Βαρέθηκα να διαβάζω αναρτήσεις για την συμπεριφορά των ανθρώπων και πόσο πολύ έχετε αδικηθεί. Πόση μπεσα έχετε σε έναν ανάλγητο κόσμο και τα λοιπά. Ωραία είναι αυτά γιατί χαϊδεύουν. Όμως δεν ανήκουν στο φάσμα της ωριμότητας ενός συνειδητού Χριστιανού.
Ας αρχίσουμε να ασκούμε λίγο την αυτομεμψία και την αυτοκριτική. Πόσους ανθρώπους, πληγώσαμε, πατήσαμε, προσπελάσαμε με χειριστικότητα και χυδαιότητα. Αυτή η συμπεριφορά αρμόζει σε έναν σοβαρά ασχολουμενο περί τα πνευματικά.
Τα άλλα είναι για τα νηπια και τους προβληματικούς εγκλωβισμένους στο εγώ τους ανθρώπους, τους οποίους κατά τα άλλα σεβόμαστε, αλλά δεν θα οριζόμαστε από αυτούς. Και επιτέλους βγάλτε τις λέξεις ' τοξικος' και ' τοξικοτητα' από το λεξιλόγιο σας. Είναι μια συγκαλλυμμενη κατακριση.
Τοξικότητα υπάρχει βέβαια διότι ο κόσμος εν τω πονηρω κείται , αλλά σκεφτείτε μια στιγμή ότι όλοι είμαστε φορείς της.Ξερετε πόσους αδικούμε; Πόσους πονέσαμε; Νομίζετε οτι ξεχωρίζουμε από αυτους, οι οποίοι κτιζουν καθημερινά λιθαράκι λιθαράκι το ψηφιδωτο της παγκόσμιας οδυνης;Εμείς οι ίδιοι ειμαστε αυτοί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με ενοχές και μειονεξία. Αντίθετα μας κάνει πιο εγρήγορους και προσεκτικούς. Είναι μια απελευθερωτική, ανακουφιστική αλήθεια που μας απαλλάσει από τις ψευδαισθήσεις ότι ολα αφορούν εμάς.Δόξα τω Θεω για τα όρια και την αδυναμία μας! Επειδή, καποιος μας ειπε οτι διαφερουμε, αξίζουμε και ξεχωριζουμε από τους άλλους, πρεπει να τον ακουμε; Γενικά, αυτη είναι η δουλειά τους .Πληρώνονται για να τα λένε. Για να εμπνέουν εφήμερα ευχάριστα συναισθήματα. Δεν τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Τόσο απλά.
Παιδιά, δεν σώζεσαι όταν καταδικάζεις τον άλλο.Να έχετε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας και να είναι γνωμονας για ό,τι κάνετε και ο,τι σκέφτεστε. Όχι τον εαυτό σας.Βγαλτε τον εαυτό σας από το κέντρο! Και να μάθετε να χαίρεστε και να υποφερετε με το ίδιο αίσθημα ευχαριστίας. Έτσι θα είστε ευτυχισμένοι. Τα άλλα είναι ναρκωτικά για να ζούμε σε μια κάψουλα αυτοδικαίωσης και να αισθανόμαστε ευχάριστα.
2 σχόλια:
Το να βάζουμε όρια στον άλλο και να προστατεύουμε τον εαυτό μας έχει γίνει της μόδας να λέγεται, και είναι καλό και ευλογημένο.
Για παράδειγμα, ο άγιος Προκόπιος έκανε αυτό που ήθελε ο εαυτός του, παρέμεινε χριστιανός. Έβαλε όρια στην ειδωλολάτρισσα μάνα του, η οποία είχε αυτό που λένε "τοξική" συμπεριφορά (όσο κι αν δεν μου αρέσει ούτε εμένα αυτή η λέξη), αφού τον κατέδωσε ότι ήταν χριστιανός και τον καταδίκασε σε θάνατο. Αλίμονο αν δεν σεβόταν τον εαυτό του ο άγιος Προκόπιος, έκανε αυτό που ήθελε η μάνα του και μόνο αυτο-κατηγορούνταν...
Από την άλλη, το να παραβλέπεις τα δικά σου σφάλματα και να κατηγορείς μόνο τους άλλους, είναι όντως χαζό και δεν δείχνει ότι πήρες την ευθύνη της πορείας σου στα χέρια σου.
Ούτε το ένα άκρο, ούτε το άλλο. Διάκριση, μέτρο, όχι απολυτότητες και διάθεση να βλέπουμε το καλό παντού (ξεχωρίζοντας τα αγκάθια από τα ρόδα, όπως κάποτε προέτρεπε ο άγιος Βασίλειος για τη στάση των χριστιανών προς τους τότε αντίστοιχους "lifecoaches" - αρχαίους φιλοσόφους κλπ).
Αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις.
Δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις.
Ο "πρώτος" θάνατος είναι όταν αφήνεις πίσω σου τα κακά πάθη, όπως ο εγωισμός, η ζήλια και ο θυμός.
Το αποτέλεσμα: είναι όταν έρθει ο πραγματικός σωματικός θάνατος δεν θα είναι το τρομακτικό τέλος, αλλά ένα πέρασμα στην αιώνια ζωή..
Όπως λέει και ο Άγιος Πορφύριος:
Βγαίνεις από ένα δωμάτιο κλείνεις την πόρτα και μπαίνεις σε ένα άλλο δωμάτιο.
Δημοσίευση σχολίου