπουλος
Ο Δ/ντής Τεχν. Υπ. του Δήμου Ιωάν. Χ''Ιωάννου
Ο εφημέριος του Ι. Ναού Βαρειάς Παύλος Καραγιώργης
Ο επιστάτης των εργασιών Ευάγγελος Αψόκαρδος

ΠΗΓΗ

Πώς μπορεί ένας σύγχρονος πονηρός Φαραώ να σπρώχνει τους ανθρώπους για δουλειά και μόνο δουλειά για να μην υπάρξει όρεξη για λατρεία στο Θεό

ΕΞΟΔΟΣ (5,6,14)

Διαταγές στους επιστάτες των αγγαρειών (5,6-14)

Ό Φαραώ διέταξε τούς εργοδότες του λαού και τούς επιτρόπους του και τούς είπε:

«Δεν θα δίνετε πια άχυρο στον λαό αυτό για να κατασκευάζειπλίνθους, όπως πρώτα- να πηγαίνουν μόνοι τους να μαζεύουν άχυρο-και θα απαιτείτε απ' αυτούς τόσες πλίνθους όσες έκαναν και πρώτα - δεν θα τις ελαττώσετε καθόλου- γιατί είναι οκνηροί. Γι' αυτό φωνάζουν λέγοντας- "άφησε μας να πάμε να προσφέρουμε θυσία στον Θεό μας". Να γίνουν βαρύτερες οι εργασίες των ανθρώπων αυτών για να στρέψουν την προσοχή τους σ' αυτές και όχι σε μάταια λόγια». 

"Έτσι οι εργοδηγοί και οι επίτροποι του λαού έλεγαν σ' αυτόν: «Αυτό λέγει ό Φαραώ- δεν θα σας δίνω πια άχυρο.

Πηγαίνετε μόνοι σας να συλλέγετε άχυρο, όπου μπορείτε να το βρείτε- αλλά δεν θα γίνει καμιά ελάττωση της εργασίας σας». 1Καί διασκορπίστηκε ό λαός σ' όλη την γη της Αιγύπτου, για να βρει καλάμια αντί για άχυρα. Οι δέ εργοδότες τούς βίαζαν λέγοντας: «Τελειώνετε την ημερήσια εργασία σας ακριβώς όπως και όταν σας δινόταν άχυρο».

"Και μαστιγώθηκαν οι Ισραηλίτες προϊστάμενοι, τούς οποίους είχαν διορίσει σ' αυτούς οι εργοδότες του Φαραώ. «Γιατί -τούς έλεγαν - και σήμερα δεν συμπληρώσατε την καθορισμένη, όπως και πρώτα, ποσότητα των πλίνθων»;

ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Ό Φαραώ όχι μόνον δεν έδωσε άδεια στους Εβραίους να λατρεύσουν τον Θεό στην έρημο, όπως του ζήτησε ό Μωυσής, αλλά τούς επιβάρυνε και με νέες αγγαρείες. Πρώτα οι Εβραίοι έκαναν για τα έργα των Αιγυπτίων πλίνθους ζυμωμένες με άχυρα (1,14) για να είναι στερεές, αλλά τα άχυρα τα έδιναν οι Αιγύπτιοι. Τώρα όμως ό Φαραώ διέταξε τούς επιστάτες των καταναγκαστικών έργων των Εβραίων να μη δίνουν σ' αυτούς άχυρα, αλλά να πηγαίνουν οι ίδιοι οι Εβραίοι στα χωράφια να μαζεύουν άχυρα και να είναι μάλιστα υποχρεωμένοι να παράγουν τον ίδιο αριθμό πλίνθων, όπως και πρώτα, πού τούς δινόταν το άχυρο (στίχ. 7-9). Ή εργασία τώρα των Εβραίων, με την νέα αύτη καταναγκαστική εργασία, γινόταν διπλάσια και ακόμη περισσότερο κοπιαστική από πριν, γιατί δεν ήταν εύκολη δουλειά το μάζεμα άχυρων. «Δεν έχω κανένα να με βοηθήσει να κάνω πλίνθους, δεν έχω καθόλου άχυρο», φωνάζει με πικρία ένας Αιγύπτιος της 19ης δυναστείας.

Οι Εβραίοι ζήτησαν άδεια για προσευχή και ό Φαραώ τούς έβαζε για δουλειά. Κάποιος πονηρός Φαραώ πιέζει και σήμερα τούς ανθρώπους και τούς σπρώχνει όλο για δουλειά - δουλειά, χωρίς να τούς αφήνει καθόλου χρόνο για προσευχή!...

 ΓΕΝΕΣΙΣ -Κείμενα,μετάφραση,ανάλυση,σχόλια,μητροπολίτου κ.Ιερεμία Φούντα

ΠΗΓΗ

Οι φτηνές αγάπες δεν πάνε στον παράδεισο...

Τελευταία μου συμβαίνει όποιος έχει λερωμένη την συνείδηση του να απαιτεί από μένα ανοιχτό μυαλό. Σε λίγο θα ξεχειλώσουμε τόσο πού θα μείνουμε με την ιδέα του ανοιχτού μυαλού στο χέρι, σαν σύνθημα χωρίς νόημα και περιεχόμενο.

Από τότε πού η νουθεσία για ακεραιότητα και τελειότητα θεωρείται αρρωστημένη ηθικολογία και κατάκριση, πήξαμε στην μοιχεία και την ανωμαλία. Άντε να εξηγήσεις στον άλλο πώς κατακρίνεις την μοιχεία και όχι τον μοιχό,άντε να του εξηγήσεις πως τον προειδοποιείς επειδή είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος για τον Θεό, εξαγορασμένος με το αίμα του ιδίου του Χριστού; 

Άντε να εξηγήσεις στον μοιχό πώς τον προειδοποιείς από αγάπη, γιατί νομοτελειακά τον περιμένει ο θάνατος, η ασθένεια, γίνεται ο ίδιος φορέας και πρόξενος πόνου για τον αδελφό.

 Ηθικολογίες θα σου πεί. Το κορμί μιλά. Η ψυχή είναι για καλογήρους. Και ούτως ειπείν η ζωή είναι μικρή και ωραία.

Σήμερα η μοιχεία είναι το πιο συνηθισμένο αμάρτημα.

Είναι ευστροφία, καπατσωσύνη, ανδρισμός, θηλυκότητα, μόδα, σύγχρονος τρόπος ζωής, απόδειξη συγχρονισμού με τα αποδεκτά κοινά ήθη, πρωτοπορία.Ο Ηρώδης έσφαξε τον Πρόδρομο, ακριβώς γιατί μοίχευσε με την γυναίκα του αδελφού του η οποία ταυτόχρονα ήταν και συγγενής του. Επίσης, τον έσφαξε επειδή μοίχευσε με τα μάτια κοιτώντας την Σαλώμη( πριγκήπισσα κατά τα άλλα) να χορεύει μπροστά στους μεθυσμένους. Αν αυτό το παράδειγμα δεν φέρνει μεταμέλεια τί να πώ;

Ο Χριστός την μοιχαλίδα την συγχώρεσε την ώρα πού όλοι την λιθοβολούσαν, χωρίς όμως να αμνηστεύσει την μοιχεία. Αυτή η αγάπη και το μεγαλείο την έκανε να αλλάξει ίσως ζωή. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος. Αλλά όπως και νά χει χάθηκε το φιλότιμο. Όχι απέναντι στους ανθρώπους. Ο άνθρωπος σήμερα δεν αξίζει παραπάνω από μια κατσαρίδα. Τον ψεκάζουν με χημικά στο όνομα της θρησκείας και φέυγει από την μέση. Χάθηκε το φιλότιμο ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.Και όταν ο Θεός είναι ανύπαρκτος και φευγάτος από την ψυχή του ανθρώπου όλα επιτρέπονται.

Πολλές φορές ακούμε πώς ο παπάς πρέπει να προσφέρει αγάπη. Χρησιμοποιούμε αυτή την λέξη πολύ άκριτα και ανεύθυνα. 

Ποιός μπορεί να φανταστεί πόσο αίμα και πόνο κρύβει αυτή η λέξη; Ότι η αγάπη είναι ομοούσια της αλήθειας. Όχι της αλήθειας μου και της αλήθειας σου. Της απόλυτης αλήθειας πού υπάρχει για να είναι κριτήριο για το ψέμα.
Αγάπη χωρίς αλήθεια δεν στέκεται. Είναι ωφελιμισμός, υπαναχώρηση, κολακεία, συναισθηματισμός, σύνθημα, φούσκα πού σκάει στον αέρα. Έχω συνείδηση σαν ιερέας πώς δεν είμαι υπηρέτης των ανθρώπων και ας σκανδαλίζει αυτό όσους θέλουν να ελέγχουν την ιερατική προτίμηση και διακονία. Ο ιερέας είναι υπηρέτης του Θεού. Ο Θεός είναι το κριτήριο. Και ευτυχώς πού είναι. Γιατί έτσι γεννιέται η ευσπλαχνία και η συμπόρευση με τον άλλο, έτσι ασκείται η αγάπη πού δεν περιμένει ανταλλάγματα και έχει πλήρη ταύτιση με τον ύμνο του απ Παύλου. Ο ιερέας επίσης δεν φτανει να είναι υπηρέτης της αλήθειας, αλλά αλήθεια ο ίδιος για να εμπνεει. Τότε είναι όλος αγάπη για τον άλλο.Ομοούσιος της. Αν λοιπόν ο ιερέας ήταν απλά υπηρέτης της αγάπης και μόνο,ως φτηνού και ωφελιμιστικού συναισθήματος και εμπορικού ιδεολογικού συνθήματος, μπορεί και να έμοιαζε με την δουλειά της εταίρας. Και σκεφτείτε πόσο μακρυά είναι αυτό από την γνησιότητα!

 http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com

Δάσκαλε που δίδασκες...

Γράφει ο Κωστούλας Βασίλειος

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που αποφάσισα να καθίσω μπροστά από το πληκτρολόγιο, για να καταγράψω σκέψεις, προβληματισμούς και ανησυχίες για την φθίνουσα πορεία που διαγράφει ο τόπος μας. Αποφάσισα να αποτυπώσω κάποια πράγματα με σαφή κατεύθυνση προς την αυτοκριτική και όχι προς την ταπεινολογία που τείνει να γίνει εθνικό σπορ. Αν μη τι άλλο, το διαδίκτυο πλέον που εξελίχθηκε σε ναυαρχίδα της ενημέρωσης, βρίθει από αρθρογράφους, προβληματισμένους και αγανακτισμένους, που αρθρογραφούν για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει πρώτα πνευματικά και κατ’ επέκταση σε όλους τους υπόλοιπους τομείς της καθημερινότητας. Η αλήθεια είναι ότι η πένα, έστω κι από πληκτρολογίου, είναι ένα πανίσχυρο όπλο, μπορεί να συνεγείρει, να μεταβάλλει συνειδήσεις, να προκαλέσει μέχρι και επαναστάσεις, να ρίξει κυβερνήσεις και καθεστώτα, να αλλάξει τη ροή της ιστορίας.

Το ζητούμενο είναι ποιός έχει στα χέρια του και χειρίζεται αυτό το «όπλο». Γιατί ενώ ο τόπος βυθίζεται σε τέλμα, αυτές οι χιλιάδες κειμένων αρθρογραφίας, προβληματισμών και διαπιστώσεων θα είχαν είχαν καταφέρει κάτι, έστω και αμυδρό, το «όπλο» λογικά θα έπρεπε να έχει φέρει αποτελέσματα. Αντ’ αυτού, μάλλον τα γεγονότα και τα προβλήματα που βιώνουμε, έχουν τόσο βαθιές ρίζες, που μοιάζουν φαύλος κύκλος που την περιφέρειά του δεν μπορεί να διακόψει κανένας προβληματισμένος αρθρογράφος ή διανοούμενος. Πέρα από τις θετικές αποδοχές μιας μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου για τα αφυπνιστικά κείμενα ορισμένων, τις σπάνιες ορολογίες, το επαναστατικό φρόνημα, η αλήθεια είναι ότι όλα σταματούν όταν φτάνουμε στο δια ταύτα. Η φράση «ο Έλληνας δεν σηκώνεται από τον καναπέ» έχει καταντήσει εμετική. Γιατί τελικά όσο τέλεια και αν αρθρογραφείς, όσο κι αν υπερθεματίζεις ή αναθεματίζεις καταστάσεις, δεν θα μπορέσεις να συνεγείρεις κανένα αν πρώτα ΕΣΥ δεν φτιάξεις πρώτα τον εαυτό σου όπως πρέπει να είναι.

Θα γίνω σκληρός και δεν θα χαριστώ σε αόριστες ορολογίες. Πώς θα φτιάξουμε τον εαυτό μας; Πραγματικά τα σημερινά κείμενα που τονίζουν τον ρόλο της Ορθοδοξίας, τις παρακαταθήκες των Αγίων Πατέρων μας είναι τόσα πολλά και γράφονται από τους πιο απλούς ανθρώπους μέχρι και τους μεγαλύτερους ιεράρχες. Υπάρχει κάτι όμως που τελικά δεν ενεργοποιεί αυτό το θησαυρό των κειμένων που ήδη έχουμε ως κληρονομιά από τους Αγίους μας. Αυτό το κάτι είναι και εκείνο που λείπει από όλους μας που τολμούμε να πιάνουμε την πένα και να γράφουμε και να υπερασπιζόμαστε τάχα την Ορθοδοξία. Πώς όμως μιλάμε για την Ορθοδοξία και την Αλήθεια της, όταν δεν την ζούμε και δεν μας αποκαλύπτεται; Το λέει στην Αγία Γραφή.

«διότι γέγραπται· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α Πε. 1,16)

Αναφέρω αυτό το χωρίο της Καινής Διαθήκης που βάζει τον πήχη ψηλά, γιατί πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο αν δεν είσαι Άγιος. Πραγματικά τολμούμε και αγγίζουμε στα κείμενά μας, Αγίους και Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, μιλάμε για ταπείνωση, αγάπη, διάκριση και πάμπολλες αρετές, κύρια χαρακτηριστικά των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αρετές που όμως είναι προφανώς ξένες προς εμάς. Αυτό δείχνει η ζωή μας. Γιατί αν προσπαθούσαμε να τις κατακτήσουμε, τότε και οι καρποί των δέντρων μας θα έφερναν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Δυστυχώς η πραγματικότητα μας δίνει την απάντηση ότι η πλάνη μας ψιθυρίζει στο αυτί ότι είμαστε «καλοί Χριστιανοί», μπορούμε να μιλήσουμε στα άρθρα μας για Χριστό και Αγίους, αλλά δεν φταίμε εμείς αν στο τέλος κανείς δεν ακούει αυτά που λέμε. Η απάντηση είναι απλούστατη. Όσο κι σε μερικούς φαίνεται εξωγήινη. Γίνεσθαι Άγιοι. Αυτή είναι η εντολή. Κι έτσι θα μπορέσεις να συνεγείρεις και τον δίπλα από εσένα. Αυτό δεν έκαναν και οι Άγιοι;. Τι; Μήπως αρθρογραφούσαν ή μήπως έγιναν πρότυπα πρώτα από τη βιωτή τους. Η δική μας η γενιά θέλει να καθίσει στα θρανία του Πανεπιστημίου ενώ δεν βγάλαμε την πρώτη τάξη του Δημοτικού ακόμα. Όμως για να μπορέσεις να συνεγείρεις τον κόσμο ή ακόμα περισσότερο και να τον κρίνεις για τα πάθη του πρέπει να γίνεις εσύ πρώτα άμεμπτος, ειδάλλως δικαιώνεις το σοφό λαό που λέει «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις».

«ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης, ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ» (Φιλιπ. 2,15)

Θα ακούσει κάποιος τις λέξεις άμεμπτος και ακέραιος και θα πει, στη σημερινή εποχή αυτό είναι αδύνατον. Ε, εάν το δεχθούμε αυτό και αποδεχθούμε τη μετριότητά μας, τότε θα πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να αποδεχθούμε την τραγική κατάληξη της πορείας που έχουμε πάρει ως λαός. Είναι όμως στο χέρι μας να ανακόψουμε αυτή την πορεία. Όταν ο καθένας θα αποδεχθεί το ρόλο του, θα δει την πραγματικότητα και θα διαπιστώσει ότι το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλά πραγματικότητα που πρέπει να την κατακτήσουμε. Οι Άγιοι έδειξαν τον δρόμο. Εκείνοι σε όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας έρχονται σε πορεία ενότητας με τον Δημιουργό και αλλάζουν την ιστορία. Εμείς κρατώντας την πένα θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Αν δεν γίνουμε Άγιοι το μόνο που ίσως καταφέρουμε είναι να καταστρέψουμε τον κόσμο. «Το κακό θα σας έρθει από τους διαβασμένους», έλεγε ο Άγιος Πατροκοσμάς. Γιατί η γνώση και η σοφία γεννούν αποτελέσματα μόνο αν έχουμε φόβο Θεού. «Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου..» (Παρ. 1,7).

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι λόγια χωρίς πράξεις είναι ανεμοσκορπίσματα. Άρθρα και κείμενα είτε από απλούς λαϊκούς, είτε από ιεράρχες είναι κενά περιεχομένου αν δεν συνοδεύονται από τη μαρτυρία των πράξεων, γιατί τα έργα αποκαλύπτουν την Αλήθεια και η Ορθοδοξία είναι ακριβώς αυτό, δηλαδή Αληθινή Αποκάλυψις του Θεού στον άνθρωπο μέσα από έργα χιλιάδων ετών και όχι μόνο μέσα από βιβλία. Τα βιβλία και τα άρθρα είναι το μέσο αλλά η ίδια η πράξη είναι εκείνη που αλλάζει από έναν άνθρωπο μέχρι όλη την ανθρωπότητα. Οι Έλληνες για να αφυπνιστούμε νομίζω ότι πια χορτάσαμε από κείμενα και θεωρία και πρέπει κάποτε να περάσουμε στην πράξη, αλλιώς να είμαστε βέβαιοι ότι το μαχαίρι δεν θα φτάσει απλά στο κόκκαλο αλλά θα το κόψει κιόλας.

ΥΣ: Το χαρακτηριστικό των Φιλοσόφων και των Αγίων ήταν ότι ήταν απροσάρμοστοι. Μήπως τελικά η τακτική και «επαναστατική» αρθρογραφία μας φανερώνει ότι προσαρμοστήκαμε στη μόδα της εποχής μας, στην φλύαρη και ανούσια αρθρογραφία που δεν κατορθώνει κανένα αποτέλεσμα αλλά ουσιαστικά κοιμίζει και θανατώνει τις μάζες από το σύστημα αποτελεσματικότερα; Τέλος η προσαρμογή τελικά, ώρα για πράξεις.

 ΠΗΓΗ

Ο Μακεδονομάχος Καπετάν Γιαγκλής.(Μετέπειτα αγιορείτης μοναχός Γαβριήλ)

Ο Γεώργιος Γιαγκλής, του Θεοδώρου και της Ασημίνας, γεννήθηκε στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το 1869. 

 

Τα κατορθώματά του και η συμβολή του στον Μακεδονικό Αγώνα περιμένουν ακόμη την γραφίδα του ιστορικού που θα γράψει τη βιογραφία του για να εξοφλήσει η Πατρίδα, κατά κάποιο τρόπο, το χρέος της προς αυτόν.

 

Το ηρωικό Σώμα του Οπλαρχηγού Γιώργη Γιαγκλή έδρασε στη Χαλκιδική, στο Άγιον Όρος, στη Νιγρίτα, στην περιοχή Σερρών, σε ολόκληρη τη Μακεδονία, γενόμενος στην κυριολεξία ο φόβος των Βουλγάρων, που απέφευγαν συστηματικά την αναμέτρηση μαζί του.

Η Χαλκιδική, μια ζωντανή παρουσία σε όλα τα προσκλητήρια του Έθνους, έχει προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στην ένδοξη ιστορική περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα.

 Σ’ αυτή την ιδιόμορφη αναμέτρηση, πολλά παλληκάρια της ρίχθηκαν με τα σώματά τους, μα κύρια με την ψυχή τους, αντιμέτωπα στην επιβουλή των Βουλγάρων, συμμετέχοντας ενεργά στις κατά τόπους Επιτροπές Αγώνα και δημιουργώντας ένοπλα Σώματα ανταρτών.

 Η συχνή επικοινωνία των Οπλαρχηγών με τους κατοίκους της περιοχής, έκαναν τους τελευταίους να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους προς τα αντάρτικα Σώματα. 

Τα χωριά της Χαλκιδικής λειτουργούσαν σαν μυστικές πύλες εισόδου του οπλισμού που κατέφθανε από τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και αγωνιστών που έρχονταν να προσφέρουν υλική και ηθική βοήθεια στον Αγώνα.

 Τεράστια υπήρξε η συμβολή της Εκκλησίας και στη Χαλκιδική, με ποιμενάρχη τον Οργανωτή του Μακεδονικού Αγώνα, Μητροπολίτη Κασσανδρείας, Ειρηναίο.

Η Ιερισσός έχει κάθε λόγο να νοιώθει περήφανη γι’ αυτή τη γενναία φυσιογνωμία, με το ζωηρό και αετίσιο βλέμμα, την ευθυτενή παράσταση, τον φλογερό πατριώτη, τον καπετάν Γιαγκλή, που υπήρξε και ο απελευθερωτής της Νιγρίτας (21 Φεβρουαρίου 1912).

 Κοντά του πάντα, ο επίσης γενναίος συμπατριώτης μας Ιερισσιώτης, με πλούσια πατριωτικά αισθήματα, ο υπαρχηγός του Σώματός του, Χριστόδουλος Τσόχας και ο Γραμματέας του, εξίσου μεγάλος πατριώτης από τη Μεγάλη Παναγία, ο Νικόλαος Σέρπης, φοιτητής τότε της ιατρικής. Όπως επίσης, θα πρέπει εδώ να τονιστεί, οτι πολύτιμες υπηρεσίες προσέφεραν και άλλοι συμπατριώτες μας στον τιτάνειο αυτό Αγώνα.

 

Τη δεκαετία του 1890 και οι Τούρκοι, με τις βιαιότητές τους προς τον ελληνικό πληθυσμό, πήραν ικανοποιητική γεύση από τη δύναμη της ζωτικότητας που διέθετε ο Καπετάν Γιαγλής και το Σώμα του. 

Από το 1903 συνεργάζεται με τον Κεντρικό Μακεδονικό Σύλλογο (1903) των αδελφών Θεοχάρη και Μαυρουδή Γερογιάννη, από την Αρναία, που είχε έδρα την Αθήνα και απέστελνε εξοπλισμό και αντάρτικα Σώματα στη Μακεδονία. 

Μεταξύ των πολλών ηρωικών κατορθωμάτων του καπετάν Γιαγκλή είναι και η ολοσχερής εξόντωση της μεγάλης Βουλγάρικης συμμορίας που δρούσε στο χωριό Καρατζά-Κιοι δίπλα στο Στρυμώνα ποταμό.

Σε μια νύκτα του Μαρτίου 1907 εξόντωσε με το Σώμα του πάνω από 50 συμμορίτες βοηθούμενος από το Σώμα του καπετάν Μητρούση.

Η εξόντωση της μεγάλης αυτής φωλιάς των κομιτατζήδων καταθορύβησε τους προστάτες τους Ρώσους, Βουλγάρους, Τούρκους, Αυστριακούς και αυτούς τους Άγγλους που είχαν συνηθήσει να ακούν και να βλέπουν μόνον κηδείες Ελλήνων να καταθέτουν στεφάνια και να εκφωνούν επικήδειους μόνον και όχι επίθεση και εκδίκηση κατά των ασπόνδων εχθρών της φυλής μας.

Οι παραβιάσεις και οι πιέσεις προς το Ελληνικό Προξενείο ήταν μεγάλες και αναγκάστηκε να διατάξει την προσωρινή απομάκρυνση από κει των δύο αρχηγών καπετάν Γιαγκλή και καπετάν Μητρούση, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά μη μπορώντας να περπατήσει. 

Τότε τον άρπασε στους ώμους του ο γιγαντόσωμος καπετάν Γιαγκλής και τον μετέφερε γύρω στα 60 χιλιόμετρα μακρυά στα ορεινά όπου ήταν τα λημέρια τους.

Ο θρυλικός αρχηγός Γιαγκλής είναι από τους πρώτους ελευθερωτές της Νιγρίτας. 

Την 24η Οκτωβρίου 1912 εισήλθε στην πόλη με το σώμα του συντεταγμένος στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού.

Είναι ο πρώτος που ξέσχισε την Τουρικική σημαία μετά την κατάληψη της Τούρκικης Χωροφυλακής, ανυψώνοντας την Ελληνική Σημαία μπροστά στα μάτια των Τουρκικών Αρχών.

Ο Γεώργιος Γιαγκλής είναι αυτός που παρέδωσε την Νιγρίτα απελευθερωμένη μετά από αιώνες δουλείας στον Ελληνικό Στρατό ο οποίος κατέφθασε μετα από τρεις μέρες. 

 

Η παρουσία του καπετάν Γιαγκλή στο Άγιο Όρος.

 Η ευλάβεια του Καπετάν Γιαγκλή   στα θεία και ιερά ήταν πάντοτε δεδομένη και έκδηλη και η πεποίθηση ότι ο Θεός του ήταν βοηθός στους αγώνες του ακράδαντη.

Μικρά μέρη λειψάνων αγίων χορηγούν τα Μοναστήρια, κατόπιν αποφάσεων των Συνάξεών των, όταν επισήμως ζητούνται για εναπόθεσή των σε εγκαίνια ιερών ναών. 

Τιμίου όμως Ξύλου ποτέ, ουδέ ελαχιστομορίου.

Ποτέ δεν ακούσθηκε ποιος τον κατήχησε σχετικώς και τον εφοδίασε με τεμαχίδιο Τιμίου Ξύλου «για να μη τον πιάνει βόλι».

 Κι εκείνος το ασπάσθηκε με ευλάβεια, προσευχήθηκε στο Χριστό θερμά και ακολούθως, για να μη το χάσει ποτέ, με το κοφτερό του μαχαίρι έκανε στο μπράτσο του μικροτομή και το «έθαψε» μέσα.

 Γρήγορα έγιανε η «πληγή», αντρίεψε ακόμη πιο πολύ το φρόνημά του, αποκάλυψε το μυστικό στα παλικάρια του και συνέστησε σε όλους να πάψουν πλέον να του συνιστούν προσοχή και προφυλάξεις κατά τις συμπλοκές και μετακινήσεις.

 «Με φυλάει το Τίμιο Ξύλο, δε με βρίσκει εμένα βόλι. Ούτε σε μάχη ούτε από μπαμπεσιά θα πάω. Όταν έρθ΄ η ώρα μου σε κρεββάτι θα πεθάνω», συνήθιζε να λέει.

Πολλά χρόνια μετά την κοίμησή του, μέλος της συνοδείας του Πνευματικού του αποκάλυψε την εξής εξομολόγηση:

-Θέλω ν΄ ακούσουνε τ΄ αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου, Πνευματικέ, για ν΄ αναθαρρήσει και γλυκάνει η ψυχή μου από ελπίδα πως θα δω πρόσωπο Θεού και Παράδεισο. 

Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. 

Για την Πατρίδα και τ΄ άγια της τόκανα. 

Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο για να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι». 

Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου πετρώνει την καρδιά, σου θολώνει το μάτι. Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και στην υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πές μου ο Θεός θα με σχωρέσει;

Το 1941 συναντάμε τον Καπετάν Γιαγλή στην Αθήνα, στον οποίον επετράπη να περιφέρεται ελεύθερα με τη φουστανέλα και να οπλοφορεί.

Όμως, οι Βούλγαροι τον κυνηγούν να τον συλλάβουν και να τον φονεύσουν.

Καταφεύγει, συνοδευόμενος από τον μονάκριβο εγγονό του, τον Γιάννη Γιαγκλή, στο Άγιον Όρος.

Εκεί, ζει δίπλα στο μοναχό Δαμασκηνό, αφού πρώτα χειροτονείται μοναχός με το όνομα «Γαβριήλ», 

στην Ιερά Μονή Ιβήρων, 

στο Κελλί «Αποτομή Τιμίου Προδρόμου». 

Ο Καπετάν Γιαγκλής-Μοναχός Γαβριήλ εκοιμήθη εν Κυρίω

τον Δεκέμβριο του 1946, σε ηλικία 77 ετών.

 

Τον Οκτώβριο του 1988, σε μια λαμπρή και σεμνή τελετή, γίνεται από το παραπάνω Κελλί η μετακομιδή των οστών του στην Ιερισσό, όπου -στην κεντρική πλατεία του Δημαρχείου- είχε στηθεί η προτομή του, με πρωτοβουλία του Δήμου Ιερισσού (δήμαρχος τότε ο αείμνηστος Βασ. Γκατζώνης) και της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής (επί προεδρίας του γράφοντος), του τότε αστυνόμου Ιερισσού Σ. Ρεβενικιώτη, που συνετέλεσε στην όλη προσπάθεια και με τη χορηγία του τότε Υπουργείου Βορείου Ελλάδος.

 Παρόντες ήταν όλοι. Αρχές πολιτικές, στρατιωτικές, λοιπές εξουσίες, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Ιερισσού-Αγίου Όρους κου Νικοδήμου, με την τιμητική παρουσία Αντιπροσωπίας του Αγίου Όρους και με πάνδημη τη συμμετοχή του λαού της Ιερισσού και γενικά της Χαλκιδικής. Άκρως συγκινητική υπήρξε η παρουσία στην εκδήλωση συγγενών των Γιαγλή, Τσόχα και Σέρπη, αλλά και Μακεδονομάχων από όλη τη Χαλκιδική και γενικά τη Μακεδονία, ενώ άγημα και η μπάντα του Γ΄ Σωμ. Στρατού απέδωσαν τιμές.

Ιστορική διήγηση του Ευαγγέλου Παπάζη του Τριαντάφυλλου

στον εγγονό του Γεώργιο Αδαμίδη:

“Κατά το 1912-13 στις μεγάλες μάχες Κιλκισίου-Λαχανά ένα τμήμα των Βουλγάρων αποκόπηκε και τραβούσε νοτιότερα του Λαχανά, για να περάσει στη Νιγρίτα. Ό,τι βρέθηκε μπροστά του το έκαιγε και το ρήμαζε. Αλλά για κακή του τύχη ο καπετάν-Γιαγκλής από την Ιερισσό Χαλκιδικής, που είχε το κομιτάτο του στην περιοχή Σοχού, με 40-50 παλικάρια, τους έστησαν ενέδρα στην περιοχή Τάσο Λούκι, στο χωριό Σκεπαστό κοντά.

Άφησε τους εξαθλιωμένους Βούλγαρους να προχωρήσουν έχοντας την πεδιάδα περικυκλωμένη.

Μόλις πλησίασαν άρχισε τη μάχη, τους είπε «αφοπλιστείτε και προχωράτε άοπλοι».

 Ο καπετάν-Γιαγκλής κατάφερε και μάζεψε άνδρες, ηλικιωμένους και γυναίκες από τα γύρω χωριά, τους είχε οργανώσει, τους όπλισε με το βουλγάρικο οπλισμό και τους κατεύθυνε προς το Σταυρό.

Τους Βούλγαρους τους έβαλε στη σειρά και περνώντας από τα χωριά Σκεπαστό, Στεφανινά, Αρέθουσα, Βαμβακιά επιστράτευε τον πληθυσμό, γιατί οι Βούλγαροι ήταν πολυπληθείς. 

Οι ίδιοι δεν είχαν αντιληφθεί πόσο λίγοι ήταν τα παλικάρια του καπετάν Γιαγκλή και έτσι πειθαρχούσαν. 

Την άλλη μέρα στο Σταυρό τους περίμενε ελληνικό καράβι και άλλες ενισχύσεις, τους έβαλαν στο καράβι και κατευθυνθήκαν στο Βόλο (μετόπισθεν).

Όταν ξανοίχτηκαν στο πέλαγος και αντιλήφθηκαν πόσο λίγοι ήταν οι Έλληνες ναυτικοί, επαναστάτησαν και επέβαλαν στον καπετάνιο να γυρίσει προς την Αλεξανδρούπολη, για είναι κοντά στη Βουλγαρία.

Ο καπετάνιος σκαρφίστηκε ένα σχέδιο, είπε στους ναύτες του να αλλάξουν θέσεις, δηλ. να πάνε στο κατάστρωμα, διέταξε να ανοίξουν τα ζεστά καυτά νερά του καραβιού και οι Βούλγαροι αναγκαστήκαν να μαζευτούν στα αμπάρια. Τους μπουζούριασε μέσα στα αμπάρια και τους παρέδωσε στο λιμάνι του Βόλου.

Στη Νιγρίτα προς τιμή του στήθηκε προτομή και ονομάστηκε μεγάλος δρόμος, γιατί, αν οι Βούλγαροι είχαν φτάσει εκεί, θα την είχαν κάψει ολότελα”.

Πηγές:

Αγγελου Ανεστόπουλου, Ο Μακεδονικός Αγών

Βασίλης Ν. Πάππας , Η συμβολή της Ιερισσού στον Μακεδονικό Αγώνα

ΠΗΓΗ

Να δεχόμαστε με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας

Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμε κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.

Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!

Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ' αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.

Πολλοι από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ' άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή, του να υποφέρουμε "όπως ο Κύριος υποφέρει"... και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου - για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ  Πρεσβύτερου Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

Συγκλονιστικά επίκαιρο μύνημα από τον Παπουλάκο

"Εἶναι ντροπή μας, ἕνα γένος ποὺ μὲ τὸ αἷμα του πύργωσε τὴ λευτεριά του, ποὺ περπάτησε τὴ δύσκολη ἀνηφοριά, νὰ παραδεχτῆ πὼς δὲν μπορεῖ νὰ πορπατήσει στὸν ἴσιο δρόμο ἅμα εἰρήνεψε, κι ὅτι δὲν ξέρουμε ἐμεῖς νὰ συγυρίσουμε τὸ σπίτι, ποὺ μὲ τὸ αἷμα μᾶς λευτερώσαμε, ἀλλὰ ξέρουν νὰ τὸ συγυρίσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πολέμησαν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πίστευαν στὸν ἀγώνα, ἐκεῖνοι ποὺ πᾶνε νὰ μᾶς ἀποκόψουνε ἀπὸ τὸν Χριστό, καὶ πασχίζουνε νὰ μᾶς ρίξουνε στὴ σκλαβιὰ ἄλλων ἀφεντικῶν, ποὺ  'ναι πιὸ δαιμονισμένοι ἀπὸ τοὺς Τούρκους"
Παπουλάκος (+18/01/1861)

πηγή

Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους.

Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια .
Τον λαό όμως τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του, τον πολιτισμό που έχει μέσα του, τον τρόπο της σκέψης του, τις βαθύτερες εσωτερικές ανάγκες του. Δεν ξεδιψάσαμε τον λαό. Εμείς αρκεστήκαμε στα ήθη και τα έθιμα στους εξωτερικούς τύπους. Τι έχουμε να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά ; Ψάξαμε την διάλεκτο των νέων παιδιών; Αν τα θέλουμε, δεν τα θέλουμε για να αυξήσουμε τους οπαδούς του εκκλησιαστικού κλάμπ. Η εκκλησία δεν φτιάχνει οπαδούς. Η εκκλησία φτιάχνει αγίους.
Διαφέρει το ένα από το άλλο. Και άγιος σημαίνει ελεύθερος άνθρωπος. Άγιος δεν είναι αυτός που τηρεί πέντε-δέκα κανόνες, μηχανικές εντολές. Θα πει ότι είναι κάποιος που κανονικά ελευθερώνεται «τω αγαθώ.» Συναντά έτσι το Θεό . Δεν φαίνεται ο Θεός, όταν υπάρχει το νέφος και η ομίχλη των Παθών. Πρέπει να φύγει η ομίχλη για να δεις τον ήλιο.

Μεσογαίας Νικόλαος [Απόσπασμα από συνέντευξη]

 ΠΗΓΗ

Από την Ιεραποστολή στην Κορέα- Θέλω να γίνω Χριστιανός...

Ξεκινήσαμε σχετικώς πρωί για τις φυλακές. Σε τρεις ώρες περίπου θα φτάναμε.

Σ’ όλη τη διαδρομή ήμουν ανήσυχος. Ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμουν κορεατικές φυλακές και δεν ήξερα τι θα συναντούσαμε. Σκεφτόμουν διάφορα. Ο κ. Κιμ, ο Κορεάτης οδηγός, δεν φαινόταν κι αυτός να ‘χε όρεξη για πολλές κουβέντες. Σιωπηλοί και σκεπτικοί διανύαμε τα χιλιόμετρα που μας έφερναν όλο και πιο κοντά στις φυλακές.

– Τι μπορεί, στ’ αλήθεια, να πάθει κανείς; Διέκοψε κάποια στιγμή την σιωπή. Να βρεθεί στα καλά καθούμενα στην φυλακή!

– Πώς έγινε; τον ρώτησα. Δεν ξέρω πολλές λεπτομέρειες. Ξέρω μόνον ότι ο καημένος ο Γιοχάν είναι αθώος.

– Ο Γιοχάν δεν είναι η μοναδική περίπτωση. Ξέρετε, πάτερ, πόσοι άνθρωποι βρίσκονται άδικα στη φυλακή μετά την τελευταία οικονομική κρίση που έπληξε την Κορέα(1); Ένας από αυτούς είναι κι ο δικός μας Κατηχούμενος. Ήταν συνέταιρος, συνέχισε να μου εξηγεί ο κ. Κιμ, με κάποιον σε μία επιχείρηση. Τελευταία οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά. Η επιχείρηση φαινόταν πως οδηγούνταν στην διάλυση. Ο Γιοχάν έδειξε εμπιστοσύνη στον συνέταιρό του και την πάτησε. Εκείνος βλέποντας την άσχημη κατάσταση μπόρεσε, πλαστογραφώντας την υπογραφή του Γιοχάν, να πάρει όσα χρήματα είχαν στις Τράπεζες και να φύγει στο εξωτερικό. Έμεινε πίσω ο Γιοχάν να χρωστάει τεράστια ποσά. Έτσι, χωρίς να το καταλάβει, από την μία μέρα στην άλλη βρέθηκε στην φυλακή!

– Η οικογένειά του;

– Έπιασε, ευτυχώς, δουλειά η γυναίκα του και τα ψευτοβγάζουν…

Βυθισμένοι και πάλι στις σκέψεις μας μέναμε σιωπηλοί. Μέχρι που φτάσαμε έξω απ’ την τεράστια σιδερένια εξώπορτα της φυλακής.

– Κύριε Κιμ, πόσοι είναι οι κρατούμενοι;

– Πολλοί, μου απάντησε απρόθυμα. Δώσαμε τα στοιχεία μας και μπήκαμε στην λίστα αναμονής.
– Βλέπετε, πάτερ, μου λέει ο κ. Κιμ και μου έδειξε το γραφείο παραλαβής και ελέγχου αντικειμένων. Οι φύλακες κι όχι οι ίδιοι οι επισκέπτες, δίνουν στους κρατούμενους αυτά που τους φέρνουν. Οι φυλακισμένοι δεν έχουν καμιά σωματική επαφή με τους επισκέπτες τους.

Άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο αυστηρά ήταν τα μέτρα ασφαλείας. Ήρθε η σειρά μας. Παραδώσαμε για έλεγχο ένα βιβλίο, λίγους ξηρούς καρπούς, ένα κομποσχοίνι και έναν μεταλλικό Σταυρό. Μας επέστρεψαν ως απαράδεκτα το κομποσχοίνι και τον Σταυρό!

– Αυτά δεν επιτρέπονται.

– Μα γιατί, διαμαρτυρήθηκα.

– Απαγορεύεται από τον Νόμο, μας εξήγησε με το γνωστό ασιατικό χαμόγελο μία ένστολη δεσποινίδα, που δεν άφηνε περιθώρια για περαιτέρω συζητήσεις.

– Πάτερ, μην επιμένετε, με συμβούλευσε ο κ. Κιμ. Φοβούνται τις αυτοκτονίες, που τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί δραματικά. Απαγορεύουν κάθε τι με το οποίο μπορεί κάποιος να αφαιρέσει την ζωή του.

– Κατάλαβα, είπα και κάθισα σε έναν πάγκο αμίλητος.
Μία σκέψη μόνο κυριαρχούσε έντονα στο μυαλό μου: Οι επισκέψεις των πρώτων Χριστιανών στους κρατουμένους για την πίστη τους στον Χριστό. Με πόσες δυσκολίες τους επισκέπτονταν. Και με πόσες προφυλάξεις. Διακινδυνεύοντας την ίδια τους την ζωή, τους μετέφεραν την Θ. Κοινωνία!
Μετά από μίας ώρας αναμονή ήρθε η σειρά μας. Δρασκελίσαμε το κατώφλι της εξώπορτας με χαρά που θα βλέπαμε τον Γιοχάν, αλλά και με δυσαρέσκεια για την ολιγόλεπτη άδεια επισκέψεως.

– Τι να πρωτοπείς μέσα σε πέντε λεπτά; μουρμούρισα.
Περάσαμε από τις πόρτες ασφαλείας και φθάσαμε σ’ έναν μεγάλο διάδρομο. Ένας τοίχος χώριζε τους κρατουμένους από τον έξω κόσμο. Από τη μέσα κι έξω μεριά του τοίχου υπήρχαν σ’ όλο το μήκος του κολλημένοι θαλαμίσκοι δύο ατόμων. Στον εσωτερικό θάλαμο ο κρατούμενος με τον δεσμοφύλακα-πρακτικογράφο και στον εξωτερικό οι επισκέπτες. Στο ύψος του προσώπου μας ένα παράθυρο με χοντρές σιδεριές κι ένα παχύ τζάμι με μικρές τρύπες μόλις για να ακούγεται η συνομιλία. Καμιά άλλη δυνατότητα ανθρώπινης σωματικής επαφής.

Ο Γιοχάν ερχόμενος από μακριά, μόλις μας αντίκρυσε έκανε την γνωστή ασιατική υπόκλιση και το σημείο του Σταυρού. Συγκλονίστηκα. Η σκέψη μου έτρεξε ασυναίσθητα και πάλι τους πρώτους Χριστιανούς. Το ένιωθες πως δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική διαφορά, εκτός απ’ αυτήν του χρόνου και του τόπου.

Ήταν συγκινημένος. Μετά από τα πρώτα λόγια επικοινωνίας μας εξέφρασε το παράπονό του. Καταλάβαμε πως περνούσε δύσκολες στιγμές. Η αδικία του συνεργάτη του τον είχε τσακίσει. Η πίστη του είχε κλονιστεί.

– Γιατί, ξέσπασε, να βασανίζομαι άδικα; Γιατί το επιτρέπει αυτό ο Θεός; Αφού είμαι αθώος. Γιατί…

Άρχισε να κλαίει απαρηγόρητα. Τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις την μεγάλη αξία που έχει η σωματική επαφή. Να μην μπορείς να σφίξεις το χέρι του συνανθρώπου σου για να του ζεστάνεις την καρδιά του!

Καθώς έκλαιγε σαν μικρό παιδί, ο δεσμοφύλακας-πρακτικογράφος σήκωσε τα μάτια του απ’ τα χαρτιά του και με κοίταξε κατάματα. Ένιωσα σαν να μου έλεγε:
– Ορίστε, λοιπόν. Για να δούμε τι απάντηση έχει η θρησκεία σου να δώσει στο πρόβλημα αυτού του ταλαίπωρου ανθρώπου!

Την ώρα που ο κ. Κιμ προσπαθούσε κάτι να πει για να δώσει λύση στην αμηχανία της στιγμής, μίλησα με τον Θεό. Του ζήτησα τον φωτισμό Του. Τον παρακάλεσα. Εκείνος να «μιλήσει», να «εξηγήσει»… Ύστερα πήρα το θάρρος και του είπα:

– Κάνε υπομονή. Μπορεί ο Θεός να επέτρεψε να βρεθείς στην φυλακή για να κάνεις γνωστό το όνομά Του σε κάποιες ψυχές που ψάχνουν αν Τον βρουν. Πού ξέρεις. Θυμήσου τις ιστορίες απ’ την ζωή των μαρτύρων. Θυμήσου τον Απόστολο Παύλο τι έγραφε μέσα από το κελί της φυλακής. Θυμήσου αυτά που λέγαμε πέρυσι στην κατήχηση.

– Σας ευχαριστώ, πάτερ. Χρειάζομαι βοήθεια. Είμαι αδύναμος στην πίστη. Η μοναξιά της φυλακής, ένα χρόνο τώρα, μ’ έφερε σε απελπισία. Συγγνώμη…

– Σε καταλαβαίνω. Είναι ανθρώπινο να κλονιστεί κανείς μετά από μία τέτοια αδικία, που την πληρώνει, μάλιστα, τόσο πολύ ακριβά. Στη θέση σου δεν ξέρω κι εμείς τι θα κάναμε. Σε παρακαλούμε, όμως, στο όνομα του Θεού της Αγάπης στον Οποίο πιστεύουμε, δείξε μεγαλοψυχία στον συνέταιρό σου. Συγχώρα τον, μέσα από την καρδιά σου, για ό,τι σου έκανε. Έτσι θα ηρεμήσεις. Και μην ξεχνάς να προσεύχεσαι για την σωτηρία του. Αυτό δεν μας δίδαξε ο Χριστός πάνω στον Σταυρό; Προσπάθησε με το παράδειγμά σου να μιλήσεις για τον Χριστό στους συγκρατουμένους σου.

– Ποιος να καταλάβει από τέτοια, πάτερ, εδώ μέσα. Η φυλακή αγριεύει τον άνθρωπο. Άλλωστε, όπως ξέρετε, οι περισσότεροι εδώ μέσα είναι βουδδιστές ή άθρησκοι.

– Προσπάθησε εσύ και τ’ άλλα άφησέ τα στα χέρια του Θεού. Κάποιες φορές υπάρχουν άνθρωποι όχι μακριά μας, αλλά δίπλα μας, πολύ κοντά μας που αναζητούν τον αληθινό Θεό της Αγάπης και της Συγγνώμης. Διψούν για λίγη ζεστασιά και πρέπει εμείς οι Χριστιανοί να τους προσφέρουμε…

Καθώς μιλούσα, από την μία έβλεπα τον Γιοχάν να συνέρχεται, να ξαναβρίσκει την κλονισμένη πίστη κι εμπιστοσύνη του στον Θεό και απ’ την άλλη τον δεσμοφύλακα-πρακτικογράφο να γράφει και να με κοιτάζει περίεργα. Όταν συναντιόντουσαν οι ματιές μας έξυνε αμήχανα το κεφάλι του σαν να ήθελε να πει κάτι. Στο τέλος τ’ αποφάσισε και μίλησε.

– Θέλω να γίνω Χριστιανός! μας είπε.

– Τι;

– Ναι, χρόνια ψάχνω να βρω έναν Θεό που να διδάσκει την αγάπη, όπως την άκουσα από σας σήμερα…

Οι τελευταίες λέξεις του καλύφθηκαν από τον εκκωφαντικό θόρυβο της σειρήνας που ειδοποιούσε για την λήξη του πεντάλεπτου.

Καθώς φεύγαμε, αφήναμε πίσω μας τον Γιοχάν με το πρόσωπό του να λάμπει από χαρά και έναν «κρυπτοχριστιανό» -τον δεσμοφύλακα- να φωνάζει προστακτικά να περάσει ο επόμενος φυλακισμένος στον θαλαμίσκο του επισκεπτηρίου.

– Γιοχάν, πρόλαβα να πω με υπονοούμενα, τον δεσμοφύλακα και τα μάτια σου…

Τσο Σονγκ Αμ
Σεούλ Κορέας

___________________________
1 Η μεγάλη οικονομική κρίση της Κορέας (IMF) ξέσπασε το 1997 και τερματίστηκε μετά από δύο χρόνια.
2 Ο δεσμοφύλακας-πρακτικογράφος στέκεται πάντα δίπλα στον κρατούμενο και κρατάει τα πρακτικά της συζητήσεως. Επεμβαίνει ή διακόπτει την συζήτηση, όταν εκείνος κρίνει, σύμφωνα με τις κορεατικές αρχές, ως ακατάλληλο το περιεχόμενό της. Για τον λόγο αυτό απαγορεύεται η συζήτηση να γίνει σε ξένη γλώσσα.

Εκ του περιοδικού Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός 
Τεύχος 93

ΠΗΓΗ