Ο βίος της Αγίας Ξένιας της δια Χριστόν σαλής μέσα από 31 εικόνες

Διαβάστε τον βίο της Αγίας Ξένιας της δια Χριστόν σαλής (ΕΔΩ) και μετά δείτε τις υπέροχες εικόνες που σχετίζονται με τον θαυμαστό βίο της

Οι τρεις Αγίες Νεομάρτυρες Ευδοκία,Αικατερίνη και Μιλίτσα(+23 Ιανουαρίου 1938)

Η αγία νεομάρτυς μοναχή Ευδοκία (Kuzminova) γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου  1884 στην πόλη  Istra, επαρχία της Μόσχας.Πυροβολήθηκε Στις 23 Ιανουαρίου/ 5 Φεβρουαρίου 1938 και θάφτηκε στους ανώνυμους μαζικούς τάφους στη θέση  Butovo κοντά στη Μόσχα.

Η αγία νεομάρτυς Αικατερίνη (Τσερκάσοβα) γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1892 σε χωριό της περιοχής Kashino Volokolamsky, επαρχία της Μόσχας,Στις 26 Ιανουαρίου, η  NKVDστην περιοχή της Μόσχας, καταδίκασε την Αικατερίνη (Τσερκάσοβα)  σε θανατική ποινή. Την εκτέλεσαν τη νύχτα της 22ας προς 23η Ιανουαρίου 1938 στο Μπούτοβο.

Η αγία νεομάρτυς Μίλιτσα (Kuvshinov) γεννήθηκε 23 του Νοεμβρίου του 1891 σε χωριό της επαρχίας Ulinovka Kobelyanska της Πολτάβα Η Milica Kuvshinova πυροβολήθηκε στις 23 Ιανουαρίου5 Φεβρουαρίου 1938 και θάφτηκε σε έναν κοινό άγνωστο τάφο στην περιοχή Butovo κοντά στη Μόσχα.

Οι τρεις Αγίες Νεομάρτυρες Ευδοκία ,Αικατερίνη και Μιλίτσα,μαζί με τον νεομάρτυρα Σεραφείμ(Μπουλιάσε) που μαρτύρησαν για του Χριστού την πίστη την αγία

Με τίποτε ἀπό ὅ,τι ὑπάρχει στον κόσμο δεν μπορεί κανείς να συγκρίνη ἕναν πιστό φίλο

Μὲ τίποτε ἀπὸ ὅ,τι ὑπάρχει στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ συγκρίνη ἕναν πιστὸ φίλο,καὶ τὸ κάλλος του δὲν ἔχει ὅρια !

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

πηγή

Ακόμα και τα πνευματικά μπορούν να σε παγιδέψουν!

 

Γνωρίζει ο Θεός αυτά τα οποία έχεις ανάγκη και φροντίζει για σένα. Ο Θεός σε έφερε εκεί που σε έφερε, ο Θεός σε φωτίζει, σε καθοδηγεί. Γιατί λοιπόν πέφτεις σε μέριμνα ακόμα και στα πνευματικά ζητήματα;

 Ενώ δηλαδή νομίζεις ότι τάχα ασχολείσαι με πνευματικά θέματα και έχεις πνευματικά ενδιαφέροντα και έχεις πνευματικά ερωτήματα και έχεις πνευματικές απορίες και θέλεις να σου εξηγούν και θέλεις να σου πουν και να μάθεις, τελικά περιπλέκεσαι, τελικά μπαίνεις σε μέριμνα και σε φροντίδα.
Εγώ θα έλεγα και περισσότερο και από αυτό. Δεν είναι απλώς ότι μπαίνει κανείς σε κάποιες φροντίδες, αλλά παγιδεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, από τον εγωισμό του.

Ο άνθρωπος παιδεύεται συνέχεια από αυτήν την τάση που έχει, να θέλει να είναι κάτι. Και σε όποιο σκαλοπάτι κι αν βρεθεί πάλι εκεί ξαναγυρίζει.

 Ας πούμε, πρόκοψε κανείς κάπως πνευματικά και επομένως έχει επικοινωνία με πνευματικούς ανθρώπους και ρωτάει κτλ. Αλλά και εκεί πάλι θέλει να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι κάτι είναι. Γι’ αυτό και ασχολείται τόσο πολύ και απασχολείται μ ‘αυτά. Όχι από θείο ζήλο, αλλά από υπερηφάνεια.

 Παγιδεύεται από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, επείδη έμαθε τάχα πολλά, και το παίζει πλέον παράγων εκκλησιαστικός και αρχίζει να λέγει αδιακρίτος την άποψή του, να μιλά με θράσος, να πράττει αυτόβουλα και αλαζονικά. Παγιδεύεται μέσα στην φιλαυτία του και εκεί μέσα χάνει πλέον τον βαθύ νόημα των γνώσεων που έχει αποκομίσει από τους γέροντες που συζήτησε, τα βιβλία που διάβασε, τις απαντήσεις που έλαβε.

Ολά λοιπόν εκείνα τα πνευματικά ζητήματα που τον απασχολούσαν έχουν μπει πλέον στην άκρη και τώρα απλά τα χρησιμοποιεί για να δεσπόζει στο κέντρο η μέριμνα της ανάδειξης του «εγώ» του.

Aπό το βιβλίο: Αββάς Βαρσανούφιος -Ερμηνεία Πατερικών κειμένων- Πανόραμα Θεσσαλονίκης

poimin.gr

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΑΚΙ

Πίνακας της Olga Greceanu(1890-1978)-Η κυρία με το γαλάζιο κομποσχοίνι

Η εκκλησιά γεμάτη κόσμο μαυροφορεμένο.Πρόσωπα θλιμμένα,μάτιαδακρυσμένα.
Μπροστά μπροστά ακούγεται σπαρακτικό το μοιρολόι της μάνας.

Στο κέντρο ο φίλος μου νεκρός.Εμένα πάλι μου φαίνεται πως κοιμάται μακάρια.Έναν ύπνο βαθύ και μυστήριο.
Τον κοιτάζω και συγκλονίζομαι.Αδυνατώ να ξεχωρίσω τι στ'αλήθεια ζω και τι στις σκέψεις μου,στη φαντασία μου.
Αχ και να 'ταν ένα όνειρο κακό...

Ένα δάκρυ κυλά και σμίγει με τα δάκρυα των διπλανών μου.
Ένας άντρας γύρω στα σαράντα εκεί μπροστά στην Ωραία Πύλη
φαίνεται να συντονίζει την όλη δύσκολη κατασταση.
Τις επικηδείους,τα στεφάνια,που θα σταθεί ποιος...

Δέχεται συλλυπητήρια μ'ένα τρόπο αρχοντικό,λεβέντικο.
Η ματιά μου συνέχεια εστιάζει επάνω του.Κάτι με ελκύει
σε αυτό τον άνθρωπο.
Μέσα στο χαμό και τα συντρίμμια στέκεται θαρρετά.
Με αξιοπρέπεια και ήθος.

Η νεκρώσιμη ακολουθία τελειώνει.Ώρα για επικήδειους.Αυτός μπροστά στο μικρόφωνο με φωνή σπασμένη,
που όμως κάτι την κρατά να μη γίνει θρύψαλα.
Είναι ο αδερφός...

"Μπροστά στο αναπάντεχο,το απίστευτο υπάρχουν 2 δρόμοι:
Ή θα καταρρρεύσουμε ή θα συνεχίσουμε με πίστη τη ζωή μας
Εμείς πιστεύουμε στην ανάσταση και την αιώνια ζωή...Εδώ δεν είναι το τέλος μα η αρχή..."

Ένα ζεστό ρεύμα ελπίδας με διαπερνά.Μια χαρά μέσα στη λύπη μου.Θλίψη αλλά και πίστη.Δάκρυ αλλά και χαμόγελο κρυφό.
Της καρδιάς το μυστικό.
Περπατώ χαμένος ανάμεσα σε μαυροντυμενους αμίλητους ανθρώπους προς το κοιμητήριο.
Μένω κοκκαλωμένος στα όσα τραγικά μεγάλα συμβαίνουν και με υπερβαίνουν.

Τα φτυάρια πιάνουν δουλειά σ'ένα ρόλο άχαρο
μα και βαθιά φιλοσοφικό.Και κάθε φτυαριά,είναι μια δυνατή γροθιά στη ψευδαίσθηση της αθανασίας στον κόσμο αυτό τον ψεύτικο.
Το σώμα στο χώμα.Στο καλό φίλε,καλό ταξίδι...
Τα πόδια βαριά,η ψυχή ασήκωτη.
Πάμε για ένα καφεδάκι στην αίθουσα δίπλα στην εκκλησία.
Να αποδράσουν λίγο οι σκέψεις και τα συναισθήματα
απ'την καταιγίδα των γεγονότων.
Μια ρουφηξιά παρηγοριάς ο καφές μου.
Το βλέμμα μου πάλι τριγυρίζει.Ξάφνου συναντά ξανά τον αδερφό.
Βλέπω καλά;Παρηγορεί τους άλλους!Τους δίνει θάρρος κι ελπίδα.
Τους αγκαλιάζει στη σιωπή.
Κι εκεί ακριβώς βρίσκω τις απαντησεις που έψαχνα.
Πως μπορεί;Γιατί δεν καταρρέει κι ας σχιζεται η ψυχή του;

Να...εκεί χαμηλά.Στο δεξί του χέρι ένα μικρό γαλάζιο κομποσχοινάκι γυρίζει...
Οι μικρούτσικοι του κόμποι ξεπλέκουν τους κόμπους της καρδιάς.
Τον πόνο,την θλίψη,την απώλεια τα κάνει προσευχή.
Ελπίδα,πίστη,αγάπη,αγκαλιά.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με...
Και το γαλάζιο κομποσχοινάκι ενώνει τις ψυχές.
Ζώντων και κεκοιμημένων.Δίνει κουράγιο κι αντοχές
εκεί που όλα καταρρέουν.
Δίνει ζωή ακόμα και εκεί που ο θάνατος φαίνεται πως είναι νικητής.
Πλεγμένο με σταυρούς το γαλάζιο κομποσχοινάκι...
Σταυρούς που σε πάνε απ'το Γολγοθά στην Ανάσταση!

 13/12/17

Alexis Alexadrou

«Αἰσθάνομαι πόσο ἔντονα ἐργάζονται μυστικά για την καταστροφή τῆς Ἑλλάδος…»(Αγ.Πορφύριος)

«Αἰσθάνομαι πόσο ἔντονα ἐργάζονται μυστικά για την καταστροφή τῆς Ἑλλάδος…»

«Αρχίσανε απο την γλώσσα, οσο ξεπέφτει η γλώσσα, τόσο ξεπέφτει ο λαός...»

 Άγιος Πορφύριος 

(Το Σημειωματάριο ενός υποτακτικού 16/1/1982)

πηγή

Οι τρεις ιερείς εθνομάρτυρες από την Σκοπιά Φλωρινης

Δεν γνωρίζω άλλο χωριό που σε διάστημα 40 ετών να θρηνεί τρείς ιερείς θύματα της προσήλωσής τους στο έθνος και στην Εκκλησιαστική τάξη.

Ο παπα-Κωνσταντίνος και ο παπα-Αναστάσης εφονεύθησαν από την σχισματική Βουλγαρική Εξαρχεία στα σκληρά χρόνια του μακεδονικού αγώνα, για την εμμονή τους στην πατριαρχική κανονικότητα και στην τέλεση των ακολουθιών στα Ελληνικά.

Ο παπα-Δημήτριος, αδελφός του παπα-Κωνσταντίνου και φλογερός πατριώτης, στοχοποιήθηκε στην Κατοχή 41-44 από τις φιλογερμανικές ενδημούσες στην Φλώρινα Βουλγαρικές δυνάμεις, και απηγχονίσθη τον Αύγουστο του 1943 στην Κλαδοράχη μαζί με τα άλλα 14 θύματα της βαρβαρικής θηριωδίας.

ΠΗΓΗ

Μυρόβλησε η εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας στο Κίσιβο της Μολδαβίας

 Μυρόβλησε η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος στο Κίσιβο της Μολδαβίας.

  Η εικόνα βρισκέται για ολιγοήμερο προσκύνημα στην μονή και την έφεραν από το χωρίο Μπαϊτάλ που βρίσκεται στην Οδησσό της Ουκρανίας.

Εκεί βρίσκονταν κατά το 1700 ένα μοναστήρι με 300 περίπου μοναχούς,όταν λεηλατήθηκε από τους Τούρκους.

Την εικόνα την έκρυψαν οι μοναχοί και βρέθηκε μετά από 300 χρόνια στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στην Οδησσό.

  Η εικόνα επεστράφει στο Μπαϊτάλ το 2005 και έχουν καταγράφει πολλά θαύματα. 

Η εικόνα που μυροβλύζει στο 2¨35

Το γυναικείο μοναστήρι Ciuflea που τιμάται στην μνήμη του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος και βρίσκεται στο Κίσιβο της Μολδαβίας(Εδώ)

Επιμέλεια απόδοση στα ελληνικά π.Γεώργιος Κονισπολιάτης/proskynitis.blogspot

Τοιχογραφία του 1568 στο Άγιον Όρος χαρακτηρίζει τον Αλέξανδρο ως «βασιλέα των Ελλήνων»

Από την εφημερίδα «Καθημερινή». Η τοιχογραφία χρονολογείται από το 1568 και βρίσκεται στην Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους. Η Μονή Δοχειαρίου φαίνεται ότι ανάγεται στα πρώτα χρόνια του 11ου αιώνα.

Από τη μιά μεριά λέει «Βασιλεύς Ελλήνων Αλέξανδρος» και από την άλλη «Βασιλεύς Ρωμαίων Αύγουστος».

VatopaidiFriend: Είναι ξεκάθαρο ότι το «Έλληνες» εδώ αναφέρεται στον λαό και όχι στο ειδωλολατρικό θρήσκευμα, εφόσον για τον Αύγουστο, που και αυτός ήταν ειδωλολάτρης, λέει «Βασιλεύς Ρωμαίων». Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Αλέξανδρος που απεικονίζεται εδώ δεν είναι ο άσημος βυζαντινός αυτοκράτορας με αυτό το όνομα (912-913), γιατί τότε θα έλεγε «Βασιλεύς Ρωμαίων», μια και οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους λόγω της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινούπολης, και οι αυτοκράτορες λέγονταν «Βασιλείς Ρωμαίων». Εξάλλου αυτός δεν θα είχε καμμία θέση σε μια τέτοια τοιχογραφία. Εδώ απεικονίζεται ο Μέγας Αλέξανδρος της αρχαιότητας.

From greek newspaper ‘Kathimerini‘. The mural dates from 1568 and anyone can see it in Moni Docheiareiou in Mt. Athos. The monastery of Docheiareiou appears to date back to the early years of the eleventh century.

From one side it says ‘Alexander King of the Hellenes (that’s how you say «Greeks» in Greek)’ and from the other ‘Augustus King of the Romans’.

VatopaidiFriend: It is clear that «Hellenes» here refers to the ethnicity and not to the pagan religion, since for Augustus (Octavian), who was also a pagan, it says «King of the Romans». It is also clear that the Alexander who is depicted here is not the insignificant and obscure Byzantine emperor of the same name (912-913), because then it would say «King of the Romans», since the Byzantines called themselves «Romans» due to the New Rome – Constantinople, and the emperors were called «King of the Romans». Besides this one would have no place in such a mural. It is Alexander the Great of antiquity who is depicted here.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ ΛΟΥΚΑ-«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

«Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γαρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι» (Λουκᾶ 19, 5).
 Γεμάτη ἀπό ὀξύμωρα καί ἀντιφατικά σχήματα εἶναι ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε σήμερα. Ὁ κοντός ψηλώνει, ὁ ὑψηλός Θεός «κονταίνει» καί πάλι γιά τόν ἄνθρωπο, ὁ πλούσιος φτωχαίνει, ὁ ἁμαρτωλός δικαιώνεται, ὁ Ἀναμάρτητος «ἁμαρτάνει» κάνοντας παρέα μέ τούς χειρότερους, οἱ ἐνάρετοι σκανδαλίζονται, ὁ Μεγάλος Περαστικός τῆς Ἱεριχοῦς αὐτοπροσκαλεῖται σέ φαγητό, τά δεδομένα χάνονται καί καινούρια δεδομένα ξεπροβάλουν. 
Μέσα σ’ αὐτό τό κλίμα τῶν ἀνατροπῶν καί τῶν ἐκπλήξεων ὁ Κύριος ρίχνει ἕνα βλέμμα στόν ἀνεβασμένο στή συκομουριά Ζακχαῖο καί τοῦ φωνάζει ἐπιτακτικά: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι»

  Ἀπό ποῦ νά κατεβεῖ ὁ Ζακχαῖος; Ἀπό τό δέντρο πού χρησιμοποίησε, γιά νά πάρει τό ὕψος πού τοῦ ἔλειπε.Εἶχε πολλές ἐξωτερικές ἐλλείψεις ὁ ταλαίπωρος. Ἦταν κοντούλης καί αὐτό τοῦ δημιουργοῦσε πολλά ἐσωτερικά συμπλέγματα. Ἦταν ὅμως καί εὔστροφος. Μποροῦσε γρήγορα νά διαχειρίζεται καταστάσεις καί νά λύνει τά προβλήματά του. Τό αἴσθημα τῆς ἔλλειψης καί τοῦ κενοῦ, πού τοῦ δημιουργοῦσε τό μικρό του ὕψος, προσπάθησε νά τό καλύψει μέ τά λεφτά. Προσπάθησε νά ψηλώσει, νά γίνει σημαντικός μέ τή συγκέντρωση τοῦ χρήματος, ἀκόμη καί ἄν αὐτό προϋπέθετε ὅτι ἔπρεπε νά ἀδικήσει τούς ἄλλους. Ἀντί ὅμως νά γίνει σημαντικός, ἔγινε ἁπλῶς μόνον πλούσιος. Ἀνεβασμένος τώρα στή συκομουριά προσπαθεῖ νά δεῖ τό Χριστό. Τά δύο βλέμματα συναντιοῦνται. Τοῦ ἀνθρώπου πού ψάχνει τό Θεό καί τοῦ Θεοῦ πού ἀναζητάει τόν ἄνθρωπο. Αὐτή ἡ συνάντηση στίς ματιές εἶναι καθοριστική. Τόν καλεῖ ὁ Ἰησοῦς νά κατεβεῖ ἀπό τη συκομουριά, ἀλλά στήν πραγματικό- τητα τόν καλεῖ νά κάνει μία κάθοδο ἄλλου εἴδους.

 Τί εἶναι ἡ συκομουριά γιά τό Ζακχαῖο; Εἶναι ἕνα ἐργαλεῖο, ἕνα δεκανίκι, ἕνα βάθρο, πάνω στό ὁποῖο πατάει γιά νά πάρει ὕψος. Τό ὕψος πού κερδίζει, ὅμως, δέν εἶναι ἀληθινό, δέν εἶναι μόνιμο. Θά τό χά- σει, μόλις κατεβεῖ ἀπό τό δέντρο. Ὁ Κύριος, λοιπόν, καλεῖ τόν κατά βάθος ἀγαθό τοῦτο τελώνη νά κατεβεῖ ἀπό τό ψέμα του. Νά ἐγκαταλείψει τό ψεύτικο βάθρο καί νά σταθεῖ στό ἀληθινό του ὕψος, διότι τελικά αὐτό θά τόν βοηθήσει νά ψηλώσει ἀληθινά, νά γίνει ἕνας γίγαντας. Ἕνας γίγαντας τοῦ πνεύματος, πού θά μείνει αἰώνιο παράδειγμα γιά ὅλους τούς πιστούς στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Τόν καλεῖ νά κατεβεῖ ἀπό αὐτό πού σκέφτηκε καί νά σταθεῖ ὅπως εἶναι μπροστά στό Θεό, γιατί μόνον τότε μπορεῖ νά κερδίσει ὄχι τήν ἀπό μακριά θέα τοῦ Θεοῦ ἀλλά τόν ἴδιο τό Θεό. 
Ἡ συκομουριά ἀποκτάει ἕνα συμβολισμό πού μᾶς ἀφορᾶ ὅλους. Ὁ Κύριος περιέρχεται τούς δρόμους καί τά μονοπάτια τῆς ζωῆς μας καί μᾶς ψάχνει. Ὅταν συναντηθοῦμε, φωνάζει στόν καθένα μας: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι». 

Μᾶς καλεῖ νά κατεβοῦμε ἀπό τό ψέμα μας, ἀπό τά φτιαχτά δεδομένα μας, ἀπό τά βοηθήματα καί τά βάθρα πού δημιουργήσαμε, γιά νά καλύψουμε τά κενά καί τίς ἐλλείψεις πού μᾶς βασανίζουν. Ὁ Κύριος φωνάζει αὐτό τό «κατάβηθι» σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἀπό τήν Ὡραία Πύλη. Μᾶς κοιτάζει κατάματα καί μᾶς λέγει ἀπό ἀμέτρητη καί ἀπίστευτη ἀγάπη: «σήμερον ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δέν περιμένει νά Τόν προσκαλέσουμε. 
Αὐτοπροσκαλεῖται μέσα μας, γιά νά μᾶς χαρισθεῖ, νά μᾶς εὐλογήσει μέ τήν

Τότε η Εκκλησία και οι πνευματικοί της ευλογούσαν τ’ άρματα των αντρειωμένων…

 Στο εξαιρετικό βιβλίο «Γράμματα και Άρματα στον Άθωνα» του Αγιορείτη Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσόστομου γίνεται αναφορά στον Μακεδονομάχο, λεβέντη καπετάνιο Γ. Γιαγλή. Θεοσεβής και ευλαβέστατος ο ατρόμητος καπετάνιος, εξέφρασε την ύστατη επιθυμία του να καρεί μοναχός στο Άγιο Όρος, πράγμα που έγινε. 

Περιγράφει ο συγγραφέας την τελευταία εξομολόγηση του γέροντα καπετάνιου, μοναχού Γαβριήλ πλέον, στον συνονόματο πνευματικό του παπά-Γαβριήλ.
«Περίδακρυς και συντετριμμένος από μετάνοια τον παρακαλούσε: 

[Ο διάλογος δεν είναι… λογοτεχνικός. Είναι αληθινός και αυθεντικότατος. Τον απεκάλυψε-χρόνια αργότερα- ο Πνευματικός. Μου μεταφέρθηκε από μέλος της συνοδείας του (π.Μελέτιος)].

-Θέλω ν΄ακούσουνε τ΄αφτιά μου τη διαβεβαίωσί σου. Πνευματικέ, για ν΄αναθαρρήση και γλυκάνη η ψυχή μου από ελπίδα πως θα΄δώ πρόσωπο Θεού και Παράδεισο… Δεν σκότωνα για να σκοτώνω. Για την Πατρίδα και τ΄άγια της τόκανα. Με βαραίνει όμως και με πονάει, που στα γιουρούσια, στις μάχες και στο να προστατευθώ και προστατέψω, έκανα έτσι, που «χάθηκαν» κι΄ «άφταιγοι». Τα ξέρεις όλα. Σκληρός ο πόλεμος. Σου «πετρώνει» την καρδιά, σου «θολώνει το μάτι». Είχα, βλέπεις, στο λαιμό μου και την υπακοή μου και ένα σωρό παλικάρια. Αλλά για όλους και τα όλα ήμουν υπεύθυνος εγώ. Πες μου ο Θεός θα με σχωρέση;…
-Ο Χριστός σ΄έχει ήδη σχωρεμένο και μάλιστα τώρα, που στα χέρια σου δεν κρατάς πιστόλι, αλλά τούτο το περίστροφο (κομποσχοίνι), που σώζει. Και για τους «άφταιγους» σε σχωρνάει ο Θεός, γιατί βλέπει τα δάκρυα και τον πόνο της καρδιάς σου. Όσο για τα άλλα σου… άξιος ο μισθός σου γιατί αν δεν ήσουν σύ, η Μακεδονία μας σήμερα θα ήταν Βουλγαρική κι οι συμπατριώτες μας βασανισμένοι, ξέκληροι, μακριά απ΄τις εκκλησίες στις οποίες βαπτίσθηκαν κι΄απ΄τα σπιτικά τους φευγάτοι. Δεν σκότωνες για να σκοτώνης. Επιδρομείς κυνηγούσες και σχέδια πονηρά ματαίωνες. Θεός σχωρές, άξιος ο μισθός σου…».

Τότε η Εκκλησία και οι πνευματικοί της ευλογούσαν τ’ άρματα των αντρειωμένων…
Τώρα…»φυγή εν όψει κινδύνου», από Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες μητροπόλεις, όπου θα γίνουν συλλαλητήρια.(απόσπασμα απο άρθρο του Δ.Νατσιού).

πηγή

Μέγας Ευθύμιος: Ο ήλιος της ερήμου

 

Αληθινά κράζει ο προφήτης: «Αγαλλιάσθω η έρημος και ανθήτω ως κρίνον». Με τη θρησκεία του Χριστού γεμίσανε οι ερημιές από αγίους ανθρώπους, από άνθη πνευματικά. «Και αντί της στιβής, αναβήσεται κυπάρισσος, αντί δε της κονίζης, αναβήσεται μυρσίνη». 

Και ο υμνωδόςγια τον καθένα απ αὐτούς τους αγγελικούς κατοίκους της ερήμου, που είχανε το δάκρυ καθημερινό, αλλά όχι το δάκρυ της απελπισίας,αλλά της κατανύξεως το «χαροποιόν δάκρυον» ψέλνει παθητικά: «Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Ευθύμιε πατήρ ημών όσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.»

 Ο άγιος Ευθύμιος ο Μέγας, που εορτάζει τη μνήμη του η Εκκλησία στις 20 του Ιανουαρίου, εστάθηκε ένας από τους φωστήρες της ασκητικής πολιτείας. Γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας στα 377 . Αληθινά εκ κοιλίας μητρός ήτανε αγιασμένος, γιατί αφοσιώθηκε στο Θεό απότριών χρονών παιδί. Ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης, που μόνασε στο κοινόβιο του αγίου Ευθυμίου ύστερα από την κοίμηση του αγίου, γράφει πως από τα πρώτα χρόνια της ηλικίας του το στόμα του αενάως δοξολογούσε το Θεό, η χαρά του ήτανε να πηγαίνει στην εκκλησία και ναακούγει τα άγια γράμματα με φόβο και κατάνυξη. «Τον δε μεταξύ χρόνον, οίκοι εσχόλαζεν εν τε τη προσευχή και τη ψαλμωδία και ταις των θείων λόγων αναγνώσεσι, διανυκτερεύων τε και ημερεύων, ειδώς ότι ο μελετών εν νόμω Κυρίου ημέρας τε και νυκτός έσται ως και το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων, ο τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού».

 Σαν έγινε 29 χρονών, πήγε στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε τους αγίους Τόπους, έπειτα επισκέφθηκε τους πατέρας της ερήμου και τέλος κατοίκησε σ ἕνα σπήλαιο της λαύρας του Φαράν, κ ἐζοῦσε με τέλεια ακτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες για τη συντήρησή του. Εκεί κάθισε πέντε χρόνια, μ ἕναν άλλον ασκητή Θεόκτιστο. Μετά τα πέντε χρόνια πήγανε από το Φαράν και ήβρανε μέσα σ ἕνα ξεροπόταμο, που το λένε τώρα Ουάντι Δαμπόρ, ένα σπήλαιο απόγκρεμνο, κ ἐκεῖ κατοικήσανε. Με τον καιρό πληθύνανε οι αδελφοί, και στο τέλος κάνανε έναμοναστήρι κοινόβιο, το πρώτο που γίνηκε στην Παλαιστίνη, και μέσα σ αὐτὸ οι μοναχοί ζούσανε με άκραν αυστηρότητα. 

Ο μέγας Ευθύμιος,ο ηγούμενός του, έλεγε: «Οφείλει είναι ο μοναχός όλος οφθαλμός, πάντοθεν εαυτόν περισκέπην ακοίμητον έχων προς την αυτού φυλακήν το της ψυχής όμμα, ως εν μέσω παγίδων διοδεύων αεί». Από την αυστηρότητα του βίου κάποιοι μοναχοί απαυδήσανε και θέλανε να φύγουνε.«Τα κελλία στενά λίαν και απαραμύθητα ήσαν, ούτως αυτά του Μεγάλου Ευθυμίου κελεύσαντος».
Χρειάζεται πολύ χαρτί και μελάνι για να γράψει κανένας καταλεπτώς την πολιτεία του αγίου Ευθυμίου, τα λόγια του που σωθήκανε στο βίο του, τα θαύματά του και την κοίμησή του. Η αγιότητά του ακούσθηκε σ ὅλη τη χριστιανοσύνη.

Ψελλίσματα πόνου κεγχριαίου λευίτου

 Αρχιμ. Παϊσιος Σουλτανικάς 

Μόλις τελείωσα τον εσπερινό του Αγίου Μακαρίου.Ο αέρας έξω λυσσομανά από χθες.Το μικρό καλυβάκι μου αντιστέκεται σθεναρά, σε πείσμα του καιρού.Η μαντεμένια μασίνα σχεδόν κοκκινίζει από τα δυνατά ξύλα.Κάθομαι στο σκαμνάκι μου, απέναντι της σόμπας, και μονολογώ:
Εκτός απ’ τον αέρα, λυσσομανά και ο προδοτικός συρφερτός των ραγιαδιζόντων εθνομηδενιστών πολιτικάντηδων. Αυτών που δε ραγίζει η καρδιά τους ακούγοντας τις κραυγές από τα βασανιστήρια των Μακεδονομάχων αγωνιστών, των σφαζόμενων από τους κομιτατζήδες και τους δικούς μας προσκυνημένους.
Εκτός απ’ τον αέρα, λυσσομανά και η επιμονή των δηλώσεων του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας κ. Ιερωνύμου, ο οποίος δεν παραλείπει να επισημαίνει την εμπιστο-σύνη του προς τους, εκ του Συντάγματος, καθ' ύλην αρμόδιους, να χειριστούν τα εθνικά μας ζητήματα με αίσθημα ευθύνης. Και εκτός αυτού, λυσσομανά να υπογραμμίζει με πείσμα, ότι αυτή την ώρα δεν χρειάζονται συλλαλητήρια και φωνές, αλλά εθνική συναί-νεση, συνεννόηση και ομοψυχία. Με ποιους;;;
Εκτός απ’ τον αέρα, λυσσομανούν και ανθρωπάρια του πνεύματος και της κουλ-τούρας, που βλέπουν συμφωνία της λογικής «Πέντε πάνω, πέντε κάτω, δεν έγινε και τίποτα…»!

Όμως…
Εκτός από το καλυβάκι μου, αντιστέκεται και το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού, που αισθάνεται στην καρδιά του την αγωνία της Μακεδονίας.
Εκτός από το καλυβάκι μου, αντιστέκεται και το μεγαλύτερο μέρος των αδελφών μου κληρικών, που από φόβο όμως οι περισσότεροι, διστάζουν να μιλήσουν.

Κι έτσι…
Εκτός από τη σόμπα, κοκκινίζει κι η ψυχή μου που αναρωτιέται: «Που είναι η Μά-να μου Διοικούσα Εκκλησία, για να τραβήξει μπροστά και σε τούτο τον αγώνα, όπως έ-κανε αιώνες τώρα;»
Εκτός από τη σόμπα, κοκκινίζει κι η ψυχή μου που αναρωτιέται: «Που είναι μορ-φές, σαν των Ηρώων Μακεδονομάχων, να γιγαντώσουν το θάρρος των Ελλήνων;»
Εκτός απ’ τη σόμπα, κοκκινίζει κι η ψυχή μου που αναρωτιέται: «Που είναι μια φω-νή σαν εκείνη του μεγάλου Προέδρου Κωστή Στεφανόπουλου, να φωνάξει με στιβαρότητα προς πάσα κατεύθυνση, εντός και εκτός συνόρων: «Η Ελλάς δεν ζητεί από κανέναν να μεσολαβήσει υπέρ αυτής.
Επικαλείται απλώς το δίκαιον και τη νομιμότητα, διότι πιστεύει ότι βασικό στοιχείο του πολιτισμού μας, δεν είναι η στήριξη των πάσης φύσεως συμφερόντων μας, όσο η στήριξη της αλήθειας και της νομιμότητας»!
Πολλές φορές αυτές τις ημέρες, ένα δάκρυ έφυγε από τα μάτια μου, για την κατάντια μας!

Καημένη Μάνα μου, Ελλάς! Καημένη Μάνα μου, Μακεδονία! Να μας συγχωράς γιατί σε προδίδουμε καθημερινά με τη σιωπή μας.
Βλέποντας από το παράθυρο του κελιού μου, τις ψηλές βουνοπλαγιές του Χολομώ-ντα, ακούω τις φωνές των Ηρώων Μακεδονομάχων παππούδων μας που βροντοφωνά-ζουν: «Μη μας προδώσετε!!!»
Και μιά υπόσχεση βγαίνει από την καρδία μου: Κι ο τελευταίος ταπεινός λευίτης των χωριών της Μακεδονίας μας, θα κηρύττει πάντοτε «Χριστό και Ελλάδα».
Εις πείσμα των καιρών!

ΠΗΓΗ

Κυριακή ΙΕ'Λουκά-ΜΗ ΑΜΕΛΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΣΟΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΣ

 Έχουν εκλείψει οι χαρισματικοί άνθρωποι. Είναι πανθομολογούμενο αυτό σήμερα. Έχουν κυριαρχήσει οι διαχειριστές, αλλά και οι μέτριοι ή οι ατάλαντοι. Κι αυτό διότι χάρισμα θεωρείται μόνο ό,τι είναι ένα φυσικό προσόν, η ευφυΐα, η διορατικότητα, η τόλμη, η ικανότητα ελιγμών, η επικοινωνιακή και ρητορική δεινότητα, η ομορφιά, η καλοσύνη, ο δυναμισμός.

 Χάρισμα είναι το να είναι κάποιος ηγέτης, να μπορεί να συνεγείρει τα πλήθη ή να εμπνέει τους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν προς μία κατεύθυνση.
Χάρισμα είναι να είναι κάποιος επιδέξιος σε κάποια τέχνη. Κάποιοι αλλάζουν τον όρο «φύση» με τον όρο «Θεός» και μάλιστα κατηγορούν τον τελευταίο ότι έχει κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι αυτό διότι το χάρισμα από κάποιους ταυτίζεται με την κοινωνική κατάσταση του ανθρώπου, την ευγενική του καταγωγή, τον πλούτο, την δόξα, την δυνατότητα να εξαγοράζει την υποστήριξη των άλλων ή να κερδίζει τις επευφημίες τους όχι κατ’ ανάγκην επειδή το αξίζει, αλλά επειδή φαντάζει δυνατός.
Το χάρισμα έχει ταυτιστεί με την έννοια της δύναμης, με την εξουσία που μπορεί να ασκήσει πάνω στους ανθρώπους, είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά, είτε προσωπικά. Χάρισμα είναι η γοητεία, η μαγεία που προκαλεί με την παρουσία του κάποιος. Και η γοητεία λειτουργεί εξουσιαστικά. Υποτάσσει τον άλλο στην ικανότητα αυτού που έχει το χάρισμα και του βάζει όρια στην ελευθερία του. Ενίοτε μπορεί και να του την στερεί.
Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στον μαθητή του Τιμόθεο, του προτείνει: «Μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος» (Α’ Τιμ. 4, 14). 

Ο Παύλος αναφέρεται σε ένα χάρισμα το οποίο δεν είναι κατόρθωμα του ανθρώπου, ούτε του έχει δοθεί από τη φύση. Είναι ένα χάρισμα το οποίο έχει λάβει τη στιγμή που η Εκκλησία του εμπιστεύθηκε κι αυτό το χάρισμα είναι η ιερωσύνη, η δυνατότητα δηλαδή να προσφέρει τον εαυτό του και τον κόσμο στο Θεό, όπως επίσης και να μοιράζεται τη σχέση του με το Θεό με τους συνανθρώπους του. Και αυτό το χάρισμα χρειάζεται καλλιέργεια και όχι αμέλεια. Χρειάζεται συνέχεια και όχι διακοπή. Χρειάζεται εργασία και όχι επανάπαυση. Γιατί το χάρισμα εκτός από ευλογία, είναι και σταυρός.

Ο Παύλος μιλά για τους τρόπους με τους οποίους το χάρισμα που έλαβε ο

Μπροστά στην ώρα του θανάτου...

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πρόσφατα ρώτησα έναν υγιή ηλικιωμένο, τι θα ήθελε περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο από το Θεό. Βάζοντας το χέρι στο στήθος, μου απάντησε:
-Το θάνατο και μόνο το θάνατο!
-Και πιστεύεις στη ζωή μετά το θάνατο;
-Ακριβώς επειδή το πιστεύω, επιθυμώ όσο πιο σύντομα το θάνατο, είπε ο γέρων.

 Οι άπιστοι τρέμουν το θάνατο, επειδή ισχυρίζονται ότι ο θάνατος είναι η πλήρης εξαφάνιση της ζωής. Πολλοί πιστοί πάλι, φοβούνται το θάνατο επειδή νομίζουν ότι δεν έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους στον κόσμο αυτό, δεν έβαλαν τα παιδιά τους σε μια σειρά, ή δεν αποτελείωσαν αυτό που έχουν ξεκινήσει.
Ακόμη και κάποιοι άγιοι άνθρωποι, φοβήθηκαν κατά την ώρα του θανάτου. Όταν οι Άγγελοι κατέβηκαν για να παραλάβουν τον Όσιο Σισώη, εκείνος ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν να τον αφήσουν λίγο ακόμη σ’ αυτή τη ζωή για να μετανοήσει και να προετοιμαστεί για την άλλη ζωή.

  Οι Άγιοι λοιπόν, δεν φοβόταν το θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά το θάνατο.
 Δίχως την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος γίνεται σκοινί γύρω από το λαιμό με το οποίο ο θάνατος έλκει τους καταδίκους στο λαρύγγι του. Η ζωή για τον άπιστο, δεν είναι άλλο από τον άνεμο του θανάτου, άνεμο που φυσά και καταρρίπτει την πεθαμένη του στάχτη και την απονεκρώνει. Αν ο άπιστος σκεφτόταν λογικά μέχρι τέλους, θα έπρεπε να ομολογήσει ότι ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι η μόνη του πίστη, η μόνη αιώνια δύναμη! Ο Θάνατος είναι ο μοναδικός Θεός.

 Για μας πάλι, τους χριστιανούς, ο θάνατος είναι η λήξη ενός σχολείου, το σήμα της απολύσεως μιας στρατιωτικής θητείας, η γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Ουσιαστικά, ο θάνατος καθαυτός, είναι γι’ αυτούς που πιστεύουν στο Χριστό ένα τίποτα. 
Εκείνος είπε στη Μάρθα: «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται…» (Ιω.11, 25-26). Ποιον θα πιστέψουμε αν όχι το Χριστό; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστέψεις ούτε και όταν σου λένε το όνομά τους, πολύ λιγότερο όταν λένε: θα σε πληρώσω αύριο και ακόμα πιο λίγο όταν μιλούν για πράγματα βαθιά και υψηλά.

Εκτός από τον Υιό του Θεού, κανείς δε γνωρίζει τίποτα, ούτε για το θάνατο, ούτε και για εκείνο που μας περιμένει μετά το θάνατο. Εκείνος τα γνώριζε και μας τα φανέρωσε και τα έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Ά Κορ. 15,54), κατά το λόγο του Αποστόλου. Τι έχουμε λοιπόν να φοβηθούμε απ’ αυτό που κατεπόθη από την ανάσταση του Χριστού; Δεν προσκολλάται ο φόβος του θανάτου πάνω σ’ εκείνους που είναι προσκολλημένοι στο Χριστό, τον Νικητή του θανάτου και Δωρεοδότη.
Όμως, παραμένει ένας φόβος συνειδητός και δικαιολογημένος. Είναι ο φόβος που ένοιωθαν ακόμα και οι ψυχές των Αγίων μπροστά στο θάνατο. Αυτό δεν είναι φόβος του θανάτου αλλά της μη προετοιμασίας για την αθάνατη ζωή, είναι φόβος εξαιτίας της ακαθαρσίας της ψυχής. Επειδή οι ακάθαρτοι δεν θα δουν το Θεό και την αληθινή ζωή στην Βασιλεία των Ουρανών.

Από το βιβλίο:"Εμπνευσμένα κείμενα Ορθοδόξου Πνευματικότητος" - Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

πηγή

Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας

Γνώρισα μια γιαγιά σοφή που μου είπε:
"Γιε μου, όταν ήμουν ακόμα νέα, ζητούσα επίμονα κάτι απ'τον Θεό. Το ζητούσα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ναι, δώδεκα! Όμως, Εκείνος ήξερε ότι δεν ήταν για το καλό μου.
Έτσι, δεν μου το'δωσε! Και μετά από δώδεκα χρόνια κατάλαβα το γιατί".
Το διανοείσαι;
Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να το αντιληφθεί... Δώδεκα χρόνια καθημερινής, έμπονης, καρδιακής προσευχής... Μοιάζει απίστευτο!
Και συνέχισε η γιαγιά λέγοντας:
"Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας.
Εγώ πλέον δε ζητάω.Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του και να μου δίνει τη δύναμη να το αντέχω.Αυτός είναι ο πιο ασφαλής δρόμος, γιε μου''.

Γιατί το ξέρω, το ξέρω ότι μ'αγαπάει..."

Γιατί προσευχόμαστε στραμμένοι προς ανατολάς;

 Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Α. Ἐπειδὴ ἔχουμε διπλὴ φύση, προσφέρουμε διπλὴ προσκύνηση

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (1) μᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν προσκυνοῦμε πρὸς ἀνατολὰς ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ φύσις μας εἶναι σύνθετος, δηλαδὴ ὁρατὴ καὶ ἀόρατος, νοητὴ καὶ αἰσθητή, προσφέρουμε στὸν Δημιουργὸ διπλὴ καὶ τὴν προσκύνησι: ἡ ψυχὴ εἶναι στραμμένη νοερὰ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα τὸ σῶμα προσκυνεῖ πρὸς ἀνατολάς.Αὐτὸς ὁ διπλὸς τρόπος, νοητὸς καὶ αἰσθητός, τῆς ἀναφορᾶς μας πρὸς τὸν Κύριο φαίνεται καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις: ψάλλουμε μὲ τὸν νοῦ μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὰ σωματικὰ χείλη μας· βαπτιζόμεθα καὶ στὸ ὕδωρ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δηλαδὴ ἐνούμεθα μὲ τὸν Κύριό μας μὲ δύο τρόπους: μετέχοντες στὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ στὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Β. Ὁ Χριστὸς μας ὀνομάζεται «Ἀνατολὴ»

Ὁ Κύριός μας καὶ Θεὸς μας εἶναι τὸ νοητὸ Φῶς: «ὁ Θεὸς φῶς ἐστιν» (2)· ἐπίσης εἶναι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (3)· εἶναι τὸ «φῶς τοῦ κόσμου» (4), τὸ «μέγα φῶς» (5) καὶ ἡ «Ἀνατολὴ» (6), ἡ ὁποία «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους» (6) καὶ μὲ τὴν Χάρι καὶ τὴν Ἀλήθειά Του ἐφώτισε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἦσαν καθήμενοι «ἐν σκότει» ἀγνωσίας, «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (5) τῆς ἁμαρτίας.

Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν πρέπει νὰ ἀφιερώνουμε στὸν Χριστό μας τὴν ἀνατολὴ γιὰ τὴν προσκύνησι, διότι τὸ κάθε τί ὡραῖο πρέπει νὰ τὸ ἀποδίδουμε στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν Ὁποῖο προέρχεται κάθε ἀγαθό.

Καὶ ὁ θεῖος Δαβὶδ λέγει: «Αἱ Βασιλεῖαι τῆς γῆς, ἄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς» (7), διότι ὁ Κύριος ἄρχισε τὰ ἔργα Του ἀπὸ δυσμῶν ἡλίου καὶ τελειώνει αὐτὰ «κατὰ ἀνατολάς», στὴν πηγὴν τοῦ φωτός· ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει: «ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολάς, ἔνθα τὸν ἄνθρωπον, ὅν ἐπλασεν, ἔθετο» (8) καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρέβη τὴν ἐντολή, ἐξωρίσθη «ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς» (9), δηλαδὴ στὰ δυτικά.

Γ. Ἀναζητοῦμε τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας πρὸς ἀνατολάς

Προσκυνοῦμε λοιπὸν τὸν Θεό, ἀναζητώντας τὴν ἀρχαία Πατρίδα μας καὶ ἀτενίζοντας

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας.

Άγ.Πορφύριος

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ' αυτά.

Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες, για να μην παίρνει είδηση το αντίθετο πνεύμα (δηλ. ο διάβολος) και σας βουτάει και σας καθηλώνει και σας βάζει στη στενοχώρια. Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια ν' απαλλαγείτε από αυτές. Ν' αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος.
Μη λέτε: «Τώρα θα σφιχτώ, θα κάνω προσευχή ν' αποκτήσω αγάπη, να γίνω καλός κ.λπ.». Δεν είναι καλό να σφίγγεσαι και να πλήττεις, για να γίνεις καλός. Έτσι θ' αντιδράσετε χειρότερα.

Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα και ελεύθερα. Ούτε να λέτε: «Θεέ μου, απάλλαξέ με απ' αυτό», παραδείγματος χάριν, τον θυμό, την λύπη. Δεν είναι καλό να προσευχόμαστε ή και να σκεπτόμαστε το συγκεκριμένο πάθος. κάτι γίνεται στην ψυχή μας και μπλεκόμαστε ακόμη περισσότερο. Ρίξου με ορμή, για να νικήσεις το πάθος και θα δεις τότε πως θα σ' αγκαλιάσει, θα σε σφίξει και δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτα.

Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας απ' τα μπερδέματα και τα πάθη.

Αυτό θα πει να 'ναι Άγιος κανείς: ν' απολαμβάνει χωρίς σταματημό, αιώνια, το φως του Θεού

Χορός Μαρτύρων, Μυστράς, Οδηγήτρια, 14ος αι.

 Όταν βλέπουμε τους Αγίους στους τοίχους και τις εικόνες, γύρω απ' το κεφάλι τους έχουνε αυτό που λέμε “φωτοστέφανο”, ένα φως δηλαδή που σημειώνεται και ξεχωριστούς τους κάνει: το φωτοστέφανο είναι η ένδειξη ότι το πρόσωπο που εικονίζεται είναι ένας Άγιος ή μια Αγία, ότι δεν ανήκει πια στον κόσμο τούτο από τον οποίον προήλθε κι ότι στον Χριστό ανήκει. 

Τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στις εικόνες οι Άγιοι στέφονταν από ένα χέρι, το χέρι του Θεού, που εμφανίζονταν στον ουρανό. Όσο περνούσε όμως ο καιρός και τα πάντα μες την Εκκλησία μεταμορφώνονταν σ' ένα ανοιχτό βιβλίο για τους ανθρώπους, ώστε να διδάσκονται και να μαθαίνουν την πίστη, οι Άγιοι εμφανίζονται με φωτοστέφανο, ακτινοβολώντας ένα φως το οποίο δεν είναι δικό τους. 

 Στη Δοξολογία λέμε προς τον Θεό: Ὅτι παρά σοί πηγή ζωῆς, ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς, που θα πει ότι Εσύ είσαι η πηγή της ζωής και στο φως Σου βλέπουμε το αληθινό φως.

Το φως απ' το φωτοστέφανο των Αγίων δεν είναι δικό τους. Το φως τους είναι το φως του Θεού που λάμπει στα Πρόσωπά τους. Αυτό θα πει να 'ναι Άγιος κανείς: ν' απολαμβάνει χωρίς σταματημό, αιώνια, το φως του Θεού. Το φως δε μπορεί να κρυφτεί ανεξάρτητα αν εμείς οι άνθρωποι δεν το αντέχουμε γιατί φανερώνει τις δικές μας ατέλειες. Καλόν αγώνα για το φωτοστέφανο ο καθένας μας ας έχει.

Ιάσονος ιερομοναχού

Από τις ανέπαφες συναλλαγές στις ανέπαφες καρδιές ...

Νικόλαος Ταμπουρέας 

Εκπαιδευτικός, παιδαγωγικός σύμβουλος

"Να το περάσω ανέπαφα;" ρώτησε η εργαζόμενη στο κατάστημα. Είναι εκεί που το μυαλό κάνει πίσω στις συλλογικές μνήμες των προγόνων.Εκεί,στη Σπιναλόγκα των λεπρών, που δεν τους ακουμπούσε κανείς.

Κάθε μια εβδομάδα ένας άνθρωπος, ο κυρ- Άγγελος, γυρνούσε τις κατοικίες των λεπρών και στο τσίγκινο τενεκεδάκι που υπήρχε μπροστά στα σπίτια τους, τους έριχνε λίγα νομίσματα από τους ελάχιστους εράνους που γίνονταν για τους απόκληρους της ζωής.

"Ανέπαφα,ε;"πρωτορώτησε μόλις μπήκε στη βάρκα για να λάβει τη διαβεβαίωση ότι μόνο ο ήχος του κέρματος θα ακουγόταν και ο λεπρός δε θα έπαιρνε τα χρήματα στο χέρι...
Πώς καταλήξαμε έτσι;
Από τις ανέπαφες συναλλαγές στις ανέπαφες καρδιές που ζητούν λίγη πραγματική αγάπη και επαφή στον αιώνα των πολλών υποσχέσεων και των ματωμένων ελπίδων. Θόλωσαν και οι σκιές μας ακόμα αλλά που να το πεις και ποιο ανίδρωτο αυτί να το ακούσει. Τα συναισθήματα δεν εκφράζονται, δεν μπορούν να εκφραστούν, αφού δε βιώνονται πρώτα μυστικά στο χώρο της καρδιάς.
Φουσκώνει ο εγωισμός, βλέπεις, και τα απλά τα κάνει δυσβάστακτα. Ας είναι... Η κοπέλα ακόμα κοιτούσε απορρημένη με το βλέμμα μιας υπομονετικής συγκατάβασης της στιγμής. Το ταξίδι της ψυχής, τελικά, δε γνωρίζει στιγμές και χρόνο.

πηγή/αντιγραφή

Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς

 ''Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα. Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή. 

Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.''

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157

πηγή

Ὁ Στάρετς Βασίλειος της σκήτεως Ποϊάνα Μάρουλουϊ, μέσα ἀπό τά μάτια τοῦ Ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

Ὁ στάρετς [1] Βασίλειος (Vasile de la Poiana Mărului) ἢ Βασίλειος ὁ Καρπάθιος , ὑπῆρξε μία ἀπό τίς διαπρεπέστερες ἀσκητικές φυσιογνωμίες τοῦ 18ου αἰώνα.

 Σύμφωνα μέ τόν Ρουμάνο ἀρχιμανδρίτη Ἰωαννίκιο Μπαλάν [2], γεννήθηκε τό ἔτος 1692 στήν Πολτάβα  τῆς Οὐκρανίας (Μικρᾶς Ρωσίας). Τήν ἐποχή πού ὁ ἐπιφανέστερος μαθητής του, ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ [3] μόναζε στίς Βλαχικές σκῆτες (1743-1746), τελοῦσε ἡγούμενος τῆς σκήτης Ποϊάνα Μάρουλουϊ (ρουμ. Poiana Mărului) τῆς Βλαχίας καί πνευματικός ὁδηγός καί "κοινός διδάσκαλος" ἕνδεκα πέριξ αὐτῆς σκήτεων, στά ρουμανικά ὄρη Μπουζάου (ρουμ. Buzău).

Νέος ἐκάρη μοναχός στήν σκήτη Νταλχαούτσι,τό ἔτος 1705 ἢ 1706, σέ ἡλικία περίπου δεκατεσσάρων (14) ἐτῶν, καί ἐπιδόθηκε σέ μεγάλους ἀσκητικούς ἀγῶνες. Χειροτονήθηκε ἱερεύς καί ἀνέλαβε ἡγούμενος τῆς σκήτεως τό ἔτος 1715 σέ ἡλικία εἴκοσι τριῶν (23) ἐτῶν.

 Σταδιακά συνάχθηκαν πλησίον του πλέον τῶν τεσσαράκοντα (40) μοναχῶν, τούς ὁποίους καθοδηγοῦσε μέ κεντρικούς ἄξονες τήν ὑπακοή, τήν ταπείνωση, τήν σιωπή καί τήν "εὐχή" τοῦ Ἰησοῦ. Ἔδινε βάση στήν τήρηση τοῦ νοῦ καί τῆς καρδίας καί τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν. Ἐπίσης ἐπέμενε στήν ἀνάγνωση τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀλλά καί τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν αὐθεντικῶν ἑρμηνευτῶν της. Στήν σκήτη τηροῦσαν τήν μονοφαγία καί τήν ἀποχή ἀπό τό κρέας, γιά τό ὁποῖο ὁ στάρετς ἔγραψε καί εἰδική πραγματεία, καθότι φαίνεται ὅτι τήν ἐποχή του πολλοί μοναχοί κρεοφαγοῦσαν. Προέτρεπε τούς μαθητές του, μετά ἀπό κατάλληλη προετοιμασία, στήν μετάληψη τῆς θείας Κοινωνίας μία φορά τήν ἑβδομάδα. Ἡγουμένευσε τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι περί τά εἲκοσι (20) ἔτη. 

Ἀνάμεσα στά ἔτη 1730-1733 ὁ στάρετς μεταβαίνει στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ μέ δώδεκα (12) μαθητές του, κατά τόν τύπο τοῦ ὁμίλου τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ εὐλογημένος Γέροντας Βασίλειος παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Κύριο στίς 25 Ἀπριλίου τοῦ 1767, σέ ἡλικία 75 ἐτῶν, στήν σκήτη Ποϊάνα Μάρουλουϊ. Τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας τόν κατέταξε στό ἁγιολόγιό του τό ἔτος 2003. Ἡ μνήμη του τελεῖται στίς 25 Ἀπριλίου.

Μέ βάση τίς σποραδικές πληροφορίες πού μᾶς δίνει ὁ ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ στήν αὐτοβιογραφία του, πληροφορούμαστε ὅτι ὁ στάρετς Βασίλειος μαζί μέ ὁμόψυχους ἀδελφούς ἀσκήτευαν στά ὅρια τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας μέχρι τήν ἐποχή πού ἀπαγορεύθηκε ἀπό τόν Μέγα Πέτρο νά ζοῦν οἱ μοναχοί στίς ἐρήμους. Τότε μαζί μέ τούς «ὑπόλοιπους ζηλωτές ἦλθαν στή χώρα τῆς Οὐγγροβλαχίας καί ἐγκαταστάθηκαν σέ μιά σκήτη πού λεγόταν Βάλεα Στιόπουλουϊ». Συνασκητές τοῦ στάρετς Βασιλείου, τούς ὁποίους μνημονεύει ὁ Ὅσιος, εἶναι οἱ ἑξῆς: Μιχαήλ[4], τῆς σκήτεως Νταλχαούτσι, Στέφανος [5] τῆς σκήτεως Βάλεα Στιόπουλουϊ, Ἰωάννης Κμήτα [6], τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου.

Ὁ ὅσιος Παΐσιος δέν κατάφερε νά ζήση στήν ὑπακοή τοῦ στάρετς Βασιλείου, ὅσο μόναζε στίς σκῆτες τῆς Βλαχίας, τά ἔτη 1743-1746. Δέχθηκε ὅμως ἀργότερα, τό ἔτος 1750, τήν ἐπίσκεψη τοῦ Βασιλείου, ἐνόσω αὐτός ἀσκοῦνταν στήν Καψάλα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἐκεῖ ἐκάρη μεγαλόσχημος ἀπό τά χέρια τοῦ στάρετς. 

 Ὁ ὅσιος Παΐσιος περιγράφει τήν πρώτη του συνάντηση μέ τόν Γέροντα Βασίλειο, στήν σκήτη Τραϊστένι),ὡς ἑξῆς: «Ὕστερα ἀπό λίγο καιρό ἦρθε ἐκεῖ νά ἐπισκεφθῆ τήν ἀδελφότητα ὁ μακαρίας μνήμης κοινός ὅλων διδάσκαλος καί ὁδηγός, ὁ πανοσιολογιότατος καί ἅγιος μεγαλόσχημος στάρετς Βασίλειος. (...) Ὁ θεοσεβής αὐτός ἄνδρας ὑπερεῖχε ἀπό ὅλους τούς ἄλλους στήν κατανόηση τῶν θείων Γραφῶν, τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, τήν πνευματική διάκριση, τήν τέλεια γνώση τῶν ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθή ἑρμηνεία τους κατά τόν Ζωναρᾶ, τόν Θεόδωρο Βαλσαμῶνα καί τίς λοιπές ἑρμηνεῖες. Ἡ φήμη γιά τήν διδασκαλία του καί τίς θεάρεστες ὁδηγίες του γιά τόν δρόμο τῆς σωτηρίας εἶχε διαδοθῆ παντοῦ. Ἐγώ ὅταν τόν εἶδα, δόξασα τόν Θεό ἀπό ὅλη μου τήν ψυχή, πού ἀξίωσε ἐμένα τόν ἀνάξιο νά ἀντικρύσω τέτοιον ἄνδρα, τόν ὁποῖο μέ ἀπερίγραπτη χαρά ὑποδέχθηκε ὁ προϊστάμενος μέ ὁλόκληρη τήν ἀδελφότητα, μ’ αὐτούς δέ καί