Ευκαιρία να το κάνουμε και σήμερα γιατί όντως με το πολύμορφο έργο του ο Κόντογλου υπήρξε «ο ταπεινός Ψάλτης της Πονεμένης Ρωμιοσύνης», ένας «κρίκος στην αλυσίδα του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη, αλλά και σ΄ εκείνον του Θεοφάνους του Κρητός και του Πανσέληνου.»
Γνήσιο τέκνο της «ελληνοπρεπρεπέστατης κι αγιασμένης Αιολικής Γης ο Κόντογλου είναι μια μέγιστη μορφή του νεοελληνικού πνεύματος, αγιογράφος, λογοτέχνης, στοχαστής, ψάλτης, συγγραφέας, ζωγράφος, αλλά κι ένας «υμνητής και θρηνωδός της αιώνιας Ελλάδας», ένας γνήσιος εκφραστής της πνευματικότητας της Ορθοδοξίας και συνάμα «κήρυκας των σεβάσμιων αξιών του Γένους».
Ο σεμνός και σεβάσμιος καλλιτέχνης που εν μέσω μυριάδων αντιξοοτήτων, προκαταλήψεων, φθόνων, συμπλεγματικής ξενομανίας, αντιμέτωπος με δυτικότροπες «γλυκερές Γενοβέφες» και «ιταλιάνικα θρησκευτικά ζωγραφήματα» ανέστησε την «πάντιμον» με μοναδική «πνευματική ένταση» βυζαντινή ζωγραφική και ανέδειξε μια ολόκληρη σχολή ζωγραφικής με πολλούς διακεκριμένους Έλληνες και ξένους μαθητές (Εγγονόπουλος, Τσαρούχης, Βασιλείου, Γεωργακόπουλος, Γλιάτας, Γεωργίου, Σάσακι κ.α.). Το ίδιο έκανε και με την παραγκωνισμένη τότε βυζαντινή μουσική που την ξαναζωντάνεψε και την επέβαλε έχοντας απέναντι την «λεβαντίνικη μουσική» της καντάδας.
Όντως, «όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ορθοδοξία του χρωστάει αΐδια ευγνωμοσύνη για τη συμβολή του στην αναβίωση αυτής της αγίας τέχνης», που στολίζει αρκετούς ναούς της Αττικής (Καπνικαρέα, Αγ. Γεώργιος Κυψέλης, Άγιος Ανδρέας Πατησίων, Άγιος Χαράλαμπος Πολυγώνου κ.α.) αλλά και το Δημαρχείο Αθηνών.
Μια μορφή γλυκύτατου και ταπεινού ανθρώπου που σήμερα σπανίζει, αν δεν εξέλειπε και που θα πρέπει όντως να μνημονεύουμε.
Αιωνία η μνήμη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου