Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

-Γέροντα, όταν ανάβουμε ενα κεράκι, λέμε οτι είναι γι' αυτόν τον σκοπό;
- Τό ανάβεις· που τό στέλνεις; Δεν τό στέλνεις κάπου; Μέ τό κεράκι ζητούμε κάτι άπό τον Θεό.
Οταν τό ανάβης καί λες «γι' αυτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι' αυτούς πού έχουν τήν πιο μεγάλη ανάγκη», μέσα σ' αυτούς είναι καί οι ζώντες καί οι κεκοιμημένοι.Ξέρεις πόση ανάπαυση νιώθουν οι κεκοιμημένοι, όταν ανάβουμε ενα κεράκι γι' αυτούς;
Έτσι έχει κανείς πνευματική επικοινωνία καί μέ τους ζώντας καί μέ τους κεκοιμημένους. Τό κεράκι μέ λίγα λόγια είναι μιά κεραία πού μας φέρνει σε επαφή μέ τον Θεό, μέ τους αρρώστους, μέ τους κεκοιμημένους κ.λπ.

- Τό θυμίαμα, Γέροντα, γιατί τό καίμε;
- Τό ανάβουμε γιά δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε καί Τόν ευγνωμονούμε γιά τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλον τόν κόσμο. Τό θυμίαμα είναι καί αυτό μιά προσφορά. Καί άφού τό προσφέρουμε στον Θεό καί στους Αγίους θυμιάζοντας τις εικόνες, θυμιάζουμε μετά καί τις ζωντανές εικόνες τού Θεού, τους ανθρώπους.
Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία. 

Μέ τό κεράκι λέω: «Θεέ μου, Σού ζητάω μέ ολη μου τήν καρδιά νά μού κάνης μιά χάρη». 
Καί μέ τό θυμίαμα λέω: «Σέ ευχαριστώ, Θεέ μου, μέ ολη μου τήν καρδιά γιά ολες τις δωρεές Σου.
Σ' ευχαριστώ πού συγχωρείς τις δικές μου τις πολλές αμαρτίες καί τήν αχαριστία ολου τού κόσμου καί τήν δική μου τήν αχαριστία τήν πολλή».

πηγή

Ἡ ἑλληνική οἰκογένεια, ἐμποδίζει την πλήρη ἐξατομίκευση – δουλοποίηση κατά τα δυτικά πρότυπα

by Χρονογραφίες

Ἀφήνοντας τὸ πατρικὸ σπίτι στὴν Ἑλλάδα -καὶ τὴ Δύση

Ἡ Καθημερινή, βοηθώντας κι αὐτὴ στὴν ἀποδόμηση τοῦ μόνου θεσμοῦ ποὺ ἔχει μείνει ὄρθιος ἀκόμη στὴν Ἑλλάδα τῆς κρίσης, τῆς οἰκογένειας, σὲ δύο ἄρθρα ὀδύρεται γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ σύνολο τῶν εὐρωε:νωσιακῶν χωρῶν ἡ Ἑλλάδα εἶναι πέμπτη ἀπὸ τὸ τέλος ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἡλικία τῶν παιδιῶν ποὺ ἐγκαταλείπουν τὴν οἰκογενειακὴ ἑστία.
Ἐπιστρατεύει καὶ τὴν ψυχολογία (μιὰ νεοτερικὴ θρησκεία μὲ ἀξιώσεις ἐπιστημονικότητας) γιὰ νὰ ἀποκαλέσει προβληματικὴ πραγματικότητα τὴν κατάσταση αὐτήν. Ἐπιστρατεύονται ὅλα τὰ ἀμφίβολης ποιότητας φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα ποὺ συνεπάγεται ἢ προϋποθέτει τέτοιος τρόπος ζωῆς.
 Στὴ συνέχεια, ἀρθρογράφος τῆς Καθημερινῆς ὑποστηρίζει ὅτι μὲ τέτοια ἀνατροφὴ ἡ οἰκογένεια δὲν ἀφήνει τοὺς νέους νὰ ἀνοίξουν τὰ φτερά τους. Ἕνα παράδειγμα ποὺ παραθέτει εἶναι ὅτι κανεὶς νέος δὲν καταδέχτηκε νὰ μαζέψει κεράσια στὴν ἐπαρχία. Ὁ Μαοϊσμὸς τοῦ «νὰ πᾶμε στὰ χωριὰ νὰ διδαχτοῦμε ἀπὸ τὸ Λαὸ» ταίριαξε μὲ τὸν νεοφιλελευθερισμὸ τοῦ «μάζεψε κεράσια κι ἔτσι θὰ ἀνοίξεις τὰ φτερά σου -καὶ ἴσως βγάλεις τὸ πρῶτο σου ἑκατομμύριο».

 Ἡ ἑλληνίδα μάνα εἶναι στὸ στόχαστρο ἐπίσης τοῦ δεύτερου ἀρθρογράφου: Δίνει τοῦ παιδιοῦ της πορτοκαλάδα παρουσιαζόμενη μέσα στὸ ψυγεῖο, ὅπως ἡ διαφήμιση μᾶς δείχνει. Προσφάτως, διάφοροι πολιτικοὶ χῶροι ἔκαναν μεγάλο ἀγώνα γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὴ φυσικὴ ὕπαρξη τῆς μητέρας ὑποστηρίζοντας ὅτι γιὰ τὴν ὑγιὴ ἀναπτυξη τῆς προσωπικότητας τοῦ παιδιοῦ ἀρκοῦν δυὸ ἄντρες γονεῖς. Ἡ γυναίκα πρέπει νὰ εἶναι πρῶτα ἐργάτρια καὶ δεύτερον ἀντικείμενο σεξουαλικῆς διέγερσης καὶ χρήσης, ὄχι μητέρα ἢ μόνο τριτευόντως μητέρα. 

Πράγματι, ἡ μέση ἑλληνίδα μάνα δὲν ἔχει γίνει ἀκόμη εὐκατάσταση ψυχικὰ τσούλα ἀλλὰ οὔτε εἶναι μπουργκοφορούσα ἐξαρτημένη μεσανατολίτισσα. Ἡ ὁπτικὴ τῶν δύο

Δεν αρκεί απλά και μόνον να λέμε ότι γνωρίσαμε τους Αγίους

Δεν αρκεί απλά και μόνον να λέμε ότι γνωρίσαμε τους Αγίους και ότι προέρχονται από τον τόπο μας, αλλά κυρίως να αγωνιζόμαστε να μιμηθούμε την ζωή τους, να ποθήσουμε την σχέση που οι ίδιοι είχαν με τον Θεό και να θελήσουμε να τους ομοιάσουμε.

Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ.κ. Χρυσόστομος.

πηγή

Ύμνος στην Κωνσταντινούπολη(Άγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Βασιλεύουσα Πόλη, δίπλα στον καταγάλανο Βόσπορο, ποιας άλλης πόλης ή δόξα μπορεί ποτέ με τη δική σου να συγκριθεί;
Υπήρξες πεδίο μάχης φοβερό μεταξύ πνευματικών αντιπάλων: βλάσφημων αιρετικών και άγιων τού Θεού.

Σαν κόσκινο τούς ξεκαθάρισες όλους στο μακραίωνο πέρασμα των αιώνων, αποκαλύπτοντας τούς αποστάτες, αλλά και τούς υπηρέτες τού Θεού. στή Σελεύκεια ως χριστιανή και μαρτύρησε διά στραγγαλισμού .

Σπιλώθηκες με αμαρτίες πολλών και με τη δυσωδία των αμαρτωλών, αλλά καθαγιάστηκες με το ποτάμι αίματος των μαρτύρων.
Ποιος μπορεί να απαριθμήσει τις στρατιές όλων των πνευματικών σου ηρώων, όλες τις ουράνιες οπτασίες κι oλα τα μυστήριά σου;

Συχνά οι άγγελοι του Θεού κατέρχονταν, χαμήλωναν προς εσένα, Βασιλεύουσα- και άπo σένα υψώνονταν προς τον ουρανό άνθρωποι ίσάγγελοι.
Ή Θεοτόκος εμφανίστηκε εντος των τειχών σου πολλάκις, γιά να ελευθερώσει τούς κινδυνεύοντες και να γιατρέψει τούς ασθενείς.

Το νέφος των εξαίσιων άγιων, ως σκέπη αγία σε στέφει και οι προσευχές των

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Εξ αριστερών ο Καπετάν Κάλας,στην μέση ο περιβόητος για την ανδρεία του Καπετάν Άγρας,στα δεξιά ο Καπετάν Νικηφόρος.

Την σύλληψη και τον μαρτυρικό θάνατο του Καπετάν Άγρα και του οδηγού του Αντώνη Μίγγα,μετά από προδοσία των Βουλγαρορουμάνων μνημονεύουμε αυτές τις μέρες (7 Ιουνίου του 1907)..

Aυτοί έχυσαν το αίμα τους για να αλωνίζουν σήμερα στα ιερά χώματα της πατρίδας μας,Καρανίκες και Μπακογιάννηδες.Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

πηγή

Μεγαλειώδεις λιτανείες για τα 100 χρόνια από την δολοφονία της Αγίας Τσαρικής Οικογένειας ξεκίνησαν ήδη στην Ρωσία!

  Το Σάββατο 2 Ιουνίου αρχίσε η λιτανεία από το Τόλμποσκ στο Αικατερίνεμπουργκ,με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την δολοφονία της Αγίας Τσαρικής Οικογένειας.

   Θα διανυθεί μία απόσταση 700 χιλιομέτρων και θα φτάσουν στο Αικατερίνεμπουργκ στις 14 Ιουλίου.Την 16η προς 17 Ιουλίου θα γίνει ιερά αγρυπνία  και έπειτα η λιτανεία θα κατευθυνθεί στον τόπο που εκτελέστηκε και θάφτηκε η τσαρική οικογένεια.
  Με την ευλογία του μητροπολίτου Τομπόλσκ κ.Δημητρίου ξεκινησε η λιτανεία όπου αρχικά συμμετέχουν εκατό άνθρωποι.
 Αναμένεται να συμμετάσχουν προσκυνητές από την Κριμαία,την Λευκορωσία,την Σιβηρία,τα Ουράλια,το Πσκώβ και άλλες περιοχές της Ρωσίας

   Εν τω μεταξύ,μία άλλη λιτανεία 1200 χιλιομέτρων προς τιμήν της Τσαρικής Οικογένειας,ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου από το Πσκωβ και θα καταλήξει στο Αικατερίνεμπουργκ τον Ιούλιο για τις εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο των εκατό χρόνων

πηγή/proskynitis.blogspot

Άγιο Όρος.Μια αποτύπωση του παραδείσου

Το Όρος ζει στο δικό του χρόνο.Έξω από ότι γνωρίζει και υποψιάζεται ο άνθρωπος του κόσμου.
Ζει στη σιωπή και την προσευχή.Στη διαρκή κοινωνία με το Θεό.
Όταν ο κόσμος κοιμάται το Όρος όλο φλέγεται στην αγάπη και την ακατάπαυστη δοξολογία.
Ακόμα και ο πιο αδαής,ο πιο άσχετος επισκέπτης νιώθει βαθιά μέσα του την γλυκιά φωνή Του.

Εδώ που σπάνια κανείς μιλά για Θεό,όλα αποπνέουν Θεό.
Εδώ που η αγιότητα κρύβεται,παρόλα αυτά αποκαλύπτεται πολλές φορές τόσο έντονα και μυστικά στις διψασμένες καρδιές.

Το φως λιγοστό,μόνο αυτό των κεριών που φωτίζουν και ζεσταίνουν το σκοτάδι των ψυχών.Εδώ οι κόμποι λύνονται,τα δάκρυα εύκολα αφήνονται,οι ψυχές ελαφρύνονται.

Εδώ ζεις σε ένα άλλο χρόνο,έναν άλλο διαφορετικό κόσμο.
Στην στιγμή του τώρα,στον άχρονο χρόνο της αιωνιότητας.
Ο φλοίσβος της θαλασσας,το κελάηδημα των πουλιών,το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα,σε προάγουν στο αγγελικό πέταγμα στον ουρανό.

Ένα περιβόλι της Παναγίας στη γη.
Μια φωνή αύρας λεπτής.Ένα σκίρτημα της καρδιάς που μοιάζει με λεπτής κλωστής.
Ένα δάκρυ μυστικό,ενα χαμόγελο γλυκό.
Μέσα στο σκοτάδι,του Χριστού το φως.
Άγιο Όρος.Μια αποτύπωση του παραδείσου.Ένας τόπος ανάστασης της ψυχής σου.

Αλέξης Αλεξάνδρου 

facebook

Μέχρι και οι δαίμονες γνώριζαν ότι τον Απόστολο Παύλο τον κάλεσε στην Ευρώπη Μακεδόνας άνδρας και όχι σκοπιανός.

 Η αποβίβαση του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ στην Νεάπολη της Μακεδονίας (την ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΗ των Ρωμιών και στην Καβάλα των Νεοελλήνων)

Εμείς είμαστε τόσο αθεόφοβοι που τους ξεπεράσαμε άραγε; Μη γένοιτο και όμως ...
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
«οι νονοί της πνευματικής νύκτας των Βαλκανίων πρέπει να μετακομίσουν ή να αποδεχτούν την Ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ»
«στο παγκόσμιο χρηματιστήριο των ιστορικών αξιών θα χάσουν και οι χορηγοί των νονών»
«το νέο όνομα που ετοιμάστηκε για σερβίρισμα στον λαό αλλά δεν θα προλάβει να εγγραφεί στο ληξιαρχείο γιατί ο ληξίαρχος του Ουρανού το έχει ήδη απορρίψει»

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ βαπτίσθηκε ήδη στις ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Να πως έχουν τα στοιχεία
ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ανήρ καλεί τον Απόστολο Παύλο.
Άπειρες φορές ακούγεται η ονομασία της Μακεδονίας στην Παλαιά και Καινή διαθήκη, χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστεί το σπέρμα της πλάνης των σκοπιανών.


«6… κωλυθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος λαλήσαι τον λόγον εν Ασία, 7 ελθόντες κατά την Μυσίαν επείραζον κατά την Βιθυνίαν πορεύεσθαι· και ουκ είασεν αυτούς το Πνεύμα… 
9 και όραμα διά της νυκτός ώφθη τω Παύλω· ανήρ τις ην Μακεδών εστώς, παρακαλών αυτόν και λέγων· διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν.
10 ως δε το όραμα είδεν, ευθέως εζητήσαμεν εξελθείν εις την Μακεδονίαν, συμβιβάζοντες ότι προσκέκληται ημάς ο Κύριος ευαγγελίσασθαι αυτούς. 
11Αναχθέντες ουν από της Τρωάδος ευθυδρομήσαμεν εις Σαμοθράκην, τη δε επιούση εις Νεάπολιν, 12 εκείθεν τε εις Φιλίππους, ήτις εστί πρώτη της μερίδος της Μακεδονίας πόλις»(Πράξ.ιστ΄). 

Και τώρα αρχίζουν τα παράδοξα του Ουρανού.

 Άντε και τον Απόστολο Παύλο ομού με την Αποστολική συνοδεία του (τον Τιμόθεο, τον Λουκά και τον Σίλα) τους καλεί κατ όναρ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ άνδρας στην Ευρώπη, αλλά να τους «υποδέχεται» ακάθαρτο πνεύμα και να τους χαρακτηρίζει «ως δούλους του Θεού του Υψίστου, που αναγγέλουν τον δρόμον της σωτηρίας» ξεφεύγει κατά πολύ και κρίνει την δικά μας εποχή που με μιας τα παραδίδουμε όλα;

«Όταν οι απόστολοι έφτασαν στη Νεάπολη (ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΗ – Καβάλα) κανένας δεν ασχολήθηκε με τον ερχομό τους τις πρώτες μέρες. Οι κάτοικοι, λίγοι ντόπιοι και περισσότεροι Ρωμαίοι άποικοι, είχαν τις δουλειές τους απολαμβάνοντας τα ρωμαϊκά προνόμια που τους χορήγησε ο Αύγουστος με τη ψευδαίσθηση πως αποτελούν ένα τμήμα της Ρώμης.
Αν και το γεγονός αυτό πέρασε απαρατήρητο, η δημοσιότητα έρχεται μ’ ένα περίεργο τρόπο.

 Ο Λουκάς μας περιγράφει ότι ο μόνος κάτοικος των Φιλίππων που ενδιαφέρθηκε για την αποστολική ομάδα ήταν μια δούλη με «πνεύμα πύθωνος[9], που εξασφάλιζε με τις μαντικές της ικανότητες ένα ικανοποιητικό ποσό στους

Με το σταυρουδάκι στο στήθος για την Μακεδονία..!

Ιωάννης Δεμέστιχας - Καπετάν Νικηφόρος

Ο Θρύλος της λίμνης των Γιαννιτσών

Με το σταυρουδάκι στο στήθος,άφησε την πολλά υποσχόμενη καριέρα του και χώθηκε για την αγάπη της Μακεδονίας στους βάλτους και την ελονοσία.
Αυτός είναι ο θρυλικός καπετάν Νικηφόρος , ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών Πολέμων, ηγήθηκε των τμημάτων που ελευθέρωσαν την Χίο.
Τα κατορθώματα του στο βάλτο των Γιαννιτσών έχει υμνήσει και η Πηνελόπη Δέλτα.

πηγή

Μη δώσεις χώρο στην καρδιά σου για σκοτεινές σκέψεις εναντίον του πλησίον σου

Μη δώσεις χώρο στην καρδιά σου για σκοτεινές σκέψεις εναντίον του πλησίον σου. Τέτοιες σκέψεις προσπάθησε να τις κατανικήσεις και να τις ξεριζώσεις με τη δύναμη της πίστης και το φως του καθαρού μυαλού σου. Έτσι θα γίνεις ευγενής, καλός!" 

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

πηγή

Η ανακομιδή των λειψάνων της Οσίας Ευφροσύνης του Πολότσκ,1913

Η ανακομιδή των λειψάνων της Οσίας Ευφροσύνης του Πολότσκ ,1913

Κάτω από την ομπρέλα είναι η Αγία νεομάρτυς Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ και η βασίλισσα της Ελλάδος Όλγα

***********

...Στά Ἱεροσόλυμα ἡ Ὁσία πρόσφερε χρυσό θυμιατήριο στόν Πανάγιο Τάφο καί ζήτησε μέ θερμή προσευχή νά κοιμηθεῖ ἐκεῖ. 

Ἐνῶ τήν μετέφεραν ἀδιάθετη στή Ρωσική Μονή, ζήτησε νά κηδευθεῖ στή Μονή τοῦ ἁγ. Σάββα, ὅπου στό παρελθόν εἶχαν ἐνταφιασθεῖ δίκαιες γυναίκες (λ.χ. οἱ μητέρες τοῦ ἁγ. Σάββα καί τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων). Κοιμήθηκε εἰρηνικά τό 1173.

Τό Λείψανό της ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί μεταφέρθηκε ἀπό Ρώσους προσκυνητές, ἀρχικά στήν Ἄκρα τῆς Παλαιστίνης καί τελικά στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, γιά νά μήν βεβηλωθεῖ ἀπό τόν Ὀθωμανό Σουλτάνο Σαλαδίν. Τό Λείψανο ἐπέστρεψε στό Πολότσκ μετά ἀπό πάροδο ὀκτώ αἰώνων καί πολλές ἐμφανίσεις τῆς Ὁσίας, κατά τήν βασιλεία τοῦ Τσάρου Νικολάου Β'. 

Περισσότερα για την Οσία Ευφροσύνη του Πολότσκ [ΕΔΩ]

Το...ματωμένο πετραχήλι

Ο παππούς ήταν στρατιωτικός ιερέας και είχε τον βαθμό του συνταγματάρχη.

Μου χάρισε ένα παλιό βελούδινο πετραχήλι.

Έλεγε:«όσο ήμουν στον πόλεμο,το έπλενα κάθε μέρα».

Τον ρώτησα ''γιατί;'' 

Απάντησε:«Επείδη κάθε βράδυ γέμιζε από το αίμα των τραυματιών για τους οποίους προσευχόμουν»

πηγή

Η Παναγιά πέρασε από εδώ,είδε δύο παλαβούς που διάβαζαν και κούνησε το καντήλι να μας χαιρετήσει

Εμπειρίες του μητροπολίτου Λεμεσού κ.Αθανασίου από τον Άγιο Παίσιο

 Τελειώνω μὲ ἕνα ἄλλο περιστατικό, τὸ ὁποῖο ἔγινε τὸ ᾿77, ἐκεῖ στὸ Καλυβάκι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 
Ἐγώ, ἐν τῷ μεταξύ, ἤμουν διάκονος ἤδη. Πῆγα τὸ πρωΐ στὸν Γέροντα. Μόλις μὲ εἶδε ὁ Γέροντας, ὅπως πάντα ἀστειευόμενος, μοῦ λέει: 
«Καλῶς τὸν διάκο. Καὶ μοῦ ἔλειπε ἕνας διάκος γιὰ τὴν πανήγυρι».
 Λέω: «Νά, ἦρθα».
 Λέει: «Παρήγγειλα 100 κιλὰ ψάρι, θά ᾿ρθοῦν οἱ Δανιηλαῖοι, θά ᾿ρθοῦν οἱ Θωμᾶδες, θά ᾿ρθοῦν αὐτοί... Θά ἔχουμε Δεσπότη, θά ᾿ χουμε, ξέρω ᾿γώ, αὐτά, θὰ κάνουμε πανήγυρι». 
 Πρὸς στιγμὴν πῆγα κι ἐγὼ νὰ πιστέψω ὅτι θὰ ὑπῆρχαν αὐτὰ ὅλα. 
«Νὰ μείνεις ἐδῶ σήμερα», μοῦ εἶπε. 
Ἦταν ἡ πρώτη νύχτα ποὺ ἔμεινα. Πετοῦσα ἀπὸ τὴ χαρά μου. 
Τὸ βράδυ μοῦ λέει: «Κοίταξε, θὰ κάνομε ἀγρυπνία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ». 
Μοῦ εἶπε τί ἔπρεπε νὰ κάνω. Βέβαια, ἀγρυπνία μὲ τὸ κομποσχοίνι, ποιός νὰ ψάλλει; Ἀρχίσαμε γύρω στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα. 
«Γύρω στὰ μεσάνυχτα, θὰ σὲ φωνάξω νὰ διαβάσομε τὴ Θεία Μετάληψη, μέχρι νά ᾿ρθεῖ ὁ παπᾶς τὸ πρωΐ ἀπὸ τοῦ Σταυρονικήτα νὰ μᾶς λειτουργήσει».
 «Νἆναι εὐλογημένο, Γέροντα».
 Μοῦ εἶπε ἕναν κατάλογο μεγάλο, πῶς ἔπρεπε νὰ κάνω τὴν προσευχὴ, καὶ ἔμεινε αὐτὸς στὸ ἕνα κελλὶ κι ἐγὼ στὸ ἄλλο. Κάθε καμμιά-μιάμιση ὥρα μοῦ κτυποῦσε τὸν τοῖχο καὶ ρωτοῦσε: 
«διάκο, εἶσαι καλά;». 
«Καλά, Γέροντα». 
«Κοιμᾶσαι;». 
«Ὄχι, δὲν κοιμᾶμαι».
 Μοῦ εἶπε: «Ἂν ἀκούσεις τίποτα θορύβους, μὴ φοβηθεῖς. Εἶναι ἀγριογούρουνα, ξέρω ᾿γὼ, τσακάλια». 
Τὸν ἄκουγα ὅλη νύχτα ποὺ περπατοῦσε. Ὁ Γέροντας ἐπειδὴ εἶχε μισὸ πνεύμονα, ἀνάπνεε βαθιὰ καὶ κατὰ διαστήματα ἔλεγε: «Δόξα Σοι, ὁ Θεός», μὲ ἕνα δικό του ὡραῖο τρόπο.
 Ἐγὼ αἰσθανόμουν ὅτι ἔχω τὸν Γέροντα δίπλα μου, πράγματι, ἔκαμνα ὅ,τι μποροῦσα. Γύρω στὰ μεσάνυχτα μὲ φώναξε καὶ πήγαμε στὸ ἐκκλησάκι, δίπλα. Ἦταν ἕνα

Οι Όσιοι Ιωνάς και Βασιανός της Περτόμα

Οἱ Όσιοι Βασιανὸς καὶ Ἰωνάς ἔζησαν τὸ 16ο αἰώνα στὴ Ρωσία καὶ ἀσκήτεψαν θεοφιλώς στὴ μονὴ Σολόφκι ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Φιλίππου, Μητροπολίτου Μόσχας (9 Ἰανουαρίου).

Το 1561, κατά τη διάρκεια της κατασκευής του καθολικού της Μονής Σολοβέτσκι, ο Ιωνάς και ο Βασιανός πήγαν στην ηπειρωτική χώρα για να φέρουν υλικά . Κατά την επιστροφή στη συμβολή του ποταμού Ντβίνα στη  Λευκή Θάλασσα πνίγηκαν.
Οι αγρότες βρήκαν τα άφθαρτα σώματα τους και τα έθαψαν.Το 1599,πάνω στα λείψανά τους, χτίστηκε ένα παρεκκλήσι γύρω από το οποίο τὸ 1623, ὁ ἱερομόναχος Ἰάκωβος ἀνήγειρε τὴ μονὴ τῆς Περτόμα.
Η μνήμη τους τιμάται στις 12 Ιουνίου και η εύρεση των τιμίων λειψάνων τους στις 5 Ιουνίου.

Θέλουμε να κάνουμε τον Θεό μας να χαίρεται;(Από την ακολουθία του Αγ.Δωροθέου)

π.Γεωργ.Δορμπαράκης

 “Ο άγιος (ιερομάρτυς)Δωρόθεος(επίσκοπος Τύρου) ζούσε κατά τους χρόνους του βασιλιά Λικίνιου και ήταν επίσκοπος Τύρου. Επί των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, λόγω του διωγμού που επρόκειτο να ξεσπάσει, άφησε την οικία του και τον τόπο του και απήλθε στη Δυσσόπολη.

 Μετά την καταστροφή αυτών, πήγε στην Τύρο και κατεύθυνε την Εκκλησία του μέχρι την εποχή του Ιουλιανού του παραβάτη. Τότε ξαναπήγε στη Δυσσόπολη, όπου αφού συνελήφθη από τους άρχοντες του Ιουλιανού και υπέμεινε πολλά βασανιστήρια, σε βαθύτατο γήρας έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου, προσφέροντας την ψυχή του στον Θεό την ώρα που έπασχε, σε ηλικία ήδη εκατόν επτά ετών. 

Άφησε διάφορα εκκλησιαστικά συγγράμματα και ιστορίες, στα ελληνικά και τα ρωμαϊκά. Διότι γνώριζε και τις δύο γλώσσες, από τη μεγάλη σπουδή του και την κλίση της φύσης του”.
 Ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, όπως γίνεται συνήθως στην εκκλησιαστική υμνολογία, αξιοποιεί το όνομα του αγίου Δωροθέου, προκειμένου να τον τοποθετήσει από πλευράς πνευματικής: 

ο άγιος υπήρξε το δώρο του Θεού στην Εκκλησία για να βοηθήσει τους πιστούς στη σωτηρία τους, ο ίδιος προσφέρθηκε ως δώρο στον Θεό με την ασκητική του διαγωγή και το μαρτύριό του. 

῾Αυτός που από την πλούσια αγάπη Του παρέχει τα δώρα ως Θεός σ᾽ αυτούς που έχουν ανάγκη, δώρισε εσένα, Δωρόθεε, σαν θεϊκό δώρο στην Εκκλησία, για τη φανερή σωτηρία των πιστών᾽(῾Σε ως θείον δώρον, Δωρόθεε, ο τα δώρα ως Θεός παρέχων πλουσία χρηστότητι τοις δεομένοις εις πιστών εναργή σωτηρίαν, τη Εκκλησία εδωρήσατο᾽) (ωδή θ´). 

῾Πρόσφερες τον εαυτό σου, παμμακάριστε Δωρόθεε, ως καθαρότατο δώρο στον Θεό, με τον τέλειο βίο σου και το ιερό μαρτύριό σου᾽(῾Δώρον Θεώ, παμμάκαρ, σεαυτόν προσήξας καθαρώτατον, διά βίου τελείου και σεπτού μαρτυρίου, Δωρόθεε᾽) (ωδή α´). 

῾Πρόσφερες τον εαυτό σου ως άγιο θεϊκό δώρο στον Δημιουργό, αφού προηγουμένως διέπρεψες στην άσκηση και ύστερα άθλησες με δύναμη στο μαρτύριο᾽ (῾Δώρον θείον άγιον σαυτόν προσήξας τω Κτίστη, πρότερον εν τη ασκήσει ενδιαπρέψας, ύστερον τω μαρτυρίω στερρώς αθλήσας᾽) (κοντάκιο).

 Έτσι είναι σαφές ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για τον Θεό από την αγιασμένη ζωή ενός πιστού ανθρώπου, που σημαίνει ότι ο Θεός δεν ευαρεστείται με τις υλικές προσφορές μας αλλά με τη ζωή μας τη σύμφωνη με το άγιο θέλημά Του. 

 Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να νομίζουμε ότι θα έχουμε τον Θεό προστάτη και συμπαραστάτη μας, αν του κάνουμε δώρα με τα οποία ευαρεστείται: ακριβά καντήλια, ωραίες εικόνες, οικοδομή ναών. 

 Χωρίς να αρνείται κανείς και αυτές τις προσφορές, όταν πηγάζουν από την

Οι τέσσερις μάρτυρες του Νικουλιτσέλ και η αρχαιότερη λάρνακα στον χριστιανικό κόσμο

Οι Άγιοι μάρτυρες Ζωτικός,Ατταλός,Κάμασις και Φίλιππος(+4ος αιώνας)ο τάφος των οποίων ανακαλύφθηκε το 1971.Η μνήμη τους τιμάται στις 4 Ιουνίου

 Οι τέσσερεις μεγάλοι μάρτυρες καί συγκεκριμένα οι: Ζωτικός, Άτταλός, Κάμασις καί Φίλιππος ήταν ενταφια­σμένοι στην κρύπτη μιας Βασιλικής, πού ανακαλύφθηκε στην περιοχή της Κοινότητος Νικολιτσέλ του νόμου Τούλτσεα της Ρουμανίας, το φθινόπωρο του έτους 1971.

 Τα Λείψανα των Μαρτύρων ήταν τοποθετημένα σε ειδικό ξύλινο κιβώτιο πού είχε στην συνέχεια τεθή σ' αυτή την κρύπτη. Είχαν τοποθετηθή, σύμφωνα με την χριστιανική παράδοσι πού έχουμε μέχρι σήμερα, δηλαδή με τα χέρια στο στήθος καί το κεφάλι προς την δύση.

Ή κρύπτη έχει την μορφή περίπου τετραγώνου καί είναι φτιαγμένη από κεραμίδες καί κονίαμα. 

Οι διαστάσεις της είναι: 3,70 Χ 3,40 καί το ΰψος της 2,30 μ. Ή είσοδος είχε φραχθή με μία μεγάλη πέτρα. Εσωτερικά, ό τοίχος της αριστεράς πλευράς είχε χαραγμένη με σκληρό κονίαμα την έξης επι­γραφή: 

«Οι Μάρτυρες του Χρίστου», ενώ στόν δεξιό τοί­χο διαβάζουμε την ίδια λέξη «Μάρτυρες» καί μετά τα ονό­ματα τους γραμμένα με την εξής σειρά: «Ζωτικός, Άτταλός, Κάμασις, Φίλιππος». Αυτές οί επιγραφές έχουν στα άκρα τους καί το μονόγραμμα του Χρίστου.

Μερικοί αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι οι τέσσερεις αυτοί άνδρες υπέστησαν το μαρτύριο στην εποχή του με­γάλου διωγμού του Διοκλητιανού, κατά το 303-304. "Αλ­λοι λέγουν ότι μαρτύρησαν στα χρόνια 319-324, όταν βα­σιλεύς έκεί ήτο ό Λικίνιος, στην εποχή του οποίου πάρθη­καν μέτρα κατά των χριστιανών.

Μπορούμε επίσης να ι­σχυρισθούμε ότι οί τέσσερεις Μάρτυρες τελειώθηκαν μαρτυρικά στα βόρεια του Δούναβη, όπου τότε κατοι­κούσαν οι Γότθοι, στους οποίους έκήρυξε την Χριστιανι­κή πίστη ό άγιος Σάββας του Μπουζέου. Ή καταδίωξις πού εξαπέλυσε ό βασιλεύς Άθανάριχος κατά των Χρι­στιανών, στα έτη 370-372, ίσως να προκάλεσε καί τον θά­νατο αυτών των Μαρτύρων, των οποίων τα σώματα στην συνέχεια έτάφησαν στο Νικολιτσέλ. Κατόπιν από Χρι­στιανούς θα μεταφέρθηκαν στον νότιο Δούναβη καί τοποθετήθηκαν στην κρύπτη πού αναφέραμε.

Τέλος,συμ­φωνα καί με γνώμες άλλων, έμαρτύρησαν στίς αρχές του 5ου αιώνος, στην εποχή των βαρβαρικών επιδρομών."Αν καί οί προσπάθειες για τον χρονικό προσδιορι­σμό τους δεν είναι οριστικές, μπορούμε όμως να παραδε­χθούμε ότι το μαρτύριο τους καί ή Βασιλική δεν απέχουν από τον 4ον αιώνα ή τίς αρχές του 5ου.

Η λάρνακα που είχε μέσα τα λείψανα των τεσσάρων μαρτύρων σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό και Ιστορικό Μουσείο της Τούλτσεα και θεωρείται η αρχαιότερη χριστιανική λάρνακα που διατηρείται μέχρι σήμερα.Για δεκαέξι αιώνες φιλοξένησε τα ιερά λείψανα των Αγίων Μαρτύρων και εμποτίστηκε από την αγιότητά τους ενώ κάθε ίνα του ξύλου διατηρεί το ζωντανό αιώνιο άγγιγμα εκείων που ομολόγησαν τον Χριστό δίοντας το αίμα τους

Οί άποκαλυφθέντες βέβαια μαρτυρικοί τάφοι στο Νικολιτσέλ έχουν μία ιδιαίτερη αξία διότι:
1) "Εφεραν στο φως για πρώτη φορά όλα τα Λείψανα (σκελετούς) τεσσάρων Αγίων, των οποίων γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα

2) Ήλθε στην επιφάνεια μία από τίς παλαιότερες Βα­σιλικές, απ' αυτές πού έχουμε στην Ρουμανία.

3) Ενισχύεται ή πεποίθησίς μας για την πιστότητα των Μαρτυρολογίων καί ότι αυτά είναι αληθινά, όπως αυ­τό.

4) Αποδεικνύεται ή δύναμις καί ή παλαιότης της Χριστιανικής πίστεως καί στο Ρουμανικό έδαφος

5) Ή προαναφερθείσα άνακάλυψις είναι μοναδική τους τελευταίους χρόνους σ' ολόκληρο τον βαλκανικό χώρο καί εξαιρετικά σπάνια στην Ρωμαϊκή αυτοκρατο­
ρία.

Σήμερα τα Λείψανα των Μαρτύρων του Νικουλιτσέλ, μετά από 16 αιώνες αναπαύσεως στο υγρό δωμάτιο της κρύπτης, ευρίσκονται στο Μοναστήρι Κοκός του νομού Τούλτσεα καί είναι μία παρηγοριά για τον κάθε χριστιανό πού θα πάη έκεί για να τα προσκύνηση.

Από το βιβλίο 30 βίοι Ρουμάνων Αγίων/και από εδώ-Επιμέλεια proskynitis.blogspot

Για τους άξιους ή μη ιερείς(Άγ.Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός)

Μερικοί ιερείς ήταν απότομοι και με τον τρόπο τους απομάκρυναν κάποιους από τους ναούς. Όταν όμως γνώριζαν τον άγιο Γέροντα, ξαναέβρισκαν την οδό της αληθείας. Ο Γέροντας μας έλεγε:

- Από την εποχή των Αποστόλων, ο Ορθόδοξος ιερέας, με τη χειροτονία του,έχει πάρει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία οι αιρετικοί δεν έχουν. 

Αν ο ιερέας είναι αμαρτωλός, όταν τελεί τις ιερές ακολουθίες είναι δεμένος με σκοινί, και την τέλεση του Μυστηρίου αναλαμβάνουν οι άγιοι Άγγελοι.Ο αμαρτωλός ιερέας μοιάζει με κάποιον που βγάζει από το πηγάδι το αθάνατο νερό με χρυσό κουβά. Το νερό δεν παθαίνει τίποτα από τις αμαρτίες του. Γι' αυτό και ο σοφός άνθρωπος θα χρησιμοποιήσει τη χάρη εκείνη που κατέρχεται μέσα του από τη Θεία Λειτουργία.

 Όμως, αν ο ιερέας κηρύττει λανθασμένα σε δογματικά θέματα, τότε απομακρυνθείτε απ' αυτόν. Είναι εχθρός και προδότης. Μέχρι να τον αποσχηματίσουν, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, δεν θα λείψει η Θεία Χάρις απ' όσους τον πλησιάζουν για πρώτη φορά και δεν τον γνωρίζουν. Οι άγιοι πατέρες διδάσκουν: 

Ένας ιερέας με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος έχει τόση δύναμη όση δεν έχουν όλοι οι λαϊκοί μαζί!

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός

Όταν επικαλούμαστε το Όνομα του Ιησού με αγάπη...

Γέροντος Σωφρονίου του Έσσεξ

 Όταν αγαπούμε κάποιον άνθρωπο τότε προφέρουμε το όνομά του με ευχάριστο αίσθημα και δεν κουραζόμαστενα το επαναλαμβάνουμε.
Το ίδιο και πολύ περισσότερο συμβαίνει με το όνομα του Κυρίου.

Όταν ένα αγαπημένο μας πρόσωπο συνεχώς όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται μπροστά μας με τα χαρίσματά του αυξάνει και η αξία του για μας και με χαρά παρατηρούμε σε αυτό νέα χαρακτηριστικά.
Έτσι συμβαίνει και με το όνομα του Ιησού Χριστού.

Με συναρπαστικό ενδιαφέρον ανακαλύπτουμε στο όνομά Του νέα μυστήρια των οδών του Θεού και γινόμαστε οι ίδιοι φορείς της πραγματικότητας εκείνης που περικλείεται στα Ονόματα.
Με τη ζωντανή αυτή γνώση στην πείρα της ζωής μας μετέχουμε στην αιωνιότητα...
Το όνομα Ιησούς δόθηκε με άνωθεν αποκάλυψη.
Προέρχεται από την αιώνια θεία σφαίρα και δεν αποτελεί διόλου επινόηση γήινου νου, παρόλο που εκφράζεται με ανθρώπινη λέξη.
Η αποκάλυψη είναι πράξη ενέργεια της Θεότητας και ως τέτοια ανήκει σε άλλο επίπεδο και υπερβαίνει τις κοσμικές ενέργειες.
Στην υπερκόσμια δόξα του το όνομα Ιησούς είναι μετακοσμικό.

Όταν προφέρουμε το όνομα αυτό του Χριστού, όταν Τον καλούμε να έρθει σε κοινωνία με μας τότε αυτός, ο τα πάντα πληρών, μας προσέχει κι εμείς εισερχόμαστε σε ζωντανή επαφή μαζί Του.
Ως προαιώνιος λόγος του Πατρός μένει σε αδιάσπαστη ενότητα με Αυτόν και ο Θεός Πατέρας με τον Λόγο Του έρχεται σε κοινωνία με εμάς.
Ο Χριστός είναι ο μονογενής και συναϊδιος Υιός του Πατρός και γι΄αυτό μπορεί να λέγει:

 "Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι΄ Εμού". (Ιωάν. 4,6).
Το όνομα Ιησούς σημαίνει Θεός Σωτήρας.Ως τέτοιο μπορεί να αποδοθεί στην

Να προσέχουμε τις ευχές της Θ. Μεταλήψεως.

Να προσέχουμε τις ευχές της Θ. Μεταλήψεως.

 Και την ώρα που ξεκινάμε για να κοινωνήσουμε, να προσευχόμαστε και να λέμε: «Θεέ μου συγχώρεσέ με,ιλάσθητί μοι». 

Να προσερχόμαστε με πολλή προσοχή. Και όταν επιστρέφουμε, να έχουμε λόγια δοξολογίας, να δοξάζουμε τον Χριστό που μας δέχτηκε.

Γερόντισσα Θεοσέμνη, Καθηγουμένη Ι.Μ. Χρυσοπηγής Χανίων Κρήτης

Ακόμα κι αν η καρδιά σου δεν θέλει να φερθείς μ’ αυτόν τον τρόπο εσύ ανάγκασέ την.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

 Να προσεύχεσαι στον Κύριο γι’ αυτούς που σε λύπησαν ή σε πρόσβαλαν. Να Τον παρακαλάς να τους ανταποδώσει πρόσκαιρα και αιώνια αγαθά σ’ αυτό που σου έκαναν, και να τους το λογαριάσει σαν αρετή την ημέρα της Κρίσεως.

 Ακόμα κι αν η καρδιά σου δεν θέλει να φερθείς μ’ αυτόν τον τρόπο και αντιδρά, εσύ ανάγκασέ την. 

Τον ουρανό μπορούν να τον κληρονομήσουν μόνο όσοι ασκούν βία στον εαυτό τους για την εκπλήρωση των ευαγγελικών εντολών.
Αν δεν θέλεις να φερθείς έτσι, τότε δεν θέλεις να είσαι ακόλουθος και μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού. Με προσοχή κοίταξε βαθιά μέσα σου και αναρωτήσου: Μήπως βρήκες άλλο δάσκαλο; Μήπως υποτάχθηκες σ’ αυτόν; Δάσκαλος του μίσους είναι ο διάβολος.

Πολωνοί Άγιοι μαρτυρήσαντες από τους Παπικούς

Η μνήμη τους τιμάται την πρώτη Κυριακή του μηνός Ιουνίου

  Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία συστάθηκαν από υποχθόνια στοιχεία, που ήταν υπό την επήρεια της Ρωμαιοκαθολικής ᾿Εκκλησίας, ψευδοστρατιωτικές ομάδες με σκοπό την εκκαθάριση του Ορθόδοξου ποιμνίου της Πολωνίας. 

  Οι εκκαθαρίσεις αυτές, εθνικού και θρησκευτικού χαρακτήρα γίνονταν κατά τη διάρκεια της νύχτας σε όλα τα χωριά της Ανατολικής Πολωνίας. Χιλιάδες άνθρωποι κατακρεουργήθηκαν, είτε γιατί ήταν πολίτες Ουκρανοί (περίπου 12.000), είτε γιατί ήταν Ορθόδοξοι (περίπου 1.200 Μάρτυρες).

 Στις 8 Ιουνίου 2003,η Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας κατέταξε με Συνοδική Απόφαση αυτής στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας επτά κληρικούς, τον Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Martysz, τον ιερέα Παύλο Szwajko, τον ιερέα Σέργιο Zacharczuk, τον ιερέα Νικόλαο Holz, τον ιερέα Λέοντα Κorobczna, τον ιερέα Πέτρο Οhryzko, το μοναχό Ιγνάτιο της Jableczna, την Πρεσβυτέρα Ιωάννα Szwajko και όλους εκείνους που μαρτύρησαν για την ορθόδοξη πίστη μαζί με αυτούς που τους γνωρίζει ο Θεός.

Αγιοποίησις των Νεομαρτύρων της Πολωνίας

8 Ιουνίου 2003

Πράξις της Ιεράς Συνόδου
της Ορθοδόξου Πολωνικής Εκκλησίας
δια την κατάταξιν εις τον χορόν των Αγίων,
των Μαρτύρων του εικοστού αιώνος
εις την επαρχίαν Χελμ και Ποντλάσκια
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Εις τας αρχάς της τρίτης χιλιετηρίδος της χρηστότητος Κυρίου, η Ορθόδοξος Εκκλησία της Πολωνίας δρέπει τους καρπούς της θείας σποράς, οι οποίοι ηυξήθησαν δια της ομολογίας της ορθοδόξου πίστεως και του μαρτυρικού τέλους του πιστού λαού της επαρχίας Χελμ και Ποντλάσκια.

Η περιοχή Χελμ και Ποντλάσκια (σημερινή νότιο-ανατολική Πολωνία), η οποία προ χιλίων ετών ε­δέχθη την ορθόδοξον πίστιν, πολλάκις υπέμεινε δυ­σχερείς περιστάσεις και διωγμούς υπό των αλλοθρή­σκων. Παρ' όλα ταύτα πάντοτε διετήρησε την αφοσίωσιν εις τον Χριστόν και εις την Αγίαν Εκκλησίαν, δια πρεσβειών της Θεοτόκου, η οποία εδώρησε εις την επαρχίαν Χελμ την θαυματουργόν εικόνα της. Ακόμη και εις τας δυσκολοτέρας δοκιμασίας της πί­στεως, κατά τας οποίας εφαίνετο να σβήνη το φως της Ορθοδοξίας διεφύλαξεν αυτήν την αγίαν κληρονομίαν και παρακαταθήκη της πίστεως όπως την έλαβε απ' τον Άγιο Βλαδίμηρο.

Αφού παρήλθαν λοιπόν οι φοβεροί διωγμοί και το μέγα σκότος, πάλιν η πίστις λαμπρύνεται, δια της αναδείξεως ομολογητών και μαρτύρων, οι οποίοι ι­διαιτέρως κατά τον εικοστόν αιώνα, επότισαν δια των μαρτυρικών αιμάτων αυτών την χώραν τους.

Το αποκορύφωμα των διωγμών της περιοχής Χελμ και Ποντλάσκια έλαβε χώραν το έτος 1944, και καθώς μαρτυρούν οι εντόπιοι του καιρού εκείνου: «Φοβερά και δυσχερή υπέστημεν από τους εχθρούς της πίστεως οι οποίοι επλημμύρισαν την περιοχή μας με ποταμούς αιμάτων και επυρπόλησαν τας οικίας μας. Κατ' αυτάς δε τας ημέρας ορισμένοι έλαβον μαρτυρικόν στέφανον, αφιερώσαντες την καρδιάν τους και την πίστιν τους εις τον Θεόν και τον πλησίον τους».

Δια των μαρτυρικών τους αιμάτων και πρεσβειών ενισχύεται η σημερινή εκκλησιαστική μας κοινότης και εμείς διατηρούμε την μνήμην του μαρτυρίου τους, συμφώνως με την κατά το έτος 1944 μαρτυρίαν του το­πικού Ιεράρχου Ιλαρίωνος, ο οποίος είπε: «Εγώ ελ­πίζω ακραδάντως, ότι πολλούς από τους μαρτυρήσαντας ιερείς της επαρχίας μου, η Εκκλησία θα κατατά­ξη εις τον χορόν των Αγίων». Κατά τους πεντήκοντα μεσολαβήσαντας χρόνους ήταν αδύνατον να γίνη η αγιοποίησίς των, εξ αιτίας των μη ευνοϊκών προς τού­το περιστάσεων. Εν τούτοις η μνήμη αυτών παρέμεινε ζωντανή εις τον λαόν της περιοχής, μέχρις ότου η Ορθόδοξος τοπική Εκκλησία, επί τη βάσει ερευνών και στοιχείων ειδικής επιτροπής, απεφάσισε:

1. Καθορίζεται η σύναξις των Αγίων Μαρτύρων και ομολογητών της επαρχίας Χελμ και Ποντλάσκια, την πρώτη Κυριακή του μηνός Ιουνίου.

2. Κατατάσσονται εις τον χορόν των Αγίων:

α) Ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Μαρτίς (μαρτυρήσας εις το χωρίον Τερατίν την 4ην Μαΐου 1945).
β) Ο Πρωθιερεύς Παύλος Σβάικο και η πρεσβυτέ­ρα του Ιωάννα (μαρτυρήσαντες εις το χωρίον Γκραμπόβιετς την 28ην Αυγούστου 1943).
γ) Ο Ιερεύς Νικόλαος Χολτς (μαρτυρήσας εις Νοβοσιόλκι, την 2αν Απριλίου 1944).
δ) Ο Ιερεύς Λέων Κορόμπτσουκ (μαρτυρήσας εις Λάσκοφ την ΙΟην Μαρτίου 1944).
ε) Ο Ιερεύς Πέτρος Οχρίσκο (μαρτυρήσας εις Τσαρτόβιετς την ΙΟην Απριλίου 1944).
στ) Ο Ιερεύς Σέργιος Ζαχάρτσκουκ (μαρτυρήσας εις Νάμπρουζ την 6ην Μαΐου 1943). 

ζ) Ο Μοναχός Ιγνάτιος (μαρτυρήσας εις την Μο­νήν του Αγίου Ονουφρίου εις Γιαμπλέτσνα, την ΙΟην Αυγούστου 1942)

Πηγές 1 και 2

Πολύτιμες συμβουλές από την Σοφία Σειράχ

Ο Βασιλιάς Σολομών και ο Σειράχ

Σοφ. Σειρ. 7,1      Μὴ ποίει κακά, καὶ οὐ μή σε καταλάβῃ κακόν·

Σοφ. Σειρ. 7,1          Μη πράττης το κακόν και κακόν ποτέ δεν θα σε εύρη.

Σοφ. Σειρ. 7,2      ἀπόστηθι ἀπὸ ἀδίκου, καὶ ἐκκλινεῖ ἀπὸ σοῦ.

Σοφ. Σειρ. 7,2         Φυγε μακρυά από το άδικον, και το άδικον θα απομακρυνθή από σέ.

Σοφ. Σειρ. 7,3      υἱέ, μὴ σπεῖρε ἐπ᾿ αὔλακας ἀδικίας, καὶ οὐ μὴ θερίσῃς αὐτὰς ἑπταπλασίως.

Σοφ. Σειρ. 7,3          Παιδί μου, μη σπέρνης εις αυλάκια αδικίας και έτσι δεν θα θερίσης επτά φοράς περισσότερα από τας αδικίας, που έσπειρες.

Σοφ. Σειρ. 7,4      μὴ ζήτει παρὰ Κυρίου ἡγεμονίαν, μηδὲ παρὰ βασιλέως καθέδραν δόξης.

Σοφ. Σειρ. 7,4         Μη ζητής από τον Κυριον εξουσίας και αξιώματα, ούτε ενδόξους θέσεις από τον βασιλέα.

Σοφ. Σειρ. 7,5      μὴ δικαιοῦ ἔναντι Κυρίου καὶ παρὰ βασιλεῖ μὴ σοφίζου.

Σοφ. Σειρ. 7,5          Μη προσπαθής να δικαιολογηθής και φανής δίκαιος ενώπιον του Κυρίου, ούτε και να θέλης να φανής σοφός ενώπιον του βασιλέως.

Σοφ. Σειρ. 7,6      μὴ ζήτει γενέσθαι κριτής, μὴ οὐκ ἐξισχύσεις ἐξᾶραι ἀδικίας· μή ποτε εὐλαβηθῇς ἀπὸ προσώπου δυνάστου καὶ θήσεις σκάνδαλον ἐν εὐθύτητί σου.

Σοφ. Σειρ. 7,6         Μη επιζητής να γίνης δικαστής, μήπως τυχόν δεν ημπορέσης να εξαλείψης τας αδικίας. Υπάρχει δε ο κίνδυνος, μήπως από φόβον και συστολήν προς το πρόσωπον του άρχοντος θέσης ενώπιόν σου εμπόδια, όπου θα σκοντάψη η ειλικρίνειά σου.

Σοφ. Σειρ. 7,7      μὴ ἁμάρτανε εἰς πλῆθος πόλεως καὶ μὴ καταβάλῃς σεαυτὸν ἐν ὄχλῳ.

Σοφ. Σειρ. 7,7          Μη διαπράττης αδικίας εις βάρος του πλήθους της πόλεως και μη έρχεσαι αντιμέτωπος προς αυτό. Ούτε πάλιν να πτοήσαι και ξεπέφτης ενώπιον του όχλου.

Σοφ. Σειρ. 7,8      μὴ καταδεσμεύσῃς δὶς ἁμαρτίαν, ἐν γὰρ τῇ μιᾷ οὐκ ἀθῷος ἔσῃ.

Σοφ. Σειρ. 7,8         Μη επαναλάβης δευτέραν φοράν την αμαρτίαν και δεσμευθής πάλιν από αυτήν, διότι και της μιας μονής αμαρτίας δεν θα αποφύγης την τιμωρίαν.

Σοφ. Σειρ. 7,9      μὴ εἴπῃς· τῷ πλήθει τῶν δώρων μου ἐπόψεται καὶ ἐν τῷ προσενέγκαι με Θεῷ Ὑψίστῳ προσδέξεται.

Σοφ. Σειρ. 7,9         Μη είπης, ότι “ο Κυριος θα λάβη υπ' όψιν του το πλήθος των δώρων μου και ο Θεός ο ύψιστος θα τα προσδεχθή, όταν εγώ τα προσφέρω, και έτσι θα εξιλεωθώ ενώπιόν του”.

Σοφ. Σειρ. 7,10     μὴ ὀλιγοψυχήσῃς ἐν τῇ προσευχῇ σου καὶ ἐλεημοσύνην ποιῆσαι μὴ παρίδῃς.

Σοφ. Σειρ. 7,10        Μη αποκάμης και μη ολιγοψυχήσης εις την προσευχήν σου και μη παραμελής, εφ' όσον δύνασαι, να κάνης ελεημοσύνην.

Σοφ. Σειρ. 7,11     μὴ καταγέλα ἄνθρωπον ὄντα ἐν πικρίᾳ ψυχῆς αὐτοῦ, ἔστι γὰρ ὁ ταπεινῶν καὶ ἀνυψῶν.

Σοφ. Σειρ. 7,11        Μη περιγελάς άνθρωπον, ο οποίος ευρίσκεται εις ψυχικήν στενοχωρίαν, διότι υπάρχει ο Κυριος, ο οποίος ταπεινώνει και ανυψώνει.

Σοφ. Σειρ. 7,12     μὴ ἀροτρία ψεῦδος ἐπ᾿ ἀδελφῷ σου, μηδὲ φίλῳ τὸ ὅμοιον ποίει.

Σοφ. Σειρ. 7,12        Μη καλλιεργής ψεύδη εις βάρος του αδελφού σου, ούτε να κάμης το ίδιον στον φίλον σου.

Σοφ. Σειρ. 7,13     μὴ θέλε ψεύδεσθαι πᾶν ψεῦδος, ὁ γὰρ ἐνδελεχισμὸς αὐτοῦ οὐκ εἰς ἀγαθόν.

Σοφ. Σειρ. 7,13        Πρόσεχε να μη είπης κανένα ψεύδος, διότι της ψευδολογίας η συνέχεια ποτέ δεν θα καταλήξη στο καλόν.

Σοφ. Σειρ. 7,14     μὴ ἀδελέσχει ἐν πλήθει πρεσβυτέρων καὶ μὴ δευτερώσῃς λόγον ἐν προσευχῇ σου.

Σοφ. Σειρ. 7,14        Μη λέγης πολλά και άσκοπα λόγια ενώπιον πολλών μεγαλυτέρων σου και μη επαναλαμβάνης ασκόπως τα ίδια λόγια και φλυαρής έτσι εις την προσευχήν σου.

Σοφ. Σειρ. 7,15     μὴ μισήσῃς ἐπίπονον ἐργασίαν καὶ γεωργίαν ὑπὸ Ὑψίστου ἐκτισμένην.

Σοφ. Σειρ. 7,15        Μη μισήσης και αποστραφής κοπιώδη εργασίαν, ούτε την γεωργίαν, διότι αυτή έχει καθιερωθή και επιβληθή από τον Θεόν.

Σοφ. Σειρ. 7,16     μὴ προσλογίζου σεαυτὸν ἐν πλήθει ἁμαρτωλῶν. μνήσθητι ὅτι ὀργὴ οὐ χρονιεῖ.

Σοφ. Σειρ. 7,16        Μη συγκαταλέγης τον εαυτόν σου με τα πλήθη των αμαρτωλών· έχε υπ' όψιν σου, ότι η οργή του Κυρίου δεν θα βραδύνη να εκδηλωθή.

Σοφ. Σειρ. 7,17     ταπείνωσον σφόδρα τὴν ψυχήν σου, ὅτι ἐκδίκησις ἀσεβοῦς πῦρ καὶ σκώληξ.

Σοφ. Σειρ. 7,17        Ταπείνωσε βαθύτατα τον εαυτόν σου ενώπιον του Θεού, διότι η καταδίκη του ασεβούς εκ μέρους του Θεού θα είναι πυρ και σκώληξ.

πηγή

Κυριακή Αγ.Πάντων-Οι Άγιοι εβίωσαν την αιωνιότητα στο παρόν

Ματθ. ι’ 32-33, 37-38, ιθ’ 27-30

 Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ' ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. καὶ πᾶς ὅς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναίκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ο εορταστικός κύκλος του Πεντηκοσταρίου, που ξεκίνησε την Κυριακή του Πάσχα, κλείει σήμερα Κυριακή των Αγίων Πάντων. Τόσο με τον Κύκλο του Τριωδίου, που τελείωσε το Μεγάλο Σάββατο, όσο και με αυτόν του Πεντηκοσταρίου, όπως και σε κάθε θ. Λειτουργία, η Εκκλησία παρουσιάζει μπροστά μας ως παρόντα, όσα ο Κύριός μας μετήλθε για τη σωτηρία μας (τον Σταυρικό θάνατο, την ταφή, την Ανάσταση, την εις ουρανούς άνοδο, και την Παρουσία του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή).
Η επισύναψη της γιορτής των Αγίων Πάντων μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής, είναι η έμπρακτη απόδειξη, ότι το έργο του Κυρίου Ιησού και του Αγίου Πνεύματος απέδωσαν καρπούς. Το πλήθος των Αγίων, που παριστάνεται με «ὄχλον πολύν, ὃν ἀριθμῆσαι οὐδεὶς δύναται» και προέρχεται «ἐκ παντὸς ἔθνους καὶ φυλῶν καὶ λαῶν καὶ γλωσσῶν» (Ἀποκ. ζ, 9), είναι οι καρποί που έδρεψεν ο Κύριος με την Ενανθρώπησή Του και την όλη ζωή Του. Μέσα σ’ αυτούς εσκήνωσε το Άγιο Πνεύμα, τους αγίασε και τους εθέωσε. Η δε κοινή γιορτή «πάντων των Αγίων», θέλει να δείξει ότι όλοι έζησαν μέσα στον έναν Χριστό και αποτέλεσαν το ένα Σώμα Του, την Εκκλησία, και χάριν του ενός Χριστού αγωνίσθηκαν και υπό ενός Θεού στεφανώθηκαν και τον άνω κόσμο των εκπεσόντων Αγγέλων αναπλήρωσαν.

1. Κοινωνοί του Σταυρού και της Αναστάσεως
Επειδή όλα τα αισθητά έρχονται και παρέρχονται, οι Άγιοι δεν θέλησαν να θεμελιώσουν τη ζωή τους σ’ αυτά. Όσα είχαν, τα μοίρασαν στους πτωχούς. Άφησαν τα γήινα και αγάπησαν τα ουράνια και έγιναν μιμητές των Αγγέλων. Επιθυμούσαν το «ποτήριον» του Πάθους του Κυρίου, δηλαδή τον θάνατό Του, για να κερδίσουν την αιωνιότητα, όπως και «ο Χριστός - η Ζωή πέρασε στην αιώνια ζωή, μέσα από τον θάνατο, που είναι το μεσουράνημα του μυστηρίου της

Οι άθεοι και το πολλαπλό κομπλεξικό σύνδρομο

 Κάνουν οι άθεοι ομάδες και σελίδες μέσα από τις οποίες χλευάζουν τους χριστιανούς, απαξιώνουν την Εκκλησία, υβρίζουν το πρόσωπο του Χριστού. Και όλα αυτά τα κάνουν επειδή είναι προοδευτικοί άνθρωποι, άνθρωποι του πνεύματος και όχι των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμoνιών, άνθρωποι ακομπλεξάριστοι.
 Και ερωτώ τον εαυτό μου, εγώ ο οπισθοδρομικός και σκοταδιστής, άραγε υπάρχει μεγαλύτερο κόμπλεξ από το να κάνεις κάνεις ομάδα και σελίδα όχι με τα ενδιαφέροντά σου αλλά για να κατακρίνεις τα πιστεύω κάποιων άλλων ανθρώπων; υπάρχει άραγε πιο σκοταδιστική ενέργεια από το να υβρίζεις κάποιον που πιστεύει στον Χριστό στο όνομα της προόδου; υπάρχει άραγε πιο ανόητη ενέργεια από το να εμπαίζεις τα πιστεύω των άλλων επειδή δεν συμφωνούν με τα δικά σου πιστεύω; υπάρχει άραγε πιο φασιστική νοοτροπία από το να ποθείς να εξαλείψεις κάθε τι που έχει σχέση με την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη;

 Έχω γνωρίσει πολλούς άθεους στην ζωή μου. Οι περισσοτέροι βεβαίως ήταν άθεοι κι ενώ δεν δεχόντουσαν ότι ο Θεός υπάρχει ή ότι η Αλήθεια δεν είναι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, από την άλλη αποδεχόντουσαν ως αλήθεια την επιστήμη η οποία κάθε λίγο και λιγάκι -λόγο καινούργιων ανακαλύψεων- αλλάζει αυτά που λέγει, αποδεχόντουσαν με ευκολία σενάρια συνομοσιών, αποδεχόντουσαν ως αλήθεια ακόμα και σενάρια Χολιγουντιανών Ταινιών, αποδεχόντουσαν τις θεωρίες περί εξωγήινων και περί ενδογήινων, ζώδια, τύχη! Υπήρχαν βεβαίως και αυτοί που δεν αποδεχόντουσαν τίποτα και κανένα παρα μόνο τον εαυτούλη τους (σαν γνήσια τέκνα του πρώτου εγωιστού, του Διαβόλου).

Όλοι τους όμως είχανε και έχουνε αυτό το κοινό: δαιμονίζονται όταν δούνε ιερέα, όταν τους μιλήσει κάποιος περί της Εκκλησίας. Και όταν λέγω δαιμονίζονται δεν το λέγω μεταφορικά.

  Όλοι τους έχουνε αυτό το κοινό να προσπαθούν να μειώσουν όσο περνά από το χεράκι τους την διδασκαλία της Εκκλησίας. Και αυτό το κάνουνε επειδή έχουνε κόμπλεξ κατωτερότητος. Νιώθουν ότι κάτι στραβό έχουνε και προσπαθούν να

Τα τρία ‘’πριν*’’

 Πριν μιλήσεις για τα στραβά του διπλανού σου, εξέτασε τον εαυτό σου. Δες τα δικά σου χάλια, δες τα δικά σου λάθη, δες τις δικές σου αδυναμίες, δες τα δικά σου πάθη. Αλλά αυτό θέλει κότσια μάγκα μου... Είναι πιο εύκολο βλέπεις, να κατηγορείς τον άλλον. Πόσο μάλλον, όταν αυτός ο άλλος, δεν είναι μπροστά…

 Πριν μιλήσεις για τα πράγματα της επομένης μέρας, για τις δουλειές, για τις υποχρεώσεις, για όλα αυτά που ‘’πρέπει’’ να γίνουν, που ‘’πρέπει να μπουν στο πρόγραμμα’’, περίμενε να ξημερώσει. Δεν έχεις υπογράψει κάνα συμβόλαιο, ότι και αύριο θα είσαι εκεί… Ότι θα ξημερώσει και για σένα…

 Τέλος, πριν βιαστείς να μιλήσεις για Θεό, φρόντισε να Τον γνωρίσεις. Φρόντισε να ξεστραβωθείς πρώτα εσύ. Όλοι, κάνουμε τους δασκάλους… Το παίζουμε εκπρόσωποι του Θεού στη γη... Και τά ‘χουμε κάνει σαν τα μούτρα μας…
Υψώνουμε το δάχτυλο στον πονεμένο αδελφό μας, αντί να του απλώνουμε το χέρι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

*(βλ. ''Στοχασμοί περί καλού και κακού'', Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

πηγή

Κοίταξε πως φοβάται ο διάβολος αυτή τη λέξη

Αναφέρονται για τον μακαριστό Γέροντα π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο τα εξής:

 Μια Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Γέροντας βρισκόταν στο γραφείο του και συζητούσε. Κάποια στιγμή προστέθηκε στη συντροφιά κι ένα πνευματικοπαίδι του με την τετράχρονη κόρη του. 

Ο Γέροντας διέκρινε αμέσως ότι η μικρή ήταν θυμωμένη και ζήτησε να μάθει την αιτία. Επειδή εκείνη δεν απαντούσε, ανέλαβε ο πατέρας της να εξηγήσει ότι πριν από λίγο είχε χαστουκίσει τον θείο της, καθώς εκείνος αστειευόταν μαζί της. Παρά τις συστάσεις όμως που της έγιναν και τη συγγνώμη του θείου της, αυτή δεν ζητούσε συγγνώμη.

Τότε ο Γέροντας τους αφήνει όλους στο γραφείο, την παίρνει από το χέρι και πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο. Από ‘κει τηλεφωνεί στον θείο της, του εξηγεί την αιτία του τηλεφωνήματος και λέει στη μικρή:
– Έλα, καλό μου παιδάκι, ζήτησε συγγνώμη από τον θείο σου.

Η μικρή κρατάει το στόμα σφαλιστό.
– Μια λεξούλα είναι. Πες την , καλό μου παιδάκι. Να! Εγώ αύριο θα σου πάρω κι ένα δώρο. Πες την αυτή τη μικρή λέξη!

Η μικρή ανθίσταται με πεισματική σιωπή. Και ο Γέροντας μονολογεί:
– Κοίταξε πως φοβάται ο διάβολος αυτή τη λέξη, ακόμη κι όταν την λέει ένα μικρό παιδί! Δες πόσο το έχει δέσει και δεν το αφήνει!
Η προσπάθεια συνεχίζεται άνω του ημιώρου. Στο τέλος ο Γέροντας με επιτιμητικό ύφος λέει στη μικρή:
– Άκουσε, παιδί μου,αν δεν ζητήσεις συγγνώμη,δεν θα έχεις τη βοήθεια του Θεού