ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου

Η Ορθοδοξία είναι στο στόχαστρο, όχι το Ισλάμ, όχι οι μειονότητες

 Mεταξύ των τελευταίων κειμένων στα οποία έβαλε υπογραφή ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης λίγο πριν από τον ανασχηματισμό είναι και η ογκώδης έκθεση «Περιστατικά εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας στην Ελλάδα, 2015». 

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο τεκμηρίωσης, το οποίο επιμελήθηκε η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων (Διεύθυνση Θρησκευτικής Εκπαίδευσης, Τμήμα Θρησκευτικών Ελευθεριών). Η ιδέα που είχε ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλατζής ήταν εξαιρετική απλή στη σύλληψή της: Συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ., τις κατά τόπους εισαγγελίες και φυσικά τις θρησκευτικές κοινότητες, συλλογή στοιχείων για βεβήλωση θρησκευτικών χώρων, καταγραφή, στατιστική αποτύπωση, ποσοστιαία κατανομή ανά θρήσκευμα.

Τα αποτελέσματα αποτελούν τεράστια έκπληξη. Σε μια χώρα όπου η κυρίαρχη διανόηση παλεύει να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι οι Ελληνες είναι ρατσιστές, ότι δεν έχουν καμία ανοχή απέναντι στις μειονότητες, ότι προσβάλλουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ότι υπάρχει ισλαμοφοβία, ότι το μάθημα των θρησκευτικών τις καταπιέζει όπως διδάσκεται, αυτό που τελικά αποδεικνύεται με την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών είναι άλλο: 
Η Ορθοδοξία είναι στο στόχαστρο, όχι το Ισλάμ, όχι οι μειονότητες. Επί συνόλου 147 καταγεγραμμένων περιστατικών, τα 137 εκδηλώθηκαν εναντίων ναών της ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας, ένα εναντίον της καθολικής, τέσσερα κατά ναών του ιουδαϊσμού και πέντε κατά μνημείων του μουσουλμανισμού.

 Οι διαπιστώσεις γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέρουσες, αν μπει κανείς στον κόπο να μελετήσει το είδος των αδικημάτων, μα και τη γεωγραφία των αδικημάτων που τελέστηκαν εναντίον των ορθοδόξων ναών λατρείας. Εχει χαθεί η αίσθηση του «ιερού» και του «ασύλου»: 
Αντιεκκλησιαστικά συνθήματα στους εξωτερικούς τοίχους εκκλησιών, ακραία πολιτικά συνθήματα σε τοίχους ναών, επανειλημμένη ρίψη μπογιάς στο εσωτερικό ναών, κλοπή αγίων δισκοπότηρων και καταστροφές αγίας τράπεζας, καύση εικόνων, φθορές σε σταυρούς και καντήλια, συλλήσεις τάφων, τελετές μαύρης μαγείας και σατανιστικών ομάδων στο εσωτερικό ναών, καθαιρέσεις ελληνικής και βυζαντινής σημαίας, ακόμη και άθλια συνθήματα κάτω από προτομές ιστορικών προσωπικοτήτων της Εκκλησίας μας, όπως του μαρτυρικού Αρχιεπισκόπου Σμύρνης Χρυσoστόμου. Και φυσικά κλοπές, πολλές κλοπές από ημεδαπούς και αλλοδαπούς: Καμπάνες, παγκάρια, λάδι από καντήλια, σκεύη.

Εναντι όλων αυτών των περιστατικών, καταγράφηκε ένα μόνο σύνθημα σε καθολική εκκλησία της Αθήνας με τη φράση «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος και ο προφήτης αυτού Μωαμέθ» κ.λπ. κ.λπ., μία ζωγραφισμενη σβάστικα απο σκληρή ναζιστική ευρωπαϊκή οργάνωση (Combact 18) σε μνημείο ολοκαυτώματος των Εβραίων, δύο περιφερειακά επεισόδια σε τζαμιά της Θράκης και ορισμένα αντιτουρκικά συνθήματα σε τεμένη της Κω παραμονές αγώνα μπάσκετ Ολυμπιακού - Εφές. Αυτά όλα και όλα. 

Σημαντική είναι και η γεωγραφία των βανδαλισμών: Στην πλειονότητά τους καταγράφονται στην Αττική και τη Μακεδονία, ανατολική και δυτική. Εξίσου σημαντικοί οι αριθμοί για τους χώρους θρησκευτικής λατρείας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας διαθέτει κοντά 10.000 ναούς στην επικράτεια, 9.792 για την ακρίβεια χωρίς εξωκλήσσια και παρεκλήσια, ιδού πού βασίζεται το «επικρατούσα». Πέραν των τζαμιών, στη Θράκη υπάρχουν και 62 τεμένη σε όλη τη χώρα που έχουν ανακηρυχθεί μνημεία της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και αναστηλώνονται με χρήματα της Ε.Ε. στην πλειονότητά τους. Και, φυσικά, δεκάδες ευκτήριοι οίκοι.

Το ερώτημα λοιπόν, μετά την παράθεση αυτών των εντυπωσιακά αποκαλυπτικών στοιχείων, είναι ένα: 
Πού βασίζεται η προπαγάνδα των εν Αθήναις «δικαιωματάκηδων» ότι καταπιέζονται οι μειονότητες, τη στιγμή που οι αριθμοί δείχνουν την Εκκλησία διωκόμενη, και μάλιστα σε ελληνικό έδαφος; 
Τι είναι αυτό που κάνει μερικούς μερικούς να χύνουν τόνους μελάνι κατά της Ελλάδος στην πρώτη γουρουνοκεφαλή που πετιέται έξω από μουσουλμανικό κοιμητήριο, αλλά να χάνουν τη λαλιά τους όταν σκίζονται σημαίες, λούζονται με μπογιές αγάλματα εκκλησιαστικών - εθνικών ηρώων και κλέβονται αγία δισκοπότηρα; Ε;

Μανώλης Κοττάκης/dimokratianews

Η τελευταία φώτογραφία του αγίου Νεκταρίου

Η τελευταία φωτογραφία του αγίου Νεκταρίου.

47 μέρες πριν την κοίμησή του,αποχωρώντας από το Μοναστήρι του και μεταβαίνοντας στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.

Η αμαρτωλή γυναίκα…

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μας αφηγείται σήμερα ένας ιερέας του Βελιγραδίου το ασυνήθιστο γεγονός με μία εκδιδόμενη γυναίκα στους δρόμους του Βελιγραδίου.

Μία μέρα λίγο πριν βραδιάσει βάδιζε στους δρόμους για τη «δουλειά» της. Καθώς περνούσε δίπλα σ’ έναν κήπο βλέπει έναν άνθρωπο να ετοιμάζεται να απαγχονιστεί. Έδεσε το σχοινί στο κλαδί του δέντρου και με μιας το έβαλε γύρω από το λαιμό του.
Ή γυναίκα σβέλτα πήδησε πάνω από την περίφραξη, τράβηξε το μικρό της μαχαίρι από την τσέπη κι έκοψε το σχοινί, οπότε ό άνθρωπος έπεσε στο χώμα λιπόθυμος. Του έκανε μαλάξεις ώσπου συνήλθε. 
Τότε της είπε ο αυτόχειρας: 
«Γιατί το ’κανες; Εγώ δεν μπορώ να ζήσω, δεν έχω στον ήλιο μοίρα. Εξαιτίας της φτώχειας μου, ήθελα να τελειώσω μ’ αυτή τη μίζερη ζωή».
 Ή γυναίκα έβγαλε όσα χρήματα είχε μαζί της και του τα έδωσε, υποσχόμενη ότι θα τον βοηθά κι άλλο ώσπου να βρει δουλειά. Και συνέχισε ή γυναίκα τη δική της άπρεπη δουλειά και μέρος από τα κέρδη της απ’ αυτή τη δουλειά, πήγαινε σ’ εκείνον φτωχό και του έδινε για να συντηρηθεί. Όμως μετά από έξι βδομάδες ή γυναίκα έπεσε στο κρεβάτι βαριά άρρωστη. Της κάλεσαν τον ιερέα. Στην παρουσία του ιερέα εκείνη, ήδη ετοιμοθάνατη, άρχισε να λέει: 
«Ω, άγγελοι του Θεού, γιατί ήρθατε σ’ εμένα; Μα δεν ξέρετε, πόσο βρώμικη και αμαρτωλή γυναίκα είμαι εγώ;».

Λίγο μετά πάλι φώναξε: «Ώ, Κύριε Χριστέ, μα κι ΕΣΥ ήρθες σ’ εμέ να την αμαρτωλή; Για ποιο λόγο το αξιώθηκα αυτό; Μα μόνο με το ότι έσωσα εκείνον το φτωχό απ’ το θάνατο; Αλίμονο σ’ έμενα την ανάξια! Ώ πόσο είναι μεγάλο το έλεος του Θεού!». Λέγοντας αυτό άφησε την ψυχή της, και το πρόσωπό της έλαμψε σα να φωτιζόταν με κερί. Να, τί σημαίνει να σώσεις την ψυχή ενός ανθρώπου. Να, πως μία πράξη ελέους προς τον πλησίον σκεπάζει πολλές αμαρτίες!

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ . ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΟΕΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

  eptalofos

Άγιοι Άγγελοι-Τοιχογραφία στον Ι.Ν.Ευαγγελισμού της Θεοτόκου,Κρεμλίνο

Τοιχογραφία-Βόρεια είσοδος Καθεδρικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας

Εγκωμιαστικός λόγος στους Παμμεγίστους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ(Αγ.Νικοδήμου Αγιορείτου)

Αν, αγαπητοί μου Πατέρες και αδελφοί, δινόταν σ’ εμένα τον ταπεινό το χάρισμα αυτό, το να αποκτήσω δηλαδή μία γλώσσα από εκείνες που έχουν οι Άγγελοι, όπως λέει ο Απόστολος του Χριστού Παύλος, «εάν τας γλώσσας των Αγγέλων λαλώ», θα ήταν βέβαιο και επόμενο, ότι με την αγγελική αυτή γλώσσα, θα μπορούσα να εγκωμιάσω όπως αξίζει, τον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ, τους Αρχαγγέλους του Κυρίου διότι είναι φυσικό, κάθε όμοιο με το όμοιο μπορεί να επαινεθεί, και στους άλλους να παρουσιαστεί· αν είχα μια από τις πύρινες εκείνες και άυλες γλώσσες, που δόθηκαν στους ιερούς και θείους Αποστόλους, θα μπορούσα όπως αξίζει με υπερφυσικά εγκώμια να μιλήσω για τους πύρινους και άυλους Αρχιστράτηγους αν -έστω και λίγο- είχα καθαρή τη γλώσσα μου, όπως ο Ησαΐας, από εκείνη τη λαβίδα των Σεραφείμ, θα υπήρχε ελπίδα, να πω κάτι αντάξιο της μεγαλοπρέπειας των Ταξιαρχών.

 Αλλ’ επειδή είμαι στερημένος από όλα αυτά τα καλά, και δεν έχω γλώσσα αγγελική, αλλά ανθρώπινη, όχι πύρινη, αλλά πήλινη, όχι άυλη, αλλά υλική, όχι καθαρή, αλλά ακάθαρτη, και κοντά σ’ αυτά, όχι ρητορική και μεθοδική, αλλά αμαθή και χωρίς μέθοδο, τί πρέπει να περιμένετε να ακούσετε; 

Κάτι λίγα και φτωχά για τους ιερούς Αρχαγγέλους. Παραλείποντας να εξετάσω ποια είναι η φύση των Αρχαγγέλων, πότε δημιουργήθηκαν, πώς και πού, και με ποιο τρόπο σκέφτονται και αντιλαμβάνονται, πώς μετακινούνται από τον ένα τόπο στον άλλο, και τα άλλα αγγελοπρεπή τους γνωρίσματα, για τα οποία οι Θεολόγοι διδάσκουν, και μάλιστα η φιλάγγελη και μεγαλόδοξη γλώσσα του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, θα αποδείξω σ’ αυτό το εγκώμιο, μόνο ότι ο θεϊκός Μιχαήλ, και ο ιερός Γαβριήλ, υπήρξαν οι ξεχωριστοί υπηρέτες των εξαιρετικών ενεργειών και έργων του Παντοδύναμου Θεού, και προσέξτε για να το καταλάβετε.

Το θαύμα του Πανορμίτη της Σύμης στο εκ γενετής τυφλό παιδί!

Διηγείται ο κύριος Αργύρης Μαλιδάκης, 91 ετών, κάτοικος Καλύμνου,

Το θαύμα που έζησε σαν αυτόπτης μάρτυρας στο μοναστήρι του Πανορμίτη της Σύμης κατά τη διάρκεια της εορτής του Αρχαγγέλου πριν 50 περίπου χρόνια:
Ετοιμάστηκα με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, για να πάμε να προσκυνήσουμε τον Ταξιάρχη στη Σύμη για την γιορτή του από την Κάλυμνο, αλλά δεν υπήρχε μέσο. Το λιμεναρχείο μας ενημέρωσε ότι θα περνούσε ένα πλοίο, που μετέφερε ξύλα και μπετόβεργες για το μοναστήρι στη Σύμη και ότι αυτό μόνο θα μπορούσε να μας πάρει.

Επιβιβαστήκαμε στο πλοίο, στο οποίο επέβαινε ήδη μια γυναίκα με το τυφλό παιδί της, η οποία πήγαινε για προσκύνημα όπως και εμείς και έτσι γνωριστήκαμε στο ταξίδι.
Όταν φτάσαμε στον Πανορμίτη , υπήρχε πολύς κόσμος και ήταν δύσκολο να βρούμε μέρος να κοιμηθούμε. Τελικά βρήκαμε έναν κρέβατο και βάλαμε τα παιδιά, μαζί και το τυφλό παιδί, να κοιμηθούν εκεί.
Κατά τα μεσάνυχτα ακούσαμε ότι είχε λειτουργία στον ναό και η μητέρα του παιδιού το σήκωσε λέγοντάς του; «Πάμε παιδί μου να σε κάνει ο Άγιος καλά»! 

Με αυτήν την αφορμή σηκωθήκαμε και εμείς και πήγαμε όλοι στη Θ.Λειτουργία.

Πρώτα προσκύνησε το τυφλό παιδί με την μητέρα του την εικόνα του Αγίου και μετά εμείς και έπειτα καθίσαμε, για να παρακολουθήσουμε τη Θ.Λειτουργία. 

Μετά από 10 λεπτά το παιδί άρχισε ξαφνικά να κάνει κάτι απότομες και περίεργες κινήσεις με τα χέρια και να φωνάζει; 

«Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, βλέπω»! 

Το θαύμα είχε γίνει! Η μητέρα του τότε άρχισε να τραβάει τα μαλλιά της και να φωνάζει;«Το παιδί μου βλέπει, το παιδί μου βλέπει , το παιδί μου βλέπει»!

Πήγε στην εικόνα του Πανορμίτη, την αγκάλιασε και μετά συνέχισε να φωνάζει και να πανηγυρίζει ! Ο κόσμος που βρισκόταν εκεί, σήκωσε το παιδί στα χέρια ( βλέπε φωτό) και πήγε μπροστά στην εικόνα και την φιλούσε! Μετά έφτιαξαν ένα αυτοσχέδιο κρεβάτι, έβαλαν πάνω τον μικρό και τον γυρνούσαν!
Το νέο διαδόθηκε γρήγορα και ερχόντουσαν τις επόμενες ημέρες και από άλλα μέρη, για να δουν το παιδί, που θεραπεύτηκε και να προσκυνήσουν τον Μέγα Αρχάγγελο!

Κάλυμνος, 6 Νοεμβρίου 2016

ΠΗΓΗ

Ο ταπεινός άνθρωπος διακρίνει τον Άγγελο(Άγιος Παίσιος)

 

Όποιος δεν έχει νιώσει την ανώτερη χαρά, την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες, εύκολα μπορεί να πλανηθή, αν δεν προσέξη.

  Ο διάβολος είναι πονηρός. Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση, οπότε τον πλανάει, δίνοντάς του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική, θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος πως πάει καλά. «Δεν ένιωσα, ταραχή», λέει. Ναι, αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι το ουράνιο.

Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθή και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή – αυτό που έχει -, ενώ ο πραγματικός Άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια.

Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος, ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, γιατί έχει πνευματική καθαρότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο. Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός, αν ο άνθρωπος βάλη έναν ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται…

 Από το βιβλίο του Γέροντος Παΐσιου Λόγοι Γ’

«Πνευματικός Αγώνας»

Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

πηγή

«ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ »

Σήμερα, γιορτή τῆς Συνάξεως τῶν Ἐπουρανίων Δυνάμεων, πανηγυρίζουν οἱ Ἄγγελοι. Ἂν ὅλη ἡ παρουσία τῶν ἀγγέλων στον οὐρανό εἶναι ἕνα ἀδιάκοπο πανηγύρι, μέσα στην Ἁγία Γραφὴ βλέπουμε τρία ξεχωριστὰ πανηγύρια τῶν ἀγγέλων, ποὺ ἔχουν σχέση με την ὑλική κτίση καὶ τον ἄνθρωπο.

Το πρῶτο πανηγύρι ἔγινε, ὅταν ὁ Θεός δημιούργησε τα ἄστρα, τὸ ὑλικό σύμπαν. Εἶχε προηγηθεῖ ἡ δημιουργία τῶν ἀΰλων πνευμάτων, τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων.

Ἦλθε ὅμως ἡ στιγμή, που οἱ ἄγγελοι ὕμνησαν περισσότερο τον Θεό και ἔδειξαν χαρὰ μεγαλύτερη ἀπὸ τὸ πρῶτο πανηγύρι. Πότε; Ὅταν ὁ Θεός ἔκανε ἔργο δυσκολότερο ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Δυσκολότερη ἀπὸ την πλάση ἐκείνη εἶναι ἡ ἀνάπλαση ποὺ ἔκανε ὁ Θεός στέλνοντας στὴ γῆ τον Μονογενῆ του Υἱό, τον Ἰησοῦ Χριστό. Δυσκολότερη ἀπὸ την παλαιὰ δημιουργία εἶναι ἡ ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου. Δυσκολότερη ἀπὸ την παλαιὰ εἶναι ἡ νέα κτίση, ἡ ἀνακαίνιση τοῦ κόσμου.

Για την πρώτη δημιουργία χρειάστηκε μόνο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. «Εἶπε και ἐγενήθησαν∙ ἐνετείλατο και ἐκτίσθησαν». Γιὰ τήν ἀνάπλαση τοῦ κόσμου, τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, δεν χρειάστηκε μόνο ὁ λόγος, χρειάστηκε και ἡ κίνηση τοῦ Θεοῦ πρός τον κόσμο. Χρειάστηκε ὁ ἴδιος να ἔλθει στὴ γῆ.

Ὅταν λοιπόν, ὁ Θεός εὐδόκησε νὰ κάνει τὸ δυσκολότερο ἔργο, να κατεβεῖ στη γῆ, γιὰ νὰ σώσει τον ἄνθρωπο, τότε οἱ ἄγγελοι ἔστησαν τὸ δεύτερο μεγάλο πανηγύρι. Καὶ ἔστειλαν ἀγγελικὴ ἀντιπροσωπεία στὴ γῆ νὰ ψάλει τον ὕμνο τῆς εἰρήνης καὶ νὰ ἀναγγείλει τὴ συμφιλίωση καὶ καταλλαγὴ μὲ τόν ἐρχομὸ τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ.

Ἀλλά τὸ μεγαλύτερο και συγκινητικότερο πανηγύρι τῶν ἀγγέλων γίνεται την ὥρα ποὺ κάποιος ἁμαρτωλός μετανοεῖ. Γιὰ τὴ χαρὰ αὐτὴ τῶν ἀγγέλων μιλάει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Λέγω ὑμῖν, χαρὰ γίνεται ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπὶ ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». Τὸ πανηγύρι αὐτὸ ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ τὰ ἄλλα δύο.

Το να μετανοήσει ἕνας ἄνθρωπος, εἶναι ἔργο δυσκολότερο ἀπό τα δύο ἄλλα ἔργα, ποὺ ἀναφέρθηκαν, ἀπὸ τὸ ἔργο τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος καὶ ἀπό το ἔργο τῆς ἀναδημιουργίας μὲ τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ. Γιατί; Διότι τα δύο ἔργα ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ τὰ πραγματοποίησε. Προκειμένου ὅμως νὰ μετανοήσει ὁ ἁμαρτωλός, ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ συναντᾶ τὸ ἰσχυρότερο ἐμπόδιο. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ θέληση τοῦ ἀνθρώπου.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ

πηγή

Ι.Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Κρεμαστών

Η Ιερά Μονή Κρεμαστών, ένα από τα ιστορικότερα Μοναστήρια της Κρήτης, υψώνεται στη Βόρεια-Ανατολική πλαγιά του βουνού καβαλαρά, κοντά στο χωριό Βρύσες Μεραμβέλλου, σε υψόμετρο 397 μ. και σε απόσταση δύο περίπου χιλιομέτρων από την Νεάπολη. 

Μία σωστική κιβωτός που στάλθηκε θεόσταλτα σε επίλεκτη, από πλευράς φυσικής ομορφιάς, κατάφυτη τοποθεσία. Χτισμένη πάνω στα βράχια, μετέωρη, σαν να κρέμεται, ένα εύοσμο άνθος μέσα σε τοπίο γραφικού αχειροποίητου πίνακα ζωγραφικής. Ένας μικρός παράδεισος με τρεχούμενα πηγαία νερά που περιβάλλεται από πανύψηλους και αιωνόβιους πρίνους, πεύκα και κυπαρίσσια. Το κελαίδημα των πουλιών αντηχεί στα αυτιά των προσκυνητών ως ψαλμωδία αγγελική, μέσα στην ουράνια ησυχία και γαλήνη του. Θα έλεγε κανείς ότι αποτελεί ίσως το μοναδικό μέρος στην περιοχή αφού συνδιάζει τόσες ομορφιές με τόση αρμονία. Ο Θεός το ευλόγησε και το χαρίτωσε προσφέροντας το δώρο ανεκτίμητης αξίας στο τόπο μας. Τα Κρεμαστά είναι τόπος ευλογημένος από το θεό και προνομιούχος από τη φύση.

ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΜΑΣ ΑΓΓΕΛΟΙ

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

(Εβρ. β' 2-10)

   Όλοι οι πιστοί αισθανόμαστε ιδιαίτερη χάρη και ευλογία στην εορτή των αγίων Αγγέλων. Στη σύναξη των Αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ. 

 Και αυτό είναι φυσικό και επόμενο, αφού, πλην των άλλων, ο κάθε ένας μας έχουμε τον φύλακα Άγγελό μας, ο οποίος μας παραστέκεται από την αρχή έως και το τέλος της ζωής μας. 

  Ναι, ουδέποτε είμαστε μόνοι κι έρημοι μέσα στον κόσμο τον γεμάτο κινδύνους και ποικίλους πειρασμούς. Πάντοτε βρισκόμαστε κάτω από την σκέπη των πτερύγων των αγίων και φωτεινών προστατών μας. Λίγο εάν μελετήσει κανείς την ζωή που διήνυσε, θα βρει αρκετά περιστατικά στα οποία αποδεικνύεται η παρέμβασις του φύλακα Αγγέλου μας και η ανέλπιστη σωτηρία που ελάβαμε από την μεσιτεία ή την βοήθειά του.

  Εορτή λοιπόν των Αγίων Ταξιαρχών και το Αποστολικό μας ανάγνωσμα δεν μπορεί παρά να έχει άμεση σχέση με τις ουράνιες αυτές προσωπικότητες. Το τμήμα από την προς Εβραίους επιστολή που θα ακούσουμε είναι ένα κείμενο κατ' εξοχήν θεολογικό, στο οποίο φανερώνεται πόσο ανωτέρα σε ασύγκριτο βαθμό από τον Ιουδαϊσμό είναι η Εκκλησία μας. 

  Η Ορθόδοξος Εκκλησία (που, κατά τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, είναι άκτιστος), αποτελεί μια νέα πραγματικότητα από τότε που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Κύριό μας κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. 

Μια κατάσταση δηλ. που ουδέποτε ο άνθρωπος θα μπορούσε να ανακαλύψει και να διανοηθεί. Αποτελεί ένα άκτιστο πνευματικό οικοδόμημα της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, έναν κόσμο, ο οποίος επί της ουσίας δεν κυβερνάται, ούτε από ανθρώπους, ούτε από Αγγέλους, αλλά κυβερνάται από τον ίδιο τον Χριστό. Τον ενανθρωπίσαντα Υιόν και Λόγον τού Θεού. Και ναι μεν, όπως καταγράφεται στην Ιερά Ιστορία, στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης, ο Θεός αποκαλύπτει το πανάγιον θέλημά Του στον λαό Του, είτε διά των Αγγέλων, είτε διά των Προφητικών μορφών.

 Εδώ όμως, στην Καινή Διαθήκη, στον χώρο της Χάριτος και της Εκκλησίας, ο ίδιος ο Κύριος είναι Εκείνος που αποκαλύπτει το θέλημά Του το σωστικό και ουράνιο. Τα ίδια τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Δακρύζουσα εικόνα Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου, Λεμεσός

Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου, 2016. Ξημερώνοντας οι μοναχές αντίκρισαν με δέος την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να δακρύζει. Από τα μάτια του αλόγου τρέχουν δάκρυα. Θαύμα ή τυχαίο γεγονός; Τα δυο έχουν την ίδια πηγή προέλευσης και τους ίδιους αποδέκτες;

Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου, Νοέμβριος 2016. Τα δάκρυα ποου τρέχουν από τα μάτια του αλόγου του Σωτήρα και Προστάτη της Κύπρου, δεν μπορεί να είναι τυχαίο γεγονός.

Το μαρτυρούν τα πλήθη των πιστών που καταφθάνουν στην αυλή του Μοναστηριού για να προσκυνήσουν την Εικόνα του Σωτήρα του νησιού. 
Ο Άγιος Γεώργιος έσωσε την Κύπρο από την Πανούκλα, σκοτώνοντας τον δράκο που την έσπερνε και αποδεκάτιζε τα χωριά μας στο πέρασμα της. Θα κάνει και τώρα την σωτήρια παρέμβαση του, τώρα που το νησί ευρίσκεται σε πολύ δύσκολα μονοπάτια....

ix-andromeda.

Λέγοντας «Χαίρετε», γνώριζε ὅτι λέγεις «Χριστός ἀνέστη» μέ ἕνα ἄλλο τρόπο...

Γράφει ὁ πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός, πού διαμορφώθηκε στήν Ἑλληνική γλῶσσα καί μεταδόθηκε σ’ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καί στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, εἶναι τό «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»!Δέν εἶναι λόγος εὐχῆς, ἀλλά χαιρετισμός καί διακήρυξη τῆς πίστεως στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά τόν πιστό στόν Χριστό ἄνθρωπο.

Πόσοι ὅμως γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως μετά τήν Ἀνάστασή Του, εἶναι ὁ (καί πάλι) Ἑλληνικός λόγος «Χαίρετε»! Μέ αὐτό τόν χαιρετισμό ἀπευθύνεται ὁ ἀναστάς Χριστός στίς Μυροφόρες, μόλις βγῆκαν ἀπό τό «κενό μνημεῖο» (Ματθ. 28, 8-9). Ἡ συνήθης αὐτή ἑλληνική προσφώνηση, ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, ἀποκτᾶ μιάν ἰδιαίτερη πνευματική καί χριστιανική σημασία. Ἡ λέξη ἀνανοηματοδοτεῖται, ἐντασσόμενη σέ ἕνα καθαρά ἁγιοπνευματικό πλαίσιο, καί γίνεται τό πρῶτο «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας.

Οἱ Μυροφόρες βγαίνουν ἀπό τό μνημεῖο, στό ὁποῖο πῆγαν, γιά νά τελέσουν τά συνήθη νεκρικά ἔθιμα στόν νεκρό Χριστό, μέ ἀνάμικτα συναισθήματα «φόβου καί χαρᾶς» (Ματθ, 28, 8), κάτι τό φυσιολογικό στή συνταρακτική πνευματική ἐμπειρία, πού ἔζησαν, ἀκούοντας ἀπό τόν Ἄγγελο, ὅτι ὁ Κύριός τους «ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν» (στ.7). Ὁ λόγος, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτές «Χαίρετε», ἀποκτᾶ εἰδική σημασία, πού μπορεῖ νά προσδιορισθεῖ μέ τά ἀκόλουθα λόγια: «Μή φοβεῖσθε (Ματθ. 28, 5), ἀλλά χαίρετε! Νά αἰσθάνεσθε χαρά, διότι ἡ Ἀνάσταση, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, νικᾶ τόν φόβο (Α’ Ἰω. 1,18), ἀλλά καί τόν θάνατο, κάθε εἶδος θανάτου, διότι εἶναι πηγή ζωῆς, ζωῆς αἰωνίου. Ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε ζωή καί ἐλπίδα».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ἔτσι, πηγή χαρᾶς καί δέν μπορεῖ νά ἐκφρασθεῖ ἀποδοτικότερα παρά μέ τόν (Ἑλληνικό) χαιρετισμό «Χαίρετε»! Ἡ λέξη δέχεται χριστιανικά μιάν ὑπέροχη ὑπέρβαση. Δέν μένει στήν ἐνδοϊστορική πραγματικότητα, σχετιζόμενη μέ πρόσκαιρα ἀγαθά («χαίρε, ὑγίαινε», καί σήμερα «γειά-χαρά»), ἀλλά συνδεόμενη μέ ὑπερφυσικές ἐμπειρίες, ὅπως ἡ μετοχή στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ βεβαιότητα γιά τήν νίκη πάνω στό θάνατο καί τήν ἐξουσία του στόν φθαρτό τοῦτο κόσμο.

Ὁ πιστός στόν Χριστό Ἕλληνας ἔχει σαφῆ γνώση, ὅτι μέ τήν προσφώνηση «Χαίρετε», πού ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές τήν ἡμέρα, προσφωνεῖ τούς ἄλλους μέ τόν Ἀναστάσιμο λόγο τοῦ Χριστοῦ καλώντας τους στή μετοχή στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης. Λέγοντας «Χαίρετε», γνώριζε ὅτι λέγεις «Χριστός ἀνέστη» μέ ἕνα ἄλλο τρόπο.

πηγή

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ - Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΔΗΜΟΣ(Γ.Δροσίνη) 1886

Ο «Μπάρμπα Δήμος» είναι ένα από τα γνωστότερα ίσως βιβλία του Γεωργίου Δροσίνη. Εκείνο όμως που δεν είναι εξίσου γνωστό, είναι ότι ο Μπάρμπα Δήμος ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, που έπαιξε μάλιστα με τις διηγήσεις του σημαντικό ρόλο στη συγγραφή του γνωστού σε όλους μας βιβλίου.

 Ήταν ένας παλιός αγωνιστής, φτωχός, που φορούσε φουστανέλλα, ξεχασμένος απ’ όλους, όχι όμως από τον Ποιητή και την οικογένειά του. Ένας φιλάνθρωπος του είχε παραχωρήσει ένα μικρό δωμάτιο δίπλα από την κατοικία του Δροσίνη. Ο Μπάρμπα Δήμος ζούσε εκεί, αλλά ήταν σχεδόν καθημερινός επισκέπτης στο αρχοντικό του Ποιητή. Οι δυο τους περνούσαν ατέλειωτες ώρες μαζί. Ο γέροντας, που είχε πολεμήσει και είχε χάσει το χέρι του κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης, ήξερε να διηγείται με ζωντάνια και αμεσότητα ιστορικές στιγμές του απελευθερωτικού μας αγώνα. Ο Δροσίνης κατέγραφε τα λόγια του, και στο μυαλό του ο Μπάρμπα Δήμος έπαιρνε μια διαχρονική μορφή. Η σύνταξη που έπαιρνε ο Μπάρμπα Δήμος για την προσφορά του στο Έθνος ήταν 8 δραχμές της εποχής εκείνης! Ζούσε από την ευσπλαχνία των κατοίκων, που τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν.

«Αι διηγήσεις του γέροντα αγωνιστή», γράφει με μετριοφροσύνη στον πρόλογο του βιβλίου ο Δροσίνης: «έμειναν ανεξάλειπτοι εις την μνήμην μου, αλλά προσπαθώ να τις αναπαραστήσω. Δεν θα δυνηθώ βεβαίως να δώσω την ζωντανήν χάριν που έδιδε εις αυτάς διηγούμενος ο Μπάρμπα Δήμος».

Το ομώνυμο βιβλίο που εκδόθηκε το 1889, είναι μια σπάνια συλλογή από ανθρώπινες, όσο και συγκινητικές σκηνές από την ελληνική επανάσταση. Ο Δροσίνης με το ταλέντο του και την εμπειρία, που είχε αποκτήσει ως δημοσιογράφος, κατάφερε να αξιολογήσει σωστά το υλικό του και να μπορέσει να περιγράψει μεγάλες στιγμές του εθνικού μας αγώνα, χωρίς υπερβολές, με αξιοσημείωτη ιστορική ακρίβεια.

Το βιβλίο που έχει παίξει ρόλο στη μαθητική ζωή, όσων βρίσκονται σήμερα στα ώριμα χρόνια, είναι οι «Αναμνήσεις ενός Αγωνιστού». Το βιβλίο αυτό, όταν αργότερα έφυγε από τα στενά πλαίσια του σχολείου, εμφανίστηκε με το όνομα «Ο Μπάρμπα - Δήμος».

Η διήγηση γίνεται στο πρώτο πρόσωπο, από κάποιον που έζησε τα γεγονότα. Αυτό προσδίδει ζωντάνια και πείθει για την αλήθεια των δεδομένων. Αποτελείται από μικρές ιστορίες και περνά χωρίς στόμφο και δύσκολα νοήματα ηθικές αξίες στα παιδιά. Μιλά για λεβεντιά, υπερηφάνεια και για αγάπη προς την Πατρίδα χωρίς εξάρσεις. Οι 137 σελίδες του περιγράφουν σκηνογραφίες της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Δροσίνης το απέδειξε πολλές φορές, ότι ήταν ένας εμπνευσμένος παιδαγωγός, χωρίς αριθμούς και φορτικές περιγραφές, χωρίς πατριωτικές επιδείξεις, προσπαθεί και το καταφέρνει, να διδάξει το παιδί, για να ωφεληθεί, αφού το κατακτήσει πρώτα.

Νέα ρωσική ταινία-''Ο Μοναχός και ο δαίμονας''(2016)

Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να αφιερώσει τη ζωή του στο Θεό,πρέπει να ξέρει πως οι πειρασμοί θα έλθουν πάνω του σαν μια χιονοστιβάδα για να δοκιμάσουν την εσωτερική του κατάσταση.Τότε θα δει ο άνθρωπος εαν μπορεί να υπηρετήσει εν πίστει και αληθεία τον Θεό.Αυτός ο δρόμος,καθώς λένε οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας,είναι στενός και δεν μπορεί να τον διασχίσει ο καθένας.Μερικοί σκοντάφτουν από την αρχή ακόμη,μερικοί μόλις που φτάνουν στα μισά του δρόμου,μη καταφέρνοντας να φτάσουν μέχρι το τέλος.

 

 Αλλά τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος όταν του επιτίθενται  δυνάμεις για τις οποίες δεν ήξερε πολλά μέχρι τότε;Να παλέψει φυσικά,και να βγει νικητής με την βοήθεια του Θεού.
 Η ταινία «ο Μοναχός και ο δαίμονας»,η οποία μετά την ταινία Ostrov θεωρείται η καλύτερη στο είδος της,βασίζεται σε εάν συμβάν από τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Νόβγκοροντ ο οποίος,κατά την διάρκεια της ζωής του,όταν ο διάβολος τον πείραξε στο κελί του,την ώρα που προσευχόνταν,εκείνος με την δύναμη του Σταυρού έδεσε εκείνον τον δαίμονα και τον διέταξε να τον πάει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον τάφο του Ιησού.

Ξεκινώντας λοιπόν από αυτό το συμβάν από τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Νόβγκοροντ.ο σκηνοθέτης της ταινίας «ο Μοναχός και ο δαίμονας»,καταφέρνει να μας δείξει πως ο αγώνας για τις ψυχές μας είναι ο ίδιος.Εξάλλου ο σκηνοθέτης φέρνει το παρελθόν στην πραγματικότητα που ζούμε σήμερα.Μία πραγματικότητα χωρίς μετάνοια,γεμάτη πειρασμούς,όπου έχουμε πολλές φορές την εντύπωση πως δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις δοκιμασίες.Παρακολουθώντας αυτήν την ταινία βλέπεις τους αγώνες που έχει να δώσει ο κάθε μοναχός στο μοναστήρι,αλλά και ο χριστιανός στον κόσμο,για να κερδίσουν την σωτηρία τους.
Όπως τόνισαν ο σκηνοθέτης Nicolae Dostal και ο σεναριογράφος Iurii Arabov,η ταινία «ο Μοναχός και ο δαίμονας μιλάει για την Αγάπη.Μιλάει όχι μόνο για την νίκη του Καλόυ επί του Κακού,αλλά και πως πρέπει να αγαπάει ο ένας τον άλλον,και το σημαντικότερο να αγαπάμε τους εχθρούς μας

Η ταινία πήρε το πρώτο βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ ορθοδόξων ταινιών ''Ποκρόβ''που έλαβε μέρος στο Κίεβο στις 12 Οκτωβρίου 2016

πηγή/Απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης-proskynitis.blogspot.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ'ΛΟΥΚΑ-Θέλει θόρυβο η πίστη;

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Υπάρχουν άνθρωποι που εξαιτίας της θέσης τους ή των έργων τους προσελκύουν τη δημοσιότητα, είτε το θέλουν είτε όχι. Υπάρχουν και κάποιοι που αγωνίζονται συνειδητά γι’ αυτήν. Για να ακούσουν τα «μπράβο» των άλλων, να συζητηθεί το όνομά τους. Κάποτε φτάνουν στο σημείο να ευχαριστούνται ακόμη και με το να σχολιάζονται για το κακό το οποίο κάνουν. Δεν τους ενδιαφέρει όμως η αιτία ή το περιεχόμενο. Αρκεί να ασχοληθούν οι άλλοι μαζί τους. Η εποχή μας έχει αναγάγει αυτή τη στάση ζωής σε απόλυτη αξία, μέσω της εικονικής πραγματικότητας, μέσω του Διαδικτύου. Τώρα δεν είναι λόγοι ή έργα που οδηγούν στη συζήτηση για τους ανθρώπους. Είναι η εικόνα, η φωτογραφία, η σωματική διάσταση. Ζητούμε να μας συζητούν γι’ αυτό που φαινόμαστε. Κάποτε η τύχη του κόσμου και τω λαών, κατά άνθρωπον, κρίνεται από το ποιοι θα γίνουν ηγέτες όχι γι’ αυτό που είναι και πρεσβεύουν, αλλά γι’ αυτοί που δείχνουν προς τα έξω, την εμφανισιμότητα, την επικοινωνιακότητα, ίσως το «απόλυτο τίποτα».

 Απέναντι σ’ αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι λειτουργούν με σεμνότητα. Με μέτρο. Όχι μόνο δεν αυτοπροβάλλονται, αλλά και όταν χρειάζεται να ελκύσουν το ενδιαφέρον των άλλων για συγκεκριμένους λόγους, προχωρούν σχεδόν κρυφά. Χωρίς θόρυβο. Ει δυνατόν να μην τους αντιληφθεί κανείς. Είναι όσοι γράφουν ιστορία μέσα από την ταπεινή διακονία. Όσοι ζούνε και πορεύονται στον χρόνο όντας γνωστοί από λίγους που μπορούν να τους εκτιμήσουν, κυρίως όμως από τον Θεό. Αυτοί που δεν κραυγάζουν και που δε θα γίνουν γνωστά τα αιτήματα, τα όνειρα, τα «θέλω» τους, που δε θα τους χρησιμοποιήσουν οι λίγοι και ισχυροί, αλλά θα μείνουν στις καρδιές όσων τους συναντούν όντας οι γείτονες της διπλανής πόρτας, αυτοί που είναι διαθέσιμοι οτιδήποτε κι αν συμβεί, αυτοί που ξέρουν να αγαπήσουν, να συμπαρασταθούν, ακόμη κι αν δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα των μεγάλων και τρανών.

John Sokoloff ~ Dostoevsky

«Επεριπάτι ένας καλόγιρος με μία πατερίτζα»

Τα ΓΑΚ-Αρχεία Ν. Κέρκυρας στα πλαίσια του εορτασμού της επετείου των 300 ετών από την πολιορκία της Κέρκυρας του 1716 διοργανώνουν έκθεση αρχειακών τεκμηρίων με τίτλο: «Επεριπάτι ένας καλόγιρος με μία πατερίτζα».

Η έκθεση είναι διαρθρωμένη σε επτά ενότητες, ιδωμένες μέσα από αρχειακά κατάλοιπα, που διασώζονται στα Αρχεία Κέρκυρας, και οι οποίες αφορούν στις πολεμικές προετοιμασίες για την άμυνα της πόλης, στη συμμετοχή της εκκλησίας, στο θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος και τη θέσπιση της λιτανείας και στους «ανδραγαθήσαντες» Κερκυραίους.

Τέλος, η έκθεση αφιερώνεται, στον Κερκυραίο ιατρό και ιστοριοδίφη αείμνηστο Γεώργιο Αθανάσαινα, συγγραφέα του «Ασσεδίου των Κορυφών», ο οποίος ανέδειξε το κορυφαίο γεγονός στη σύγχρονη βιβλιογραφία.

Διάρκεια έκθεσης: Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2016, ώρες επίσκεψης: 09:00 – 14:00.Στον χώρο των ΓΑΚ-Αρχείων Ν. Κέρκυρας, Παλαιό Φρούριο.
Πληροφορίες: 2661038193.
Είσοδος ελεύθερη.

Διαβάστε και

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΤΗΝ 11η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1716

Κυριακη Ζ’ Λουκα- “Θάρσει, η πίστις σου σέσωκέ σε”

 Δύο θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, σε δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα, μας αφηγείται η σημερινή Ευαγγελική περικοπή. 
 Το ένα ήταν η ανάσταση της κόρης του Ιάειρου και το άλλο η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός. 
Δύο άτομα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, τόσο στην κοινωνική θέση, όσο και στον τρόπο προσέγγισης. Απ΄ την μια πλευρά ο Ιάειρος, άνδρας επιφανής, άρχων της συναγωγής, πρόσωπο καταξιωμένο έχοντας την εκτίμηση όλων των συμπολιτών του, και από την άλλη, μια γυναίκα, αιμορροούσα, μια φτωχή άτολμη, απογοητευμένη από κάθε ιατρική βοήθεια. Και ο μεν Ιάειρος ζητά από τον Ιησού να έρθει στο σπίτι του, για να θεραπεύσει την μονάκριβη κόρη του, η δε γυναίκα, δεν τολμά καν να ζητήσει από τον Κύριο να την θεραπεύσει, απλά τον πλησιάζει και ακουμπά την άκρη των ιματίων Του.

«Οὐ θέλομεν δε ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί»

Χρήστος Σαλταούρας, 

«Οὐ θέλομεν δε ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί»

« Οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴλυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα. εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι᾿Ιησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ᾿Ιησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ. τοῦτο γὰρ ὑμῖν λέγομεν ἐν λόγῳ Κυρίου, ὅτι ἡμεῖςοἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μὴφθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας· ὅτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ' οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱπεριλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιντοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα» Α΄Θεσσαλονικείς 4: 13-17.

Ο Απόστολος Παύλος στο απόσπασμα αυτό από την Α Προς Θεσσαλονικείς επιστολή του αποσαφηνίζει αρκετά πράγματα που αφορούν την ανάσταση των νεκρών. Ο Απόστολος Παύλος είχε την αγία αγωνία για τους Χριστιανούς να μην έχουν πεπλανημένες απόψεις σχετικά με τους νεκρούς και την ανάσταση. Δυστυχώς όμως στην εποχή μας εξακολουθούν ποικίλοι αιρετικοί να διαδίδουν πλάνες αναφορικά με τους νεκρούς και την ανάσταση. Μάλιστα με περισσή αναίδεια τολμούν και παρουσιάζουν ως δήθεν Βιβλικές τις πλέον αντιβιβλικές διδασκαλίες . Διδασκαλίες που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου και της Αγίας Γραφής γενικώς !

Γιαυτό και εμείς αναγκαζόμαστε να επαναλάβουμε τα λόγια του Αποστόλου: «Οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων»!
«ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας»

Εμείς οι ζωντανοί, λέγει ο Απόστολος, όσοι θα είμαστε ζωντανοί όταν έρθει η παρουσία του Κυρίου, δεν θα προφθάσουμε τους κοιμηθέντας, τους νεκρούς, δεν θα προηγηθούμε από αυτούς στο να συναντήσουμε τον Κύριο. Όχι, διαφορετικά έχει ορίσει ο Θεός τα πράγματα.

«οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου»

Όσοι απομένουμε για την Παρουσία του Κυρίου. Ποία Παρουσία ; Όταν έγραφε την επιστολή αυτή ο Παύλος η Πρώτη Παρουσία του Χριστού είχε ήδη γίνει. Ο Χριστός είχε γεννηθεί, είχε διδάξει, είχε πεθάνει, είχε αναστηθεί και είχε αναληφθεί. Σε ποία Παρουσία λοιπόν αναφέρεται ο Απόστολος ; Μα φυσικά στην Δευτέρα Παρουσία ! ΔΥΟ Παρουσίες του Ιησού Χριστού διδάσκει η Αγία Γραφή, ούτε περισσότερες, ούτε λιγότερες.

«ὁ Χριστός, ἅπαξ προσενεχθεὶς εἰς τὸ πολλῶν ἀνενεγκεῖν ἁμαρτίας, ἐκ δευτέρου χωρὶς ἁμαρτίας ὀφθήσεται τοῖς αὐτὸν ἀπεκδεχομένοις εἰς σωτηρίαν» Εβραίους 9:28.
Ο Ιησούς Χριστός στην Πρώτη Παρουσία του ήλθε και θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας. Θα παρουσιαστεί όμως «ἐκ δευτέρου», όχι για ζητήματα αμαρτίας όπως την πρώτη φορά, αλλά για να σώσει αυτούς που τον περιμένουν.

«ὅτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ' οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον»

Ο ΙΔΙΟΣ ο Κύριος με κέλευσμα με φωνή Αρχαγγέλου και Σάλπιγγα Θεού θα κατέβει κατά την Δευτέρα αυτού Παρουσία, και τότε …

«οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον»

Οι Χριστιανοί θα αναστηθούν ΠΡΩΤΑ. Δεν λέγει η Γραφή ότι οι Χριστιανοί θα αναστηθούν ΠΡΩΤΟΙ….και άρα κάποιοι άλλοι αργότερα… αλλά λέγει θα αναστηθούν ΠΡΩΤΑ, διότι «ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα»

Σαράντος Καργάκος: Ποιότητα ζωής, χωρίς ποιότητα ψυχής;

  Ζούμε την εποχή της μεγάλης σύγχυσης. Παντού η ποσότητα εκτοπίζει την ποιότητα. Στον τομέα της τέχνης κυριαρχεί το «κιτς», στην αρχιτεκτονική η πολυκατοικία, στη δίαιτα η πολυφαγία, στις ανθρώπινες σχέσεις ηβαναυσότητα, στο συναίσθημα η ρηχότητα, στην πολιτική το σύνθημα, στον αθλητισμό το ρεκόρ επιδόσεων και αμοιβών, στην οικονομία ο ρυθμός παραγωγής και κατανάλωσης, στα βιβλία το εκάστοτε πολυδιαφημισμένο «μπεστ σέλερ», στην τηλεόραση η σαπουνόπερα ή κοινώς σήριαλ, στον κινηματογράφο το πορνό και η βία, στο θέατρο η βωμολοχία, στην επαφή μας με τη φύση ο εμπρησμός και η οικοπεδοφαγία. Είναι μια εποχή που ο άνθρωπος τρώει τον εαυτό του.

  Μιλάμε για πρόοδο αλλά μάθαμε να την υπολογίζουμε μόνο από τα εξωτερικά στοιχεία, μόνο από τους επιβλητικούς αριθμούς παραγωγής και τους εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης.

 Όμως, ενώ την εξωτερική πρόοδο τη βλέπουμε, την υπολογίζουμε, τη βαθμολογούμε, αντίθετα την εσωτερική καθίζηση αδυνατούμε να τη μετρήσουμε. Ενώ ξέρουμε τι κερδίσαμε εξωτερικά, αγνοούμε το τι χάσαμε εσωτερικά. Είναι αδύνατο να βρεθούν δείκτες για την προσμέτρηση της ηθικής πτώσης του ανθρώπου. 

Ο μακαριστός ιερομόναχος Eφραίμ Κατουνακιώτης για τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη

Ο μακαριστός ιερομόναχος Eφραίμ Κατουνακιώτης είχε πληροφορία ότι ο όσιος Γεώργιος είναι μεγάλος άγιος. 

 Έτσι παρά την ηλικία και την ασθένειά του πήγε ταπεινός προσκυνητής στο μοναστήρι του οσίου και γονάτισε για να προσευχηθεί στον τάφο του. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που ζήτησε να του φτιάξουν εικόνα του οσίου με φωτοστέφανο. Φεύγοντας από τον τάφο πήρε χώμα ως φυλαχτό. 

Όταν ένας ιερεύς επισκέφθηκε τον παπα-Εφραίμ στα Κατουνάκια και του είπε πώς έχει κάποια προβλήματα με την οικογένειά του, τού υπέδειξε ότι τον ιατρό τον έχει πλησίον του, εννοώντας τον όσιο Γεώργιο. 

Μάλιστα τού έδειξε το χώμα, το οποίο είχε πάρει από τον τάφο του, το οποίο έβγαζε ένα λαμπερό φώς, ως να καιγόταν βαμβάκι βουτηγμένο σε οινόπνευμα. Ο ιερεύς αυτός ειχε διατελέσει προ ετών εφημέριος στη μονή του οσίου.

 Μοναχού Μωυσύεως Αγιορείτου, Όσιος Γεώργιος της Δράμας (1901-1959), Έκδοσις Ιεράς Μονής Αναλἠψεως του Σωτήρος Ταξιάρχες (Σίψα), Δράμα.

πηγή

...έτσι και ο πνευματικά άρρωστος απέναντι στην Εκκλησία δείχνει αδιαφορία..

Όπως ο ασθενής και το καλύτερο φαγητό να του προσφέρεις, δεν έχει όρεξη να το φάει, έτσι και ο πνευματικά άρρωστος απέναντι στην Εκκλησία δείχνει αδιαφορία..

Δημήτριος Παναγόπουλος ~ Ιεροκήρυκας.

«Θα σας περιμένω στο SAMTAVRO», Ένα θαύμα του Γέροντα Γαβριήλ (Urgebadze)

Καταγραφή:Κωνσταντίνος Tsertsvadze

 Γνώρισα την Έλενα Getsadze στο αεροδρόμιο της Τιφλίδας καθαρά από σύμπτωση. Η γυναίκα τράβηξε την προσοχή μου, επειδή σταυροκοπιόταν και προσκυνούσε την εικόνα του Γέροντα Γαβριήλ. Αυτό έγινε το 2015. 

Πήγα κοντά της, της έδωσα τα εικονάκια και λάδι ευλογημένο στα ιερά λείψανα του Γέροντα Γαβριήλ και άρχισα μια συνομιλία μαζί της. 

«Όλοι τον αγαπούν (τον γέροντα Γαβριήλ) τόσο πολύ! της είπα, «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς». Η Έλενα απάντησε με ένα χαμόγελο. Και τότε μου είπε την ιστορία της, η οποία άφησε μέσα μου μια αξέχαστη εντύπωση, και έγινε αιτία να ενισχυθεί η πίστη μου στο μεγαλείο του Κυρίου. Έρχομαι λοιπόν να μοιραστώ αυτή την ιστορία μαζί σας, αγαπητοί μου αναγνώστες.

Η Έλενα Getsadze διηγήθηκε: Τον Φεβρουάριο του 2010 ο νεότερος γιος μου λιποθύμησε κατά την διάρκεια ενός μαθήματος στο σχολείο (αυτό συνέβη στην Τιφλίδα). Οι εκπαιδευτικοί κάλεσαν την ιατρική ομάδα έκτακτης ανάγκης (κάτι αντίστοιχο του ΕΚΑΒ στην Ελλάδα) και το παιδί αμέσως μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Όταν πήγα εκεί και είδα το αγόρι μου σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα και άνοιξα τα μάτια μου, είδα έναν ιερέα ντυμένο στα μαύρα, ο οποίος βοηθούσε τις νοσοκόμες. Ξαφνικά με κοίταξε και μου είπε: «Θα σε περιμένω στο Samtavro». Εκείνη τη στιγμή εγώ δεν τον αναγνώρισα και δεν έδωσα καμμία προσοχή στα λόγια του.
Σύντομα μού έδειξαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, και από την εικόνα που δημιουργήθηκε μέσω υπολογιστή από τις λήψεις – τομές που έγιναν από τον τομογράφο, φάνηκε ότι ο γιος μου είχε έναν κακοήθη όγκο με μεταστάσεις στον εγκέφαλο.

Οι Γεωργιανοί γιατροί αρνήθηκαν να κάνουν εγχείρηση στο παιδί μου και μας συμβούλεψαν να πουλήσουμε όλα τα υπάρχοντά μας και να πάμε είτε στη Γερμανία είτε στο Ισραήλ για ιατρική θεραπεία. Αυτή η απόφανση των γιατρών με βύθισε σε απόγνωση.
Ήμουν έτοιμη να πουλήσω καθετί που είχα και να πάω στη Γερμανία, όταν ξαφνικά εντόπισα μια φωτογραφία η οποία ήταν κρεμασμένη στον τοίχο της μονάδας ανάνηψης. Στη φωτογραφία αυτή εικονιζόταν ο άνθρωπος, τον οποίο είδα ότι βοηθούσε τις νοσοκόμες για να επαναφέρουν τις αισθήσεις μου (για να με συνεφέρουν).
Ρώτησα ποιος ήταν και μου απάντησαν, ότι ήταν ένας Γέροντας, ένας άνθρωπος που ήταν προικισμένος με εξαιρετικά πνευματικά χαρίσματα, στον τάφο του οποίου γίνονταν πολυάριθμές θαυματουργικές θεραπείες. Έμεινα άφωνη από την έκπληξη, και ούτε μπορούσα να πω στους γιατρούς ότι τον είχα δει στο νοσοκομείο. Γι’ αυτό αποφάσισα να πάω στη Mtskheta χωρίς καθυστέρηση.

Όταν ρώτησα σε ποιο μέρος βρίσκεται ο τάφος του αγίου Γέροντα, μου είπαν ότι βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως Mtskheta στο γυναικείο μοναστήρι Samtavro… Ήταν ακριβώς η λέξη την οποία ο γέροντας είχε πει στο νοσοκομείο. Και τότε όλα μέσα μου έγιναν ξεκάθαρα στη στιγμή. Δεν έπρεπε να χάσω ούτε ένα λεπτό, αλλά να πάω στον τάφο Γέροντα αμέσως. Και αυτό ακριβώς έκανα.
Πήρα το γιο μου και τον έφερα στον τάφο του Αγίου και έμεινα έκπληκτη από αυτό το οποίο είδα. Εκεί υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός πιστών· αυτοί γονάτιζαν κάτω, μπροστά στον τάφο, έβγαζαν τα δαχτυλίδια τους και τους σταυρούς τους, και τα έβαζαν στο έδαφος (τους αφιέρωναν).
Προσευχήθηκα στο Γέροντα και του ζήτησα να μας βοηθήσει να πουλήσουμε το σπίτι μας, το συντομότερο δυνατό, και να πάμε στη Γερμανία για ιατρική βοήθεια.

Την επόμενη μέρα το αγόρι αισθανόταν πάλι πολύ άρρωστο. Μάλιστα κατέρρευσε και μπήκε στο νοσοκομείο, όπου το έβαλαν σε μια αγωγή με ενδοφλέβια χρήση πολλών φαρμάκων. Επέμεινα ότι ο γιος μου χρειάζεται μια καινούργια αξονική τομογραφία, προκειμένου να διαπιστωθεί πόσο γρήγορα εξελίσσεται η νόσος. Έτσι έγινε και πάλι μια νέα αξονική τομογραφία.
Ο χρόνος περνούσε, τα αποτελέσματα αργούσαν να βγουν και ήμουν πάρα πολύ στενοχωρημένη, και αισθάνθηκα πολύ ανήσυχη.

Ξαφνικά μου ζήτησαν να πάω στο γραφείο που βρισκόταν ο επικεφαλής των γιατρών, και με ενημέρωσαν με πολύ αμηχανία: Κυρία Έλενα, έχουμε καλά νέα για σας -παρ’ όλον το ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε αυτό το φαινόμενο- όλα είναι απολύτως τέλεια με το παιδί σας, δεν υπάρχουν ούτε όγκοι στον εγκέφαλο, ούτε μεταστάσεις. Έχουν γίνει δύο επιπλέον αξονικές τομογραφίες και έχουμε διπλό τσεκάρει τα αποτελέσματα, αλλά δεν βρήκαμε κανένα λάθος . Ωστόσο τα αποτελέσματα της προηγούμενης αξονικής τομογραφίας ήταν τελείως διαφορετικά. Από ιατρική άποψη αυτό είναι ανεξήγητο. Πέταξα από χαρά και λιποθύμησα πάλι.
Παραδόξως, είδα τον ίδιο «ιερέα», τον Γέροντά μας Γαβριήλ, ο οποίος χαμογελούσε και μας σταύρωνε.
Μόλις ανέκτησα τις αισθήσεις μου (συνήλθα), άρχισαν να διηγούμαι την ιστορία μου στους γιατρούς και στις νοσοκόμες, οι οποίοι με άκουγαν με κομμένη ανάσα και έκλαιγαν. Δάκρυσαν από συγκίνηση και ευχαρίστησαν το Θεό για το τόσο μεγάλο και απροσδόκητο θαύμα.
Όσο για μένα μετά από αυτό το θαυμαστό γεγονός άρχισα να εκκλησιάζομαι και κάθε μέρα ευχαριστώ τον γέροντα Γαβριήλ και διαβάζω τους χαιρετισμούς (Ακάθιστο Ύμνο) στον ένδοξο ασκητή όποιος βοηθάει όσους υποφέρουν (τους πάσχοντες) και μεσιτεύει για μας στην ουράνια βασιλεία.

Το πρωτότυπο είναι στα Ρωσικά, μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Dmitry Lapa, Pravoslavie.ru και στα ελληνικά από τον Ι.Ι.Δ .

Το αγγλικό κείμενο το βρήκαμε εδώ

πηγή

Να στέκεσαι και να προσεύχεσαι μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα μας, σαν να στέκεσαι μπροστά στον Ίδιο

"Να στέκεσαι και να προσεύχεσαι μπροστά στην εικόνα του Σωτήρα μας, σαν να στέκεσαι μπροστά στον Ίδιο. Ο Θεός που είναι Αγάπη, παρίσταται με τη χάρη του. Με τα ζωγραφισμένα στην εικόνα μάτια του σε βλέπει πραγματικά."

~ Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

πηγή

Αν ζητούμε κάτι από τον Θεό, χωρίς να θυσιάζουμε και κάτι, δεν έχει αξία

 Αν ζητούμε κάτι από τον Θεό, χωρίς να θυσιάζουμε και κάτι, δεν έχει αξία. Αν κάθομαι και λέω: «Θεέ μου, Σε παρακαλώ, κάνε καλά τον τάδε άρρωστο», χωρίς να κάνω κάποια θυσία, είναι σαν να λέω απλώς καλά λόγια.
Ο Χριστός να δη την αγάπη μου, την θυσία μου, και τότε θα εκπληρώση το αίτημά μου, αν βέβαια αυτό είναι για το πνευματικό καλό του άλλου.
Γι’ αυτό, όταν οι άνθρωποι σας ζητούν να προσευχηθήτε για κάποιον άρρωστο, να τους λέτε να προσευχηθούν και αυτοί ή τουλάχιστον να αγωνισθούν να κόψουν τα κουσούρια τους.

 Μερικοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε:

 «Κάνε με καλά· έμαθα ότι μπορείς να με βοηθήσης». Θέλουν όμως να βοηθηθούν, χωρίς οι ίδιοι να καταβάλλουν καθόλου προσπάθεια. Λες λ.χ. στον άλλον: «μην τρως γλυκά, κάνε αυτήν την θυσία, για να σε βοηθήση ο Θεός», και σου λένε: 

«Γιατί; Δεν μπορί να με κάνη καλά ο Θεός;». 

Δεν κάνουν μια θυσία για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον να θυσιασθούν για τον άλλον. Άλλος δεν τρώει γλυκά, για να βοηθήση ο Χριστός όσους πάσχουν από ζάχαρο, ή δεν κοιμάται, για να δώση λίγο ύπνο ο Χριστός σ’ αυτούς που πάσχουν από αϋπνίες. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό. Τότε ο Θεός δίνει την Χάρη Του.

Εγώ, όταν μου λέη κάποιος πως δεν μπορεί να προσευχηθή για κάποιον δικό του που είναι άρρωστος, του λέω να κάνη και αυτός μια θυσία για τον άρρωστο. Συνήθως του λέω να κάνη κάτι που θα είναι καλό και για την δική του υγεία.

Ήρθε κάποτε από την Γερμανία στο Καλύβι ένας πατέρας, που το κοριτσάκι του είχε αρχίσει να παραλύη.

Οδοιπορικό στη Βυζαντινή Νάξο.Ο παλαιοχριστιανικός ιερός ναός της Παναγίας Πρωτόθρονης

«Ο παλαιοχριστιανικός ιερός ναός της Παναγίας Πρωτόθρονης με την υπερχιλιετή αδιάλειπτη λειτουργικότητά του»

Ειρήνης Βασιλάκη  Αρχαιολόγου 

Ιερός Ναός Πρωτοθρόνου Χαλκείου. Νοτιοανατολική άποψη 

Η μεγάλη ενοριακή εκκλησία του Χαλκείου στην περιοχή της Τραγαίας βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό οδικό άξονα του νησιού. Την ακριβή χρονολογία κατασκευής της δεν τη γνωρίζουμε. Τοποθετείται όμως με βεβαιότητα στην παλαιοχριστιανική περίοδο (6ος – 7ος αιώνας). Είναι μάλιστα ένα από τα ελάχιστα μνημεία στον ελλαδικό χώρο που διασώζει προεικονομαχικές τοιχογραφίες (δηλαδή αγιογραφίες πριν από την εικονομαχική φάση 726 – 843).

Εικ. 2. Βορειοδυτική όψη του Ιερού Ναού 

Είναι ναός αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Η επωνυμία του προφανώς συνδέεται με το γεγονός ότι εκεί ήταν η καθέδρα του Μητροπολίτη Παροναξίας, αφού στους μεσοβυζαντινούς χρόνους η Τραγαία ήταν το κέντρο του νησιού. Στους δεκατέσσερις αιώνες συνεχόμενης λειτουργίας του δέχτηκε αρκετές οικοδομικές επεμβάσεις και μετατροπές προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες που κατά περιόδους προέκυπταν (εικ. 2). Η μακρόχρονη ιστορία του μνημείου παρουσιάζει κενά, όμως οι σωζόμενες μεσοβυζαντινές επιγραφές και τα πατριαρχικά σιγίλλια διασώζουν πλήθος σημαντικών πληροφοριών και ξεκαθαρίζουν κάπως το θολό ιστορικό τοπίο.

Να μην αμελείς να ξεριζώνεις από τις καρδιές των παιδιών τους σπόρους της αμαρτίας

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 Να μην αμελείς να ξεριζώνεις από τις καρδιές των παιδιών τους σπόρους της αμαρτίας , της πονηρίας και των βλάσφημων λογισμών, τις αμαρτωλές συνήθειες και τάσεις και κάθε άλλο πάθος. 

 Οι σπόροι όλων των κακιών υπάρχουν και στα παιδιά. Να τους επισημάνεις κάθε κίνδυνο της αμαρτίας που θα συναντήσουν στο δρόμο της ζωής.

 Μην τους κρύψεις την αμαρτία, γιατί μπορεί από άγνοια ή από πλημμελή αντίληψη να στερεωθούν στις αμαρτωλές συνήθειες που, όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, αναπτύσσονται και ριζώνουν και μετά έχουν την ανάλογη καρποφορία.

Ιερά Μονή Αγ.Αναργύρων Καστοριάς

Άγιοι Ανάργυροι Καστοριάς - Ιερά Μονοπάτια

Η παράδοση λέει ότι υπήρχε ένα θαυματουργικό αγίασμα της Παναγίας, που υπάρχει μέχρι σήμερα και αναβλύζει δεξιά του διάδρομου προς τους Ξενώνες, και οι ντόπιοι κάτοικοι είχαν χτίσει έναν μικρό ναό του Αγ. Παντελεήμονα στη θέση αυτή, όπου ο Αλέξιος Α' Κομνηνός βρήκε ίαση μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό κατά τις μάχες με τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυισκάρδου και την εκδίωξη τους από το Δυρράχιο και την πόλη της Καστοριάς. 

Το 1457 οι Κωνσταντινοπολίτες μοναχοί Κοσμάς και Δαμιανός έφτασαν εδώ και ανασύστασαν τη μονή, που έκτοτε τιμά τους Αγ. Ανάργυρους. 

Έκτισαν εδώ νέο καθολικό και μερικά ακόμη κελιά, ενώ μετέφεραν μαζί τους ορισμένα ιερά κειμήλια και λείψανα αγίων από την Κωνσταντινούπολη, με σημαντικότερο το ξυλόγλυπτο τέμπλο της Παναγίας Βλαχερνίτισσας. 

Περί το 1470 ο όσιος Νεκτάριος ασκητεύει για μικρό διάστημα εδώ και το 1734 η μονή καταστρέφεται από επιδρομές Τουρκαλβανών. Τότε, ο μοναχός Γεράσιμος ανακατασκευάζει το μοναστήρι το 1754 και ιδρύει σχολείο, όπως γινόταν εξάλλου στα περισσότερα μοναστήρια στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Στα τέλη του 1774, όπως αναγράφεται σε εγχάρακτη μαρμάρινη πλάκα στο προαύλιο χώρο της μονής, φιλοξενήθηκε ο Κοσμάς ο Αιτωλός πριν την δεύτερη περίοδο του ιεραποστολικού του έργου (1775-1776) στην Ήπειρο, Νότια Αλβανία, Δυτική Στερεά Ελλάδα. Το 1800 περίπου ανοικοδομείται ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής πάνω στο αγίασμα και το 1858 το νέο καθολικό της μονής, μια τρίκλιτη, ξυλόστεγη βασιλική, που σώζεται ως τις μέρες μας:

    ΙCΤΟΡΗΘΗ Ο ΘΕΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝCΕΠΤΟC ΝΑΟC EN ONOMATI THC ZΩΟΔOXOY ΠHΓHC AΡXIEΡATEYONTOC TOY ΠANIEΡOTATOY AΓIOY KAΣTORIAC KYΡ KYΡ NEOΦΥTOY TOY ΠANOCIOTATOY KAΘHΓOYMENOY ΓΕΡΑCΙΜΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ ạω (1800)    

Κατά τη διάρκεια των τραγικών γεγονότων του Μακεδονικού Αγώνα, η μονή προσέφερε τα μέγιστα. Τον Αύγουστο του 1903 συγκεντρώθηκαν εδώ περίπου 5000 γυναικόπαιδα από τα γύρω χωριά μετά την εξέγερση του Ίλιντεν με πρωτοβουλία του τότε Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη για τη προσωρινή συντήρησή τους.

 Όμως, το φιλανθρωπικό έργο της μονής δεν σταματά εδώ, καθώς ήδη από τον 19ο αι. υπήρχε Ιερατική Σχολή και στη διάρκεια του 20ου λειτούργησε άσυλο ασθενών-απόρων ηλικιωμένων και παιδικές κατασκηνώσεις. 

Την δεκαετία του 1930, μετά από εισήγηση του τότε Επισκόπου Ιωακείμ Λεπτίδη, στην Ιεραρχία και αυτή με τη σειρά της στο υπουργείο εξεδόθη Βασιλικό Διάταγμα και ανέλαβε την διαχείριση της Αγ. Παρασκευής Βασιλειάδας, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Τσούκας και Αετού Φλώρινας, του Αγ. Νικολάου Κορομηλιάς και του Αγ. Γεωργίου Επταχωρίου, ως μετόχια της. Απέκτησε από δωρεές και διαχειρίζονταν μεγάλη κτηματική και κτηνοτροφική περιουσία καλλιεργώντας ακόμα και αμπέλια, τα υπερμεγέθη βαρέλια για την αποθήκευση του κρασιού μπορεί να τα ιδεί κανείς μέχρι σήμερα. Στον Εμφύλιο πυρπολήθηκε το καθολικό και καταστράφηκαν πολλά αρχεία της πλούσιας βιβλιοθήκης, με αποτέλεσμα η μονή να εισέλθει σε μια περίοδο παρακμής με μόνο μοναχό τον γέροντα Αμβρόσιο. Από το 1987 ξεκίνησε η ανασυγκρότηση και επέκταση της μονής, που διαθέτει πλέον πλήθος παρεκκλησιών και μια αξιόλογη βιβλιοθήκη.

πηγή

ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΑΚΙ(Κωστής Παλαμάς)

Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι στη μοναξιά και στη σιωπή.
Ξέρω μια πράσινη ραχούλα...Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ,με τα παλάτια και τους κήπους...Δε θα το χτίσω εκεί.

Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,όλο το κύμα το φιλεί,

κρινόσπαρτη είναι η αμμουδιά του...Δε θα το χτίσω εκεί.

Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,σκίζει μια χέρσα απλοχωριά,
σκληρά τη δέρνει το αγριοκαίρι κι ο λίβας τη χτυπά.

Μια στράτα χιλιοπατημένη,τον καβαλλάρη νηστικό,τον πεζοδρόμο διψασμένο
θάφτει στον κουρνιαχτό.

Εκεί το σπίτι μου θα χτίσω με μια βρυσούλα στην αυλή,πάντα η γωνιά του θα καπνίζει κι η θύρα του θα' ναι ανοιχτή.

Κωστής Παλαμάς