Μεταστροφή στην Ορθοδοξία μίας Αμερικανο-Σουηδικής οικογένειας

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015 ο Ρουμάνος επίσκοπος Βορείου Ευρώπης Μακάριος τέλεσε την Θεία Λειτουργία και την βάπτιση μίας αμερικανο-σουηδικής οικογένειας στην ρουμανική ορθόδοξη ενορία της πόλης Ουπσάλα.

Συγκεκριμένα δέχθηκαν το Άγιο Βάπτισμα ο αμερικανικής καταγωγής Matthew,η σουηδή γυναίκα του Åsa και η κόρη τους Alma μετά από προετοιμασία έξι χρόνων.Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου ετέλεσε το μυστήριο του γάμου του νεαρού ζεύγους Matthew και Asa.

O Matthew είπε τα ακόλουθα;«Σήμερα εγώ και η οικογένειά μου λάβαμε το Άγιο Βάπτισμα.Αυτό είναι το τέλος ενός ταξιδιού που κράτησε έξι χρόνια.Ήταν ένα ταξίδι μακρύ με πολλές δυσκολίες και πολλά ερωτήματα,στο τέλος όμως βρήκαμε μία κοινότητα στην οποία μας αποδέχθηκαν με ανοιχτή αγκαλιά.Το γεγονός πως μας δέχθηκαν ήταν θαυμαστό.Δεν είναι εύκολο να βρεις μία τέτοια κοινότητα που θα μείνει αναλλοίωτη όταν η κόρη μου θα φτάσει σε ώριμη ηλικία.

Είναι μία Εκκλησία που δεν αλλάζει με το πέρασμα των χρόνων αλλά κρατάει την ουσία της πίστεως.Αυτό το πράγμα δίνει δύναμη σε εμένα και στην οικογένειά μου και στα παιδιά που θα μεγαλώσουμε εν Χριστώ.Αισθανόμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και ευλογημένοι που λάβαμε το μυστήριο του Βαπτίσματος και είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε μία νέα ζωή»

Απόδοση στα Ελληνικά- proskynitis.blogspot./πηγή

Διήγηση του διακο-Διονύσιου του Φιρφιρή: «Πάτερ, εσύ μ’ έκανες Χριστιανό».

Διηγήθηκε ο διακο-Διονύσιος ο Φιρφιρής:
Κάποτε, βρέθηκα για δουλειά έξω στην Θεσσαλονίκη. Πήγα σε ένα εστιατόριο να φάω. Έκανα την προσευχή μου και κάθισα να φάω. Παραδίπλα ήταν μία παρέα. Μου λέει κάποιος λαϊκός:
-Λοιπόν, τι μας παριστάνεις τώρα; Τι θέλεις να μας δείξεις;
-Για να μην μου σταθή κανένα κόκκαλο στον λαιμό, βρε αδελφέ, απάντησα λίγο οργισμένα.
Σε λίγο, από το τραπέζι αυτής της παρέας ακούστηκε θόρυβος και βιαστικά κάποιον τον έβγαλαν έξω. Εγώ δεν γύρισα να κοιτάξω. 
Μετά από καιρό, που ξαναβγήκα στην Θεσσαλονίκη, με συναντά κάποιος κοντά στον Λευκό Πύργο και με χαιρετά ρωτώντας:
-Με γνωρίζεις Πάτερ;
-Όχι, απαντώ.
-Δεν με θυμάσαι; Εσύ μ’ έκανες Χριστιανό.
-Δεν σε θυμάμαι.
-Θυμάσαι κάποτε σε ένα εστιατόριο που έτρωγες και κάποιος σου είπε αυτό και αυτό;
-Ναι, κάτι θυμάμαι.
-Ε, εγὼ ήμουν. Βλέπεις εδώ; Μου στάθηκε ένα κόκκαλο στον λαιμό, και με έκαναν εγχείρηση για να το βγάλουν, ενώ συγχρόνως μου έδειχνε τον λαιμό του με το σημάδι της τομής. Μετά από αυτό και στην εκκλησία πηγαίνω και εξομολογούμαι και κάνω προσευχή. Σ’ ευχαριστώ Πάτερ, εσύ μ’ έσωσες

πηγή/αντιγραφή

8 από τις παλαιότερες απεικονίσεις της Παναγίας

1)Η Παναγία και ο Χριστός-Βρέφος.Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας (150 μ.Χ)

2)Η Παναγία το Θείο Βρέφος και οι 3 Μάγοι.Κομμάτι από σαρκοφάγο που βρίσκεται στο Βατικανό(3ος αιώνας)

3)Η προστάτιδα της Ρώμης.Η παράδοση λέει πως την αγιογράφησε ο Άγιος Λουκάς (5ος αιώνας)

4)Η Παναγία με τον Χριστό ανάμεσα σε αγγέλους και αγίους.Η εικόνα βρίσκεται στην Μονή της Αγ.Αικατέρινης στο Σινά.Απεικονίζονται ο Άγ.Θεόδωρος Αμασειας και ο Άγ.Γεώργιος(6ος αιώνας)

5)Η Γέννηση του Χριστού.Όρος Σινά(7ος αιώνας)

6)Παναγία Αγιοσορίτισσα.Η εικόνα βρίσκεται στην Santa Maria del Rosario a Monte Mario στην Ρώμη(7ος αιώνας)

7)Κάλλυμα Ευαγγελίου(8ος-9ος αιώνας)

8)Η Παναγία και ο Χριστός-Βρέφος.Βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης στην Γεωργία(9ος αιώνας)

πηγή

Η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. 

Στον μισό φυτρώνουν αγκάθια, στον άλλο μισό λουλούδια· και έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής) με δύο βρύσες και δύο αυλάκια.

 Η μία κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια. 

Κάθε φορά μόνο μια βρύση μπορώ ν' ανοίξω. Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και μαραίνονται, ποτίζω τα λουλούδια και ανθίζουν.

Ο φόβος κι η ταραχή προέρχονται από την απιστία

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

 Όταν μεταλαβαίνεις μ' ευγνωμοσύνη κι ευχαριστία τα Άγια και Ζωοποιά Μυστήρια, ο Κύριος θα σου χαρίζει ζωή κι η πίστη σου θ' αυξάνεται όλο και περισσότερο. 
Ο φόβος κι η ταραχή προέρχονται από την απιστία. Αν τα νιώσεις την ώρα της Θείας Κοινωνίας, να τα λογαριάσεις σαν αληθινό σημείο, ότι με την απιστία απομακρύνεσαι από τη Ζωή που υπάρχει μέσα στο Άγιο Ποτήριο. Γι' αυτό μη τους δίνεις καμιά σημασία. 
Αχ πίστη! πίστη! Εσύ από μόνη σου είσαι ένα θαύμα σε μας. Εσύ είσαι που μας σώζεις!
''Η πίστις σου σέσωκέ σε''(Μάρκ.ε'34). Όταν έχουμε ζωντανή πίστη στην αλήθεια του Θεού, φεύγουμε από Εκείνον με ειρήνη. Όταν αντίθετα μας τυραννάει η απιστία, η ειρήνη μας εγκαταλείπει.

Ο λόγος υμών πάντοτε εν χάριτι,άλατι ηρτυμένος.

 Ένα από τα στοιχεία που μας έδωσε ο Θεός κατά τη δημιουργία μας και που αποτελούν δωρεά ζωής, αγάπης, δημιουργίας είναι ο λόγος. 
Με τον λόγο ο άνθρωπος μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες του, τόσο υλικές όσο και κοινωνικές αλλά και πνευματικές. 
  Μπορεί να ζητήσει από τους άλλους την τροφή του ή να ικανοποιήσει το αίτημά τους για την δική τους. 
 Μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του, τη χαρά, τη λύπη, την απογοήτευσή του, τον θυμό του για ό,τι συμβαίνει, την ανάγκη του για αγάπη και συντροφικότητα ή την εχθρότητά του, την απόρριψη των άλλων. 
 Μπορεί να δημιουργήσει πολιτισμό δια του λόγου είτε έναρθρου είτε ποιητικού και τεχνουργηματικού, διότι τα πάντα έχουν και λόγο ύπαρξης και απευθύνονται μέσω αυτής προς τους ανθρώπους, δείχνοντας αυτόν τον λόγο. 
 Ένα έργο τέχνης, εκτός από την ομορφιά που αποπνέει, μιλά στις ψυχές αυτών που το θεώνται. Εκφράζει, ακόμη και άψυχο, τον λόγο ή τους λόγους δημιουργίας του και προσφέρει βιώματα και μηνύματα ζωής στους θεατές του.

   Ο λόγος, είτε έναρθρος, είτε ποιητικός, είτε τεχνουργηματικός, είναι και ένα όπλο για τον άνθρωπο, είτε αισθάνεται τη δύναμή του είτε όχι. Μπορεί να βοηθήσει τόσο τον εκφέροντα όσο και αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Μπορεί όμως να προκαλέσει λύπη, πόνο και δοκιμασία σε όσους τον προσλαμβάνουν, αλλά και να γίνει ένα μέσο εξουσίας γι’ αυτόν που τον εκφέρει. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος προς τους Κολοσσαείς, τους προτρέπει με αυτά τα απαράμιλλα λόγια: «ο λόγος υμών πάντοτε εν χάριτι, άλατι ηρτυμένος, ειδέναι πώς δει υμάς ενί εκάστω αποκρίνεσθαι» (Κολ.4,6). Τα λόγια σας να είναι πάντοτε γεμάτα χάρη, νοστιμισμένα με αλάτι (όχι ανούσια). Να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα. Και η Εκκλησία έχει ορίσει να διαβάζεται αυτό το απόσπασμα, στην μνήμη του ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος παρουσίασε στους ανθρώπους τους λόγους, τη ζωή και την ανάσταση του Κυρίου που λυτρώνουν.

 Δεν είναι ηθικολογία ο λόγος του Παύλου. Δεν στοχεύει στο να διαμορφώσει ανθρώπους οι οποίοι θα γνωρίζουν καλούς τρόπους. Η προτροπή του Παύλου πηγάζει από την δίψα του για αγάπη, αλήθεια και σωτηρία. Η χάρις, στην οποία αναφέρεται, δεν έγκειται μόνο στην κομψότητα των λόγων, στην ωραία έκφραση και στο ζεστό ύφος.Έχει να κάνει με τη διάθεση αυτού που εκφέρει τον λόγο να προκαλέσει χαρά στους ανθρώπους. Και η χαρά είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Χαρά δεν προκαλεί αυτός ο οποίος λέει μόνο ευχάριστα. Χαρά προκαλεί αυτός που ο συνομιλητής του νιώθει ότι ο λόγος του αποσκοπεί στο να του προσφέρει την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή προβληματίζει και γεννά αυτοκριτική. Ενίοτε κι όταν η αλήθεια είναι σκληρή. Γιατί αυτός που εκφέρει τον λόγο αγαπά τον συνομιλητή του. Και όταν του μιλά, η αγάπη διαφαίνεται τόσο στις λέξεις όσο και στα σημαινόμενά τους. Και αποσκοπεί τόσο στο να του προσφέρει χαρά, μέσα από το ευχάριστον των λόγων του, όσο και την αλήθεια η οποία πηγάζει τόσο από την φανέρωση των εντολών του Θεού και του θελήματός Του, όσο και από την έγνοια για εκείνον ως συνάνθρωπο.

 Ο νοστιμισμένος με αλάτι λόγος είναι αυτός που έχει ουσία και δεν είναι λόγος «αργός», δεν είναι αδολεσχία, φλυαρία, ματαιότητα. 
 Αν σκεφτούμε πόσους μάταιους και ανούσιους λόγους εκφέρουμε καθημερινά στη ζωή μας, δεν μπορεί παρά να προβληματιστούμε από τα Παύλεια λόγια. 
 Είναι διότι ο λόγος αποτυπώνει την ποιότητα, αλλά και τον πνευματικό αγώνα, όπως επίσης και την διάθεση της καρδιάς μας. Ο αργός λόγος, ο σαπρός, όπως τον αποκαλεί αλλού ο Παύλος, μαρτυρεί την αδυναμία της ύπαρξής μας να θέσει ενώπιόν της τα ουσιώδη, τις μεγάλες απαντήσεις στα ερωτήματα του «ποιος είμαι;», «γιατί αξίζω;», «προς τα πού πορεύομαι;», «τι είναι για μένα ο Θεός και ο πλησίον;» και να πορευτεί σύμφωνα μ’ αυτές. 
 Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λόγος δεν μπορεί να ξεκουράζει και να αναπαύει από την κόπωση που κάθε αγώνας φέρει. Διότι μετά γινόμαστε όχι απλώς αυστηροί, αλλά αναλαμβάνουμε έναν στόχο που είναι βέβαιο ότι υπερβαίνει τις δικές μας δυνάμεις. Παύουμε να χαιρόμαστε την επικοινωνία με τον κόσμο και τον συνάνθρωπο και λειτουργούμε με ένα πνεύμα αδιάκριτου αναχωρητισμού από τη ζωή. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την υποχώρηση στον ευτελισμό. 
Την κατάκριση του άλλου, δηλαδή τον καταλογισμό σ’ αυτών έργων και προθέσεων που μαρτυρούν την αδυναμία να τον στηρίξουμε ακόμη και στις πτώσεις του. 
 Τις ύβρεις εναντίον του, οι οποίες δεν σώζουν, αλλά αμαυρώνουν τόσο τα χείλη όσο και την καρδιά μας, αλλά και πληγώνουν και προκαλούν αντιδράσεις.
Το να γνωρίζουμε πώς πρέπει να αποκρινόμαστε στον καθέναν είναι σημείο διάκρισης. Ο Παύλος δεν αναφέρεται σε μία ικανότητα, καρπό ανθρωπιστικής και διπλωματικής παιδείας. 
Η διάκριση είναι πνευματικός καρπός. Έχει να κάνει με την τοποθέτησή μας στη θέση του άλλου. Στον χαρακτήρα, τη συνείδηση, την ψυχή του άλλου. Στις δυνατότητές του να αντέξει τους λόγους μας. Αλλά έχει να κάνει και πάλι με το δικό μας βαθύτερο κίνητρο. Αν αυτό έγκειται στην φανέρωση των λόγων του Θεού, αν αυτό στοχεύει στη σωτηρία τόσο τη δική μας όσο και του άλλου, τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε εν διακρίσει. Εκεί όπου καλούμαστε να παρηγορήσουμε, θα είμαστε ήπιοι και γλυκείς. Εκεί όπου καλούμαστε να επαινέσουμε, θα το κάνουμε με μέτρο. Εκεί όπου καλούμαστε να είμαστε αυστηροί, θα δείξουμε αποφασιστικότητα και ευθύτητα. Δεν θα κρύψουμε την αλήθεια, αλλά και δεν θα εξουθενώσουμε τον άλλο. Πρωτίστως όμως θα φανερώσουμε το τι θέλει ο Θεός, αν βεβαίως το πιστεύουμε και το έχουμε ως στόχο.
 Η εποχή μας έχει αποθεώσει τη ρητορική δεινότητα, το ψέμα και την εξαπάτηση δια των λόγων, τα ευχάριστα στ’ αυτιά μηνύματα. Μετατοπίζει τα ενδιαφέροντα της καθημερινότητάς μας από τη χαρά στην απόλαυση. Από την ουσία των υπαρξιακών απαντήσεων στη φλυαρία, την ματαιότητα και την κατάκριση. Από τη διάκριση στην ωραιοποίηση της πραγματικότητας. Έτσι ο λόγος παύει να γίνεται δημιουργικός και έχει ως στόχο του την εξουσία κάθε μορφής. 
Διότι η παραποίηση ή η ωραιοποίηση δεν αποσκοπεί στο να ελευθερώσει τους ανθρώπους, αλλά να τους υποτάξει στα κάθε λογής ευχάριστα, προς όφελος αυτών που θέλουν ανθρώπους χωρίς επίγνωση. 
Αντίθετα ο λόγος της πίστης λυτρώνει δια της χάριτος που γίνεται χαρά, δια του άλατος το οποίο νοστιμίζει αλλά και συντηρεί ό,τι ουσιώδες και δια της διακρίσεως, η οποία χωρίς να αποκρύπτει την αλήθεια, παρηγορεί, ενθαρρύνει και εμπνέει σε μία συνεχή καινούργια αρχή στην ανθρώπινη ζωή, με επίγνωση των καταστάσεων, αλλά και με πρόταξη της βοήθειας του Θεού σε αυτόν που θέλει να προσπαθήσει. Ο καθένας μας ας σκεφτεί ποιαν οδό θα ακολουθήσει.

πηγή

Γεννήθηκε πριν από 103 χρόνια (!) στα Φάρασα της Καππαδοκίας ενώ έχει συγγένεια με τον όσιο Παΐσιο

Ρεπορτάζ  Θάνος Χερχελετζής

Το πρόσωπό της είναι φωτεινό και χαρούμενο, τα μάτια της λάμπουν, πλημμυρίζοντας από το φως της ορθόδοξης πίστης. Η Ζωή Κορσινίδου, 103 χρόνων, είχε τη χάρη του Θεού να λάβει κατά τη διάρκεια της ζωής της την ευλογία δύο φωτισμένων ιερωμένων, που η Ορθόδοξη Εκκλησία περιέλαβε στο αγιολόγιό της. Βαφτίστηκε χριστιανή από τον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη και συνδέεται με συγγενικούς δεσμούς με τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.

Την υπερήλικη γυναίκα επισκέφθηκε στο σπίτι της στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης ο μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας. Κάθισε δίπλα της και κράτησε σφιχτά τα χέρια της. Τα ροζιασμένα χέρια που, όταν ήταν βρεφικά, μύρωσε στην κολυμβήθρα και σχημάτισε πάνω τους το σημείο του Σταυρού ο άγιος Αρσένιος, τα χέρια που μετέφεραν τον άγιο Παΐσιο όταν ήταν ακόμη μωρό.

Η Ζωή Κορσινίδου γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, κόρη του Βαράση και της Χρυσής Ελευθεριάδου. Ο πατέρας της ήταν ψάλτης στον ιερό ναό όπου λειτουργούσε ως εφημέριος ο άγιος Αρσένιος, ενώ είχε συγγένεια με τον άγιο Παΐσιο, τον οποίο επίσης βάφτισε ο Καππαδόκης άγιος.

Οταν στον τόπο όπου γεννήθηκε -και ζούσαν για αιώνες οι πρόγονοί της- οι Τούρκοι άρχισαν να σπέρνουν τον τρόμο, σκοτώνοντας και καταστρέφοντας, η μικρή τότε Ζωή αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον δρόμο της προσφυγιάς. Μαζί με την οικογένειά της, τον άγιο Παΐσιο, που ήταν ακόμη βρέφος, και πολλούς άλλους Ελληνες ακολούθησαν τον άγιο Αρσένιο, για να καταλήξουν στην Ελλάδα.

Η Ζωή έφθασε στην Κέρκυρα μαζί με τον άγιο Αρσένιο. Μετά την κοίμηση του αγίου, το 1924, πήγε στην Αθήνα, στη συνέχεια στο Πλατύ Ημαθίας και κατόπιν στη Θεσσαλονίκη. Η «οδύσσειά» της δεν τελείωσε εκεί. Ταξίδεψε τα επόμενα χρόνια μαζί με την οικογένειά της και σε αρκετά άλλα μέρη, για να μπορέσουν να βρουν δουλειά και να ζήσουν.

Το 1941 έφθασε στο χωριό Γάζωρο του νομού Σερρών. Εκεί εργάστηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα ως μαγείρισσα και καθαρίστρια. Παρέμεινε στο πόστο αυτό έως το 1967, οπότε μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, και συγκεκριμένα στους Αμπελόκηπους, όπου ζει σήμερα μαζί με την κόρη της.

Κατά τη συνάντησή της με τον μητροπολίτη Βαρνάβα κρατούσε διαρκώς στα χέρια της έναν ασημένιο σταυρό, που φέρει στο στέρνο της από παιδί...

dimokratianews

Το κομποσχοίνι μοιάζει με ιμάντα,ο οποίος κινεί τη μηχανή της ψυχής.

 

Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…, η φωνή του Αφυπνιστή, αντήχησε μέσα στην παγωμένη νύχτα του χειμώνα και ταυτόχρονα ένας ρυθμικός χτύπος ακούστηκε στην πόρτα του κελλιού. Ο μοναχός ξύπνησε. Κοίταξε γύρω του. Σκοτάδι απλώθηκε σ’ όλο το κελλί του. Η αμέλεια ρίχνει τα πρώτα βέλη της, για να λαβώσει τον αγωνιστή.

- «Είναι νωρίς ακόμη», του ψιθυρίζει. «Κοιμήσου λίγο να ξεκουραστείς και αργότερα με όρεξη… θα κάνεις τα πνευματικά σου».

Ο μοναχός όμως δε φαίνεται να συμφώνησε με το λογισμό.
- «Αμήν», απαντά αμέσως. Η πρώτη νίκη της νύχτας! Και ταυτόχρονα χαρά μεγάλη στον ουρανό. Οι άγγελοι χειροκρότησαν τον αγωνιστή. Αλλά ο δαίμονας της αμέλειας δεν αποθαρρύνεται.
- «Είναι νύχτα και έχει υγρασία. Πώς θα προσευχηθείς;»
Και είναι αλήθεια πως στον Άθω αυτή την εποχή έχει υγρασία. Το «δι’ ευχών» ακούγεται και πάλι έξω από την πόρτα.
- «Αμήν! Αμήν!», ξαναφώναξε ο Αδελφός. Δεν υπέκυψε στη φωνή του Πονηρού, που προσπαθούσε να τον δελεάσει με την πρόσκαιρη απόλαυση του ύπνου.

Πώς οι Βαυαροί αφάνισαν τα εκκλησάκια των Αθηνών

 Οι 300 διάσπαρτοι σε όλη την πρωτεύουσα ναοί και ναΐσκοι που γλύτωσαν κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, αλλά ξεπουλήθηκαν με νομοθετική ρύθμιση στις αρχές του 1835

Από τον Ελευθέριο Σκιαδά

Από το περιοδικό «δ» της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας»

 Οποιος αναζητήσει, με ιστορική συνέπεια, τα βαθύτερα αίτια και τις συνθήκες που οδήγησαν στην καταστροφή και στον αφανισμό δεκάδων εκκλησιών των Αθηνών και στο ξεπούλημά τους μαζί με τα οικόπεδά τους, αναμφισβήτητα θα φτάσει στην εποχή όταν προετοιμαζόταν η ανακήρυξη των Αθηνών ως πρωτεύουσας και Βασιλικής Καθέδρας του νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου. Στις σημαντικές δοσοληψίες, συνεννοήσεις και δεσμεύσεις μεταξύ της επίσημης Πολιτείας, όπως την εξέφραζαν κυρίως το Συμβούλιο της Αντιβασιλείας και διάφορες Αρχές, όπως η νομαρχία, και οι γηγενείς Αθηναίοι, όπως εκφράζονταν μέσω της Δημογεροντίας, αφού ακόμη δεν είχε συσταθεί ο Δήμος Αθηναίων. Οι περιστάσεις ήταν κρίσιμες, οι οικονομικές συνθήκες ασφυκτικές, οι απαιτήσεις για εξεύρεση καταλυμάτων και κατοικιών υπερβολικές, όπως και η αδυναμία υλοποίησης των φιλόδοξων σχεδιασμών.

 Η βαυαρική αντιβασιλεία, με εξαιρετικά μεθοδευμένο και τεχνοκρατικό τρόπο,

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ (ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ)

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

«Μη κλαίε… Νεανίσκε, σοι λέγω, εγέρθητι» (Λουκ. 7, 14)

α. Μία σκηνή γεμάτη από δραματική ένταση μας προβάλλει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα: μία μάνα, χήρα γυναίκα, συνοδεύει το μονάκριβο παιδί της στην τελευταία του κατοικία. Μαζί της και πλήθος κόσμου, που συμπαρίσταται στη μάνα και θρηνεί την τραγικότητα της ζωής της. Και ξάφνου αλλάζουν όλα: ο θρήνος μετατρέπεται σε άφατη χαρά. Γιατί; Διότι εμφανίζεται Εκείνος που είναι η πηγή της ζωής, Εκείνος που σπλαχνιζόμενος τη μάνα ανασταίνει το παιδί της και της το παραδίδει ζωντανό και υγιές. Ο λαός μπροστά στο εκπληκτικό γεγονός μένει έκθαμβος, νιώθοντας ότι βρίσκεται μπροστά στην παρουσία του Θεού. Η δοξολογία προς Αυτόν είναι η μόνη αντίδρασή του.

β. 1. Η συνάντηση του Κυρίου με την εξόδιο πορεία στη Ναΐν θα πρέπει να σημειώσουμε καταρχάς ότι δεν είναι τυχαία. Ο Κύριος έρχεται ακριβώς για το πεθαμένο παιδί∙ να το αναστήσει και να το παραδώσει και πάλι στη μητέρα του. Έχει πλήρη επίγνωση, όπως σημειώνουν και οι ερμηνευτές Πατέρες της Εκκλησίας μας, ότι προεκτείνει εκείνο που συνέβη στην Παλαιά Διαθήκη με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος κατά τον ίδιο τρόπο με τον Κύριο  ανέστησε με τη δύναμη του Θεού το πεθαμένο παιδί μίας χήρας και πάλι γυναίκας, οπότε το περιστατικό εκείνο θεωρείται προτύπωση της νίκης του θανάτου που φέρνει ο Κύριος. 

Το να σκεφτόμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο∙ το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο

Το παράδειγμα μιλάει

- Αν, Γέροντα, ο ακροατής ή ο αναγνώστης έχη καλή διάθεση;

- Ε, τότε αυτός έχει ήδη την θεία Χάρη, γι’ αυτό και ωφελείται. Ένας όμως που δεν έχει καλή διάθεση θα πάρη και θα εξετάση αυτά που λέει ο ιεροκήρυκας και δεν θα έχη καμιά ωφέλεια. Το να σκεφτόμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο∙ το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο. 

Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει μια ομιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίμα, γιατί υπήρχε ανάγκη. Και πράγματι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίμα. Εκείνος όμως δεν έδωσε ούτε μια σταγόνα, αν και είχε… μπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. 

«Εγώ, τους είπε εκείνος, με την ομιλία που έκανα και παρεκίνησα τον κόσμο να δώση αίμα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίμα»! 

Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του. Καλύτερα ήταν να μην έκανε την ομιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώση λίγο αίμα. Η ζωή μετράει. 

«Εγώ είμαι δεξιός», μου είπε ένας που δεν είχε καμμιά σχέση με την Εκκλησία. «Άμα δεν κάνης σταυρό, τι ωφελεί;», του είπα.. Το χέρι που δεν κάνει σταυρό τι ωφελεί που είναι δεξί; Σε τι διαφέρει από το αριστερό που δεν κάνει σταυρό; Εκείνο έτσι κι αλλιώς δεν κάνει σταυρό». 

Αν εσύ είσαι δεξιός και δεν κάνης σταυρό, σε τι διαφέρεις από τους αριστερούς; Ο σκοπός είναι να είσαι άνθρωπος πνευματικός, να ζης κοντά στον Χριστό, τότε βοηθάς και τους άλλους.

  Όταν ο άνθρωπος έχη ζωή σωστή, το έργο του πληροφορεί. Σε μια πόλη ήταν ένας Προτεστάντης που όλους τους κατηγορούσε∙ τι κληρικούς, τι δεσποτάδες. Εκεί κοντά σε ένα μοναστήρι ασκήτευε και ένας μοναχός. 

Μια φορά ρώτησε τον Προτεστάντη ένας άθεος: «Καλά, όλους τους δεσποτάδες ,τους παπάδες, τους κατηγορείς. Γι’ αυτόν τον καλόγηρο τι έχεις να πης;». 

«Αυτόν τον παραδέχομαι, του λέει, γιατί διαφέρει από τους άλλους». 

Ένας πιστός, όπου και να ‘ναι, πόσο βοηθάει, όταν ζη σωστά! 

Θυμάμαι, ένας γνωστός μου αστυνομικός υπηρετούσε στα σύνορα. Εκεί ήταν και Σέρβοι κομμουνιστές, και μάλιστα από τους πιο έμπιστους του κόμματος.  Όταν έρχονταν Σέρβοι παπάδες στα σύνορα Ελλάδος και Σερβίας, ο αστυνομικός τους φιλούσε το χέρι. Οι κομμουνιστές το πρόσεξαν. Έλληνας αστυνομικός να φιλάη το χέρι των Σέρβων παπάδων! Έκανε μεγάλη εντύπωση στους κομμουνιστές και προβληματίσθηκαν στο θέμα της πίστεως.

 Πόσο βοηθούν αυτοί που έχουν μια θέση , όταν κρατάνε λίγο! Γι’ αυτό και εγώ κοιτάω μερικούς μεγάλους να τους δω, όταν έρχωνται, για να τους βοηθήσω, γιατί αυτοί μπορεί να βοηθήσουν πάρα πολύ με το παράδειγμα. 

 Να , ένας στρατάρχης που γνωρίζω, είναι παράδειγμα. Και, ό,τι κάνει, το κάνει από μέσα του με την καρδιά του∙ δεν το κάνει εξωτερικά. Οι άλλοι που τον βλέπουν προβληματίζονται και βοηθιούνται . 

Παλιά και οι άρχοντες του τόπου είχαν αρχές, πίστευαν. Ξέρετε τι είχε πει μια αρχόντισσα σε κάποιον βουλευτή σε μια πόλη; Είχε πάει με τον σύζυγό της την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου σε ένα γεύμα και είχαν εκεί ψάρια, κρέατα… Αυτή δεν έτρωγε, γιατί νήστευε. 

Το πρόσεξε ο βουλευτής και της είπε: «Ασθενείς και οδοιπόροι νηστεία δεν κρατούν». 

«Ναι, οδοιπόροι με ρόδες!» του απάντησε εκείνη και δεν άγγιξε τίποτα από τα αρτύσιμα. 

Στο γεύμα εν τω μεταξύ ήταν και ένας κληρικός που τους προσφώνησε: «Μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι μαζί σας κ.λπ.», έλεγε-έλεγε ένα σωρό εγκώμια. Οπότε τον διέκοψε ο άντρας της αρχόντισσας και του είπε: 

«Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία!». Γιατί εκείνος πήγε να τους κολακεύση. Άλλοτε πάλι είχε πει αυτή η αρχόντισσα σε έναν καθηγητή Θεολογίας: 

«Μην κοιτάτε λεπτομέρειες και κόβετε στις εξετάσεις τους παπάδες. Κοιτάξτε να τους περνάτε, γιατί οι επαρχίες δεν έχουν παπά!». Θέλω να πω ότι παλιά οι τοπικοί άρχοντες ενδιαφέρονταν για την Εκκλησία, ήταν παράδειγμα για τον λαό.
Αυτό που θα βοηθήση θετικά τους ανθρώπους σήμερα είναι το παράδειγμά μας το χριστιανικό και η ζωή μας η χριστιανική. Τους Χριστιανούς πρέπει να τους διακρίνη η πνευματική λεβεντιά και η αρχοντιά, η θυσία. Γι’ αυτό λέω στους λαϊκούς: 

«Να αγαπάτε τον Χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας και ο Χριστός θα προδώση την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Η αρετή έχει τυπικό να προδίδη τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται αυτός. Ακόμη και να κρυφθή, και να υποκριθή με την δια Χριστόν σαλότητα, η αρετή θα τον προδώση, έστω και αργότερα, και ο αποθηκευμένος του θησαυρός, που θα ανακαλυφθή τότε μαζεμένος, θα βοηθήση πάλι πολλές ψυχές ∙ ίσως τότε περισσότερο.

Από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση»

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

πηγή

Τι εννοεί όταν λέμε ''Άνω σχώμεν τας καρδίας''

+Επισκόπου Αυγουστίνου Ν. Καντιώτη

 Αγαπητοί μου! Ή θεία λειτουργία, πού τελούμε, είναι μία αναπαράστασης όλου του μυστηρίου της θείας οικονομίας. 

Θυμούμεθα τη γέννησι του Χριστού, την είσοδο του στον κόσμο ως διδασκάλου, το μυστικό δείπνο, τη σταυρική θυσία, την Ανάστασι, τέλος δε —σε κάθε θεία λειτουργία— και την ανάληψη Του.

 Ποια σημεία θυμίζουν την Ανάληψη; Όταν, μετά τη μεγάλη είσοδο και το Πιστεύω, ό Ιερεύς βγαίνει και λέει «Άνω σχώμεν τάς καρδίας». Εκεί εννοεί το εξής. Δεν είναι πια ό Χριστός στον κόσμο, είναι στον ουρανό• λοιπόν κ' εμείς εκεί πρέπει να 'χουμε τις καρδιές μας. Κι όπως όταν έχουμε κάποιον δικό μας στην Αυστραλία ή στην Αμερική τον σκεπτόμεθα μέρα - νύχτα, έτσι και τον ουρανό όπου είναι ό Κύριος μας. «Ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3,20). Προς το τέλος επίσης της λειτουργίας, μετά τη θεία κοινωνία, ό ιερεύς λέει• «Υψώθητι επί τους ουρανούς, ό Θεός, και επί πάσαν την γην ή δόξα σου» (Ψαλμ. 56,6,12), πού εννοεί πάλι την Ανάληψη.

  Χρειάζεται απογείωσης. Να υψωθούμε κ' εμείς με φτερά αετού, να πετάξουμε στον πνευματικό ουρανό, γιατί «θα μας φάει ό κάμπος», όπως λέει ένας ποιητής. Άλλοτε μέσ' στις φτωχικές καλύβες κατοικούσαν τίμιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι. Τώρα, μέσα στα πολυτελή μέγαρα κατοικούν άλογα ζώα και μοχθηροί δαίμονες. Ό χοίρος έχει το κεφάλι προς τα κάτω• αγαπά τα βελανίδια και περιφρονεί τα διαμάντια, όπως είπε ό Χριστός (βλ. Ματθ. 7,6). τι θέλει; Λάσπη και βρώμα. 

Έτσι κ' εμείς περιφρονούμε τ' ανεκτίμητα λόγια του Κυρίου και σαν το χοίρο κινούμεθα μέσα στο βόρβορο της ηθικής ακαθαρσίας. Και όπως ό χοίρος μόνο μια φορά βλέπει τον ουρανό, όταν ό χασάπης τον αναποδογυρίζει για να τον σφάξει. Έτσι κι ό κτηνάνθρωπος. Όταν έρθει ό αρχάγγελος με τη μαχαιρά του να τον πάρει, τότε για πρώτη φορά υψώνει το νου του και βλέπει ότι πέρα από το μάταιο τούτο κόσμο υπάρχει και άλλη ζωή.

Αδελφοί μου, όσο είστε βέβαιοι ότι υπάρχει αυτός ό κόσμος, τόσο να είστε βέβαιοι ότι υπάρχει ό άλλος κόσμος. Σ' εκείνο τον κόσμο πηγαίνουμε. «Άνω σχώμεν τάς καρδίας».

πηγή

Το δράμα των Ρωμιών της Ίμβρου σε τουρκική ταινία

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μετά την γνωστή τουρκική ταινία, «Yüreğıne Sor» που εξιστορούσε το δράμα των κρυπτοχριστιανών του Πόντου και η οποία δυστυχώς στην Τουρκία, αλλά και στην Ελλάδα «θάφτηκε» από όλες τις οθόνες, έρχεται τώρα μια νέα τουρκική ταινία για να αναστατώσει για άλλη μια φορά τις συνειδήσεις στην άλλη πλευρά του Αιγαίου σε μια προσπάθεια να τις ανακουφίσει από τις ιστορικές τους τύψεις. Παράλληλα είναι και ένα μήνυμα για μας τους Νεοέλληνες που επί πολλές δεκαετίες αδιαφορήσαμε σε αυτό το μεγάλο δράμα των Ρωμιών της Ίμβρου. Και ενώ σήμερα τα τουρκικά σήριαλ μας έχουν ομαδικά αποβλακώσει, συνειδησιακές ταινίες σαν αυτή είναι απίθανο να τις δούμε σε κάποιο μεγάλο ελληνικό κανάλι.

Η νέα αυτή συγκλονιστική τουρκική ταινία έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Rüzgarlar», δηλαδή, «Άνεμοι» και εξιστορεί το μεγάλο δράμα των κατοίκων της νήσου Ίμβρου, Gökçeada στα τουρκικά, οι όποιοι ενώ με την συνθήκη της Λοζάνης τους δόθηκε το δικαίωμα να παραμείνουν στις πατρογονικές του εστίες η τουρκική καταπιεστική πολιτική τους εξώθησε σε αναγκαστική εξορία. Έτσι ενώ το 1923 οι Έλληνες της Ίμβρου ήταν περίπου ου 8.500, με αρχή τα γεγονότα του 1964 στην Κύπρο άρχισαν να φεύγουν ομαδικά και σήμερα δεν έχουν μείνει παρά μόνον περί τους 230 ηλικιωμένους .

Το δράμα αυτό της Ίμβρου συγκίνησε ένα Τούρκο σκηνοθέτη, τον Selim Evci. Ο Evci μετά από ένα ταξίδι του στο νησί παρατήρησε τα εγκαταλειμμένα σπίτια των Ρωμιών, τις ερειπωμένες εκκλησίες και τους χορταριασμένους δρόμους και αυτό τον παρακίνησε να ψάξει γιατί παρουσίαζαν αυτήν την εικόνα. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι οι Έλληνες της Ίμβρου ουσιαστικά εκδιώχτηκαν και μάλιστα οι πιο πολλοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αφήνοντας εκεί τα έπιπλα και τα οικιακά σκευή, μαρτυρία που έδειχνε το βίαιο της αναγκαστικής τους φυγής. Ο Selim Evci αποφάσισε τότε να γυρίσει μια κινηματογραφική ταινία όπου θα παρουσίαζε αυτό το δράμα των εγκαταλειμμένων σπιτιών και την απέραντη μοναξιά των ολίγων εναπομεινάντων Ελλήνων που με μια πικρή νοσταλγία αναπολούν τα παλιά χρόνια όταν το νησί έσφυζε από την ζωή των χριστιανών . Όπως ήταν επόμενο η ταινία αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας και μάλλον θα ακολουθήσει την τύχη της ταινίας Yüreğıne Sor καθώς, όπως ομολογεί χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης, είναι σχεδόν αδύνατο να βρει κάποια κινηματογραφική αίθουσα ή κάποιο τουρκικό κανάλι για να τη προβάλει. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνουν οι φωτογραφίες της ταινίας που δείχνουν με ανάγλυφο και έντονο τρόπο το δράμα των έρημων δρόμων και των εγκαταλειμμένων σπιτιών των ελληνικών χωριών που σαν φαντάσματα αναπολούν την άλλοτε δόξα του παρελθόντος.

Τους κυριότερους ρόλους της ταινίας παίζουν : Mediha Didem, τον ρόλο της Ελένης, Yusuf Nelat Buluz, τον ρόλο του Μουράτ, Rüçhan Çalışkan, τον ρόλο της μαντάμ Στυλιανής, Zeynep Gülmez, τον ρόλο της Σελίν, Suat Usta τον ρόλο του μεσίτη, κάποιος Γιώργος τον ρόλο του Παναγή Καρανικόλα και ο İstelyano Okumuş, τον ρόλο του Στέλιου. Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Selim Evci.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

nikosxeiladakis

Να γίνεσαι μικρούλης..!

Πρωτ. Σταμάτιου Σκλήρη

Να γίνεσαι μικρούλης όπως έλεγε ο πατήρ Πορφύριος. Και από κεί να βλέπεις το Θεό και τον άνθρωπο.

Μικρούλης, για να μπορείς να δείς το αγριολούλουδο από κοντά. Αν είσαι γίγαντας σου ξεφεύγει.
Μικρούλης για να χάσεις τις ψεύτικες αβεβαιότητες....
Μικρούλης, μήπως αξιωθείς την πνευματική ακτημοσύνη, την αθωότητα και τα έκθαμβα μάτια. Μήπως ανταλλάξεις τη μεγάλη ιδέα με την απλή αλήθεια. Μήπως και γλυτώσεις τη χριστιανική καριέρα”…

 πηγή

Η στοργή του βιβλίου

Του Νίκου Τσούλια

      Ναι, φρονώ ότι η σχέση μας με το βιβλίο χαρακτηρίζεται από στοργή / έκφραση αγάπης, από στοργή αμφίδρομη και πολλαπλασιαστική. Όταν απλώς και μόνο πιάνουμε ένα βιβλίο, νιώθουμε να γεννιέται ένα σκίρτημα, να μας διατρέχει ένα καινούργιο συναίσθημα μικτής προέλευσης και του εσωτερικού μας κόσμου και του εξωτερικού περιβάλλοντός μας. Και να η απόδειξη / ερώτημα σε κάτι πολύ απλό και απτό… Γιατί όταν πιάνουμε ένα βιβλίο, τα δάχτυλά μας απαλαίνουν και το άγγιγμά τους είναι τόσο τρυφερό;

      Πάντα η μορφή μας μεταπλάθεται όταν σ’ αυτή συμπεριλαμβάνεται ένα βιβλίο. Η συνολική εικόνα δεν είναι το άθροισμα των δύο επιμέρους εικόνων. Είναι ένα καινούργιο δημιούργημα, που προέρχεται από τον κόσμο του πνεύματος. Όχι, δεν είναι αυτό μια επινόησή μου για να στολίσω το άρθρο. Είναι μια απτή πραγματικότητα, που μου γεννήθηκε από μια σκηνή. Η εικόνα μιας φιλολόγου στο σχολείο μου όταν έχει αγκαλιά τα βιβλία της, είναι μια εικόνα μαγευτική: βλέπεις και νιώθεις (και μετά έρχεται το … νομίζεις) ότι κρατάει αγκαλιά ένα μωρό… Της το λέω και δεν το αρνείται, απλώς χαμογελάει ικανοποιημένη!

Όλος ο Χριστός σε κάθε πιστό!

 Μυστήριο μυστηρίων!
Πώς υπό τα είδη του άρτου και του οίνου είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού;
Πώς γίνεται η υπερφυσική μεταβολή;
Πώς είναι παρών αοράτως ο Χριστός και αυτός προσφέρει τη θυσία της θείας Ευχαριστίας;
 Όλα αυτά, παρά τις προσπάθειές μας να τα καταλάβουμε, παραμένουν απρόσιτα και ανεξήγητα. Μυστήρια!
 Υπάρχουν όμως και άλλα αξιοπρόσεκτα στοιχεία της σχετικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας, που φανερώνουν ότι ενώπιόν μας έχουμε μυστήριο τρισμέγιστο και φοβερό. 
Προσερχόμαστε να κοινωνήσουνε τα άχραντα μυστήρια μυριάδες πιστοί διαμέσου των αιώνων, στα πολυπληθή θυσιαστήρια των ιερών ναών μας που βρίσκονταν επάνω σ’ όλο το πρόσωπο της γης. Και ο καθένας μας παίρνει με βαθιά ευλάβεια στο στόμα του ένα μόνο μαργαρίτη, όπως τον ονομάζουμε, ένα μικρό τεμάχιο του καθαγιασμένου άρτου, και μια μικρή ποσότητα, μια μόνο ίσως σταγόνα του καθαγιασμένου οίνου.
 Μεταλαμβάνουμε δηλαδή ένα ελάχιστο τμήμα των καθαγιασμένων ειδών. Και πιστεύουμε ότι, μεταλαμβάνοντας αυτό το ελάχιστο τμήμα, κοινωνούμε ολόκληρο τον Χριστό. Διότι τέμνεται και διαιρείται το σώμα και το αίμα του Κυρίου, αλλά η τομή και η διαίρεση γίνεται μόνο στα είδη του άρτου και του οίνου υπό τα οποία έχουμε το άχραντο σώμα και το τίμιο αίμα. 
Το σώμα όμως και το αίμα του Κυρίου «καθ’ ευατά» παραμένουν «άτμητα πάντη και αδιαίρετα», και ως εκ τούτου σε κάθε μέρος και τμήμα των καθαγιασμένων ειδών δεν είναι μέρος του σώματος και του αίματος του Κυρίου, αλλά όλος ο δεσπότης Χριστός.
Τι σημαίνουν αυτά; Ότι και εγώ και εσύ και ο άλλος και ο άλλος, και όλοι, όλοι οι χριστιανοί, από τα πρώτα χρόνια της ζωής της Εκκλησίας μας μέχρι σήμερα και μέχρι το τέλος των αιώνων, ολόκληρο τον Χριστό κοινωνούμε. Και αυτό γίνεται χωρίς ο Χριστός να χωρίζεται σε πολλούς, αλλά παραμένοντας πάντοτε ένας!
Δεν είναι θαύμα αυτό; Δεν είναι μέγα μυστήριο; Πώς είναι δυνατόν, ρωτά ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, το ένα εκείνο σώμα, σ’ όλη την οικουμένη να χωρίζεται πάντοτε για τόσες μυριάδες των πιστών που το κοινωνούν, και το κάθε μικρό τεμάχιό του να ανήκει ολόκληρο στον καθένα και συγχρόνως να μένει το ίδιο ολόκληρο; «Όλον εν εκάστω δια του μέρους γενέσθαι και αυτό μένειν εφ’ εαυτού όλον»;
Κατατεμαχίζεται για τον καθένα, διδάσκει και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, και αγιάζει την ψυχή και το σώμα καθενός ο Χριστός «δια της ιδίας σαρκός», με το άχραντο σώμα Του, και, χωρίς να χωρίζεται, υπάρχει ολόκληρος σ’ όλους, ενώ είναι ένας παντού, «ολοκλήρως και αμερίστως εν όλοις εστίν εις υπάρχων πανταχή»!
 Γι’ αυτό και ο λειτουργός κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας, κατά την οποία επάνω στο άγιο Δισκάριο τεμαχίζει τον «αμνό», το τμήμα δηλαδή του προσφόρου που έχει επάνω του τα γράμματα ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το οποίο έχει ήδη καθαγιασθεί και μεταβληθεί στο σώμα του Χριστού, λέξει τα εξής λόγια: «Μελίζεται καὶ διαμερίζεται ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μελιζόμενος καὶ μὴδιαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καὶ μηδέποτε δαπανώμενος, ἀλλὰ τοὺς μετέχοντας ἁγιάζων».
 Δηλαδή, τεμαχίζεται και διαχωρίζεται ο αμνός του Θεού, αυτός που, ενώ τεμαχίζεται, δεν διαιρείται, αυτός που πάντοτε τον τρώγουμε, όμως ποτέ δεν δαπανάται, δεν τελειώνει, αλλά αγιάζει αυτούς που τον μεταλαμβάνουν.

 Έγιναν κάποιες προσπάθειες από μερικούς να εξηγήσουν με παραδείγματα την ταυτόχρονη παρουσία ολόκληρου του Χριστού σε κάθε τεμάχιο του θείου σώματος.
 Είπαν λοιπόν ότι, όταν ένας καθρέπτης σπάσει σε πολλά κομμάτια, στο κάθε κομμάτι του μπορεί να απεικονίζεται η μορφή ενός ανθρώπου, η ίδια που απεικονιζόταν στον καθρέπτη πριν αυτός σπάσει. Στα πολλά θραύσματα πολλαπλασιάζεται η ίδια μορφή, χωρίς να αλλοιώνεται. 
 Μια σφραγίδα μπορεί να αφήνει τα ίδια αποτυπώματα σε διάφορα έγγραφα, χωρίς η ίδια να ελαττώνεται ή να υφίσταται κάποια αλλαγή, έστω και αν τα έγγραφα είναι πολλά. 
 Τη φωνή κάποιου που μιλά μπορούν να την ακούν με τον ίδιο τρόπο πολλοί ακροατές, χωρίς η φωνή του να διαιρείται στον καθένα, αλλά παραμένοντας ολόκληρη, όσο και αν είναι το πλήθος αυτών που την ακούν.

Στα παραδείγματα όμως αυτά δεν γίνεται κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που έχουμε στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Στα θραύσματα του καθρέπτη έχουμε πολλές φορές την εικόνα αυτού που καθρεπτίζεται, όχι όμως ουσιαστικά και πραγματικά το ίδιο το πρόσωπό του. Σε πολλά έγγραφα μπορούν να υπάρχουν τα αποτυπώματα μιας σφραγίδας, έχουμε δηλαδή αυτό που ενεργεί επάνω τους η σφραγίδα, αλλά όχι την ίδια τη σφραγίδα. Και όταν όλοι ακούμε την ίδια φωνή κάποιου που μας μιλά, τη φωνή του δεχόμαστε ο καθένας, την ενέργεια που εκπέμπει ο ομιλητής και όχι τον ίδιο τον ομιλητή. 
Στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, όμως, δεν έχουμε απλώς την ενέργεια και τη χάρη του Κυρίου, αλλά τον ίδιο τον Κύριο «πραγματικώς και ουσιωδώς παρόντα». Και όσοι συμμετέχουμε στο μυστήριο αυτό, όλοι τον ίδιο τον Χριστό κοινωνούμε, όλοι ολόκληρο τον Χριστό, χωρίς αυτός να διαιρείται και χωρίς να δαπανάται. Και αυτό είναι ένα μοναδικό θαύμα, είναι τρισμέγιστο μυστήριο, και τίποτε παρόμοιο ή ανάλογό του δεν μπορούμε ποτέ και πουθενά να συναντήσουμε.
 Παρά τα παραδείγματα λοιπόν που κατά καιρούς προτείνονται, με τα οποία προσπαθεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει σ’ ένα βαθμό το μυστήριο, το συμπέρασμα, όπως το διατυπώνει ο αείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας, είναι ότι «το μυστήριον παραμένει πάντοτε μυστήριον πιστευτέον μάλλον και μετ’ ευλαβείας προσκυνούμενον παρα ερευνώμενον και υπό της ευολίσθου και ασθενούς του ανθρώπου διανοίας πολυπραγμονούμενον».

Απόσπασμα από το βιβλίο “Το μυστήριο της κοινωνίας του Θεού”

του Αρχιμ. Αστέριου Σ. Χατζηνικολάου

ΠΗΓΗ/αντιγραφή

Άγιος Θεοδόσιος του Μπάλτσι(+1845).Ένας νέος Άγιος της Ορθοδοξίας με άφθαρτο λείψανο

Αγ.Θεοδόσιος Λεβίτσκι(1791-1845)

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η πρωσοπικότητα του ιερέως Θεοδοσίου Λεβίτσκι ήταν ένα θέμα ταμπού στην Ρωσική Εκκλησία.Τα τελευταία χρόνια,με την προτροπή του μητροπολίτου Οδησσού κ.Αγαθαγγέλου έγιναν έρευνες με σκοπό να φωτιστούν οι ''δύσκολες''πτυχές της ζωής του μεγάλου μυστικού.Έπειτα από αυτές τις έρευνες ο μητροπολίτης Αγαθάγγελος πήγε προσωπικά στο Μπάλτσι για να ανοίξει τον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου.Η ευωδία και η αφθαρσία του σώματός του έκαναν τον μητροπολίτη από την Οδησσό να αναφωνήσει γεμάτος δάκρυα:«...πατέρα Θεοδόσιε συγχώρεσέ μας που σε ανακαλύψαμε τόσο αργά!»

Όσοι ήταν παρόντες δήλωσαν πως το λείψανο του Αγίου(163 χρόνια από την κοίμηση του)διατηρούνταν καλύτερα και από το λείψανο του Οσίου Κούκσα της Οδησσού...

Από τα αρχεία της Οδησσού μαθαίνουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας είχε ετοιμαστεί για την αγιοκατάταξη αυτού του ιερέως αλλά την πρόλαβαν τα γεγονότα του 1917.

Στις 6 Μαρτίου 2007 η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας αποφάσισε την αγιοκατάταξη του  ιερέως Θεοδόσιος Λεβίτσκι από το Μπάλτσι

Ποιός ήταν όμως ο ιερέας Θεοδόσιος Λεβίτσκι και πως επηρέασε τον λαό;

Ήταν γιός ιερέα και γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1791 στο χωριό Κορετνάια,κοντά στην πόλη Μπάλτσι,όταν βρίσκονταν υπό πολωνική κατοχή.Στα 13 του χρόνια μπήκε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Καμενέτς-Ποντόλσκ..Το 1815 με την προτροπή του διευθυντή του σεμιναρίου αρχιμανδρίτου Γεωργίου σκέφτηκε να γίνει μοναχός τελικά όμως με την ευλογία του μητροπολίτου Ποντολίας Ιωαννικίου παντερεύτηκε και χειροτονήθηκε ιερέας για τον ναό του Αγίου Νικολάου στο Μπάλτσι

Αυτό που επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό τους πιστούς ήταν τα κηρύγματά του.Δεν υπήρχε ακολουθία που να μην κήρυττε τον Θείο λόγο.Από τα κηρύγματα της πρώτης περιόδου που έχουν διασωθεί διαπιστώνουμε πως δεν χρησιμοποιούσε ρητορικές κορώνες,αντιθέτως ξεχείλιζαν από μια βαθιά θρησκευτικότητα και μία σπάνια ζεστασιά που διείσδυε στις καρδιές των ακροατών.

Μετά την κοίμηση της συζύγου του (1818)και της μητέρας του απέμεινε μόνος.

Ο Θεοδόσιος λεβίτσκι αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στο κήρυγμα του Θείου λόγου.Ένα από τα βασικά θέματα που έθιγε στα κηρύγματά του ήταν η Δευτέρα Παρουσία και η τελική..κρίση.Βασιζόμενος στην Αγία Γραφή έγραψε ένα ολόκληρο σύγγραμα με τον τίτλο:''Περί της τελικής Κρίσεως''

το οποίο απέστειλε στον τσάρο Αλέξανδρο τον Α'(1777-1825)δια μέσου του υπουργού Γκολιτσίν.Η εργασία του ιερέως Θεοδοσίου άρεσε πολύ στον τσάρο και μέσω ενός γράμματος(3 Μαίου 1823)που απέστειλε ο Γκολιτσίν,προσκαλούσε τον Θεοδόσιο στην Πετρούπολη.

Από το Μπάλτσι ο Θεοδόσιος έφυγε στις 8 Μαίου 1823.Στην Πετρούπολη έφτασε στις 20 Μαίου 1823 και όπως του είχε γράψει ο ο υπουργός πρίγκηπας Γκολίτσιν,σταμάτησε στην επισκοπική οικία στο Τβερ,στον επίσκοπο Ιωνά.Μετά από λίγο κατέφτασε και ο υποργός Γκολίτσιν.Τόσο δυνατή ήταν η εντύπωση που του προκάλεσε ο Θεοδόσιος που αμέσως πήρε ευλογία,κάθησε κοντά του και έκανε λεπτομερή εξομολόγηση αρχίζοντας από την παιδική του ηλικία.
Σύντομα τον παρουσίασαν στον Τσάρο Αλέξανδρο τον Α'.Του είπε πως είναι πολύ ευχαριστημένος με το ιεραποστολικό του έργο και ότι του επέτρεπε να του κάνει γνωστή οποιαδήποτε σκέψη αγαθή του έφερνε στο νου ο Θεός.
Στην Πετρούπολη σύντομα άρχισαν να τον αναζητούν πολλοί πιστοι ζητώντας την συμβουλή του/
Ο π.Θεοδόσιος Λεβίτσκι ζούσε ταπεινά και δεν χρησιμοποιούσε τα ακριβά ρούχα και τα υλικά αγαθά που του προσέφερε ο Τσάρος.Περνούσε την μέρα του με προσευχή,ανάγνωση και συγγραφή θρησκευτικών βιβλίων

Στις 7 Νοεμβρίου μία μεγάλη πλημμύρα έπληξε την Πετρούπολη.Σύμφωνα με τον Θεοδόσιο ήταν η αρχή της οργής του Θεού για τις αμαρτίες των ανθρώπων.Έτσι μία Κυριακή άρχισε να λέει στο κήρυγμά του πως η τρομερή αυτή πλημμύρα ήταν μία τιμωρία από τον Θεό για τις αμαρτίες των ανθρώπων...επειδή ούτε από την πλευρά της πνευματικής ηγεσίας,ούτε από την πλευρά της λαϊκής ηγεσίας δεν έβλεπε κάποιο ίχνος μετανοίας και αναγνώρισης των σφαλμάτων τους...Και εαν οι άνθρωποι δεν μετανοήσουν δεν θα σταματήσουν οι συμφορές.

 Έπειτα από αυτό το κήρυγμα,το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 1824 ο ιερέας Θεοδόσιος εξορίστηκε και στάλθηκε  σ'ένα μοναστήρι στο νησί Κόνεβετς,υπό επίβλεψη και χωρίς το δικαίωμα να βγει από το μοναστήρι και να τελεί τις ιερές ακολουθίες.
 Η εξορία του έλαβε τέλος το 1827 υπό τον Τσάρο Νικόλαο τον Α'και μετά από ένα μακρύ ταξίδι έφτασε στο Μπάλτσι στις 2 Φεβρουαρίου 1828 συνεχίζοντας την ποιμαντική του δραστηριότητα στον ναό του Αγίου Νικολάου,όπως πρώτα.
Με τα πενιχρά του έσοδα και με την βοήθεια των πιστών έφτιαξε ένα άσυλο για τους φτωχούς και τα ορφανά.Το 1834-1835 όταν υπήρξε μεγάλη πείνα,πολλούς ανθρώπους βοήθησε ο π.Θεοδόσιος.Του συνέβησαν όμως και πολλά δυσάρεστα από ανθρώπους που εκμεταλλεύονταν την καλωσύνη του

  Η ζωή του ήταν τέτοια που όχι μόνο οι χριστιανοί αλλά και οι Εβραίοι του ζητούσαν συμβούλες και τον σέβονταν.Ήδη απ'όταν ήταν εν ζωή οι άνθρωποι τον θεωρούσαν άγιο.
 Εκοιμήθη στις 9 Μαρτίου 1845 και τον κήδεψαν στον οικογενειακό τάφο δίπλα από την σύζυγό του.Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των πιστών πολλά θαύματα γινόνταν στον τάφο του.

Απόδοση στα Ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/ proskynitis.blogspot

Για την πόλη Μπάλτσι ΕΔΩ

Περί του «ψάλλειν», «υμνείν» και «άδειν» ολίγα

Περί του «ψάλλειν», «υμνείν» και «άδειν» ολίγα

Ηλιάδης Σάββας, δάσκαλος

 «Λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶψάλλοντες  εν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ» (Εφεσ. 5,19)

Απόδοση στη νεοελληνική: «Να τέρπετε τους εαυτούς σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, τραγουδώντας και ψάλλοντας με την καρδιά σας». Από τον παραπάνω αποστολικό στίχο παίρνουμε αφορμή και παραθέτουμε σχόλια  ψυχωφελή των αγίων της Εκκλησίας μας.

Η συνήθεια του «ψάλλειν» είναι στη φύση μας και βοηθάει στην τήρηση της αρμονίας των πραγμάτων στη ζωή μας αλλά και στη θεραπεία της ψυχής και του σώματος. Το από καρδιάς «τραγούδι» στο Θεό είναι ένδειξη πνευματοφόρας ψυχής. Είναι ξεχείλισμα. «Κακοπαθεῖ τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω· εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω» (Ιακ.5, 13) Η καρδιά και τα χείλη είναι τα καλύτερα όργανα, που παίζουν και τραγουδούν για τη δόξα του Θεού.

Αυτό κάνει και η Εκκλησία αιώνες τώρα. Μας δίνει το δικαίωμα και την ευκαιρία, να συμμετέχουμε στις ακολουθίες της και να ψάλλουμε και να υμνούμε το Θεό μας από καρδιάς. Δι` αυτών εισερχόμαστε στον  εαυτό μας και ευκολότερα οδηγούμαστε σε κοινωνία  με το Θεό. Δι` αυτών τελούνται τα άγια και σωστικά Μυστήρια και όλες οι ιεροπραξίες, για κάθε περίσταση της ζωής, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό μας.

 Ποια θέση έχει η ψαλμωδία στη ζωή μας; Πόσο αναγκαία είναι για τον αγιασμό της ψυχής και του σώματος; Γιατί μας έδωσε ο Θεός το στόμα και την αίσθηση της ακοής; Γιατί μας έδωσε και όλες τις άλλες αισθήσεις και τα μέλη του σώματος; Το σώμα μας, από τη δημιουργία του, έχει συγκεκριμένη αποστολή, με τα μέλη που το συγκροτούν. Να προσφέρεται όλως στο Θεό.

Η γνώμη του Ελευθερίου Βενιζέλου για τον πολιτικό γάμο

 «…Ημπορεί κανείς να είναι χριστιανός και να μη θέλη να κάμη ιεροτελεστίαν, αλλά δεν ημπορεί να είναι ορθόδοξοςˑ διότι η Ορθόδοξος Εκκλησία θεωρεί τον γάμον Μυστήριον. 

 Δεν ημπορείς, κύριε, να μου λέγης, ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος, εφ’ όσον δεν δέχεσαι τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν λέγω ότι είσαι υποχρεωμένος να κάμης δήλωσιν ενώπιον του ληξιάρχου ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξοςˑ αλλ’ αφ’ ης στιγμής ομολογείς σ’ εαυτόν ορθόδοξον οφείλεις να τελέσης το Μυστήριον του γάμου, διότι άλλως δεν ανήκεις πραγματικώς εις το ποίμνιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας…

 Ενώ είμαι πλήρως σύμφωνος υπέρ της ελευθερίας της συνειδήσεως, λέγω μόνον εις τον πολίτην να είναι και αυτός ειλικρινής. Του λέγω: 
Θέλεις την ελευθερίαν της συνειδήσεώς σου; Την έχεις. Αλλά μη μου λέγης ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος εφ’ όσον δεν αναγνωρίζεις και τα δόγματα και τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

(Αγόρευση ενώπιον της Αναθεωρητικής Επιτροπής, 1930)

πηγή

Πώς γιόρταζαν πριν από το 1991 οι Βορειοηπειρώτες το Πάσχα

 Οι Αλβανοί ιδεολόγοι από τότε που πλησίασε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα κατέβαλαν αμέτρητες προσπάθειες για την δημιουργία του εθνικού τους κράτους.

Για τον σκοπό αυτό οι ιδεολόγοι του αλβανικού εθνικισμού από την αφετηρία φρόντισαν να πλαστογραφήσουν τα εθνολογικά στοιχεία της Ηπείρου σχετικά με την γεωγραφική τηs διάσταση.

Το καθεστώς Χότζα από την στιγμή που απόκοψε όλες τις πηγές πληροφόρησης και πολύ πρώιμα είχε πετύχει το αδιαμφισβήτητο των αναπόδειχτων αληθειών του, η διαδικασία αυτή ήταν πλέον μια εύκολη υπόθεση.

Η νέα πλαστογράφηση αφορούσε ιδιαίτερα την διαχρονική ελληνικότητα της Ηπείρου από την μία πλευρά και από την άλλη, την αυτόχθονη καταγωγή, τους αδιάρρηκτους δεσμούς και σχέσεις ανάμεσα στο ελληνικό στοιχείο στην Αλβανία με την Ελλάδα. Επιδίωκε ταυτόχρονα την εξασθένηση του εθνικού ιστού του Ελληνισμού της Αλβανίας.

Πρώτο βήμα ήταν ο σφετερισμός και αποπροσανατολισμός από τις εθνικές υποχρεώσεις του ικανού και μορφωμένου ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνισμού της Αλβανίας το οποίο και πέτυχε.

Δεύτερο βήμα ο Χότζας δανείστηκε την «λαογραφική» κατάσταση και τα λαογραφικά μέσα μυθοποίησης, ως τον καταλληλότερο τρόπο για να καλλιεργήσει το απαραίτητο υπόβαθρο για το αδιαμφισβήτητο είδωλό του.

Τρίτο βήμα στη δίνη της προσπάθειας αυτής ο Χότζας είδε ως εμπόδιο και την θρησκεία, ένιωσε ισχυρότερος του Θεού και την κατήργησε.

Το έτος 1967 με νόμο πλέον απαγορεύεται η θρησκεία και θεωρούνταν ποινικό αδίκημα.

Με το άρθρο 55 του συντάγματος κάθε θρησκευτική δραστηριότητα θεωρούνταν εχθρική δραστηριότητα κατά του κόμματος και του κράτους με αποτέλεσμα την καταδίκη ως εχθρός του λαού.

Η κατήργηση της θρησκείας λειτούργησε για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα όχι μόνο ως παραβίαση του θεμελιακού ανθρώπινου δικαιώματος, αλλά και ως βαρύ πλήγμα των αδιάρρηκτων σχέσεων με τον ελληνισμό και το βασικό πολιτιστικό θησαυροφυλακίου του.

Τόσο το περισσότερο όταν το καθεστώς προέβη σε μια εκστρατεία καταστροφής και εξάλειψης της θρησκευτικής δομής. Ταυτόχρονα αναπλήρωσε τα μεγάλα κενά που δημιουργώνταν στην παραδοσιακή εθιμική ψυχοσύνθεση των απλών ελλήνων και της κοινότητος τους με νέα ,τα οποία και όταν στηρίζονταν στην χριστιανική παράδοση εξυπηρετούσαν την ιδεολογία του καθεστώτος και τον αλβανικό εθνικισμό.

Πριν το 1967 υπήρχε μια μεγαλύτερη θρησκευτική και εθνική συνέπεια στα πατροπαράδοτα κοινωνικά έθιμα και τις παραδόσεις για δυο λόγους :

«“ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ”. Κάποτε θὰ ἔλθει καὶ τὸ αἰώνιο βράδυ».

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

«Γρηγορεῖτε», εἶναι τὸ σύνθημα τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς ζωῆς μας. Ἀγρυπνεῖτε καὶ ἐργάζεσθε τὰ ἔργα τοῦ φωτός, μᾶς προτρέπουν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ὁ Ματθαῖος (Κεφ. κϛ´ 21), ὁ Λουκᾶς (Πραξ. κ´ 31) καὶ ὁ Παῦλος (Α´ Κορ. ιϛ´ 13). Ἡ ζωή μας στὴ γῆ αὐτὴ εἶναι πολὺ σύντομη καὶ δὲν δικαιολογεῖται χάσιμο χρόνου. Ὁ πονηρὸς ἐργάζεται ἀσταμάτητα, γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει, γιὰ νὰ παρασύρει κάθε πιστὸ στὴν ἀπώλεια. Δὲν κουράζεται ποτέ. Αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά του. Γιὰ τὸ Χριστιανό, ὅμως, ἡ μὴ ἐγρήγορση, ἡ ραθυμία, εἶναι θανατηφόρα, γιατὶ μᾶς ρίχνει χωρὶς ἀντίσταση στὰ δίχτυα τοῦ παμβεβήλου, στὰ δίχτυα τοῦ σκότους τῆς ἀπωλείας.

.     Ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς, ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης, ποὺ πρόσεχε τὸ χρόνο του ὅσο τίποτα ἄλλο καὶ ἔλεγε ὅτι ὁ Κύριος θὰ μᾶς κρίνει γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ἀφοῦ ὡς ἄνθρωποι εἴμαστε ἐπιρρεπεῖς στὴν ἁμαρτία, πολὺ ὅμως περισσότερο θὰ μᾶς κρίνει γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἀξιοποιήσαμε σωστὰ τὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ποιήματά του ὁ μεγάλος αὐτὸς σύγχρονος ἀσκητὴς μᾶς προτρέπει λέγοντας:

Ὅσο εἶν’ μέρα κι’ εἶναι φῶς μὴ κάθεσαι, ἐργάζου,μὲ προσευχὲς κι’ ἔργα καλὰ πρὸς ἔξοδο ἑτοιμάζου.Στοῦ βίου πιὰ περπάτησες πολὺ τὸ μονοπάτικαὶ δὲν σ’ ἀπόμεινε ἀπ’ αὐτὸ παρὰ μικρὸ κομμάτι.Σὲ λίγο νύχτα σκοτεινὴ τὰ μάτια θὰ σφαλίσῃκαὶ τάφος κρύος μεσ’ στὴ γῆ τὸ σῶμα σου θὰ κλείσῃ.Μὴ ραθυμῇς, μὴ στέκεσαι, μὴ χάνῃς τὸν καιρόν σου«ἕως ἡμέρα ἔτι ἐστίν» ἐργάζου σ’ τὸν ἀγρό σου.Καὶ θἄρθῃ κι’ ἡ συγκομιδὴ καὶ ἡ καρποφορίαποτὲ δὲν μένει ἄκαρπος ἡ θεία ἐργασία.