ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος...

 


Αυτή η αλλιώτικη ομιλία του Μητροπολίτη Μόρφου κ.Νεοφύτου αποκαλύπτει έναν πραγματικά συγκλονιστικό "μυστικό δρόμο", που όταν υιοθετηθεί από τους ανθρώπους που σηκώνουν τον σταυρό της ασθένειάς τους (αλλά και απ΄όσους δικούς τους βρίσκονται και συμπάσχουν δίπλα τους...), αλλάζει εντελώς-τελείως όλα τα μέχρι τότε δεδομένα στην αντιμετώπιση της αβάσταχτης πραγματικότητας που βιώνουν...

Όπως ακριβώς τον έκανε πράξη ο, περί ου ο λόγος, γοητευτικός Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός...


Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος...

Άκουσέ τον εδώ...

Ένας ιδιότυπος ασκητής μες το λεπροκομείο...



Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός - 4 Ιανουαρίου.Προστάτης ασθενών με λοιμώδη νοσήματα.
Ένας ιδιότυπος ασκητής μες το λεπροκομείο...
Από την τελευταία γενιά λεπρών ιστορικά πριν να βρεθεί το φάρμακο, τη μέρα υπηρετούσε αρρώστους, τη νύχτα ατελείωτη προσευχή.
Με παραμορφωμένα τα χαρακτηριστικά, σχεδόν τυφλός στα μάτια, με την ψυχή μπορουσε κι έβλεπε το Άκτιστο το Φως.
Τα Λείψανα του ευωδιάσαν.

ΜΗ ΦΟΒΟΥ -365 φορές αναφέρεται στην Αγία Γραφή... Μία για κάθε μέρα



  Εάν μετρήσουμε μέσα στην Αγία Γραφή ποια εντολή συναντάμε γραμμένη πιο πολλές φορές από τις άλλες θα μας αλλάξει τον τρόπο ζωής και σκέψη. 
Δεν είναι ούτε το ''μη κλέψεις'' ούτε το ''μη σκοτώσεις'',είναι το ΜΗ ΦΌΒΟΥ- ΜΗ ΦΟΒΆΣΑΙ και ξέρετε πόσες δεις είναι γραμμένη; 
365 φορές...
Μια για κάθε μέρα
Εκείνος μας λέει συνεχώς: Αφού παιδί μου με θεωρείς Πατέρα και Δημιουργό θέλω να επενδύεις μόνο στη δίκη μου παρουσία στη ζωή σου, στην παντοδύναμη μου ασφάλεια και σιγουριά.
 Εσύ μόνο τις εντολές μου θα ακολουθείς και θα πράττεις το  ανθρωπίνως δυνατό κάθε μέρα χωρίς ανασφάλεια και άγχος, το αύριο άστο σε μένα

Και μαζευτήκαμε πολλοί, μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!



«Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
Και μαζευτήκαμε πολλοί, μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!..»
Αziz Νesin

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, σε νεαρή ηλικία στην Αλεξάνδρεια.


Ο Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός , σε νεαρή ηλικία στην Αλεξάνδρεια.

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

ΟΣΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ



2 Ιανουαρίου είναι η ημέρα γιορτής του Οσίου Γεννάδιου Κέρκυρας. Τελέστηκε Θεία Λειτουργία και αρτοκλασία στην Μονή της Παναγίας της Κασσωπίτρας στην Κέρκυρα.
Ο Όσιος Γεννάδιος γεννήθηκε στους Καλαρρύτες Ιωαννίνων το 1805. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Βασίλης του Αθανασίου.
Στην ηλικία των 15 χρόνων εγκατέλειψε την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στο χωριό της Κέρκυρας, Άνω Καρακιάνα όπου εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Ιερέας σε άγνωστη χρονολογία.
Επισήμους ιστορικάς αναφοράς διά το μοναστήρι έχομεν από το έτος 1706  και εξής. Κατά το έτος 1754  η ιδιοκτησία της Εκκλησίας μεταβιβάζεται είς τον ιερέα και νοτάριον Ιωάννην Κόσμον ή Κοσμάν Φίλιον, ευγενή, του οποίου η οικογένεια ανεγράφετο εις το LIBRO D’ ORO. 
Ο κληρονόμος του Αναστάσιος Φίλιος πωλεί τον ναόν το έτος 1820 εις τον Ιερομόναχον Νικόλαον Πατρίκιον του Σπυρίδωνος εκ Κεφαλληνίας. Ο ετεροθαλής αδελφός του τελευταίου Ηλίας, ο και κληρονόμος αυτού, το 1850 έδωκεν τον ναόν εις τον ευλαβή ιερομόναχον Γεννάδιον (κ.κ. Γεώργιον) Βασίλη του Αθανασίου, εις «εδαφονομήν παντοτεινήν» ύψους 20 βενετικών ταλήρων κατ’ έτος. Ο Θεοφόρος Γέρων Γεννάδιος οραματίζεται την δημιουργίαν γυναικείας Ιεράς Μονής.

Έν έτει 1856 αποκτά την πλήρη κυριότητα του ναού, καταβάλλων εις τους κληρονόμους του Ηλία Πατρικίου το ποσόν των 400 ταλήρων. Ακολούθως ούτος κτίζει το δυώροφον κοινοβιακόν κτίριον, περιμανδρώνει τον ιερόν χώρον, ανακαινίζει τον ιερόν ναόν, αφιερώνει αργυράς εικόνας και κανδήλας ως και μίαν περίχρυσον λειψανοδήκην, περιέχουσα λείψανα Αγίων Μαρτύρων και εγκαθιστά τριμελή γυναικείαν αδελφότητα. Ο θάνατος τον ευρίσκει ήρεμον και εξηγιασμένον το 1859  και εις ηλικίαν 54 μόλις ετών.

 Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Γενναδίου
ἦχος α'. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Καλαρρύτων τὸν γόνον, τῆς Κερκύρας τὸ κλέϊσμα, Μονῆς τῆς Κασσωπίτρας τὸν στύλον, μοναζουσῶν τὸν ὑπέρμαχον, βιώσαντα ἐν τήδε τῇ ζωῇ ὡς Ἄγγελος οὐράνιος Θεοῦ· διὸ ὑμνοῦμεν σε πιστῶς ἀπὸ καρδίας κράζοντες, πατῆρ ἡμῶν Γεννάδιε Ὅσιε, χαῖροις τῶν μοναστῶν ἡ καλλονή, χαῖροις ἱερέων καύχημα, χαῖροις πιστῶν ὁ ἀκέστωρ καὶ πρὸς Θεὸν νεοφανής, πρέσβυς ἀκοίμητος.

Μεγαλυνάριον
Χαῖροις τῆς Κερκύρας νέος φωστῆρ, Γεννάδιε Πάτερ ἀσθενούντων ὁ ἀρωγός, χαῖροις Κασσωπίτρας Μονῆς τῆς Παναγίας ὁ μέγας ἀντιλήπτωρ καὶ τῶν πιστῶν ἁπάντων προστάτης ἔνθερμος.

Και τούτο γιατί το κλειδί της ζωής του Παπαδιαμάντη είναι ο Χριστός...



Ο Κωστής Μπαστιάς στο δοκίμιό του “Παπαδιαμάντης”, εκδ. Ιωάννη Κ. Μπαστιά, Αθήνα, 1974:
  “Ο Παπαδιαμάντης γεννήθηκε φτωχός, έζησε φτωχός και πέθανε φτωχός. Τραγούδησε τους φτωχούς, και το έργο του στάθηκε το μεγάλο χρονικό της Ελληνικής φτωχολογιάς… Και άλλοι γεννηθήκανε, ζήσανε και πεθάνανε φτωχοί. Και τραγουδήσανε τους φτωχούς χωρίς να μοιάζουνε του Παπαδιαμάντη. Η πνευματική τους στάση ήτανε ριζικά αντίθετη με τη φτώχεια τους. Ήτανε φτωχοί, αλλά ζήσανε και πεθάνανε με τον καϋμό και τη λαχτάρα του πλούτου…
   Ο άνθρωπος που ζει με τον καϋμό του πλούτου δεν ξεχωρίζει σε τίποτα απ’ τον πλούσιο. Ο πλούτος είναι το ιδανικό του. Για το χρυσάφι χτυπά η καρδιά του… τίποτα δεν σημαίνει αν τέτοιοι άνθρωποι γράφουνε πλήθος ιστορίες για τους φτωχούς. Δε γράφουνε επειδή αγαπάνε τους φτωχούς, αλλά επειδή φτονούνε τους πλούσιους. Οι φτωχοί στα χέρια τους γίνουνται πέτρα για το ανάθεμα που βγαίνει από τα χείλη τους για κείνους που τους λογαριάζουνε αφορμή της αδικίας. Ο λόγος τους, η φωνή τους, δεν είναι τραγούδι, αλλά κατάρα και οργή.
   Η φτώχεια του Παπαδιαμάντη κι αρκετοί φτωχοί που κινούνται στο έργο του, δεν έχουν τίποτα κοινό μ’ αυτούς τους παραχαράκτες της φτώχειας. Ο Παπαδιαμάντης δεν πέθανε με τον καϋμό του πλούτου. Πέθανε ψέλνοντας, που σημαίνει δοξολογώντας. Τούτο φανερώνει πως ευχαριστούσε τον Πλάστη για όσα τούχε χαρίσει. Τον ευχαριστούσε που τον αξίωσε να γεννηθεί φτωχός, να ζήσει φτωχός και να πεθάνει φτωχός… Και τούτο γιατί το κλειδί της ζωής του Παπαδιαμάντη είναι ο Χριστός. Ο Χριστός γεννήθηκε φτωχός, έζησε φτωχός και πέθανε πάνω στο Σταυρό. Δε χωρούσε λοιπόν στο νου του πως ο άνθρωπος που έκλεισε στη καρδιά του τον Χριστό μπορεί να προσεύχεται στον Ουράνιο Πατέρα και να Του ζητά μια ζωή διαφορετική από κείνην που έζησε ο Μονογενής Υιός Του.”

O πατριάρχης Γεωργίας Εφραίμ Β΄ και ο Όσιος Γαβριήλ



  Για χρόνια ο πατριάρχης Γεωργίας Εφραίμ Β΄ του είχε επιβάλει ακοινωνησία (απαγόρευση να κοινωνήσει, δηλ. αφορισμό), υποκύπτοντας σε πιέσεις του καθεστώτος! Αυτό το διάστημα, που δεν είχε θέση σε κάποιο ναό, ο Άγιος έζησε ως ζητιάνος και με τα χρήματα που μάζευε ελεούσε τους φτωχούς. Ο πατριάρχης τού έλυσε τον αφορισμό λίγο πριν το θάνατό του (του πατριάρχη), το 1972.



 Όταν πέθανε, ο Άγιος πήρε τη φωτογραφία του (που την κατέβασαν από τη Θεολογική Σχολή, για να βάλουν τη φωτογραφία του νέου πατριάρχη) και την τοποθέτησε με σεβασμό στο κελί του.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,«Μια μεγάλη μουσική φύση»!



  Σαν σήμερα, στις 3 Ιανουαρίου 1911, απεβίωσε ο κορυφαίος της νεοελληνικής πεζογραφίας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. «Το άξιο αντίστοιχο του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού» στην πεζογραφία.
  Ανάμεσα στα πολλά υμνητικά για τον Σκιαθίτη «κοσμοκαλόγερο» ξεχωρίζει και η άποψη πως υπήρξε και «μια μεγάλη μουσική φύση» (Σπύρος Μελάς). Όχι όμως «στη γλώσσα του, στη φράση του, στα επίθετά του, στη διάρθρωση του λόγου του˙ ούτε στους τύπους, στα τοπία, στις εικόνες του» 
Η μουσική του Παπαδιαμάντη είναι «ολότελα εσωτερική, διαχύνεται στο έργο του και υπάρχει πέρα και πίσω από τα σημεία της γραφής του.» Και δεν είναι καθόλου εύκολο να καταλάβει κανείς αυτή τη μουσική καθώς «δεν τραγουδεί στη διαπασών .... Ωστόσο, στο αριστούργημά του, στο ανώτερο κι εξαίσιο δημιούργημά του, το «Μοιρολόγι της φώκιας», ο μουσικός, μ΄ όλη τη σουρντίνα, φανερώνεται ατόφιος. Είναι, βέβαια υπερβολή αυτό που είπε ο Ζαν Μωρέας, γι΄ αυτό το διήγημα, ότι είναι το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Δείχνει όμως το βαθύ κριτικό του νου, ότι το ξεχώρισε και τόβαλε πάνω απ΄ όλα τα δημιουργήματα του Παπαδιαμάντη και απ΄ όλα τα ρωμέϊκα.» (…) Όποιος διάβασε αυτό το αριστουργηματικό «Μοιρολόγι» σίγουρα θ΄ άκουσε και τις εξαίσιες «εσωτερικές μουσικές» του Παπαδιαμάντη!
Αιωνία του η μνήμη !

Τα χριστιανικά τέλη του κυρ-Αλεξάνδρου



  Πρίν 111 ἔτη κατά τήν 3ην Ἰανουαρίου τοῦ 1911, ὁ Κυρ-Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης μέσα στήν ἡσυχίαν τῆς προσευχῆς παρέδωσε τήν Ὁσία ψυχήν του εἰς χείρας τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ, τόν ὁποῖον «ἑνόσω» ζοῦσε καί ἀνέπνεε οὐδέποτε ἔπαψε νά ὑμνεῖ καί νά δοξάζει
O γνωστός οικονόμος της Σκιάθου αείμνηστος π. Γεώργιος Ρήγας σε επιστολή του προς τον εκδότη Ηλ. Δικαίο έγραψε για τα χριστιανικά τέλη του κυρ-Αλεξάνδρου τα παρακάτω που διεξάγονται, όταν ο συγγραφέας ζήτησε να προσέλθει ο ιερεὺς της Σκιάθου παπα-Ανδρέας Μπούρας και οι αδελφές του ζήτησαν να πάει μαζί στο σπίτι κι ο γιατρός. Διηγείται λοιπόν ο π. Γεώργιος Ρήγας :
«Ὁ Παπαδιαμάντης πρὸ πάντων ἦτο Χριστιανὸς καὶ χριστιανὸς εὐσεβής. Μόλις λοιπὸν εἶδε τὸν ἰατρὸν εἶπεν εἰς αὐτόν:
«Τί θέλεις σὺ ἐδῶ;»
«Ἦρθα νὰ σὲ δῶ» τοῦ λέγει ὁ ἰατρός.
«Νὰ ἡσυχάσης» τοῦ λέγει ὁ ἀσθενής, «ἐγὼ θὰ κάμω πρῶτα τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ ὕστερα νὰ῾ρθῆς ἐσύ»…
Μόνος του, ὀλίγας ὥρας πρὶν ἀποθάνη, ἔστειλε νὰ κληθῆ ὁ ἱερεὺς διὰ νὰ κοινωνήση. «Ξεύρεις! Μήπως ἀργότερα δὲν καταπίνω!» ἔλεγεν.
Ἦτο ἡ παραμονὴ τοῦ θανάτου του καὶ τότε του ἀπονεμήθηκε τὸ παράσημο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος. Τὴν ἑσπέραν τῆς 2ας Ἰανουαρίου 1911, παραμονὴν τοῦ θανάτου του, «ἀνάψτε ἕνα κηρί», εἶπε «φέρτε μου κι ἕνα ἐκκλησιαστικὸν βιβλίον». Τὸ κηρίο ἠνάφθη, ἐπρόκειτο δὲ νὰ ἔλθῃ καὶ τὸ βιβλίον, ἀλλὰ πάλιν ἀποκαμῶν ὁ Παπαδιαμάντης εἶπεν: «Ἀφῆστε τὸ βιβλίο. Ἀπόψε θὰ εἰπῶ ὅσα ἐνθυμοῦμαι ἀπ᾿ἔξω». Καὶ ἤρχισε ψάλλων τρεμουλιαστὰ «τὴν χεῖρα σου τὴν ἀψαμένην…»
«Τὴν χεῖρά σου τὴν ἁψαμένην, τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου.
μεθ᾽ ἧς καὶ δακτύλῳ αὐτόν, ἡμῖν καθυπέδειξας, ἔπαρον ὑπὲρ ἡμῶν, Βαπτιστά,
ὡς παρρησίαν ἔχων πολλήν· καὶ γὰρ μείζων τῶν Προφητῶν ἁπάντων, ὑπ᾽ αὐτοῦ μεμαρτύρησαι.Τοὺς ὀφθαλμούς σου πάλιν δέ, τοὺς τὸ Πανάγιον Πνεῦμα κατιδόντας,
ὡς ἐν εἴδει περιστερᾶς κατελθόν, ἀναπέτασον πρὸς αὐτὸν Βαπτιστά, ἵλεων ἡμῖν ἀπεργασάμενος.Καὶ δεῦρο στῆθι μεθ᾽ ἡμῶν.ἐπισφραγίζων τὸν ὕμνον, καὶ προεξάρχων τῆς πανηγύρεως».



Πόσα χειρότερα θά'ρθουν Θεέ μου, όσο δεν εννοούμε να καταλάβουμε, όσο δέν εννοούμε να αλλάξουμε.




 Aυτές τις "γιορτές", με την πλήρη απουσία απο τις εσωτερικές και εξωτερικές μας εκδηλώσεις, του μοναδικού εορτάζοντα, του Ιησού Χριστού, αναρωτιέμαι ποιοί γίναμε σήμερα, εμείς οι Έλληνες. Καί λυπάμαι, όπως ο Ιωάννης στην αποκάλυψη του,πού βλέποντας τα χάλια μας "έκλαιε πολύ".
  Αποστεωμένοι πνευματικά Έλληνες χωρίς την υποψία τής όντως ζωής, που πλάι μας " περνά και χάνεται". Έτοιμοι να γλεντήσουμε, να φάμε και να διασκεδάσουμε, ερήμην των καιρών, των ασθενειών, των θανάτων, των συμφορών, της αφόρητης δυστυχίας γύρω μας, λες και ζούμε σε άλλο καιρό, σε άλλη χώρα, σε διαφορετική ώρα, κοντά σε άλλους ανθρώπους.
"Δείχνουν νικητές κι` έναι νικημένοι,
δείχνουν ζωντανοί κι` είναι πεθαμένοι"

Ατέλειωτες ευχές, χιλιοακουσμένες και ποτέ πραγματοποιημένες,σ' έναν διαγωνισμό κακογουστιάς και μονότονης επαναλήψεως. Λόγια χωρίς κανένα απολύτως σκοπό
η στόχο.Και ούτε μια, αληθινή κουβέντα.
Αχ, ευλογημένη σωπή! Πόσα θάχες να μας μάθεις, αλλά και να μας πείς!
Πόσα χειρότερα θά'ρθουν Θεέ μου, όσο δεν εννοούμε να καταλάβουμε, όσο δέν εννοούμε να αλλάξουμε.
Τα αποζητάμε, τα προκαλούμε με την συμπεριφορά μας.
"Σε μια χώρα που γκρεμίζεται, σ' ένα αύριο που δεν χτίζεται να ξεχάσω γώ δεν γίνεται, το σημάδι Σου δεν σβύνεται."
Ζήτω λοιπόν, οι σημαδεμένοι της αλήθειας, του Χριστού,της Παναγίας, της Ελλάδας, της παλληκαριάς, της ευγένειας και της φιλοπατρίας!Έλληνες απ´ άκρη σ´ άκρη, 
που μπολιάσαμε τη γη στο χαμόγελο μας δάκρυ,στο μαρτύριο αντοχή.
Μία πίστη, μία γλώσσα, μιά λεβέντικη ψυχή
Αίμα, πόνος και θυσία, η δική μας η γιορτή
Η Ελλάδα ενωμένη, σαν αητός ψηλά πετά
κι είν´ γραμμένο στα φτερά της
"Χαίρε ώ χαίρε λευτεριά”!

Ο Ελύτης στο βιβλίο του “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη” γράφει...



 Ο Ελύτης στο βιβλίο του “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη” γράφει:
  “…Nα πού βρίσκεται η αληθινή μαγεία του Παπαδιαμάντη. Δε ζητά να τεντώσει τα νεύρα μας, να σείσει πύργους και να επικαλεστεί τέρατα. 
Οι νύχτες του, ελαφρές σαν το γιασεμί, ακόμη κι όταν περιέχουν τρικυμίες, πέφτουν επάνω στην ψυχή μας σαν μεγάλες πεταλούδες που αλλάζουν ολοένα θέση, αφήνοντας μια στιγμή να δούμε στα διάκενα τη χρυσή παραλία όπου θα μπορούσαμε να ‘χαμε περπατήσει χωρίς βάρος, χωρίς αμαρτία.
  Είναι εκεί που βρίσκεται το μεγάλο μυστικό, αυτό το “θα μπορούσαμε” είναι ο οίακας που δε γίνεται να γυρίσει, μόνο μας αφήνει με το χέρι μετέωρο ανάμεσα πίκρα και γοητεία, προσδοκώμενο και άφταστο.
 “Σα να ‘χανε ποτέ τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου”…

Είναι όλα θέμα χρόνου...

 


Ο Γιώργος Σεφέρης θυμάται μια επίσκεψή του στη Σκιάθο



Ο Γιώργος Σεφέρης θυμάται μια επίσκεψή του στη Σκιάθο, το 1930:
"Σπίτι του Παπαδιαμάντη''. Η γριά αδερφή του έκλαιγε καθώς μας μιλούσε γι’ αυτόν. Λιγνή, ψηλή, μελαχρινή, βυζαντινή ράτσα. 
 Το σπιτάκι καθαρό και ασπρισμένο, μια μεγαλωμένη φωτογραφία του Παπαδιαμάντη κρεμασμένη στον τοίχο στην κάμαρα όπου πέθανε. 
Από το παράθυρο ως το μικρό σκιαθίτικο τζάμι, ένα στρώμα κατάχαμα σκεπασμένο μ’ ένα κιλίμι. Εκεί πάνω ξεψύχησε (3 Ιανουαρίου), αφού ζήτησε να τον σηκώσουν και να τον καθίσουν κοντά στη φωτιά. Το μόνο βιβλίο του που είδα πάνω στο μικρό τραπέζι, μια φτηνή αγγλική έκδοση (Omnibus) του Σαίξπηρ.
 
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ “ΜΕΡΕΣ Α΄” Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022

Ιερομόναχος Θεόδουλος Κρασάκης,ένας χαρισματούχος πνευματικός φάρος της Β.Κέρκυρας



  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ ΚΡΑΣΑΚΗΣ εκ Βαλανειου, ο επονομαζομενος απο τον ευσεβή λαό Χαχαλης. Κτιτωρ της Ιερας Μονής ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΓΙΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ.
  Εκοιμηθη στις 3 Ιανουαρίου 1945 πλήρης ημερών για μισον αιώνα υπήρξε ο Χαρισματουχος Πνευματικός φάρος της βόρειας Κέρκυρας έχων το προορατικο και διορατικό χάρισμα.



 Επίσης παρείχε ιασεις σε ανίατες ασθένειες έχων το χάρισμα των ιαμάτων και εξέβαλε δαιμόνια απο ταλαιπωρούς ανθρώπους έχων το κατά των δαιμόνων χάρισμα.
 Υπάρχουν πολλες μαρτυρίες στο λαό για τον βίο την πολιτεία του και τα θαυματουργικα έργα του ώστε απο τον ευσεβή λαό να θεωρείται ένας σύγχρονος ΑΓΙΟΣ. 

 
Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα ανακηρυχτει και επίσημα Άγιος και θα γίνει η ανακομιδη των ιερών Λειψάνων του όπως είπε ο Άγιος Παΐσιος σε ανύποπτο χρόνο κατά την επίσκεψη του στη Μόνη.(σημ.Προσκυνητή:Γνωρίζω από τις μοναχές της Μονής του Αγίου Δημητρίου πως μόλις ο Άγιος Παίσιος μπήκε στην αυλή της μονής-όπου βρίσκεται και ο τάφος του γέροντος Θεοδούλου-πριν δει τον τάφο είπε ότι κάπου εδώ είναι θαμμένος ένας άγιος!)
Την ευχή του και τις πρεσβείες του να έχουμε ΑΜΉΝ.

Κάποτε συναντήθηκαν ο Αη-Βασίλης με τον Άγιο Βασίλειο.



Κάποτε συναντήθηκαν ο Αη-Βασίλης με τον Άγιο Βασίλειο. Χρειάστηκε να συστηθούν, γιατί ο ένας δεν αναγνώρισε τον άλλον…
   «Με συγχωρείς, αγαπητέ μου», είπε ο Αη-Βασίλης, «αλλά δεν έχω καθόλου χρόνο. Πάντα τρέχω να προλάβω – έχω καταντήσει κάτι σα ντελιβεράς. Δυσκολεύομαι πια να μπω στα σπίτια, αφού καταργήθηκαν οι καμινάδες, κι ούτε μου ανοίγουν την πόρτα, γιατί φοβούνται. Μα έχω βρει τη λύση: μπαίνω από τις τηλεοράσεις, που είναι πάντα ανοιχτές!».
   «Εγώ έχω πάντα χρόνο», έκανε ο Άγιος Βασίλειος, «και, παρότι πεζός, προλαβαίνω να πηγαίνω όπου με καλούν. Συνήθως με ζητούν άνθρωποι πεινασμένοι, πονεμένοι, παγωμένοι, απελπισμένοι. Γίνομαι γι’ αυτούς ψωμί, κουβέρτα, βάλσαμο, παρηγοριά».
«Δεν τους έχω δει ποτέ στον δρόμο μου», είπε απορημένος ο άλλος.
«Δεν είναι στο δρομολόγιό σου, γι’ αυτό», απάντησε ήρεμα ο Άγιος Βασίλειος.
«Πάντως, τα παιδιά χαίρονται με τα δώρα μου», απάντησε ο πρώτος.
«Είναι γιατί κάποιος τα πρόσεξε. Αλλά και πάλι χαίρονται μόνο για τον εαυτό τους και μόνο για λίγο! Το δικό μου δώρο, η βασιλόπιτα, είναι για πολλούς και είναι για να μοιράζεται. Δώρο που δεν μοιράζεται είναι δώρο άδωρο…».
Ο Αη-Βασίλης μαστίγωσε βιαστικά τα ελάφια του και πρόλαβε να πει ξεκινώντας: «Με συγχωρείς που δεν σου δίνω δώρο, αλλά είναι μετρημένα!».
«Δεν πειράζει, πάρε από τα δικά μου, που είναι αμέτρητα», είπε ο Άγιος Βασίλειος και άπλωσε το χέρι να του δώσει βασιλόπιτα, αλλά ο άλλος είχε ήδη γίνει καπνός…
Α.Μορ.
* Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2006, στο «Μηνιαίο [τότε] Έντυπο Εκκλησιαστικής Κοινότητας Αγ. Φιλίππου [Αθηνών]»

Νά παύσῃ, εὐχόμεθα, ὁ ὀλέθριος διαχωρισμός καί ἡ ἀνεπίτρεπτη ἀντιπαράθεσις καί ἐχθρική ἀντιμετώπισις ἐμβολιασμένων καί ἀνεμβολιάστων

ΕΠΙ Τῼ ΝΕῼ ΕΤΕΙ(ὑπ’ἀριθ. 206/2022)
Πρός Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν Χριστώνυμον Λαόν τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς
Μητροπόλεως Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν…ὁ τόν πάντα χρόνον τόν τεγεγονότα τόν τε ὄντα καί τόν ἐσόμενον πληρῶν, ὁ ἐν τῇἀφάτῳ Σου μακροθυμίᾳ καταξιώσας ἡμᾶς εἰς νέονἐνιαυτόν τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητός σου εἰσελθεῖν,
Aὐτός, Πανάγαθε Δέσποτα, τήν εἴσοδον ταύτην τῇ Θείᾳ Σου Χάριτι εὐλόγησον…»
(Εὐχή ἐπί τῷ νέῳ ἔτει).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.
Εὐλογημένος, εἰρηνικός, ὑγιεινός κατ’ ἄμφω καί ἀγλαόκαρποςὁ νέος ἐνιαυτός τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν.

Εἰσοδεύσαμεν μέ τήν Χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶνἸησοῦ Χριστοῦ εἰς τό νέον σωτήριον ἔτος 2022. Εὐλογητός ὁ Θεός!

Διαπύρως εὐχόμεθα ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν, Αὐτός ὁ ὁποῖος μέ τήν ἄφατονμακροθυμίαν Του μᾶς κατηξίωσε νά εἰσέλθωμεν εἰς τόν νέον χρόνον τοῦ πλούτου τῆςἀγαθότητός Του, νά εὐλογήσῃ τήν εἴσοδον αὐτήν μέ τήν Θείαν Του Χάριν.

Κάθε φορά ἡ ἀναμονή τοῦ νέου ἔτους μᾶς δημιουργεῖ καλές προσδοκίες, σκέψεις,ἐπιθυμίες, αἰσιοδοξίες, σχέδια, προγραμματισμούς, ὁραματισμούς καί χρυσές ἐλπίδες.Ἐπιθυμοῦμε πάντοτε τό καλύτερο, τό ἀνώτερο, τό τελειότερο, τό ἱερώτερο, τό πλέονθεοφιλές καί θεάρεστο. Ποθοῦμε τήν πρόοδο, τήν πνευματική ἄνοδο, τήν ἀπόκτησι τῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν καί τήν πραγμάτωσι τοῦ Θείου θελήματος εἰς τήν ζωήν μας.
«Νάζῶμεν βίον τέλειον, κατά τό Εὐαγγέλιον, μέ ἀγάπη, μέ εἰρήνη καί μέ τήν δικαιοσύνη», κατά τόν γνωστόν πρωτοχρονιάτικον ὕμνον.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνιστᾷ «ὅλα τά θέματα τῆς ζωῆς μας νά τάοἰκονομοῦμε, νά τά τακτοποιοῦμε εἰς τούς κατάλληλους καιρούς. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅμως,δέν ὑπέκειτο εἰς τήν ἀνάγκην τῶν καιρῶν. Αὐτός μάλιστα, εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖοςκαθώρισε τάξιν εἰς τούς καιρούς, ἀφοῦ εἶναι καί ὁ Δημιουργός των»(Ε.Π.Ε. 14, 86)·
«ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος καί τήν ζωήν ἡμῶν εἰς χεῖρας Αὐτοῦ διακρατῶν»(Εὐχή ἐπί τῷ νέῳ ἔτει).

Χριστός Ανέστη, χαρά μου!

Χριστός Ανέστη χαρά μου!

- Τι εννοείς δεν το λέμε τώρα;

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ το έλεγε κάθε μέρα! Χριστός Ανέστη, χαρά μου! Να γίνουμε επιτέλους Άνθρωποι..!

Διότι η λέξη «Άνθρωπος», προέρχεται από το «άνω θρώσκω», κοιτάζω προς τα άνω - ψηλά...
Ψυχανεμίζομαι τα αόρατα, αποζητώ Θεό, Τον Άχρονο και Αιώνιο, παλεύω να του Μοιάσω...
Αυτή την αλλαγή εύχομαι σε όλους μας. Να γίνουμε επιτέλους Άνθρωποι! Καλή χρονιά και ευλογημένη σε ολο τον κόσμο...

Κανείς μόνος, λοιπόν, ούτε στην άκρη της γης, κανείς μόνος!



 Μόνος δεν είναι κανείς.
    Συχνά- πυκνά, ειδικά αυτές τις μέρες, ακούμε για την περίφημη μελαγχολία των εορτών. Αναμνήσεις, ενθυμήσεις, κάποια τραπέζια οικογενειακά που έμειναν στο παρελθόν, άνθρωποι που έφυγαν δίχως επιστροφή, άλλοι που έφυγαν και δεν επιλέγουν να γυρίσουν στη ζωή μας, μια νότα χαμένης ξεγνοιασιάς, ψεύτικη κατά βάση και ιδιαιτέρως ωραιοποιημένη.
    Όλα αυτά όταν βρίσκεσαι σε τόπο μακρινό γίνονται εντονότερα. Όταν κανείς γύρω σου δε μιλά τη γλώσσα σου και δεν έχεις κοινό παρελθόν με κανέναν. Πέρυσι, τέτοια μέρα, έμπαινα στο ναό σχεδόν μόνος. Τελείωσα τη λειτουργία μόνος, μαγείρεψα μόνος, έφαγα μόνος, και ενώ μίλησα με ουκ ολίγους αδελφούς και φίλους ήμουν μόνος. 
  Σ' ένα μόλις χρόνο κάτι άλλαξε. Τα φώτα της εκκλησίας με περίμεναν ανοιχτά, μια γυναίκα άναβε το καντήλι, ένα παιδί έβαζε πλαστικές πρασινάδες στην εικόνα του Μ. Βασιλείου, δύο άνδρες μετέφεραν ρύζι και καζάνια, φώτα από μακρινές ανηφόρες πλησίαζαν-οι φακοί όσων έρχονταν από μακριά για τη λειτουργία- ιερείς κρατούσαν μικρά δώρα, μωρά γουργούριζαν στις αγκαλιές των μαμάδων. Οι ψάλτες ήρεμα απέδωσαν τους ύμνους, το τραπέζι στήθηκε και εγώ γέμισα αγκαλιές και φιλιά.
    Ένας χρόνος μόνο και η Αλήθεια Του μας έκανε Ένα. Όχι πολλούς. Μάλλον λίγους. Σίγουρα όμως οικογένεια! Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα ενός κοινού παρελθόντος με τα νέα μου παιδιά. Του χρόνου τέτοια μέρα θα θυμόμαστε το τραπέζι αυτό και θα γελάμε με το λίγο καμένο ρύζι, αν δεν το έχουμε κάψει εκ νέου. Του χρόνου ίσως να είμαστε περισσότεροι, ίσως λιγότεροι, σίγουρα όμως το ίδιο ευτυχείς.
Κανείς μόνος, λοιπόν, ούτε στην άκρη της γης, κανείς μόνος!

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Το φλουρί του φτωχού (Του Παύλου Νιρβάνα)



 Tο πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου έπεσε βγήκε μοιρασμένο. Ήταν αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή αγγλική λίρα.
Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά! O πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών σταμάτησε, σαν να θυμήθηκε κάτι.
– Ξεχάσαμε, το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε νά ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα κι ύστερα θ’ αρχίσω τα κομμάτια των παιδιών. Πρώτα ο φτωχός.
Κατέβασε το μαχαίρι και είπε:
– Tου φτωχού.
Έπειτα θα ερχόταν το δικό μου κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά. Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, το χρυσό φλουρί κύλησε στο τραπεζομάντιλο. Tο κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο κι ο πατέρας όλους μας.
– Ποιανού είναι τώρα το φλουρί; είπε η μητέρα μου. Tου φτωχού ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου.
H καημένη η μητέρα! Tο είχε καημό να πέσει σ’ εμένα.

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Το 2021 θα το θυμάμαι, για τα μαθήματα του



Το 2021 θα το θυμάμαι, για τα μαθήματα του:
1. Περπατάς έξω; Έχει ήλιο, αέρα, βροχή; Οδηγείς και ακούς μουσική; Να χαίρεσαι κάθε στιγμή. Είναι δώρο Θεού. Η επόμενη στιγμή δεν ξέρεις πώς θα είναι, σε τί κατάσταση θα σε φέρει και πώς θα αλλάξει τη ζωή σου.
2. Η αγάπη και η φροντίδα είναι μεγάλα ιατρικα. Δυστυχώς δεν γίνεται να συνταγογραφηθούν.
3. Το δωμάτιο ενός νοσοκομείου είναι Πανεπιστήμιο. Η ύλη της ασθενείας, δικής σου ή αγαπημένων, μάθημα ζωής. Βλέπεις τις συμπεριφορές των ανθρώπων (ασθενών, νοσοκόμων, ιατρών, επισκεπτών, τρίτων, του εαυτού σου) και σπουδάζεις τον άνθρωπο.
4. Τις στιγμές του κινδύνου (της μοναξιάς και αβεβαιότητας που ενέχει) τις νιώθεις σαν να έχει μια μεγάλη πληγή που αιμορραγεί το στομάχι σου. Εκείνες ακριβώς τις στιγμές αφήνεσαι στα χέρια του Θεού και λες "και αυτό θα περάσει". Με οποιονδήποτε τρόπο, πάντως, ναι, κάποτε θα περάσει.
5. "Έχει ο Θεός". Μεγάλη κουβέντα που έλεγαν οι παλιότεροι. Και στα πιο δύσκολα σε εκπλήσσει με τα θαύματα Του, αλλά και με τη δύναμη που σου δίνει.
6. Κάποια πολύ αρνητικά γεγονότα μπορεί να είναι συγκεκαλυμμένες ευλογίες. Να προλαμβάνουν και να προστατεύουν από χειρότερα. Γι'αυτό οι δυσκολίες χρειάζονται ελπίδα και πίστη, γιατί μετά από καιρό αντιλαμβάνεσαι το δώρο που σου ήλθε με πικρό τρόπο.
7. Οι δικοί μας που έχουν φύγει ψηλά μας ακούνε και βοηθάνε. Η αγάπη που είχαμε μαζί τους δεν χάθηκε. Απλά πονάει η απώλεια (για πάντα).
8. Όσοι μας αγαπάνε είναι δίπλα μας και το δείχνουν και στα χαρούμενα και στα

100 χρόνια από την τελευταία Πρωτοχρονιά στη Σμύρνη!



  Για τελευταία χρονιά η Σμύρνη της Ιωνίας- η Σμύρνη των Ελλήνων θα γιορτάσει την Πρωτοχρονιά. Θα υποδεχθεί το νέο έτος 1922 με χαρά και ελπίδα..!
Οι γιορτινές μέρες περνούσαν χαρούμενα καθώς δε έλειπε η καλή διάθεση από κανέναν. Στη Σμύρνη την παραμονή του Αγίου Βασιλείου έπρεπε όλοι να ετοιμαστούν για να καλοδεχτούν τον καινούριο χρόνο. Στην αλλαγή του χρόνου, μόλις ακούγονταν το δωδέκατο χτύπημα από τα καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής, αμέσως χτυπούσαν όλες μαζί οι καμπάνες των ορθοδόξων εκκλησιών και περιχώρων. Οι μπουρούδες όλων των βαποριών που τύχαινε να ήταν αραγμένα στο λιμάνι σφύριζαν καλωσορίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το νέο έτος. Τα πολεμικά πλοία έριχνα τους προβολείς τους στο μακρύ Και και έπειτα ψηλά στην πολιτεία της Σμύρνης από άκρη σε άκρη, μέχρι το βουνό Πάγο και το κάστρο του Μ. Αλέξανδρου.

 Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς οι νοικοκυρές μπαινόβγαιναν φουριόζες κι όλο μουρμούριζαν για τα παιδιά που μπερδεύονταν μέσα στα πόδια τους. Τα σπίτια λαμποκοπούσαν και μοσχοβολούσαν κανέλα και γαρίφαλο.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Όλα σβηστά εκτός από το κερί μου...


...Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Όλα σβηστά εκτός από το κερί μου. Το κοιτάζω και η σιωπηλή του φλόγα ηρεμεί το πνεύμα μου, η πλαστικότητά του μαλακώνει την ψυχή μου και η εξαέρωσή του μου θυμίζει το φθαρτό σαρκίο μου...

Αργύρη Παυλιώτη

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2021

Τώρα εξημερωμένοι και ανιάτως εξευρωπαϊσμένοι ανεχόμαστε τους καντιποτένιους να βλασφημούν την Θεοτόκο

 Στο ιστορικό του βιβλίο , «το χρονικό του Καρς», ο Χρήστος Σαμουηλίδης, Κιλκισιώτης συγγραφέας, περιγράφει τα πάθια, τους καημούς και τις σφαγές των Ελλήνων του Καυκάσου και την μετεγκατάστασής τους στην Ελλάδα, όσοι γλύτωσαν από τον αιμοσταγή Κεμάλ.
  Η σκηνή είναι από τον ερχομό των πλοίων για το «νόστιμον ήμαρ».
 «Εκείνη την στιγμή κατέφθασαν στο λιμάνι και δυο άνδρες του κλιμακίου της Μίσιας (=η ελληνική αποστολή που θα μετέφερε τους πρόσφυγες στην πατρίδα).
Ο ένας βλέποντας την κατάσταση εκνευρίστηκε τόσο πολύ ώστε άρχισε να βρίζει Χριστούς και Παναγίες.
  Μόλις τον άκουσαν οι πρόσφυγες που δεν ήταν συνηθισμένοι ούτε να λένε ούτε να ακούνε παρόμοιες βρισιές, έγιναν έξαλλοι και στράφηκαν εναντίον του υβριστή, παρ’ όλο που είδαν ότι ήταν υπερασπιστής τους. Τον άρπαξαν και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια».
(σελ. 249)
. Ήταν αληθινοί Έλληνες…
Τώρα εξημερωμένοι και ανιάτως εξευρωπαϊσμένοι ανεχόμαστε τους καντιποτένιους να βλασφημούν την Θεοτόκο.
(Δημ.Νατσιός)

Έχει «ἡ Παναγία ἀνάγκη τή δική μας ὑπεράσπιση;»



  Καί ἕνα ἀκόμη σχόλιο περί βλασφημίας, μιά πού ἔγραφα προχτές καί γιά κάποιους πού λένε ὅτι «ἡ Παναγία δέν ἔχει ἀνάγκη τή δική μας ὑπεράσπιση». Θα ἐπαναλάβω ὅτι προφανῶς καί δέν μᾶς ἔχει ἀνάγκη, ἀλλά τό θέμα εἶναι τί ἔχουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀνάγκη γιά τούς ἑαυτούς μας καί ποιό εἶναι τό δικό μας χρέος. Καί θά ξεκαθαρίσω καί κάτι ἀκόμη: δέν θά ἀντιδράσουμε ἀπλῶς καί μόνο ἀναλογιζόμενοι τό κρίμα πού παίρνουμε μή ἀντιδρώντας.
   Δεν εἶναι δηλαδή μόνο τό βάρος στήν ψυχή μας, οὔτε μονάχα τά μαῦρα σύννεφα πού φορτώνουμε ἀκόμη περισσότερο στόν ἤδη σκοτεινό πνευματικό οὐρανό τῆς πατρίδας μας (δεδομένου ὅτι ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν), προκαλώντας τήν ὁργή τοῦ Θεοῦ. Καλά καί θεμιτά εἶναι καί αὐτά, εἶναι ὅμως περισσότερο ἴδια τοῦ ὑπηρέτη, ὅχι τοῦ τέκνου. Καί ἐμεῖς δέν εἴμαστε ὑπηρέτες, ἀλλά παιδιά της.
  Καί τίποτε ἀπό αὐτά συνεπῶς νά μήν ὑπῆρχε, καί καμία ἀπολύτως συνέπεια πνευματική νά ἤμασταν σίγουροι πώς δέν θά ἔχουμε, καί πάλι θά ὀφείλαμε νά ἀντιδράσουμε ἔντονα σέ κάθε χυδαῖα ἐπίθεση ἀπέναντι στό ἄσπιλο πρόσωπο τῆς γλυκιᾶς μας Μάνας. 
 Ἀφοῦ αὐτό θά κάναμε καί γιά τή φυσική μας μάνα, πόσο μᾶλλον θά ἔπρεπε νά τό πράξουμε γιά τήν ἐν οὐρανοῖς, ἐκείνη πού μᾶς ἀγαπάει καί μᾶς προστατεύει νυχθημερόν ἀπείρως περισσότερο καί ἀπό τή φυσική. Νά τό πράξουμε, χωρίς ἀνταλλάγματα, ὑστεροβουλίες καί φόβους γιά κάποια μελλοντική ἄνωθεν τιμωρία. Ἀλλά ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τή μορφή της. Μόνο γιά τήν ἀγάπη της.

Πρωτ.Σπ.Βασιλάκος:AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ- «Γράμματα από την αγάπη»

                   
Πρωτ. π. Σπυρίδων Βασιλάκος: Οι επιστολές του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως
Μέσα από τις επιστολές αποκαλύπτεται η καθαρότητα της ψυχής του και η πνευματική του κατάσταση. Και ακόμα και μέσα από επιστολές που φαίνεται ότι αφορούν μικρά γεγονότα, αντιλαμβάνεται κανείς το μεγαλείο του αγίου.

Ομιλία με θέμα «Γράμματα από την αγάπη: Επιστολές Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως», πραγματοποίησε ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας και Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Βοιωτική Εκκλησία», στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου.
Της ομιλίας, που δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», προηγήθηκε Ιερά Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο τη Βηματάρισσα.
Η ομιλία μεταδόθηκε από το κανάλι του προγράμματος στο YouTube.



   Ο π. Σπυρίδων, παρουσίασε στην ομιλία του επιστολές του αγίου Νεκταρίου, μέσα από τις οποίες αποκαλύπτεται η καθαρότητα της ψυχής του και η πνευματική του κατάσταση. Και ακόμα και μέσα από επιστολές που φαίνεται ότι αφορούν μικρά γεγονότα, αντιλαμβάνεται κανείς το μεγαλείο του αγίου.

  Η πρώτη επιστολή του αγίου στην οποία αναφέρθηκε ο π. Σπυρίδων, απευθύνονταν στον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου. Αφορούσε το αίτημα ενός Αιγύπτιου μουσουλμάνου αμαξά, που είχε κληθεί από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας να παραχωρήσει τις άμαξες του, για την κηδεία ενός Ορθοδόξου Ιταλού και δεν είχε πληρωθεί, γιατί ο κληρικός που είχε αναλάβει την πληρωμή και ανήκε στην Μονή Σινά, είχε στο μεταξύ κοιμηθεί.
Ο άγιος, ακούγοντας τον πόνο αυτού του ανθρώπου, προσπαθεί γράφοντας επιστολές, να αποδοθεί στον άνθρωπο αυτόν, το ποσό που του ανήκε. Άκουσε την κραυγή και το παράπονο του και είδε τα δάκρυα του.

Εσένα έχω Πατέρα! Τι με νοιάζει;



Μπουρίνι θα ξεσπάσει; Ποιός ξέρει;
Μα ποιός μπορεί να πει για την αυγή,
σαν τις παρηγοριές θε να μου φέρνει;
Ας έρθει κι η βροχή και το χαλάζι,
κι ας σπάσουν οι ουρανοί μ' ορμή στη γη.
Εσένα έχω πατέρα! Τι με νοιάζει;

Γ. Βερίτης

Αναγραφή του ίδιου του Μάρκου Μπότσαρη σε ηλικία μόλις 13 ετών !



Η αναγραφή βρέθηκε σε εξώφυλλο Μηναιων της Παναγίας Τζουμέρκων .
( Το «Μηναίον» ήταν εκκλησιαστικό βιβλίο με τις Ακολουθίες των σταθερών εορτών για κάθε μήνα ) .

«κανο θιμιση όπου μπήκε το ασκέρι με συμπούπουλο κι' έκαμαν από τα ευγά του Σεπτεμβρίου έως [...]βρίου, ο θεός να κάμι τα δικά του διότι εσταβρόθηκε άδικαν από την μπίνα, κι ο θεός να τους βγάλι [...] έως χριστουγενον εξαποφάσεως
μαρκομπότζιαρις 1803 νοεμβρίου 3»

Καθίσταται πλέον σαφές ότι ο Μάκρος έμαθε τα ελληνικά από το σπίτι του από μικρή ηλικία και έτσι αποδεικνύεται ότι οι Σουλιώτες είχαν ως κύρια γλώσσα τα ελληνικά .
Επίσης στην αναγραφή φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Μάρκος ήταν γαλουχημένος με τις ιδέες της ορθόδοξης πίστης από πολύ μικρός και σε συνδυασμό με την αναφορά που είχε κάνει για «ελληνικό αίμα στις φλέβες»δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης για την ελληνική συνείδηση και παιδεία των Σουλιωτών. (Αυτό είναι σημαντικό γιατί συχνά αμφισβητείται από διάφορους παραχαράκτες ότι οι Αρβανίτες είχαν ελληνική συνείδηση πριν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους περιγράφοντάς την Επανάσταση του 21 ως πόλεμο απλά μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Έτσι καταρρίπτεται ένα ακόμη παραμύθι. Ο Μάρκος, οι Σουλιώτες και γενικά οι Αρβανίτες είχαν ελληνική συνείδηση από πάντα για τον απλούστατο λόγο ότι είναι Έλληνες.
ΠΗΓΗ


Αρχείο Εθνικού Ιστορικού Μουσείου ( ΕΙΜ 4541 )
Έκθεμα : Μουσείο αργυροτεχνίας Ιωαννίνων • Περιοδική έκθεση «Επανασυστασις 1821» , Πολιτιστικό ίδρυμα ομίλου Περαιώς ( ΠΙΟΠ ) και Εθνικού ιστορικού μουσείου ( ΕΙΜ )

Αν όμως, βρεις άλλον έναν σαν κι εσένα, τότε βρίσκεται ήδη όλος ο κόσμος παρών....



  Αν όλοι σ' εγκαταλείψουν κι αν μείνεις ολομόναχος, πέσε τότε κάτω στη γη και φίλησέ την και βρέξε την με τα δάκρυά σου και θα βγάλει η γη καρπό από τα δάκρυά σου, ακόμα κι αν κανείς δεν σε είδε και δεν σε άκουσε στη μοναξιά σου.
  Αν όμως, βρεις άλλον έναν σαν κι εσένα, τότε βρίσκεται ήδη όλος ο κόσμος παρών, όλος ο κόσμος της ζωντανής αγάπης! Αγκαλιάστε ο ένας τον άλλο με συγκίνηση και υμνήστε τον Κύριο, γιατί η αλήθεια Του εκπληρώθηκε, έστω και με σας τους δυο μονάχα.

Φ. Ντοστογιέφσκι - Από το βιβλίο "Αδελφοί Καραμάζωφ"

Εφύγαμεν από τον Θεό, αδελφοί μου

''Γιατί στην Ελλάδα μας τόση ανακατωσιά;Γιατί τόση αναστάτωση;
Γιατί το ξεχαρβάλωμα σε αυτόν τον τόπον, από τη μία άκρη στην άλλη;
Τι συμβαίνει;
Εφύγαμεν από τον Θεό, αδελφοί μου
Και όλα όσα υποφέρουμε αυτή τη στιγμή και όσα θα υποφέρουμε, αν δεν μετανοήσουμε, θα υποστούμε πολύ περισσότερα."

 π.Σάββας Αχιλλέως