Ο Άγιος μάρτυς Γαλακτίων της Βολόγκντα

 Φοβούμενος την οργή του Ιβαν του Τρομερού,ένας συγγενής του πρίγκηπα Ιωάννη Ιβάνοβιτς Μπέλσκι,ο οποίος είχε πέσει σε δυσμένεια,πήρε μυστικά τον γιό του τον Γαβριήλ,ο οποίος ήταν μόλις επτά ετών και τον πήγε στην πόλη Στάριτσα.Βλέποντας το μίσος του τσάρου για την οικογένειά του αποτραβήχθηκε στην Βολόγκντα και έζησε κοντά σ'έναν τσαγκάρη, όπου έγινε μπαλωματής.

Η γυναίκα του πέθανε νέα και έτσι ο πρίγκηπας Γαβριήλ μεγάλωσε μόνος του την κόρη του.Οι δυσκολίες της ζωής ενίσχυσαν την επιθυμία του να αφιερωθεί στον Θεό.Εκάρη μοναχός με το όνομα Γαλακτίων και ζούσε εν νηστεία και προσευχή.

Προοδεύοντας στην πνευματική ζωή ο Άγιος Γαλακτίων έμεινε έγκλειστος σ'ένα κελί δεμένος με αλυσίδες.Οι ευλαβείς άνθρωποι του έφερναν φαγητό από ένα παραθυράκι,εκείνος όμως έτρωγε μόνο ξερό ψωμί και νερό.Στο κελί του δεν είχε τίποτα άλλο από μία ψάθα με την οποία σκεπάζονταν.

  Σύντομα άρχισαν να έρχονται σε αυτόν άνθρωποι για να τους καθοδηγήσει πνευματικα.Οι λόγοι του είχαν μία ιδιαίτερη πνευματική δύναμη και παρηγορούσε τις ανθρώπινες ψυχές.
Μία φορά που η περιοχή της Βολόγκντα υπέφερε από ξηρασία ήλθε σε αυτόν ο επίσκοπος Αντώνιος,επικεφαλής μίας λιτανείας και του ζήτησε να προσευχηθεί μαζί με τον λαό για να απαλλαγούν από την ξηρασία.Ο Άγιος έκανε υπακοή,βγήκε από το κελί του,πήγε στον ναό και κατόπιν των δεήσεων προς τον Θεό άφθονη βροχή πότισε την διψασμένη γη.

Ο ασκητής είχε θείες αποκαλύψεις περί κάποιων δεινών που απειλούσαν την Βολόγκντα.Φεύγοντας από το κελί του με τις αλυσίδες,σταμάτησε μπροστά σε μία καλύβα και είπε:«Οι αμαρτίες μας έφεραν επάνω μας τους Λιθουανούς και τους Πολωνούς.Να νηστεύσουμε και να φτιάξουμε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας του Κούρσκ για να γλυτώσει η Βασίλισσα του Ουρανού την Βολόγκντα από την οργή του Θεού όπως έκανε νωρίτερα στο Νόβγκοροντ»

 Ένας από τους παρευρισκόμενους,ο Νεχάι Προκούρωβ,είπε:«Δεν ανυσηχεί για εμάς αλλά για τον ίδιο.Θέλει έναν ναό κοντά στο κελί του.Τι θα συμβεί με τον ναό όταν θα πεθάνεις;»

Ο Άγιος Γαλακτίων απάντησε:«Η οργή του Θεού πλησιάζει.Στο μέρος που εγώ μένω αργότερα θα κτιστεί ένα μοναστήρι και θα δοξαστεί ο Θεός.Επίσης είπε πως ο ναός της Αγίας Τριάδος που έχτισε ο Νεχάι θα καεί και το σπίτι του θα καταστραφεί.Περνώντας δίπλα από τον ναό του Αγίο Δημητρίου Πριλούκι είπε:«Ο Δημήτριος ο θαυματουργός προσευχήθηκε για την πόλη αλλά αυτοί τον περιπαίζουν.Γύρω από τον ναό του κάνουν εμποροπανύγηρη.Ο ναός αυτός θα καταστραφεί»

Η προφητεία του Αγίου Γαλακτίων εκπληρώθηκε.Τον Σεπτέμβριο του 1612 οι ρωμαιοκαθολικοί Πολωνοί και Λιθουανοί κατέλαβαν την πόλη σκοτώνοντας πολλούς από τους κατοίκους,ενώ σύλησαν και έκαψαν πολλούς ναούς.
Όπως προείπε ο ναός και το σπίτι που έφτιαξε ο Νεχάι,κάηκαν.Το ίδιο συνέβη και με τον ναό του Αγίου Δημητρίου.

Τον Άγιο Γαλακτίωνα σκότωσαν οι ρωμαιοκαθολικοί εισβολείς στις 24 Σεπτεμβρίου 1612.Οι ευλαβείς χριστιανοί έθαψαν το σώμα του στο κελί του όπου άρχισαν να λαμβάνουν μέρος θαυματουργίες.Την περίοδο όπου ήταν επίσκοπος ο Βαρλαάμ(1627-1645)σε αυτό το μέρος χτίστηκε ένα μοναστήρι προς τιμήν της Παναγίας του Κούρσκ.

Η μνήμη του τιμάται στις 24 Σεπτεμβρίου.

Κήρυγμα Κυριακή Α' Λουκά

Κυριακή Α' Λουκά

«Ἐπιστάτα, δι' ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν·

ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον» (Λουκ. 5.5)

Όλη τη νύχτα πάσχιζε ο Πέτρος να συνάξει ψάρια για να θρέψει την οικογένειά του, σύζυγο και τέκνα και πεθερά, και δεν τα κατάφερε. Είχε ήδη σηκωθεί ο ήλιος, τακτοποιούσε τα δίκτυα στην ακτή, όταν είδε κόσμο πολύ να ακολουθεί έναν άγνωστο δάσκαλο. 
Ήταν ο Χριστός, ο οποίος τού ζήτησε να μπει στο πλοιάριό του και να τον απομακρύνει λίγο από τη στεριά, ώστε από τη θέση εκείνη να διδάξει τους όχλους. Και τι ακούει ο ανυποψίαστος βιοπαλαιστής; για αγάπη ανυπόκριτη, πίστη δίχως δισταγμό, ειρήνη χωρίς πανουργία, φιλαδελφία αδιάρρηκτη, ευσέβεια ακαπήλευτη, θεογνωσία αφιλάργυρη, παρθενία ακηλίδωτη, άσκηση αλύγιστη, συζυγία αχώριστη, να υπομένουμε κάθε πόνο υπέρ της αληθείας, να μη δειλιάζουμε μπροστά σε εκείνους που αποκτείνουν το σώμα αλλά δεν δύνανται να βλάψουν την ψυχή. Πάσχιζε όλη τη νύχτα ο Πέτρος για να εξασφαλίσει τα υλικά, και θεωρεί τον Ιησού να διδάσκει για τα πνευματικά. Και κοντά σε τούτα να προσθέτει: όποιος αγαπά την ψυχή του θα την χάσει, και εκείνος που θέλει να με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει. Και αμέσως μετά, Να μην αποκτήσετε χρυσό ή ασήμι ή χαλκό στις ζώνες σας, μήτε πουγκί ή πορτοφόλι, ούτε δύο χιτώνες.

Αυτά άκουγε ο Σίμων, που νόμισε ότι ο Κύριος είχε μισθώσει το πλοίο, και αναρωτιόταν: Ελπίζαμε να λάβουμε από τούτον εδώ μισθό; έπεσα σε διπλή ζημιά, νύχτα και ημέρα. Αυτός μιλά για ακτημοσύνη, διδάσκει κανείς να μην έχει τίποτα. Σε λίγο θα μού πει να πουλήσω και το πλοίο και να μοιράσω τα χρήματα στους φτωχούς[1]. 
Και ο Κύριος, αφού έφερε εις πέρας τη διδασκαλία του, τριπλό θαύμα επιτελεί: αμείβει με πλήθος ιχθύων, ο μηδέν έχων, όχι μόνο τον καραβοκύρη αλλά και τους ψαράδες του παρακειμένου πλοίου· αποδεικνύει ότι η διδασκαλία του είναι αληθινή, όταν μάς λέει «ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. 6.33)· και τέλος, αλιεύει τον ψαρά και τον κάνει αλιέα ανθρώπων.

Ξεμάκρυνε λίγο ακόμα, τού λέει, και χάλασε τα δίχτυα. Και ο Πέτρος, αφού προβάλλει το λογικό επιχείρημα ότι, εφόσον όλη τη νύχτα δεν έπιασαν τίποτα, δεν πρόκειται να πιάσουν ψάρια υπό το φως του ήλιου, προσθέτει τον λόγο της υπακοής: αφού μού το ζητάς, Κύριε, θα ρίξω τα δίχτυα.

Δίχτυα πλέκουμε κι εμείς, αδελφοί, καθημερινά. Δίχτυα της νυκτός, δηλαδή μηχανουργήματα εγκόσμια, προκειμένου να εξασφαλίσουμε, σαν τον Πέτρο, τα επίγεια αγαθά. 
Όλη μας η προσοχή, η προσμονή, η μέριμνα, η ασχολία, επικεντρώνεται στα πράγματα του βίου. Συντασσόμαστε με τον κόσμο, όταν με δόλο κλέβουμε τον πλησίον μας· απομακρυνόμαστε από τον Χριστό, όταν δεν έχουμε αγάπη ανυπόκριτη και φιλανθρωπία άνευ προσδοκίας για ανταλλάγματα ή επαίνους· αποδεικνύουμε ότι δεν έχουμε πίστη στον Θεό, όταν μαζεύουμε καταθέσεις, μικρές ή μεγάλες, λέγοντας με το λογισμό μας ότι φυλάμε τα χρήματα «για μια ώρα ανάγκης». Μπορεί να λογαριάζουμε τους εαυτούς μας για «καλούς χριστιανούς», όμως είμαστε βαθιά νυχτωμένοι. Και η νύχτα τούτη των λογισμών μας και των τεχνασμάτων μας είναι άκαρπη, ατελέσφορη, μάς απογοητεύει ακόμα κι αν κερδίσουμε τον κόσμο όλο. Και τούτο, γιατί ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για υψηλότερα πράγματα, για τον πλούτο της Βασιλείας του Θεού, για την χαρά την ανέσπερη, για να κοινωνεί την αγάπη όπως μάς την δίδαξε ο Χριστός, αφού «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (Α' Ιω. 4.16).

Ο Πέτρος πρόθυμα πραγματοποίησε την προσταγή του Κυρίου και κέρδισε πλήθος αγαθών. Υπήκουσε στη διδασκαλία του Κυρίου, και παράτησε το βιος του, πλοίο και ψάρια στην ακτή, την οικογένεια στο σπίτι, και έτρεξε να κάνει έργο τα λόγια του Κυρίου, για να αποταμιεύσει «θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ» (Ματθ. 6.20). Αποδέχθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη την πρόσκληση του Χριστού, και έγινε όντως αλιέας ανθρώπων· πρώτα παγίδευε τα ψάρια και τα οδηγούσε στο θάνατο, τώρα έγινε οδηγός ανθρώπων από τον θάνατο στην όντως ζωή.

Μαζί με τον Πέτρο, καλούμαστε κι εμείς σήμερα να πούμε στον Κύριο τα ίδια λόγια: διδάσκαλε, κοπιάσαμε όλη τη νύχτα με δόλια μέσα, με τα έργα του σκότους να πετύχουμε, να αναδειχθούμε, να κερδίσουμε κατιτίς παραπάνω, και στο τέλος τίποτα δεν πετύχαμε· μάς προστάζεις να χαλάσουμε τούτα τα δίκτυα, και να ακολουθήσουμε το φως των εντολών σου. Πρόθυμα λέμε «γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» (Ματθ. 6.20), και εξίσου πρόθυμα σπεύδουμε να το κάνουμε έργο. Γιατί γνωρίζουμε ότι είσαι Θεός αληθινός, που τηρείς τις υποσχέσεις σου, και δεν θα αφήσεις τίποτα να μάς λείψει σε τούτη την ζωή ούτε, κυρίως, στην αιώνιο. Αμήν.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ(27-9-2015)

Η ανιδιοτελής ευχαριστία

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ πρέπει νά εὐχαριστεῖ τόν εὐεργέτη του. Καί γιά τό παραµικρό πού θά τοῦ δώσει κάποιος, πρέπει νά αἰσθάνεται τήν ἐσωτερική ἀνάγκη νά τόν εὐχαριστήσει – καί ὄχι µόνο µιά φορά - καί νά θυµᾶται πάντα αὐτό πού τοῦ προσέφερε. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ εὐγνωµοσύνη εἶναι ἐκδηλώσεις καλλιεργηµένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχουν, σηµαίνει ὅτι δέν βρίσκεται στό σωστό δρόµο.

Ὁ κοσµικός ἄνθρωπος εὔκολα ζητάει αὐτό πού ἔχει ἀνάγκη, ἀλλά σπάνια εὐχαριστεῖ. Περιορίζεται σὲ ἕνα τυπικό «εὐχαριστῶ» καί συνήθως µένει ἀνικανοποίητος, γιατί πάντα θέλει περισσότερα καί καλύτερα. Ἐάν ζητήσει κάτι καί δέν τό λάβει, τότε ἀγριεύει καί ἡ συµπεριφορά του εἶναι ἀπαράδεκτη.
Πρέπει ὅµως νά δοῦµε καί µιά ἄλλη περίπτωση, ἀνώτερη καί πνευµατική. Ὁ Θεός εἶναι ὁ µεγάλος εὐεργέτης τῶν ἀνθρώπων. Ὅ,τι ἔχουν καί ὅ,τι χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι εἶναι προσφορά τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Πόσο ὅµως τόν εὐχαριστοῦν; Πόσο τόν ἀναγνωρίζουν εὐεργέτη τους; Πάντως ἐκεῖνοι πού πιστεύουν, δέχονται τό Θεό ὡς δηµιουργό καί προνοητή, γι᾿ αὐτό καί ἡ εὐχαριστία τους εἶναι ἀδιάκοπη. Νιώθουν παιδιά τοῦ στοργικοῦ Πατέρα καί τά χείλη τους ψελλίζουν ἀδιάκοπα εὐχαριστήριες προσευχές.

Πολλοί ἀδελφοί περιορίζουν τήν εὐχαριστία τους στά ἀναγκαῖα καί τά εὐχάριστα, ἐνῶ ὅταν ἀντιµετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, τήν ἀντικαθιστοῦν µέ τό παράπονο καί τό γογγυσµό. Προσπαθοῦν νά βροῦν ἐξήγηση στόν προβληµατισµό τους, γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά συµβοῦν τά δυσάρεστα γεγονότα στή ζωή τους. Ξεχνοῦν ὅµως ὅτι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται µέ ἄγνωστους καί ἀνεξήγητους σέ µᾶς τρόπους, ἔχει ὅµως πάντα ὡς σκοπό νά µᾶς προφυλάξει ἀπό πολλούς κινδύνους ἤ νά µᾶς συνεφέρει, ὅταν παρεκκλίνουµε ἀπό τό δρόµο του. Πρέπει νά εἶναι σταθερή ἡ ἐµπιστοσύνη µας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά ἐπιµένουµε στήν ἐπιθυµία µας νά τήν κατανοήσουµε, κάτι πού δέν ἐπιτρέπει πάντα ἡ ἴδια ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ µόνο ἐπωφελῶς γιά µᾶς.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς µιλοῦσε γιά ἀνιδιοτελῆ εὐχαριστία, πού πρέπει νά προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι στό Θεό. 

Ἔλεγε: «Κάποιοι ἔχουν τήν συνήθεια νά εὐχαριστοῦν τό Θεό µόνο τότε πού ὁ Θεός τούς δίνει, ἀλλά ὄχι καί ὅταν ὁ Θεός τούς παίρνει. Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν τούς “χαϊδεύει”, καί ὄχι ὅταν τούς τιµωρεῖ. Ἐπίσης Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν ὁ Θεός σάν γιατρός ἐπουλώνει τίς πληγές τους καί ὄχι ὅταν µέ κοφτερό µαχαίρι ἀφαιρεῖ τό µολυσµένο ἱστό ἀπό τό σῶµα τους. Τέτοια ἰδιοτελῆ εὐχαριστία προσβάλλει τόν Θεό. Ὁ Θεός προνοεῖ πάντα γιά τό δικό µας καλό, γιά τή δική µας αἰώνια σωτηρία, καί ὅταν µᾶς “χαϊδεύει” καί ὅταν µᾶς τιµωρεῖ. Ἐµεῖς λοιπόν σάν νοήµονα ὄντα πού εἴµαστε, εἶναι καλό νά εὐχαριστοῦµε τό Θεό πάντοτε καί γιά ὅλα, ὅπως παροτρύνει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος: “Νά εὐχαριστεῖτε πάντοτε καί γιά ὅλα τό Θεό καί Πατέρα στό ὄνοµα τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ”.

Ὁ ἅγιος τονίζει τό χαρακτήρα τῆς εὐχαριστίας, τόν ὁποῖο πρέπει ὅλοι νά προσέχουµε, καί νά µή ξεχνοῦµε τούς ἁγίους µάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι καί στίς φρικτές ὧρες τοῦ µαρτυρίου τους, εὐχαριστοῦσαν τό Θεό, ξεπερνώντας τούς κανόνες τῆς κοσµικῆς λογικῆς.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθ Φύλλου 2085, 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015

πηγή/αντιγραφή

Βίος του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής καταγόταν από ένα φτωχό χωριό της Γαλιλαίας που ονομαζόταν Βηθσαϊδά. Ήταν γιος του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης που ήταν συγγενής της Παναγίας Μητέρας του Χριστού. Πολύ νωρίς έγινε μαθητής του Ιωάννου Προδρόμου ενώ παράλληλα εργαζόταν και στην τέχνη του ψαρά κοντά στον πατέρα του και τον αδελφό του Ιάκωβο. Κάποια μέρα λοιπόν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος βάδιζε αργά στις όχθες του Ιορδάνη διδάσκοντας τον λαό την μετάνοια και βαπτίζοντας στον Ιορδάνη. Μαζί του ήσαν και δύο από τους μαθητές του, ο αδελφός του Πέτρου, και ο Ιωάννης. Καθώς ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος τον Ιησού Χριστό παράξενα ακούγονται τα λόγια του: 

«Ίδε ο αμνός του Θεού». Η καρδιά των δύο μαθητών σκιρτά στο άκουσμα των λόγων αυτών. Μήπως είναι ο Μεσσίας που περιμένουν;... Μόλις τον βλέπουν ν' απομακρύνεται τον ακολουθούν με κάποια προσμονή και ελπίδα. Ο Ιησούς γνωρίζοντας τον πόθο τους να τον πλησιάσουν στρέφεται και τους ρωτά:

 -Τι ζητείτε;

 -Ραββί, που μένεις; του απαντούν.

 -Έρχεσθε και ίδετε. Ελάτε να διαπιστώσετε μόνοι σας. Ήλθαν λοιπόν και έμειναν κοντά του όλο εκείνο το ευτυχισμένο απόγευμα... 

Ύστερα από λίγες μέρες καθώς τακτοποιούσαν και ετοίμαζαν τα δίχτυα ο Ιωάννης με τον πατέρα του και τον αδελφό του Ιάκωβο, βλέπει και πάλι τον Ιησού να τον πλησιάζει. Η καρδιά του και πάλι σκιρτά στο αντίκρισμα του θεϊκού εκείνου προσώπου και περιμένει ν' ακούσει κάτι πολύ σημαντικό από το στόμα του ∆ιδασκάλου. Πράγματι, ο λόγος του τους καλεί να τον ακολουθήσουν και οι δύο αδελφοί στον ιερό και ύψιστο έργο του. Και αυτοί, χωρίς να υπολογίσουν τα καΐκια και τα δίχτυα, περιουσία και τον πατέρα που θα άφηναν μόνο του στην εργασία, τα εγκαταλείπουν όλα και τον ακολουθούν. Από τη μέρα εκείνη ο σύνδεσμος του Ιωάννου με τον Ιησού γίνεται βαθύς, άρρηκτος, ισόβιος. Εκείνος ο αγαπημένος διδάσκαλος και αυτός ο αγαπημένος, ο κατ' εξοχήν αγαπημένος μαθητής του. Τον ακολουθεί καθ' όλη τη διάρκεια της δημοσίας ζωής του επί τρία χρόνια. 

Όταν ο Κύριος ανέβηκε στο όρος Θαβώρ για να μεταμορφωθεί, ανέβηκε μαζί και αυτός ο αγαπημένος μαθητής μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και είδε εκεί την Μεταμόρφωση του Θεού Λόγου και την φωνή του Θεού Πατρός που έλεγε: «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός εν ώ ηυδόκησα αυτού ακούετε». 

Επίσης κατά τον Μυστικό ∆είπνο κάθισε κοντά στον αγαπημένο του ∆ιδάσκαλο και όταν έμαθαν οι μαθηταί ότι κάποιος απ' αυτούς θα τον προδώσει, αυτός έπεσε πάνω στο στήθος του Ιησού και τον ερώτησε: - Κύριε, ποιος είναι αυτός που θα σε προδώσει; Όταν πάλι έπιασαν τον Χριστό οι Ιουδαίοι, αυτός τον ακολούθησε και μπήκε στην αυλή του Αρχιερέως σαν γνωστός του και κοντά σ' αυτόν μπήκε και ο Πέτρος. 

“Η νυχτερινή λειτουργία των Αγγέλων”

Ένα από τα θαυμαστά γεγονότα που έχουν συμβεί στην Εκκλησία της Παναγίας της Ακαδημιώτισσας στη Νάξο.

-Νύχτα λέει, βγήκε η γερόντισσα πολλή νύχτα, έξω στην αυλή της που είχε δουλειά.
Και κοίταζε στην εκκλησιά -την Ακαδημιώτισσα- και είδε μέσα μεγάλη φωτοχυσία, λάμψη πολλή. Και άκουσε και ψαλμωδίες αγγελικές και ψάλλανε. Λειτουργούσανε οι Άγγελοι…
Και αυτό συνέβη, γιατί δεν είχε, τότες η εκκλησία εφημέριο παπά και δε λειτουργούσανε – εκείνο το διάστημα, την είχανε κλειστή. Κι είπανε δα πως τόδανε ολοφάνερο το θαύμα, επειδή την είχανε κλειστή και δεν λειτουργούσανε. Γι’ αυτό η θεία Χάρη έκανε το θαύμα και είδανε τη φωτοχυσία και λειτουργήσανε οι Άγγελοι.

-Λέγανε στον Καλόξυλο, ότι βλέπανε φωταγωγημένη την Εκκλησία την Ακαδημιώτισσα, κάθε βράδυ κι ακούγανε ψαλμωδίες. Και δεν το πιστεύανε και πήγανε δυο και πιάσανε δυο στασίδια και καθίσανε τη νύχτα μέσα, να βεβαιωθούνε.
Και όπως καθόντανε και φωταγωγήθηκε η Εκκλησία και άρχισε η λειτουργία, αυτοί μείνανε κατόπιν βουβοί!…

(Αφήγηση Άννας Μαυροματάκη, Χαλκί Νάξου)

από το βιβλίο: «Η λατρεία της Παναγίας στα Ελληνικά νησιά» – Ν.Α.Κεφαλληνιάδη (Εκδόσεις Φιλλιποτή).

πηγή/αντιγραφή

Η πρόοδος στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθηση της μηδαμινότητός μας

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Προσέχετε τον εαυτό σας. Η πρόοδος στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθηση της μηδαμινότητός μας. Ενώ όσο αυξάνει η εκτίμησις του εαυτού μας σε κάτι, τόσο βαδίζουμε στην καταστροφή. Ο εχθρός θα το εκμεταλλευθή αυτό. Θα πλησιάση και θα επιχειρήση να πετάξη κανένα πετραδάκι στον δρόμο μας για να σκοντάψουμε. Μια ψυχή που δίνει στον εαυτό της αξία, μοιάζει με τον κόρακα του Αισώπου που ακούγοντας τις κολακείες της αλεπούς για την «ωραία» του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί…».

«Πόσο χρήσιμο θα ‘ταν να βρισκόταν κάποιος να σας κατηγορή. Να χαίρεσθε , αν ποτέ συμβή αυτό. Είναι πολύ επικίνδυνο να σας επαινούν όλοι και κανείς να μην σας λέει την αλήθεια. Είναι νομίζετε δύσκολο να πλανηθή ή να σκοντάψη κανείς; Απέχετε πολύ από το να θεωρήτε τον εαυτό σας άγιο και άξιο να συμβουλεύη τους άλλους;».

«Στο Κίεβο ασκήτευε κάποτε κάποιος με πολλή νηστεία και μόνωση. Τον πολέμησε όμως ο εγωισμός και άλλα πάθη. Πήγε λοιπόν και εξωμολογήθηκε τους λογισμούς του στον μακαριστό στάρετς Παρθένιο. Εκείνος του έδωσε χρήματα και τον έστειλε στην αγορά λέγοντας: 

«Αγόρασε κρέας και φάγε το μπροστά στους άλλους». Ο ασκητής ακολούθησε την συμβουλή του στάρετς και όλοι οι πειρασμοί του φύγανε. Να πώς οι Πατέρες πολεμούσαν την υπερηφάνεια.

Συχνά να ελέγχετε και σεις τον εαυτό σας στο σημείο αυτό. Γιατί δεν είναι μικρή συμφορά… 

Λένε ότι η υπερηφάνεια είναι κλέφτης που βρίσκεται μέσα στο σπίτι. Έρχεται συχνά σε συνεννόηση με τους εξωτερικούς κλέφτες , τους ανοίγει πόρτες και παράθυρα, κι εκείνοι μπαίνουν και αρπάζουν κάθε θησαυρό».
«Αγωνισθήτε, ενώ συναναστρέφεσθε με άλλους και φροντίζετε για τις βιοτικές υποθέσεις, συγχρόνως να σκέπτεσθε τον Θεό και να έχετε την συναίσθησι ότι βρίσκεται κοντά σας και σας κατευθύνει σύμφωνα με το άγιό Του θέλημα. Έτσι δεν θα διασπάσθε στην εσωτερική σας εργασία. Η διάσπασις είναι η πρώτη επιτυχία του διαβόλου.
Η δεύτερη επιτυχία του είναι η προσκόλλησις της καρδιάς σε κάτι το γήινο και η αιχμαλωσία των αισθημάτων και των σκέψεων σ’ αυτό. Αυτή είναι χειρότερη επιτυχία του εχθρού.
Προσπαθήστε ν’ αποδεσμεύεσθε από κάθε αιχμαλωσία της καρδιάς και από κάθε διάσπασι της εσωτερικής σας εργασίας. Ο τρόπος είναι ένας: Να μην απομακρύνεται η προσοχή από τον Κύριο και την συναίσθησι της παρουσίας Του.
Οι υπερβολές δεν οδηγούν ποτέ σε καλό. 

Το πρώτο βήμα για την υπερηφάνεια είναι η κενοδοξία , η πεποίθησις δηλαδή ότι είμαι κάτι.

 Το δεύτερο είναι η οίησις, η συναίσθησις δηλαδή του ότι όχι απλώς είμαι κάτι, αλλά κάτι σπουδαίο ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Από την κενοδοξία και την οίησι γεννιέται πλήθος υπερήφανων λογισμών, βδελυκτών στον Θεό. Η αυτογνωσία και η βίωσι της μηδαμινότητός μας μπορεί εδώ να βοηθήση. Συχνά ας φέρνουμε στην μνήμη μας σφάλματα του παρελθόντος και ας κατακρίνουμε τον εαυτό μας γι΄ αυτά».

«Τιμιώτατε πρωτοπρεσβύτερε. Σας ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη διδασκαλία σας. Απλή και βαθειά, σύντομη και ολοκληρωμένη, μεστή και απέρριτη. Ας ευλογήση ο Κύριος τους ποιμαντικούς σας κόπους σ’ όλο το πλάτος τους. Σας δόθηκε η χάρις όχι μόνο να διδάσκετε, αλλά και να πράττετε. Ας σας ενισχύη ο Κύριος να υπηρετήτε καρποφόρα τους αδελφούς χριστιανούς.
Εσείς βρίσκεσθε δε δράση. Για μένα ήλθε ο καιρός να παραδώσω τα όπλα. Εσείς είσθε ο ποιμένας ο καλός, εγώ ο αρχιποιμένας ο άχρηστος. Για τις αμαρτίες μου αδυνάτισα σωματικά και ακόμη περισσότερο πνευματικά. Πίσω μου τίποτε καλό δεν φαίνεται, μπροστά μου τίποτε αξιόλογο δεν ελπίζεται. Μένει μόνο: «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Είθε να ευδοκήση ο Κύριος, έστω κι αυτή η κραυγή να βγαίνη μέσ’ απ’ την καρδιά».

«Να καλλιεργήτε μέσα σας τον φόβο του Θεού και την ευλάβεια ενώπιον του απερίγραπτου μεγαλείου Του. Να έχετε καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένη . Να θεωρήτε όλους ανώτερούς σας. Ν’ αγαπάτε την σιωπή, την μόνωσι, την συνομιλία με τον Κύριο, που θα γίνη χειραγωγός και διδάσκαλός σας.
Τα άγια δάκρυα αποτελούν εκδήλωση θείου ελέους και ασφάλεια στην πνευματική ξηρασία και στην σκλήρυνσι των αισθημάτων. Μην τα περιφρονήτε και μην τα διώχνετε.
Τα αμαρτωλά δάκρυα προκαλούν οίησι, αγαπούν την επίδειξι και παρέρχονται σύντομα.
Όταν σας πλησιάζη η υπερηφάνεια διώξτε την και τοποθετήστε στην θέσι της το ταπεινό φρόνημα και την συντριβή».

«Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνω ότι το απόρθητο φρούριό μας είναι η ταπείνωσις. Δύσκολα την αποκτά κανείς. Μπορεί να θεωρή ταπεινό τον εαυτό του και να μην έχη ίχνος απ’ αυτή. Ο σωστότερος ή ο μοναδικός δρόμος για την ταπείνωσι είναι η υπακοή και η απάρνησις του ιδίου θελήματος. Χωρίς αυτά είναι δυνατόν ν’ αναπτύξη κανείς εσωτερικά εωσφορικό εγωισμό, παρά την εξωτερική ταπεινή συμπεριφορά και τις ταπεινολογίες.
Σταθήτε λοιπόν και αναρωτηθήτε, αν έχετε υποκοή και απάρνησι του ιδίου θελήματος».

«Αγωνισθήτε ν’ αποκτήσετε ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι ευωδία Χριστού και ένδυμα Χριστού. Για χάρι της όλα θα τα συγχωρήση ο Θεός. Δεν θα εξετάση τις ελλείψεις που είχε ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωσι καμιά άσκησι δεν μπορεί να μας βοηθήση.
Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθή. Χωρίς όμως αυτό το εισητήριο δεν θα του επιτρέψουν να μπη στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς».
«Η ταπείνωσις πρέπει ν’ αποτελή το φόντο της ζωής σας, όπως και του καθενός που ζη ειλικρινά την εν Χριστώ ζωή».

«Αγωνισθήτε στον εαυτό σας με όλες σας τις δυνάμεις και ο Θεός θα σας βοηθήση. Έχετε σαν σκοπό ν’ αποκτήσετε «πνεύμα συντετριμμένον», «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» ( Ψαλμ. 50, 19 ) . Όταν υπάρχουν αυτά, σημαίνει ότι βρίσκεσθε σε καλή κατάστασι. Τότε έχετε την σκέπη και την βοήθεια του Θεού. Τότε η προσήλωσις στον Θεό είναι σταθερή και η ενθύμησίς Του αδιάλειπτη».

«Προσπαθήστε να παλέψετε με το ευέξαπτο του χαρακτήρος σας. Το πάθος αυτό εκδηλώνεται όταν κάποιος ενεργήση αντίθετα με την δική σας θέλησι, επιθυμία ή εντολή. Όσο όμως ζη μέσα σας η υπερηφάνεια τίποτε δεν θα κατορθώσετε. Αυτή όλα τα κυβερνά. Αν μπορήτε πετάξτε την πέρα από την εξώπορτα του σπιτιού σας και απαγορέψτε της να ξαναπαρουσιασθή.
Να σκέπτεσθε την πανταχού παρουσία του Θεού , καθώς και την ώρα του θανάτου. Η μνήμη του Θεού και του θανάτου είναι οι καλύτεροι διδάσκαλοι για την θεραπεία των παθών».

«Είθε να σας διατηρήση ο Κύριος το χάρισμα των δακρύων για πάντα. Αυτά μαλακώνουν την καρδιά και χαρίζουν την κατάνυξι . Πρέπει όμως να τα κρύβετε. Διότι η υπερηφάνεια ολόγυρά τους περιφέρεται , όπως ο σκύλος γύρω από την τροφή».

Από το βιβλίο : « Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ»

Μετάφρασις από τα ρωσικά

Ιερά Μονή Παρακλήτου

πηγή

Μή συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα, που δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια...

Μή συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα, που δεν είδες με τα 

ίδια σου τα μάτια, σαν να τα έχεις δει. Μήν βεβαιώνεις με 

πεποίθηση εκείνα, που έχεις μόνο ακούσει. Συνήθιζε τη γλώσσα σου 

να λέει πάντα αλήθεια.

Το ψέμα γεννιέται συχνά από τη επιθυμία, να αρέσουμε στους 

ανθρώπους κι απομακρύνει από την ψυχή, τον φόβο του Θεού.

Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής.

Το θαύμα του Ταξιάρχη στον μικρό Παρασκευά του χαρίζει την όραση..!

Πάτερ λέγομαι Μπάφας Ιωάννης και μένω στο Αλιβέρι Βόλου. Το τηλέφωνο μου είναι 24210.......

Την ημέρα που έγινε το επεισόδιο ήμασταν στη Θεσσαλονίκη. Ο μικρός Παρασκευάς έπαιζε με παιδιά εκεί κοντά μας και κάποιο τον χτύπησε στο μάτι. Το ματάκι του σκίστηκε πολύ βαθειά. Τον πήγαμε αμέσως στο νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος”. Εκεί οι γιατροί μου είπανε ότι το ματάκι του παιδιού είναι χαμένο. Σε λίγο έρχεται και ο γιατρός κ.Κωνσταντίνος Πολυχρονίου:

“...Το ματάκι του το έχει χάσει το παιδί! Θα κάνω βέβαια ότι είναι δυνατόν αλλά μην τρέφετε πολλές ελπίδες.......!”
Το παιδί το έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο και η εγχείρηση κράτησε 2,5 ώρες. Όταν βγήκε ο γιατρός έκανε ένα μορφασμό που δεν προμήνυε κάτι αισιόδοξο και σχεδόν μουρμούρισε:

“..Έκανα ότι μπορούσα. Προσπάθησα το καλύτερο, όμως το τραύμα ήταν πολύ βαθύ και αδύνατη η κόλληση του, μόνο ο Θεός θα μπορούσε να κάνει κάτι.....”
Η οικογένεια μου πάτερ, είναι θρησκευόμενη. Πιστεύουμε πολύ και ο Κύριος πάντοτε μας βοηθά. Φέραμε εικόνες των Αγίων μας στο κρεβατάκι του παιδιού και παρακαλούσαμε να μεσιτεύσουν οι άγιοι προς τον Κύριο για το ματάκι του παιδιού μας.

Είχαν περάσει τρεις μέρες από την εγχείρηση και ο γιατρός κ.Πολυχρονίου ήρθε να εξετάσει το παιδί μαζί με άλλους γιατρούς:

- “....Δυστυχώς δεν έχει καμία βελτίωση. Βέβαια δεν μπορούμε να πούμε τίποτα ακόμα πριν βγάλουμε τους επιδέσμους, αλλά σας είπα από την αρχή ότι δεν υπάρχουν ελπίδες μόνον 1% ελπίζουμε και αυτό με τη βοήθεια του Θεού. Πρέπει να γίνουν και άλλες εγχειρήσεις μέσα στο χρόνο....”

Το απόγευμα μία κυρία μας έφερε μία εικόνα του Ταξιάρχη Μανταμάδου. Εμείς τον ταξιάρχη δεν τον γνωρίζαμε, είχαμε ακούσει για τον Άγιο Ραφαήλ. Μας μίλησε για τον θαυμαστό άγιο Ταξιάρχη και σταύρωσε τρεις φορές το ματάκι του. Εμείς γονατίσαμε μπροστά στην εικόνα που την είχαμε βάλει στο προσκέφαλο του παιδιού και παρακαλούσαμε τον Αρχάγγελο μέσα από την καρδιά μας. Αυτά που μας είχε πει η γυναίκα μας ειχανε εντυπωσιάσει πολύ.

Στο σημέιο αυτό ο κ.Μπάφας πνίγηκε σε λυγμούς και διέκοψε την αφήγηση πλυμμηρισμένος από συγκίνηση. Έπειτα από αρκετή ώρα συνέχισε.........:

....Το βράδυ της ίδιας μέρας, η αδελφή της γυναίκας μου στο Βόλο, βλέπει στο όνειρο της πως ένας Άγγελος στα χρυσά ντυμένος ήρθε στο νοσοκομείο, στο κρεβάτι που ήταν ο Παρασκευάς και του σταύρωσε το ματάκι του....
Το πρωί ήρθε από τον Βόλο με τον άνδρα της. Όταν είδε την εικόνα του Ταξιάρχη στο κρεβατάκι του παιδιού, έβαλε τις φωνές λέγοντας λόγια ασυνάρτητα. Μετά από ώρα που συνήλθε, μας είπε το όνειρο και πως το πρόσωπο του Αγγέλου που είδε στο όνειρο της ήταν το ίδιο με της εικόνας του Ταξιάρχη που μας έφερε η άγνωστη κυρία!

Στις 11 το πρωί ήρθαν πολλοί γιατροί μαζι και ο κ.Πολυχρονίου, έβγαλαν τους επιδέσμους εξέτασαν πολύ ώρα το ματάκι του με κάποιο μεγάλο φακό. Έξω στο διάδρομο μου μίλησαν:
“.... Το παιδί σου δεν βλέπει. Βέβαια το περιμέναμε, θα κάνουμε και άλλες εγχειρήσεις αργότερα αλλά και πάλι οι πιθανότητες είναι ίδιες....”

Μπήκα στο θάλαμο ένα ράκος, πλησίασα το κρεβατάκι του παιδιού. Το ματάκι του ήταν λυμένο από τους επιδέσμους. Μου φάνηκε ότι η κόρη του ματιού του κινήθηκε στην ίδια ευθεία με την κόρη του άλλου ματιού. Δίπλα στο κρεβατάκι του υπήρχε ένα μπαλάκι μικρό.
“..Θέλεις να παίξουμε με ένα μπαλάκι Παρασκευά;
“.. Θέλω..” μου απαντά
Δένω το καλό του ματάκι και αφήνω το χτυπημένο ακάλυπτο.
“...Έλα σήκω..” του λέω και το παιδί σηκώθηκε, κατέβηκε και αρχίσαμε να παίζουμε! ΕΒΛΕΠΕ!
Τρέχω γρήγορα και το λέω στους γιατρούς. Δεν με πίστεψαν και χαμογελούσαν πικραμένα. Στην επιμονή μου ήρθαν και όταν το διαπίστωσαν, είπαν όλοι με ένα στόμα:
''.. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να γίνει και έγινε!!!! και στρεφόμενοι σε εμάς είπαν: “...Κάποιο Άγιο έχει το παιδί, επιστημονικώς δεν θα έπρεπε να βλέπει..!!”

Την ίδια μέρα οι γιατροί σταμάτησαν τα φάρμακα και κάθε θεραπεία, μου έδωσαν εξιτήριο και φύγαμε. Πριν ευχαριστήσω το γιατρό κ.Πολυχρονίου, τον ρώτησα:
“..Γιατρέ, λέγατε για άλλες εγχειρήσεις, μήπως θα έπρεπε να ξαναπεράσουμε;..”
Εκείνος χαμογέλασε και μου είπε:
“..Να τον πάτε στον γιατρό,τον άγιο, που έχετε προστάτη σας. Εγώ πια είμαι αχρείαστος για το παιδί σας, ο Παρασκευάς είναι υγιέστατος..”

Δεν δέχτηκε να πάρει χρήματα και μου είπε να ανάψω και για εκείνον ένα κεράκι στον Άγιο μας. Έτσι πάτερ ήρθαμε όλοι εδώ, η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, η κουνιάδα μου με τον σύζυγο της και φυσικά ο Παρασκευάς.
Πριν καλά-καλά τελειώσει ο κ.Μπάφας, βούρκωσε και έκρυψε το πρόσωπο του στις δύο παλάμες του. Εμείς αρκεστήκαμε να κάνουμε το σταυρό μας και να ψελλίσουμε: “..Αρχάγγελε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών..”

Πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου, ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ, Τόμος Ε`

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ(Φωτογραφίες)

Η συνέχεια ΕΔΩ

Για την ελεημοσύνη(Άγιος Πορφύριος)

Μία άλλη φορά μάς μίλησε για την ελεημοσύνη:

«Είναι σαν να δανείζουμε τον Θεό. Να αποφεύγουμε να δίνουμε απ’ ευθείας την δωρεά μας και για να μην ταπεινώνουμε τον πτωχό, αλλά και για να μη δημιουργείται σ’ εμάς έπαρση και καλλιεργείται ό εγωισμός μας. Να μην βοηθάμε με εγωισμό, αλλά να κατανοούμε ότι είμαστε απλώς  ταμίες του Θεού. 

Να βρίσκουμε κάποιον αξιόπιστο, μέσω του οποίου να δίδομε την ελεημοσύνη μας, κι έτσι θα αποφεύγουμε να λέμε π.χ. ό κακομοίρης, ό φτωχός, πού εμείς τον βοηθάμε κ.ο.κ. Διότι εγωισμός ίσον υπερηφάνεια, ίσον Διάβολος.

Άν συναντήσετε επαίτες έξω από την Εκκλησία, δώστε στα παιδιά σας να τούς τά δώσουν. Έτσι αποφεύγετε, κατά κάποιον τρόπο, όσα αναφέραμε προηγουμένως και καθοδηγείτε τά παιδιά σας στην αρετή της ελεημοσύνης.

Και βγάζοντας ένα βαθύ αναστεναγμό μου λέει: «’Άχ, βρε Γιαννάκη, πρέπει να σπουδάσουμε την θρησκεία μας για να γίνουμε χριστιανοί».

Μάς τόνιζε δε συχνά: «Όπου πηγαίνετε, και για ότι κάνετε να μην επιδεικνύεστε». Να έπιδεικνύωμεν, όμως, όπως λέει ό 'Ιερός Χρυσόστομος, μεγάλην γενναιοδωρία κατά την ελεημοσύνη, ώστε δίδοντες ολίγα, να άξιωθώμεν να λάβωμε πολλά. Και συνεχίζει ό Ιερός Χρυσόστομος: 
«Μήπως δεν μπορούσε Αυτός, πού σου έδωσε αυτήν την τόσην αφθονίαν του πλούτου, να θεραπεύσει και την πτωχείαν εκείνου; Αλλά διά τούτο αφήνει αυτόν να υποφέρει από την πενίαν, ώστε και εκείνος να λάβει μεγάλο μισθό διά την υπομονή του, και εσύ να έχεις διά τον εαυτό σου την παρρησία εξ αιτίας της ελεημοσύνης... [...]

 Όταν, λοιπόν, συνειδητοποιήσεις ότι διά σε και την ιδικήν σου ωφελείαν παλαίει με την πτώχεια εκείνος και βασανίζεται από την πείνα, μην τον προσπεράσεις χωρίς να τον ελεήσεις, αλλά να γίνεις πιστός οικονόμος των όσων δόθησαν εις εσένα από τον Κύριον, ούτως ώστε, αφού παρηγορήσεις την πτωχεία εκείνου, να άποσπάσεις πολλήν εύνοιαν έκ των άνω». 
Πάνω σ’ αυτό το θέμα γράφει ό Μέγας Βασίλειος: «Τον πλούτον, εάν τον φυλάσσης. δεν θα τον έχεις. Εάν τον σκορπίσεις (κατά τον τρόπο που παραγγέλλει ο Κύριος), δεν θα τον χάσης».

Από το βιβλίο «'Αγιος Πορφύριος και τα σεμινάρια ψυχοδυναμικής»

 πηγή

Βυζαντινός ναός Παναγίας Κονταριώτισσας

Ο Βυζαντινός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Κονταριώτισσα, παλαιότερα Κουντουργιώτισσα Πιερίας, έργο βυζαντινού ρυθμού που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο και λειτουργεί την 15η Αυγούστου, ημέρα της Παναγίας. Την ίδια ημερομηνία κορυφώνεται η εμποροπανήγυρη στο χωριό.
Ο σπάνιος αρχιτεκτονικός του τύπος και η περιορισμένη του διακόσμηση τον χρονολογούν στις αρχές του 11ου αιώνα. Πρόκειται για το παλαιότερο σωζόμενο βυζαντινό μνημείο στην Πιερία. Είναι ναός μεταβατικού τύπου με τρούλο και περίστωο. Σώζεται ένα σπάνιο εικονογραφικό πρόγραμμα με το Χριστό Παντοκράτορα στον τρούλο και την Κοίμηση της Θεοτόκου πάνω από το τρίβηλο (15ος ή 16ος αιώνας).

Ας μην ξεπερνάμε τα όρια της οργής του Θεού

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

 ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ εὔκολα ἐπηρεάζονται ἀπό τά ὄργανα τοῦ διαβόλου καί ἀποµακρύνονται ἀπό τό Θεό, περιφρονώντας κάθε ἠθικό φραγµό. Ἡ διάβρωση πιά τῶν συνειδήσεων εἶναι εὐρύτατη, καί στούς ἄρχοντες καί στόν ἁπλό λαό, γι᾿ αὐτό καί ἡ ἀνησυχία εἶναι µεγάλη. ∆υστυχῶς, λείπουν οἱ ἄνθρωποι πού θά µποροῦσαν νά πείσουν τό λαό νά ἀπαρνηθεῖ τίς ἁµαρτωλές του συνήθειες καί νά ἐπιλέξει τό δρόµο τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν καί τήν πνευµατική ζωή, πού καλλιεργεῖται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν µυστηρίων.

  Τή λύση στό µεγάλο αὐτό πρόβληµα πρέπει νά τή δώσουν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι µέ τή µετάνοιά τους, προτοῦ ξεσπάσει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἱστορία µᾶς διδάσκει ὅτι, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀποµακρύνονται ἀπό τό Θεό καί βυθίζονται στό βοῦρκο τῆς ἀκολασίας, παρεµβαίνει ὁ στοργικός οὐράνιος Πατέρας µέ δραστικά µέτρα, πού δύσκολα µποροῦν νά περιγραφοῦν καί εἶναι ἀδύνατο νά προβλεφθοῦν, γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά ξεπερνοῦν τά ὅρια τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος στό ὑπαίθριο ἀρχονταρίκι του στήν Παναγούδα. Εἶναι φοβερό νά ἐξοργιστεῖ ὁ Θεός, γιατί ἐµεῖς οἱ βαφτισµένοι στό ὄνοµά του ἔχουµε χάσει τήν πίστη καί ζοῦµε σύµφωνα µέ ὅσα µᾶς ὑπαγορεύει ὁ διάβολος!

  Εἶναι εὔκολη ἡ περιγραφή τῆς κατάστασης, πού ἐπικρατεῖ στήν κοινωνία µας. Ἐκεῖνο ὅµως πού ἰδιαίτερα ἐνοχλεῖ εἶναι ἡ περιφρόνηση τῆς ἁγνότητας καί τοῦ µυστηρίου τοῦ γάµου. Θεωρεῖται πιά ἀναχρονισµός τό νά φτάσουν στό γάµο ἁγνοί δύο ἄνθρωποι. Ἐπίσης πολλοί συµβιώνουν δίχως γάµο. Ἄλλοι ὑπογράφουν σύµφωνα ἐλεύθερης συµβίωσης καί ἄλλοι προκλητικά πηγαίνουν στό δηµαρχεῖο καί ὑπογράφουν τόν πολιτικό τους γάµο γελώντας, µέ «τελετουργό» κάποιον ἀντιδήµαρχο. Φοβερό ἐπίσης εἶναι τό ἔγκληµα τῶν ἐκτρώσεων, ἡ ἀναιδέστατη ὁµοφυλοφιλία, οἱ ἀδίστακτες ληστεῖες µετά φόνου, οἱ ἀδικίες, οἱ κλοπές καί γενικά ἡ χωρίς ντροπή καταπάτηση ὅλων τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.   

  Ὅλα τά παραπάνω ἔχουν γίνει κανόνας στήν ἐποχή µας. Ἐνῶ παλιά ἦταν ἡ ἐξαίρεση πού ἀποδοκιµαζόταν ἀπό ὅλους. Τά πράγµατα δείχνουν -παρόλο πού ὅλοι οἱ συνειδητοί χριστιανοί ἀπεύχονται- ὅτι βρίσκονται πολύ κοντά σέ φοβερά δεινά, τά ὁποῖα θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά ἔρθουν, γιά νά συναισθανθοῦµε τό πλῆθος τῶν ἁµαρτιῶν µας καί νά στραφοῦµε στήν κιβωτό τῆς Ἐκκλησίας. Θά ἐπιτρέψει δηλαδή ὁ Θεός νά ἐξαγνιστοῦµε µέ δάκρυα καί αἷµα! Ἀλλά καί τότε θά ὑπάρξουν πολλοί πού θά παραµείνουν διεστραµµένοι καί ἀδιάφοροι, γιατί ὁ διάβολος θά τούς ἔχει διαβρώσει τό νοῦ καί τήν καρδιά καί δέν θά µποροῦν νά ἐπιλέξουν τή µετάνοια καί σωτηρία.

  Εἶναι ἐνδιαφέρον νά δοῦµε τί γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς γιά τή συµπεριφορά τῶν ἀνθρώπων, ὅταν ἀντιµετωπίζουν συγκλονιστικά γεγονότα καί δυσάρεστες καταστάσεις, πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός προκειµένου νά ἀφυπνιστοῦν πνευµατικά καί νά ὁδηγηθοῦν στή µετάνοια: 

«Μέσα στίς ἄγριες συνθῆκες τοῦ ἀφόρητου πόνου καί τῆς φωτιᾶς οἱ καλοζωισµένοι ἄνθρωποι ὁδηγοῦνται στήν πλήρη ἐπίγνωση, πώς ὁ Θεός εἶναι «τά πάντα» καί ὁ ἄνθρωπος ἕνα «τίποτε». Οἱ περήφανοι ἄνθρωποι γνωρίζουν τήν ντροπή, οἱ ἀλαζόνες σκύβουν τό κεφάλι τους κάτω στή γῆ, οἱ πλούσιοι περπατοῦν µέ τσέπες ἄδειες, οἱ ἄρχοντες ἀναζητοῦν ἀκόµη καί κάποιον δοῦλο γιά συντροφιά, οἱ ἀξιωµατικοί τοῦ στρατοῦ χάνουν τά παράσηµά τους, οἱ ἀµέριµνοι ἱερεῖς κλαῖνε µπροστά στούς κατεστραµµένους ναούς, καί οἱ ἄπληστες γιά χρήµατα γυναῖκες ἑτοιµάζουν γιά γεῦµα τό πιό λιτό φαγητό».

  Μακάρι νά ἐπιστρέψουν οἱ ἄνθρωποι στό Θεό χωρίς δραστικά καί ἐπώδυνα µέτρα. Νά συναισθανθοῦν ὅτι ἡ πορεία τους ὁδηγεῖ πρός τήν καταστροφή καί ὄχι πρός τή σωτηρία.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθ Φύλλου 2084, 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015

 πηγή/αντιγραφή

Ψηφιακός δίσκος για τον συλημένο ναό της Παναγίας της Κανακαριάς

Την ιστορία και τη λεηλασία των περίφημων ψηφιδωτών του ναού της Παναγίας της Κανακαριάς, που αποτελεί σπάνιο δείγμα της τέχνης του 6ου αιώνα μ.Χ., περιγράφει ψηφιακός δίσκος, παραγωγής του Βυζαντινού Μουσείου του Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Κύπρου.

Ο ναός της Παναγίας Κανακαριάς, στο χωριό Λιθράγκωμη της Καρπασίας, στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, είναι από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις σύλησης της χριστιανικής πολιτιστικής κληρονομιάς της νήσου. Τα απαράμιλλης τέχνης εντοίχια ψηφιδωτα αποτοιχίστηκαν μεταξύ 1978-1979 από τον Τούρκο αρχαιοκάπηλο Αϊντίν Ντικμέν, μεταφέρθηκαν στη Γερμανία και πολλά τμήματα τους πουλήθηκαν σε εμπόρους τέχνης. Σήμερα σώζεται, σε κακή κατάσταση, μόνο μια τοιχογραφία της Παναγίας με τον Χριστό πάνω από την νότια είσοδο του ναού.

Για την ονομασία Κανακαριά υπάρχουν τρεις εκδοχές. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι ένας Σαρακινός χτύπησε με βέλος, ή με μαχαίρι, το γόνατο της Παναγίας στην εικόνα, που βρισκόταν στον τοίχο έξω από την εκκλησία. Αμέσως έτρεξε αίμα. Αλλά το αιχμηρό αντικείμενο επέστρεψε σ΄εκείνον και καρφώθηκε στο χέρι του. Στην προσπάθειά του να θεραπεύσει την πληγή, έσπευσε στο διπλανό χωριό, φωνάζοντας «καν, καν» («αίματα, αίματα»). Ο Σαρακινός πέθανε στον δρόμο κι από τότε η Παναγία ονομάστηκε Κανακαναριά. Άλλη παράδοση λέει ότι το προσωνύμιο Κανακαριά προήλθε γιατί ο ναός χτίστηκε από έναν κανακάρη, δηλαδή ένα μοναχοπαίδι. Η τρίτη εκδοχή προέρχεται από το ψηφιδωτό της βρεφοκρατούσας Παναγίας, η οποία «κανακεύει» τον γιο της, τον Χριστό, κρατώντας τον στα γόνατα της.

Άγιες Γραφές, το αείποτε « Ευλογημένο καταφύγιο»

Ηλιάδης Σάββας, Δάσκαλος

Το καλό βιβλίο μορφώνει

Το κακό βιβλίο παραμορφώνει

Η Αγία Γραφή μεταμορφώνει.

( Στέργιος Σάκκος, καθηγητής Α.Π.Θ + 2012)

            Μιας και δανειστήκαμε στο κείμενό μας τον τίτλο από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου«Ευλογημένο καταφύγιο», έχουμε και χρέος να ξεκινήσουμε το λόγο απ΄αυτόν, κάνοντας μια μικρή εισαγωγή από τα γραφόμενά του και συγκεκριμένα από το βιβλίο «Μυστικά Άνθη», όπου γράφει ο Κόντογλου:

«Ψάχνοντας παντού να βρούνε έλεος, πολλοί καταφεύγουνε στη θρησκεία..Παίρνουνε το Ευαγγέλιο, το σφίγγουνε με δάκρυα, τ ΄ ανοίγουνε, το διαβάζουνε. Κάτι νοιώθουνε πως έχει μέσα πιο σίγουρο, πιο ελπιδοφόρο, μα είναι τόσο ελπιδοφόρο που δεν μπορούνε να πιστέψουνε πως υπάρχει τέτοια ελπίδα για τους απελπισμένους ανθρώπους! Βγήκανε γελασμένοι από τόσες παρηγοριές της επιστήμης και της κάθε ανθρώπινης έρευνας, που δεν τολμάνε οι δυστυχείς να πιστέψουνε πως αληθινά μπορούνε να ελπίσουνε στο Χριστό, να γλιτώσουνε από τη στρίγγλα τη φθορά, που τα κάνει όλα σκόνη, ένα τίποτα.

 Και σ ΄ αυτό συνεργεί πολύ το ότι το Ευαγγέλιο το διαβάζουνε σαν ένα βιβλίο γραμμένο από απλούς ανθρώπους κι οι σημερινοί άνθρωποι είναι αργασμένοι στο μυαλό, δύσπιστοι, γεμάτοι από ταραχή κι από πονηρία. Το Ευαγγέλιο είναι πια πολύ απλό γι ΄ αυτούς, πολύ αληθινό για καρδιές που χάσανε την εμπιστοσύνη τους στα πάντα και δεν γνωρίζουνε πως για να πάνε κοντά του, είναι ανάγκη να μεσολαβήσουν κάποιοι άνθρωποι που είναι «μεσίτες» ανάμεσα στον άνθρωπο και στο Θεό, και πως οι τέτοιοι άνθρωποι λέγονται άγιοι. Στους σημερινούς ανθρώπους είναι σχεδόν άγνωστοι οι άγιοι».

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μονής Γκλαβατσιόκ

Η ιστορία του μοναστηρίου αρχίζει με την πορεία ενός βοσκού από την Γκλεάβα Τσιοκοϊουλούι κάπου στην Νότια Ρουμανία.Σ'έναν κοντινό λόφο ανέβαινε συχνά ο βοσκός με το κοπάδι του και από εκεί αγνάντευε όλα τα γύρω χωριά.Εκεί μια μέρα θέλησε να κόψει ένα ξύλο από μία κρανιά.Έκπληκτος βρήκε πάνω στο κλαδί της κρανιάς μία εικόνα της Παναγίας.Την πήγε σπίτι του,την κρέμασε στον τοίχο,αλλά την επόμενη ημέρα η εικόνα είχε εξαφανιστεί.

Ο βοσκός στενοχωρήθηκε επειδή νόμιζε πως κάποιος του την έκλεψε.Μεγάλη ήταν όμως η έκπληξή του όταν μετά από μερικές μέρες την βρήκε πάλι κρεμασμένη πάνω στο δέντρο.

Η Μονή Γκλαβατσιόκ

Αυτήν την φορά ειδοποίησε τον ιερέα του χωριού.Αυτός την πήγε στον ναό αλλά η εικόνα πάλι εξαφανίστηκε.Αυτή την φορά όλο το χωριό πήγε στον λόφο όπου ο βοσκός είχε βρει γιαπρώτη φορά την εικόνα.Για το θαύμα στο Γλαβατσιόκ άκουσαν και οι χωρικοί από τα γύρω χωριά και ερχόνταν στην εικόνα της Παναγίας για να προσευχηθούν γονατιστοί.
 Η είδηση έφτασε μέχρι τον ηγεμόνα και διέταξε να φέρουν την εικόνα στην πρωτεύουσα.Μόνο που άλλο ήταν το θέλημα της Παναγίας και η εικόνα γύρισε και πάλι στο ίδιο μέρος.

Ο ηγεμόνας διέταξε τότε να χτιστεί σε αυτό το μέρος ένα μοναστήρι το οποίο εδώ και 600 χρόνια φυλάει τους κατοίκους των γύρω περιοχών

Αυτή η εικόνα έχει μικρές διαστάσεις(45Χ34),ενώ η χρονολογία που αγιογραφήθηκε και το όνομα του αγιογράφου μας είναι άγνωστα.

Στα χρόνια του αγίου ηγεμόνος Κωνσταντίνου Μπρενκοβεάνου(ΕΔΩ)η εικόνα ντύθηκε με ασήμι από τον αρχιμανδρίτη Δαμιανό του Γκλαβατσιόκ,όπως αναφέρει η επιγραφή με ημερομηνία 30 Απριλίου 1700.

Σήμερα η εικόνα βρίσκεται στην νέα εκκλησία της Μονής Γκλαβατσιόκ.

Σιγούρλιο η τοιχογραφία π’απόμεινε

  Του Βασίλη Χαραλάμπους

Σιμά στου Άδειν τον Λάκκο είν’ η Πατερίτσα

Κελλίον Χιλανδαρινόν

της του Χριστού Μεταμόρφωσης

μ’ απομεινάρια από το βυζαντινόν κάλλος

στου Ιερού Βήματος τις κόγχες.

Σιγούρλιο η τοιχογραφία π’ απόμεινε

με την  Παναγιά Βρεφοκρατούσα ένθρονο

κι ολοτρίγυρα Άγγελοι

«οι εφεστώτες των ψυχών ημών».

πηγή

H Αγία Σοφία της Μονεμβασιάς

Ο εντυπωσιακός βυζαντινός ναός της Παναγίας Οδηγήτριας, που μετά την Επανάσταση του 1821 ονομάστηκε Αγία Σοφία, βρίσκεται κτισμένος πάνω στο κάστρο της Μονεμβασιάς, στην άκρη ενός βράχου, πάνω από τη θάλασσα. Η παράδοση συνδέει την εκκλησία με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β´ Παλαιολόγο, ωστόσο οι πηγές φανερώνουν ότι ο ναός, που αρχικά ήταν αφιερωμένος στην Παναγία Οδηγήτρια, είναι πολύ παλαιότερος και ότι χρονολογείται στα μέσα του 12ου αι., το 1150. 

Ο ναός συνέχισε να λειτουργεί κατά την Α΄ Ενετοκρατία (1463-1540) ως Madonna del Castelloή Nostra Donna in Castelloγια τις ανάγκες των καθολικών αξιωματούχων. Στην περίοδο της Α´ Οθωμανικής κυριαρχίας (1540-1690) ο ναός μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος με την προσθήκη μιχρὰμπ, που διατηρείται στον νότιο τοίχο. Στην περίοδο της Β΄ Ενετοκρατίας(1690-1715) αποτέλεσε το καθολικό μονής δυτικού δόγματος και αφιερώθηκε στη Madonna del Carmine. 
Κατά την φάση αυτή, προστέθηκε στον ναό διώροφο προστώο σε όλο το πλάτος της δυτικής όψης. Ως μουσουλμανικό τέμενος λειτούργησε ξανά στην περίοδο της Β´ Οθωμανικής κυριαρχίας (1715-1821)και επέστρεψε στη χριστιανική λατρεία μετά την απελευθέρωση της πόλης, οπότε και αφιερώθηκε στη Σοφία του Θεού, επειδή θεωρήθηκε πιστό αντίγραφο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Οι μετέπειτα χρονολογίες1827 και 1845 στη δυτική όψη αντιστοιχούν προφανώς σε εργασίες επισκευής του ναού.


Αρχιτεκτονικά,ανήκει στον τύπο του ηπειρωτικού οκταγωνικού ναού, όπως το Δαφνί, ο Όσιος Λουκάς, ο Άγιος Θεόδωρος του Μυστρά κ.ά.,και χρονολογείται στα μέσα του 12ου αιώνα(1150). Στα δυτικά του ναού διαμορφώνεται νάρθηκας που άλλοτε ήταν διώροφος, ενώ επί Β΄ Ενετοκρατίας προστέθηκε ο διώροφος εξωνάρθηκας.Εξωτερικά, στα νότια, προστέθηκε διπλή στοά άγνωστης χρήσης και πολυτελούς κατασκευής, η οποία κατέρρευσε το 1893. Η τοιχοδομία του ναού ακολουθεί το πλινθοπερίκλειστο σύστημα δόμησης, ενώ τα τρίλοβα παράθυρα των όψεων έχουν κεραμοπλαστικό διάκοσμο.

Ο ναός διατηρεί πλούσιο γλυπτό διάκοσμο που όμως λόγω των πολλών μη αναστρέψιμων μετατροπών που έχει υποστεί κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορικής του διαδρομής, δεν κατέστη δυνατόν να επανατοποθετηθεί στο σύνολό του, και τμήματα του βρίσκονται πλέον στην Αρχαιολογική Συλλογή της Μονεμβασιάς.
Ο τοιχογραφικός διάκοσμος του ναού, που διατηρείται σε αποσπασματική κατάσταση, είναι υψηλής ποιότητας και χρονολογείται στον 12ο ή στον πρώιμο 13ο αιώνα. Οι σωζόμενες παραστάσεις εικονίζουν τον Χριστό με αγγέλους στην είσοδο που συνδέει τον νάρθηκα με τον ναό, μετωπικούς ολόσωμους αγίους, μάρτυρες, ιεράρχες, τον Χριστό σε μετάλλιο ως Παλαιό των Ημερών στο ιερό, σκηνές από τον βίο του αγίου Νικολάου, κ.α.

ΠΗΓΗ