ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, Παρεκκλήσι Οσίου Σεραφείμ Σάρωφ, 19/7/2021,
Εορτή Οσίου Σεραφείμ Σάρωφ(Ανακομιδή του λειψάνου)
(Το βίντεο με το κήρυγμα ΚΑΙ ΕΔΩ:
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είναι ένας Άγιος που χάραξε την Ιστορία όλης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι της Ρωσικής μεν Εκκλησίας αλλά ανήκει στην καθ’ όλου Ορθοδοξία. Δύσκολα κανείς περιγράφει αλλά και μπορεί να ζήσει αυτά που διαβάζει στο βίο του. Ορισμένα πράγματα είναι ακατάληπτα.
Για σκεφτείτε, χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες άγρυπνος, πάνω σε ένα βράχο, με τα χέρια του υψωμένα να δέεται στο Θεό για τη Σωτηρία όλου του κόσμου και τη δική του. Εμείς πόσες ώρες είμαστε εδώ και αν όχι όλοι οι περισσότεροι το έχουμε κλείσει το μάτι μας, το κεφάλι έπεφτε και κοιμηθήκαμε το βράδυ 5-6 ώρες και περισσότερο. Για σκεφτείτε χίλιες μέρες και χίλιες νύχτες άγρυπνος, χωρίς να διψάει, χωρίς να φάει, χωρίς να πιει τίποτε, ούτε να κρυώσει, ούτε να ζεσταθεί. Ακατάληπτα πράγματα, υπεράνθρωπα πράγματα.
Γιατί; γιατί έδωσε όλο του το είναι, την ψυχή του, το νου του, τα πάντα στο Θεό. Και δεν έγινε έτσι, απλά, με άσκηση. Από μικρό παιδί αφιέρωσε τον εαυτό του στο Θεό.
Οι γονείς του ευσεβείς, τον ανέθρεψαν, στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αιώνος, εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Πόσο ρόλο παίζει αυτή η νουθεσία των γονέων για την προκοπή, την πνευματική, των παιδιών. Και των γονέων και των διδασκάλων και της κοινωνίας.
Γι' αυτό με παντοίους τρόπους προσπαθούν να φθείρουν τις ψυχές των νέων, γιατί οι νέοι είναι σαν σφουγγάρια που ό,τι τους προσφέρεις το ρουφάνε.
Από μικρό παιδί, από 19 χρόνων, θέλησε να αφιερωθεί στο μοναστήρι του Σάρωφ. Έμεινε δόκιμος αρκετά χρόνια. Αρρώστησε ως δόκιμος, αλλά , θαυματουργικά, η Παναγία μας τον θεράπευσε , όπως τον είχε θεραπεύσει και νεότερο που είχε αρρωστήσει και δεν υπήρχαν ελπίδες.
Περνούσε λιτανεία της εικόνος της Παναγίας απέξω από το σπίτι τους το πατρικό, έπιασε βροχή, κακοκαιρία και πήγαν την εικόνα στην αυλή του σπιτιού του, του πατρικού. Κι εκεί η μάνα πήρε το παιδί, το πέρασε κάτω απ’ την εικόνα της Παναγιάς μας και αυτομάτως απέκτησε την ίαση και την υγεία.
Το ίδιο η Παναγιά μας τον θεράπευσε κι όταν ήταν δόκιμος, το ίδιο και αργότερα όταν ληστές, ευρισκόμενος στο δάσος, τον σάπισαν κυριολεκτικά στο ξύλο. Μάλιστα αν έχετε δει στις εικόνες που έχει έτσι μία καμπουρίτσα, η καμπουρίτσα αυτή αποκτήθηκε επειδή απ’ το πολύ ξύλο που του δώσανε η σπονδυλική του στήλη υπέστη μετατόπιση.
Κι όμως είχε αποκτήσει τον Παράδεισο μέσα στην ψυχή του. Και Παράδεισος χωρίς αγάπη διπλή, προς το Θεό και στον άνθρωπο δεν αποκτιέται. Και αυτή η αγάπη του τον έκανε να συγχωρήσει τους ληστάς, που του έκαναν αυτά τα μαρτύρια. Κι ήταν τέτοια η συμπεριφορά του απέναντί τους που τους φιλοτίμησε και έγιναν και μοναχοί αυτοί οι ληστές, μετά.
Άσκηση, όμως, 15 χρόνια στο μοναστήρι μοναχός, με απόλυτη υπακοή, διάκονος το ίδιο, με ευλάβεια στη διακονία των Μυστηρίων του Θεού, Ιερεύς το ίδιο. Ως διάκονος έπαιρνε ευλογία απ’ το γέροντα και το βράδυ πήγαινε στο δάσος και προσηύχετο. Και πρωί-πρωί ερχόταν στο Μοναστήρι στη διακονία των Μυστηρίων του Θεού, στα διακονήματα της Μονής και στην αγάπη των προσκυνητών και των αδελφών της Μονής.
Και αυτό μας θυμίζει και τον Άγιο Ιάκωβο , που τα βράδια έφευγε από δω από το μοναστήρι πήγαινε στο ασκητήριο του Αγίου, προσηύχετο, αγρυπνούσε, καρτερικά υπέμενε τις επιθέσεις του διαβόλου και πάλι το πρωί επανήρχετο χωρίς να τον καταλαβαίνει κανένας και αγωνιζόταν στη Μονή.
Πόσα κοινά πράγματα στην άσκηση και στο βίο των Αγίων υπάρχουν μεταξύ τους.. γιατί το Αυτό Άγιο Πνεύμα φωτίζει και κατευθύνει.
Δέκα πέντε χρόνια ήταν ο Άγιος Σεραφείμ, σχεδόν , έγκλειστος στο κελί του.
Μάζευε τον εαυτό του, δεν τον άφησε, δεν τον άφηνε να σκορπίζει όπως τον αφήνουμε εμείς, μοναχοί και λαϊκοί, με κουβενταρίες, με, με, με..
Εκείνος έλεγε :«Αν δεν γνωρίσεις τον εαυτό σου, αν δεν κάνεις διάγνωση των παθών σου, αν δεν αγαπήσεις τον ίδιο τον εαυτό σου πώς θα αγαπήσεις τον διπλανό σου, αφού ο Θεός λέει να αγαπήσεις Εκείνον και τον πλησίον σου ως εαυτόν.
Άμα δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεν τον προσέξεις, δεν τον επιμεληθείς για να τον σώσεις, να του χαρίσεις την αιώνια ζωή και αφήνεις τις κακίες,
τα κουτσομπολιά,
τις καχυποψίες,
τις κατηγόριες
τις συκοφαντίες,
τις ζήλιες
και τους ανταγωνισμούς
να κυριαρχούν , ποιά αγάπη έχεις στον εαυτό σου και στην ψυχή σου;
Καμμία....
Άρα δεν μπορείς να αγαπήσεις και τον πλησίον σου, άρα δεν είσαι σύμφωνος με τη ζωή των Αγίων, δεν είσαι σύμφωνος με τις εντολές του Θεού.
Άρα είναι μηνύματα οι γιορτές των Αγίων μας, οι Βίοι των Αγίων μας, προς όλους μας να αλλάξομε πορεία και κατεύθυνση , όταν βλέπομε ότι η ζωή μας δεν είναι σύμφωνη με τη ζωή των Αγίων μας.
Και άλλα 15 χρόνια μετά μόνος του στο δάσος, εκεί και με τα άγρια θηρία. Αλλά η αγιότης του ειρήνευε ακόμα και τα άγρια θηρία. Πήγε μια άγρια αρκούδα, τεράστια και την τάιζε καθημερινώς με το χέρι του, γιατί η αγιότητά του μετέβαλε ακόμη και τη φύση.
Και στη συνέχεια, κατόπιν εντολής της Παναγίας μας, έγινε στάρετς για να συμβουλεύει και να διακονήσει τον κόσμο.
Εμείς ,πολλές φορές ,και χωρίς χαρίσματα και χωρίς ευλογίες απ’ τον πνευματικό μας , κάνουμε τον κήρυκα του λόγου, τον κατηχητή, κάνουμε τον Θεολόγο, όλοι γίναμε τα πάντα τώρα : Θεολόγοι, λοιμωξιολόγοι, επιστήμονες, πολιτικοί, τα πάντα.
Χωρίς ευλογία ..τίποτα δεν ευδοκιμεί..
Και γι' αυτό, επειδή είχε αυτή την ευλογία της Παναγίας μας και του Ηγουμένου του, ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ ανέπαυσε χιλιάδες ψυχές. Πήγαιναν κοντά του και αλλοιωνόντουσαν οι πάντες. Τους σταύρωνε με το Σταυρό και τα νοσήματα και τα δαιμόνια όλα απομακρύνονταν. Τους άλειφε με το δαχτυλάκι του από το λαδάκι της καντήλας , που έκαιγε ενώπιον της εικόνος της Παναγίας και όλοι φεύγαν χαριτωμένοι.
Τα γράμματα δεν τα άνοιγε, απαντούσε χωρίς να τα ανοίγει, γιατί ήξερε τί γράφουν τα γράμματα. Ήταν άνθρωπος χαριτωμένος από το Θεό και προπάντων είχε μέσα στην καρδιά του ποιος είναι ο σκοπός του ανθρώπου. Σκοπός της ζωής του ανθρώπου: είναι να πληρωθεί η ψυχή του με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Και είχε και τη μνήμη θανάτου. Γι' αυτό και όταν ήρθε η ώρα να κοιμηθεί πήγαινε στον τόπο, την ημέρα, την προηγούμενη μέρα τουλάχιστον, πήγε στον τόπο που είχε υποδείξει να του κάνουν τον τάφο του τουλάχιστον τρεις φορές και κάθισε επί ώρες και κοιτούσε το χώμα στο οποίο θα τον βάλουν.
Πολύ θαυμαστή η ζωή του, πολλά θαύματα η ζωή του, πολύ θαυμαστή η παρουσία του. Έτσι μία τέτοια θαυμαστή παρουσία έκανε κάποια φορά και στον Άγιο Γέροντά μας, τον Κύριλλο , όταν, με εντολή και ευλογία του Ηγουμένου του, Αγίου Ιακώβου, διάβαζε τις ευχές των εξορκισμών σε έναν άνθρωπο που ταλαιπωρείτο από τα δαιμόνια.
Εκεί που διάβαζε και είδε ότι τα δαιμόνια ήταν φοβερά εκείνες τις ημέρες είχε διαβάσει το βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ και είχε δει πόσο παρρησία είχε στο Θεό ο Άγιος Σεραφείμ και πόσο είχε το χάρισμα να διώχνει τα δαιμόνια, να βγάζει δαιμόνια από τους ανθρώπους.
Και είπε μέσα του, στην προσευχή του:
"Άγιε μου Σεραφείμ του Σάρωφ έλα κι εσύ με τον Όσιο Δαυίδ να βοηθήσετε αυτό το πλάσμα του Θεού και να διώξετε τους δαίμονες".
Δεν πρόλαβα, λέει, να ολοκληρώσω και τα δαιμόνια φώναζαν
"Να να ρε πλακώσαν κι οι Ρώσοι, ήρθε κι ο Σεραφείμ του Σάρωφ να με πολεμήσει".
Και είπα, λέει ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, πόσο κοντά μας είναι οι Άγιοι, δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω τη φράση μου στην προσευχή μου και ο Άγιος έτρεξε, έκανε ζωντανή την παρουσία του.
Και ένεκα αυτής της ζωντανής παρουσίας του έτρεμε ο διάβολος.
"Τα ίχνη των αγίων σου ποδών, εννοών ο κύων...." λέει το τροπάριο του Αγίου Τρύφωνος. Όταν κάλεσαν τον Άγιο Τρύφωνα να θεραπεύσει την κόρη του Βασιλέα που κατετρύχετο απ’ τα δαιμόνια τα δαιμόνια κατάλαβαν ότι πήγαινε ο Άγιος Τρύφων και έτρεμαν και φοβήθηκαν και έφυγαν.
Τέτοια Χάρη, τέτοια δύναμη έχουν οι Άγιοί μας. Αλλά έδωσαν αίμα και έλαβαν Πνεύμα. Εμείς θέλομε με την άνεσή μας, με την καλοπέρασή μας, " δεν νήστεψα Τετάρτη και Παρασκευή γιατί είμαι διακοπές, γιατί είχα λίγο το στομάχι μου , γιατί τούτο.. γιατί το άλλο...".
Όλα καλά... τα δέχεται ο Θεός ...αλλά, τουλάχιστον, να καταλαβαίνομε , ότι αυτά δεν είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και ότι είναι αμαρτίες, έστω μικρές και πιο μεγάλες, τα πάθη μας όλα και να του λέμε :
- Θεέ μου ,συγχώρεσέ μας, μη σκοντάψεις στα πάθη μας, από αδυναμία έχομε αυτά τα πάθη, συγχώρεσέ μας, δώσε μας μετάνοια.
Κήρυκες της μετανοίας είναι όλοι οι Άγιοι με Πρώτον τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό που είπε:
"Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου