Μνήσθητι,Κύριε...

Από τη Θεία Λειτουργία του ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ἔτι σοῦ δεόμεθα· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῆς Ἁγίας σου Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης, καὶ εἰρήνευσον αὐτήν, ἣν περιεποιήσω τῷ τιμίῳ Αἵματι τοῦ Χριστοῦ σου, καὶ τὸν ἅγιον Οἶκον τοῦτον στερέωσον μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν τὰ Δῶρά σοι ταῦτα προσκομισάντων, καὶ ὑπὲρ ὧν, καὶ δι' ὧν, καὶ ἐφ' οἷς αὐτὰ προσεκόμισαν· 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν καρποφορούντων, καὶ καλλιεργούντων ἐν ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις καὶ μεμνημένων τῶν πενήτων. Ἄμειψαι αὐτούς τοῖς πλουσίοις σου καὶ ἐπουρανίοις χαρίσμασι, χάρισαι αὐτοῖς ἀντὶ τῶν ἐπιγείων, τὰ ἐπουράνια, ἀντὶ τῶν προσκαίρων, τὰ αἰώνια, ἀντὶ τῶν φθαρτῶν, τὰ ἄφθαρτα.

 Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν ἐρημίαις, καὶ ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις, καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 

Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐν παρθενίᾳ, καὶ εὐλαβείᾳ καὶ ἀσκήσει, καὶ σεμνῇ πολιτείᾳ διαγόντων.

 Μνήσθητι, Κύριε, πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας, οὓς ἐδικαίωσας βασιλεύειν ἐπὶ τῆς γῆς. Χάρισαι αὐτοῖς βαθεῖαν καὶ ἀναφαίρετον εἰρήνην, λάλησον εἰς τὴν καρδίαν αὐτῶν ἀγαθὰ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας σου καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, ἵνα ἐν τῇ γαλήνῃ αὐτῶν ἤρεμον καὶ ἡσύχιον βίον διάγωμεν, ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι. Τοὺς ἀγαθούς, ἐν τῇ ἀγαθότητί σου διατήρησον. Τοὺς πονηρούς, ἀγαθοὺς ποίησον ἐν τῇ χρηστότητί σου. 

Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, καὶ τῶν δι' εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων, καὶ ἐλέησον αὐτοὺς καὶ ἡμᾶς, κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου.Τὰ ταμεῖα αὐτῶν ἔμπλησον παντὸς ἀγαθοῦ, τὰς συζυγίας αὐτῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, τὰ νήπια ἔκθρεψον, τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον, τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησαι, τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε, καὶ σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ, καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ. 

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»
Η εξήγηση είναι έτοιμη και βαθιά βολική.
Μόνο που είναι λάθος.
Διότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι δείκτης αμορφωσιάς. Είναι δείκτης στέρησης. Και πιο συγκεκριμένα στέρησης του δικαιώματος σε ένα κοινό "ανήκειν".
Η λαϊκή προσέλευση δεν είναι πλάνη, είναι μήνυμα. Οι άνθρωποι που γεμίζουν τις αίθουσες δεν είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τη μυθοπλασία, την υπερβολή ή την απλοποίηση. Δεν πιστεύουν κατά γράμμα ό,τι βλέπουν.
Αναζητούν κάτι άλλο. Τη Σχέση.
Σχέση με το παρελθόν.
Σχέση με μια συλλογική αφήγηση.
Σχέση με μια ιστορία που να τους χωρά χωρίς να τους ζητά διαρκώς να απολογηθούν.
Η ιστορία, όταν απογυμνώνεται από συναίσθημα, τα σύμβολα και την ταύτιση, παύει να λειτουργεί ως ιστορία και μετατρέπεται σε κατηγορητήριο. Και τότε ο λαός δεν τη μαθαίνει, την αποφεύγει.

Το "προοδευταριό" ξέρει καλά να περιφρονεί τη λαϊκή μνήμη.
Ο σύγχρονος προοδευτικός λόγος, ιδίως στην ελληνική εκδοχή του, δεν περιορίστηκε στην κριτική της εθνικής αφήγησης. Προχώρησε σε κάτι βαθύτερο και πιο τοξικό. Απαξίωσε τη λαϊκή πρόσληψη της ιστορίας.

Σ κ ῦ λ α Βαβυλὼν τῆς Βασιλίδος Σιών

«...βασιλεῖς σὺν ἀστέρι ὁδηγῷ...» ~
ΤΟ 586 π.Χ. οι Βαβυλώνιοι κατέκτησαν τους Εβραίους, λεηλάτησαν τη χώρα τους, έκαψαν τον Ναό του Σολομώντα και οδήγησαν χιλιάδες Εβραίους στην αιχμαλωσία, παίρνοντας μαζί και αμέτρητα λάφυρα (γεγονός που σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορική τους μνήμη μέχρι και σήμερα).
🙠
Αλλά ο υμνογράφος των Χριστουγέννων βλέπει την ιστορία αυτή με ιδιαίτερο τρόπο. Μπορεί η Βαβυλώνα τότε να πήρε από τη Βασίλισσα Σιών λάφυρα («σκῦλα»), τώρα όμως που γεννιέται ο Χριστός, φέρνει πίσω στη Σιών από τη Βαβυλώνα θησαυρούς: τα δώρα των Μάγων. Τότε τα «σκῦλα» πάρθηκαν με πόλεμο («δορύκτητον ὄλβον»), τώρα οι θησαυροί πέμπονται με ειρήνη. Τότε τα λάφυρα έσερναν αλυσοδεμένοι αιχμάλωτοι, τώρα τα φέρνουν βασιλιάδες -έχοντας μάλιστα για οδηγό τους.... ένα αστέρι.
🙠
Το τροπάριο προέρχεται από τον κανόνα των Χριστουγέννων του Κοσμά του Μελωδού (η΄ ωδή). Ποίηση, με θαυμαστή πυκνότητα λόγου και συμμετρία σχημάτων.

Η Σφαγή των Νηπίων από τον Ηρώδη: Όταν ο άνθρωπος κατηγορεί τον Θεό για τα δικά του εγκλήματα

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αντί να φορτώνουμε στον Θεό τις θηριωδίες του ανθρώπου, ας ψάξουμε τους «Ηρώδηδες» που σκορπίζουν τον θάνατο ως την εποχή μας

  Ένας από τους πιο κλασσικούς εξυπνακισμούς που επιστρατεύουν ανέκαθεν οι θεομάχοι, αφορά το δραματικό ιστορικό γεγονός που η Εκκλησία μας μνημονεύει σήμερα, 29 Δεκεμβρίου. Τη σφαγή των 14.000 νηπίων από τον ημιπαράφρονα βασιλιά της Ιουδαίας, Ηρώδη τον Μέγα (73 – 4 π.Χ.), όπου το «μέγας» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μόνο αν ακολουθηθεί από τη λέξη «αντίχριστος».

 Βλέποντας τον Χριστό ως απειλή για την κληρονομική βασιλεία του, ο αιμοσταγής Ηρώδης έδωσε εντολή να φονευθούν όλα τα νήπια της Βηθλεέμ και των περιχώρων, από 2 ετών και κάτω.

 Όσοι ζητούν να επινοήσουν «αδικίες» του Θεού για να ανακουφίσουν τις δικές τους, διερωτώνται υποκριτικά γιατί επίτρεψε ο Χριστός να γίνει μια τέτοια ανήκουστη σφαγή «για χάρη του», ενώ ο ίδιος βγήκε θαυματουργικά αλώβητος. Τι Θεός είναι αυτός – λένε- που ανέχθηκε μια τέτοια θηριωδία για να επιβιώσει μόνο Εκείνος.

 Ο σκοτισμός του νου τους είναι τέτοιος που δεν τους επιτρέπει να δουν ότι το ερώτημα έχει νόημα μόνο αν αντιστραφεί: Τι ανθρωπότητα είναι αυτή που έφτασε να εξοντώσει 14.000 παιδάκια από δαιμονική λύσσα εναντίον του Χριστού; Αυτή είναι η ορθή προσέγγιση και όχι να παρουσιάζουμε τον διωκόμενο ως «θύτη». Τις κτηνωδίες των ανθρώπων, προσπαθούν κάποιοι να τις φορτώσουν στον Θεό, λες και ήταν Εκείνος που έδωσε εντολή για το μακελειό, λες και ήταν Εκείνος – ο πάμφτωχος – που θα απειλούσε τον θρόνο, λες και δεν είχε στείλει προφήτες για να προαναγγείλει τον σωτήριο ερχομό Του, λες και δεν είχε στείλει Νόμο και Γραφές για να τιθασεύσει την ανθρώπινη απληστία.

 Αυτές τις προφητείες πληροφορήθηκε ο Ηρώδης και αντί να αγαλλιάσει για το χαρμόσυνο μήνυμα, έτριξε τα δόντια από μίσος. Ενώ ο ανεξίκακος Χριστός ήρθε στον κόσμο για να ευεργετήσει, να θεραπεύσει, να συγχωρήσει, να ανοίξει τη θύρα της Βασιλείας Του, να καταργήσει τον Άδη, να αλυσοδέσει τον διάβολο, να θεμελιώσει Εκκλησία για τη σωτηρία αμέτρητων ανθρώπων. Ο Θεός έφερε Ευαγγέλιο στη Γη και ο άνθρωπος έφερε γοερό θρήνο μανάδων.

Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

«Το Βυζάντιο όπως το είδαν οι Άραβες»

 Υπάρχουν αυτοκρατορίες που δεν περιορίζονται μόνο στα σύνορά τους ή στις μάχες τους αλλά η δύναμή τους φαίνεται και στον τρόπο που τις βλέπουν οι άλλοι.

  Το Βυζάντιο ήταν αναμφίβολα μία τέτοια αυτοκρατορία. Στέκονταν αγέρωχο στην Κωνσταντινούπολη, φρουρώντας τη γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία, και ταυτόχρονα γοητεύοντας τους γείτονές του με την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την διοικητική του αρτιότητα και τη στρατηγική του ευφυΐα.

 Το βιβλίο «Το Βυζάντιο όπως το είδαν οι Άραβες» της Λιβανέζας Νάντιας Μαρίας Ελ Σέιχ, σε μετάφραση Νίκου Κελέρμενου, μας προσφέρει μία μοναδική ματιά σε αυτή την εικόνα, μέσα από τα μάτια εκείνων που δεν ήταν απλώς παρατηρητές, αλλά και ανταγωνιστές, συμμάχοι, και συχνά θαυμαστές,τους Άραβες.

Οι Αραβες συγγραφείς του 7ου έως 15ου αιώνα, μέσα από χρονογραφίες, γεωγραφικά έργα και θρησκευτικά κείμενα, καταγράφουν το Βυζάντιο με έναν συνδυασμό φόβου και θαυμασμού. Περιγράφουν τα πανίσχυρα τείχη της Κωνσταντινούπολης, που με τις θρυλικές τους πύλες και το ύψος τους θύμιζαν ότι οι Βυζαντινοί υπήρξαν πραγματικοί κυρίαρχοι του χώρου. Θαύμαζαν τους αυτοκρατορικούς θρόνους και την τελετουργική μεγαλοπρέπεια των Αυτοκρατόρων, που παρέπεμπε σε μια τάξη και έναν πολιτισμό ανώτερο από κάθε άλλο κράτος της εποχής. 

Στα μάτια των Αράβων, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν μόνο στρατιωτική δύναμη, αλλά και πολιτιστικό φαινόμενο η τέχνη, οι εκκλησίες, η διακόσμηση και οι ανακτορικές τελετές τους προκαλούσαν δέος.

Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης [1920]

Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης [1920]

πηγή

Η Ελληνική Λεγεώνα του Τσάρου Νικολάου Α’ – Ένας Ύμνος Θάρρους και Πίστης

Η Ελληνική Λεγεώνα στην Σεβαστούπολη (1855)

«Ἕλληνες! Σᾶς ἐνθυμίζω, ὅτα’ ἡμεῖς, οἱ ὀλίγοι ἐθελονταὶ ἀντιπροσωπεύομεν τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅλον τὸ Έλληνικόν ἔθνος ἐν μέσῳ ἐκατοντάδων χελιάδων ἀδελφῶν μας ρώσσων. Μὴ λησμονεῖτε, ὅτ´ εἴμεθα υἱοὶ τῶν ἐνδόξων πατέρων μας τῶν ὁποίων τὰ ἀνδραγαθήματα ἐπὶ τῆς παλιγεννεσίας τοῦ ἔθνους μας, ὴ Εὐρώπη καὶ ὅλος ὁ χριστιανικός κόσμος ἐθαύμασε. Μὴ λησμονεῖτε προσέτι, ὅτ’ οἱ πατέρας τῶν πατέρων μας εἰς τοῦτον τὸν τόπον ἔχυσαν, τὸ αἶμά των˙ καὶ ἡμεῖς, ἀπαιτεῖ ἡ τιμὴ τοῦ ἔθνους νὰ τοὺς μιμηθῶμεν. Ναὶ τοὺς μιμούμεθα καὶ κἄνεις δὲν ἐμπορεῖ νὰ μᾶς εἰπη ὄχι. Ναὶ ἡ μάχη τῆς Εὐπατορείας ἐδόξασε τὰ Ἑλληνικὰ ὅπλα· καὶ ἡ μάχη σήμερον, δὲν ἀμφιβάλλω, ὅτι θέλει τὰ δοξάσει ἐπίσης. Ζήτω ἡ Ἑλλὰς! Ζήτω ὁ κηδεμὼν τῆς ὀρθοδοξίας Αὐτοκράτωρ! Γενναῖοι ἐθελονταὶ ἡ πατρὶς μᾶς βλέπει! - ἐμπρὸς καὶ ὁ Θεὸς μεθ` ἡμῶν!!!».
~Λοχάγος Αριστείδης Χρυσοβέργης, Διοικητής Ελληνικής Λεγεώνας~

Στην αυγή του Κριμαϊκού Πολέμου, το 1853, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής συγκρούονταν για την τύχη της Ορθοδοξίας και την ισορροπία της Ευρώπης, μια μικρή αλλά ατρόμητη δύναμη Ελλήνων εθελοντών σηκώθηκε για να γράψει τη δική της ιστορία.

Ήταν η Ελληνική Λεγεώνα, σώμα περίπου 1200 ανδρών, που με το θάρρος, την πίστη και την αφοσίωσή τους στην Ορθοδοξία εντάχθηκαν στις ρωσικές δυνάμεις. Όχι με ξένες στολές, αλλά με τη φουστανέλα, το σύμβολο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι Έλληνες εθελοντές έφεραν την ιστορία και την παράδοση των προγόνων τους στο πεδίο της μάχης.

Το Κάθισμα του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορος στην Πάτμο-«Ποιός είναι ο μεγαλύτερος Άγιος;»

  Το τελευταίο χρονολογικά ερημητήριο της Πάτμου είναι το λεγόμενο «Κουβάρι». Βρίσκεται στα νότια του νησιού, δίπλα στο χείμαρρο Βρύχανας, στην παραλία, όπως μπαίνει κανείς στο λιμάνι του Σταυρού, κάτω από το βουνό Γένωπα και απέναντι από το Κάθισμα του Οσίου Χριστοδούλου, στις Αλυκές.

Η κορυφή του λόφου λέγεται «Κεφάλι του Γρύλλη». Στην κορυφή υπάρχει ένα σπήλαιο που εκεί παλιότερα ήταν ασκηταριό.

  Η ίδρυση του Καθίσματος οφείλεται στον Αδελφό της Μονής, τότε Πνευματικό Αρχιμ. Αμφιλόχιο Μακρή και νυν Όσιο Αμφιλόχιο.

Όταν ο Γέροντας ήταν ακόμη νεαρό καλογεροπαίδι και μαζί με τον μοναχό Αντύπα επισκέπτονταν τον μεγάλο άγιο ασκητή της Πάτμου π. Θεόκτιστο (εξ Αξαρίου Μ. Ασίας· 1822–1917) στη σπηλιά του Γένουπα όπου αυτός ασκήτευε τότε.
Κάποια μέρα, λόγου ελθόντος, τους ρώτησε ο ασκητής Θεόκτιστος: «Ποιος είναι ο μεγαλύτερος άγιος;». Κι εκείνοι απαντώντας τού ανέφεραν διάφορους αγίους που, κατά την κρίση τους, θά ’πρεπε να είναι οι μεγαλύτεροι. Ο ασκητής Θεόκτιστος τότε τους λέγει: «Όχι. Ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ είναι ο μεγαλύτερος, διότι αυτός ήταν ο προστάτης του Κυρίου και της Θεοτόκου!». Έπειτα απ’ αυτό το διάλογο ο Γέροντας Αμφιλόχιος, αποφάσισε, «όταν αξιωθώ να κτίσω μιαν εκκλησιά, θα την αφιερώσω στον άγιο Ιωσήφ!».

Κι όταν λοιπόν ήρθε ο καιρός να πραγματοποιήσει τ’ όνειρό του, αποφασίζει το κτίσιμό της. Προβληματιζόταν όμως σε ποια θέση να κτιστεί. Γι’ αυτό και συνέστησε στον μοναχό Νικηφόρο, του Κουβαριού, να το θέσει ιδιαίτερο αίτημα στην προσευχή του, για να τους φανερώσει ο Κύριος πού έπρεπε να κτιστεί ο ναός. Μια βραδιά, ενώ προσευχόταν ο Νικηφόρος, είδε ξαφνικά φως μέγα· βγαίνει έξω από το κελί του τρομαγμένος, μήπως έπιασε ο τόπος φωτιά και βλέπει στο χώρο, που κτίστηκε μετά το εκκλησάκι, φωτιά, χωρίς όμως να καίγεται τίποτε. Τότε φοβήθηκε, γιατί κατάλαβε ότι ήταν κάποιο υπερφυσικό σημείο. Το πρωί ανέφερε στον Γέροντα Αμφιλόχιο τι του συνέβη κι εκείνος του ζήτησε να μάθει τη θέση ακριβώς που είδε το φως και κατάλαβε, ότι εκεί ήταν θέλημα Θεού να κτιστεί η εκκλησούλα, όπου και τελικά κτίστηκε ο Άγιος Ιωσήφ…

Όταν οι οπαδοί του Εωσφορικού Διαφωτισμού ''έθαψαν'' μίαν άλλη ταινία..!

Για το τι συμβαινει αυτό με τον Καποδίστρια, θα σας το ξηγήσω τ' 'όνειρο με μια άλλη ταινία, το ''Νησί ''του Pavel Lungin, του 2006.
Το Ρωσικό αυτό αριστούργημα είχε αρχίσει να γινεται γνωστό πριν βγει στις αίθουσες. Μόνο που στις αίθουσες δεν βγηκε ΠΟΤΕ!
Προσπάθησε λοιπον ο εκδότης του περιοδικού ''Τρίτο Μάτι'', Παύλος Βουδούρης, να εξασφαλίσει την ταινία ώστε να μπει σαν ένθετο DVD σε καποιο τευχος. Έγραψε λοιπον στην Ρωσική εταιρεία παραγωγής, θεωρωντας πως δεν ειχε ενδιαφερθεί κανενας διανομέας στην Ελλαδα.
ΛΑΘΟΣ!
Πληροφορήθηκε, πως όντως ειχε ενδιαφερθει καποιος διανομέας ο οποίος εξασφάλισε και πλήρωσε για τα δικαιωματα της ταινιας. Προφανώς με σκοπό να την ΘΑΨΕΙ. Το ενδεχομενο να εφαγε πόρτα από αιθουσαρχες το βρισκω παντελως απίθανο.

Ο Χριστός είπε ότι με το μέτρο που μετράς τους άλλους θα μετρηθείς κι εσύ.

  Ο Χριστός είπε ότι με το μέτρο που μετράς τους άλλους θα μετρηθείς κι εσύ. Όποιος βάζει στο στόμα του τους άλλους και τους χλευάζει για υποκριτές θα κριθεί ως υποκριτής . Αυτό σημαίνει το ρήμα του Χριστού. 

 Επίσης όποιος καταδικάζει τους ενάρετους, τους ηθικούς και τους θρησκευόμενους, καλά θα κάνει να καλλιεργήσει ένα είδος αρετής, ηθους ή λατρείας, που να μπορεί να στηρίξει το οποιο προβάδισμα νομίζει ότι έχει στην κριτική και την κατάταξη των συνανθρώπων του. Αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω από ποια θέση μοιράζει ποιοτητες και βαθμίδες στους άλλους.Γεμίσαμε μικροθεούς και σουπερμαν. 

 Εν τέλει όποιος νομίζει ότι είναι καλούλης, εναλλακτικούλης και δίκαιος θα βρεθεί με το παλούκι στο μάτι ,ενω ψαχνει το σκουπιδακι στους άλλους. Και αυτό ο Χριστός το ειπε. 

Τέλος, δεν μπορείς να λες ότι αγαπας τον Χριστό αλλά όχι τους Χριστιανούς. Ζεις τεράστιο ψέμα. Και αυτό το είπε ο Χριστός. Όποιος αγαπάει τον Χριστο παιρνει πακετο και τους Χριστιανούς. Όπως είναι. Ατόφιους με ψεγάδια και πάθη.Αλλιώς ψευδεται και ζει απατηλές καταστάσεις.Και αυτό επίσης, ειναι λόγος του Χριστου

π.Παντελεήμων Κρούσκος/Facebook

Και ενα λαμπρό παράδειγμα σαν τον Κοντε Ιωάννη Καποδίστρια, τους ενοχλεί.

Όταν μου λένε για την "αρχαία Δημοκρατία" και την λαμπρότητα της, γνωρίζω αυτομάτως πως αναφέρονται στην Δημοκρατία της Αθηνας, παρ' όλο που υφίσταντο και "θυγατρικά πολιτειακά παραρτήματα" στον αρχαίο κόσμο.
Μιλάνε λοιπόν με έκσταση για ένα πολίτευμα που εχει μπει ως προμετωπίδα του υπερτρισχιλιετούς Ελληνισμού ενώ διήρκεσε μόνο περίπου... 170 χρόνια και με οχι σταθερή μορφη, καθώς υπέστη αλλαγές, από την θεμελίωσή του (Κλεισθένης 508 π.Χ.) ως την καταργησή του (Χαιρώνεια 338 π.Χ.).

Ένα πολίτευμα που συνδέθηκε (περιέργως όχι αρνητικά) με την μεγαλύτερη κλοπή σε συμμαχικό ταμείο σε όλη την ανθρώπινη ιστορία που με σχετικές αναγωγές υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια σημερινά λεφτά, για να δημιουργηθεί αυτό που περήφανα ονομάζουμε σήμερα "χρυσή εποχή" της κλασσικής Αθήνας.
Σημειωτέον, είναι πολύ βολικό για τους υποστηρικτές αυτού του πολιτεύματος πως η Κόρινθος που είχε ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ πολίτευμα και απείρου κάλλους μνημεία, πλουσιότερα, περισσότερα και εκτενέστερα από αυτά που χτιστηκαν στην Αθηνα (με την μπάζα από το συμμαχικό ταμείο), καταστράφηκε ολοσχερώς από τον αρχιβάρβαρο Ρωμαίο Λούκιο Μόμμιο και δεν έχουμε να θυμόμαστε αντίστοιχο και λαμπρότερο μεγαλείο από τον αρχαίο κόσμο.

Μιλώντας λοιπόν γι' αυτό το πολίτευμα, την Δημοκρατία, συνεχίζουμε να αγνοούμε επιδεικτικά, πως ο Στρατηγός Μιλτιάδης (ο νικητής Μαραθώνα) καταδικάστηκε σε βαρύ πρόστιμο 50 ταλάντων για δήθεν "απάτη του δήμου" μετά την αποτυχημένη εκστρατεία στην Πάρο (489 π.Χ.)και πέθανε λίγο αργότερα στη φυλακή έχοντας χρέος και θανάσιμα τραύματα από την εκστρατεία.

Ο Θεμιστοκλής (ο νικητής της Σαλαμίνας) εξοστρακίστηκε (~471 π.Χ.), αργότερα κατηγορήθηκε για προδοσία και εξορίστηκε οριστικά και πέθανε στην Περσία!!!
Ο Αριστείδης ο Δίκαιος... εξοστρακίστηκε (~482 π.Χ.), αλλά ευτυχώς επανήλθε αργότερα.

Ο Κίμων (γιος Μιλτιάδη, νικητής Ευρυμέδοντα), εξοστρακίστηκε (461 π.Χ.) λόγω δήθεν φιλολακωνικών τάσεων (δηλαδή ήταν πανελληνιστής και ήθελε να σταματήσει τον εμφύλιο σκοτωμό). Τον καταδίκασαν ερήμην, όταν εκείνος πολεμούσε για τον Ελληνισμό της Κύπρου και πέθανε πάνω στη μάχη.

Ο Ιερος Ναός ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ της Πεστας

Ο Ιερος Ναός ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ της Πεστας ( μετά ενώθηκε η Βούδα με την Πεστη με τη Γέφυρα ΣΙΝΑ)

Από το 1796 που Ιδρύθηκε Επίσημα η Κοινότητα των Γκραικων τε και Βλάχων της Περιοχής ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ.

Άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος.Ιεραπόστολος της Αφρικής.Αφιέρωμα

                        

Μια αληθινή συγκινητική ιστορία με αυτή την Ευχετήρια κάρτα του 1945.

Ο Αριστοτέλης Διαμαντίδης φτωχός μετανάστης στην Αμερική, με καταγωγή από το Δελβινάκι Ιωαννίνων, αγοράζει αυτή την όμορφη κάρτα από ένα Ελληνικό κατάστημα της Νέας Υόρκης και την στέλνει για Χριστουγεννιάτικες ευχές στο νέο ζεύγος, τον γαμπρό του Μανώλη Καλογεράκη και την κόρη του Μαρία, την οποία είχε να την δει δεκαπέντε χρόνια.

Μόλις την έλαβε ο γαμπρός του, του απαντά με μια επιστολή-έκπληξη και τον ενημερώνει ότι αυτή η γυναίκα που φαίνεται στην Ευχετήρια κάρτα με την Πωγωνίσια φορεσιά, είναι η κόρη του Μαρία Διαμαντίδη- Καλογεράκη!!!

( Από ανάρτηση της Άννας Μπούκα στην Ομάδα " Τα Γιάννενα μέσα στον Χρόνο").

Τί συγκινητικές αληθινές ιστορίες, τί πόνο και τί δάκρυα κρύβει τούτη η Ηπειρώτικη σκληρή γη μας, η καταδικασμένη να ξενιτεύει δεκαετίες ολόκληρες τους συζύγους και τους γιούς, για να ζήσει πίσω ή υπόλοιπη οικογένεια!!!

πηγή

Το συγκλονιστικό θαύμα με τα Αγία νήπια στην Ι.Μ Παύλου Αγίου Όρους.

Το θαύμα αυτό είναι μια από τις πιο συγκλονιστικές και σύγχρονες διηγήσεις του Αγίου Όρους, που συνδέεται με τη Μονή Αγίου Παύλου. Είναι μια ιστορία που φέρνει δέος, καθώς αφορά τη ζωντανή παρουσία των Αγίων Νηπίων (των 14.000 νηπίων που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη).

​Στη Μονή αυτή φυλάσσεται ένα τμήμα από τα Λείψανα των Αγίων Νηπίων. Η ιστορία λέει πως πριν από μερικές δεκαετίες, ένας μοναχός που είχε τη διακονία του εκκλησιαστικού (υπεύθυνος για τον ναό), βίωσε κάτι μοναδικό.

​Ήταν μια ήσυχη ώρα, όταν ο ναός ήταν άδειος από κόσμο. Ο μοναχός άκουσε ξαφνικά παιδικές φωνές, γέλια και ποδοβολητά, σαν να έτρεχαν μικρά παιδιά μέσα στο καθολικό της Μονής. 

Στην αρχή απόρησε, καθώς στο Άγιον Όρος απαγορεύεται η είσοδος σε παιδιά ασυνόδευτα.
​Όταν πλησίασε στο σημείο όπου φυλάσσονταν οι λειψανοθήκες, είδε το εξής θαυμαστό:​Η λειψανοθήκη των Αγίων Νηπίων ήταν ανοιχτή.
​Μέσα από τη λειψανοθήκη έβγαινε μια άρρητη ευωδία, που πλημμύρισε όλο τον ναό.
​Ο μοναχός ένιωσε μια απέραντη χαρά, αντιλαμβανόμενος ότι τα πνεύματα των νηπίων "έπαιζαν" και αγάλλονταν μέσα στον οίκο του Θεού.

πηγή

Nομίζω ότι το ξύπνημα του Καποδίστρια προς τους Έλληνες ήταν και η τελευταία μας ευκαιρία.

Vassilis Kostoulas

Επειδή τις τελευταίες ώρες στέλνετε πολλοί μηνύματα για τις δηλώσεις του Σμαραγδη περί ύπνωσης και περιμένετε απάντηση, για να μην τα γράφω ένα ένα, λίγες σκέψεις:
1. Φυσικά δεν επικροτώ, δεν ταιριάζει καν στα πιστέυω μου και στην ιδιοσυγκρασία μου, αλλά και δεν με αφορά. Δεν θα απολογηθεί κανείς στον Θεό παρά μόνο για τον εαυτό του. Δεν λέω ότι είναι λάθος όσοι επικρίνουν, αλλά ΔΕΝ είναι δίκαιοι.

2. Επειδή γινόμαστε καθημερινά δικαστές του άλλου και ΟΧΙ του εαυτού μας, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτός που γνωρίζει πολλά, περί Ορθοδοξίας στην προκειμένη περίπτωση, θα φάει και το περισσότερο ξύλο, γιατί ο Απ. Λουκάς είναι ξεκάθαρος: "... ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς·"

3. Ο σκηνοθέτης δεν βγήκε ποτέ να το παίξει Ορθόδοξος ή Χριστιανός ή καλός στα πνευματικά. Όπως αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος με τη δική του οπτική έτσι κι εκείνος. Το αν είναι στην αλήθεια ο Θεός ξέρει τι θα γίνει και μόνο Εκείνος.

4. Ξεχνάμε πολύ εύκολα ότι όταν ο Θεός διάλεξε τον Μέγα Κωνσταντίνο εκείνος ήταν ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΗΣ, και φυσικά εμείς σαν "καλοί Χριστιανοί" θα τον καταδικάζαμε.

5. Ξεχνάμε ότι ο Απόστολος Παύλος όταν διαλέχθηκε ήταν και μέγας πολέμιος των Χριστιανών αλλά ο πρωτομάρτυρας Στέφανος συγχωρούσε τους εκτελεστές του.

Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΩΝ

 https://ikee.lib.auth.gr/record/332893/files/GRI-2021-31430.pdf

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Γεώργιος Μπαμπινιώτης

 Με την ευκαιρία των εορτών θα ήταν, νομίζω, χρήσιμο να εξετάσουμε την προέλευση (ετυμολογία) των ονομάτων τους, αποκαλύπτοντας ενδιαφέρουσες γλωσσικές πτυχές.

Τα Χριστούγεννα εν πρώτοις είναι νεότερη λέξη που προήλθε από τη φράση Χριστού γέννα.. Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε ο λόγιος τύπος Χριστουγέννιοι ημέραι (πβ. αγγλ. Christmas days, γερμ. Weihnachtstage), που δεν επικράτησε. Αντίθετα προς την ελληνική λέξη Χριστούγεννα, οι αντίστοιχες ξένες ονομασίες δεν έχουν την ίδια ετυμολογική διαφάνεια. Το Christmas προήλθε από το Christ «Χριστός» + mass «εορτή – χριστιανική λειτουργία», σημαίνοντας «εορτή (αρχικά Θεία Λειτουργία) τού Χριστού». Το Noël τής Γαλλικής προήλθε από το λατινικό natalis (dies) «γενέθλια (ημέρα)». Τα γερμανικά Χριστούγεννα, η λέξη Weihnachten προήλθε από weich «άγιος» + Nacht «νύχτα», σημαίνοντας «Άγιες Νύχτες».

Μιλώντας για Χριστούγεννα, αναφερόμαστε κατά βάσιν στον Χριστό. Από πού, λοιπόν, το όνομα Χριστός; Για τον Έλληνα ομιλητή η λέξη συνδέεται προφανώς με το ρήμα χρίω. Χριστός είναι ο «κεχρισμένος», αυτός που φέρει το χρίσμα τού Σωτήρα. Η ελληνική αυτή λέξη χρησιμοποιήθηκε στην Καινή Διαθήκη, για να αποδώσει την εβραϊκή λέξη Mashiah, δηλαδή Μεσσίας. Παρεμφερούς σημασίας είναι και το όνομα Ιησούς.

Όταν η Αγάπη Νικά τις Πέτρες: Ένα Μήνυμα Πίστης για τη Γενιά που Αμφιβάλλει.

Σε έναν κόσμο που συχνά καμαρώνει για τη λογική του, αλλά ξεχνά την καρδιά του, η ζωή και το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος έρχονται σαν κραυγή και παρηγοριά μαζί. Κραυγή απέναντι στην αυτάρκεια του νου που απορρίπτει το μυστήριο του Θεού, και παρηγοριά για τον σύγχρονο άνθρωπο που, παρ’ όλη τη γνώση του, νιώθει άδειος, κουρασμένος, μόνος.

  Ο Άγιος Στέφανος δεν ήταν ένας άνθρωπος που πολέμησε με επιχειρήματα ψυχρά και ακονισμένα. Ήταν «πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου». Η αλήθεια του δεν γεννήθηκε σε εργαστήρια ιδεών, αλλά μέσα στην κοινωνία με τον Χριστό. Κι όμως, μίλησε με τόλμη. Όχι για να νικήσει τους άλλους, αλλά για να τους αγαπήσει μέχρι τέλους. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο της ζωής του: ότι η αγάπη του δεν σταμάτησε ούτε μπροστά στις πέτρες που τον χτυπούσαν.

  Σήμερα, πολλοί νέοι μεγαλώνουν μέσα σε έναν πολιτισμό που τους μαθαίνει να αμφισβητούν τα πάντα, εκτός από την αμφιβολία. Να πιστεύουν στη δύναμη του μυαλού τους, αλλά να ντρέπονται για την ανάγκη της ψυχής τους. Ο Άγιος Στέφανος στέκεται απέναντι σε αυτή τη λογικοκρατία όχι ως εχθρός της λογικής, αλλά ως μάρτυρας της υπέρβασής της. Μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο όταν εξηγεί τον κόσμο, αλλά όταν τον αγαπά.

"Ευλογημένε, για το Χριστό γίνονται όλα αυτά τα πράγματα...!''

  Όταν ήμουν νεότερος είχα πολύ σκεπτικισμό βλέποντας τον τρόπο που γιορτάζονται οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Και μπορώ να πω ότι, με την απειρία η οποία με χαρακτήριζε, κατέκρινα αυτά τα πράγματα. Έλεγα, αυτά είναι κοσμικά, δεν χρειάζονται. Γιατί γίνονται; Δεν προσφέρουν τίποτα, χάνουν το νόημα το πνευματικό και όλα αυτά τα οποία ακούμε συχνά να λέγονται.

 Κάποτε λοιπόν συνόδευσα ένα γεροντάκι από το Άγιο Όρος γιατί ήταν ανάγκη να επισκεφτεί το γιατρό. Και επειδή στο Άγιο Όρος τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αργότερα σε άλλη ημερομηνία λόγω του εορτολογίου, τύχαμε τις ημέρες των Χριστουγέννων να είμαστε στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις, στις μεγάλες οδούς Εγνατία, Τσιμισκή και άλλες γεμίζουν με χιλιάδες λάμπες, λαμπάκια που στολίζουν τους δρόμους. 

 Αυτός ο ασκητής, ο γεροντάκος -είχε χρόνια πολλά να βγει έξω στον κόσμο- το βράδυ περπατώντας είδε όλο εκείνο το υπερθέαμα με το φωτισμό και τα φώτα και τις λάμπες και άρχισε να κλαίει και να ευχαριστεί το Χριστό και να λέει: 

"Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για σένα που γίνονται!".

«Aνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως»

  Ἑορτάζοντες τὰ Χριστούγεννα, οὐσιαστικῶς ὁμολογοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸ μοναδικὸν ἀληθινὸν νόημα καὶ τὸν λόγον τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως, τῆς ἀνθρωπίνης αἰσθήσεως, τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. 

  Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς τοῦ Κυρίου Γεννήσεως «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως», τοῦ θείου νοήματος, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν κόσμον μέχρι τῶν περάτων του, καὶ ἀπεκάλυψεν εἰς ἡμᾶς τὸ αἰώνιον νόημα καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἀνθρώπου.

Ἅγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος», ἐκδ. «Ἀστήρ».

πηγή

Βλέπω βρέφος, καί ἀναγνωρίζω τόν Θεό μου...

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

«Ὅλα τὰ ἔθνη χειροκροτεῖστε»· ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, «ἐλᾶτε καὶ δέστε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»· κάθε τί πού ἀναπνέει ἂς αἰνέσει τὸν Κύριο»· «ὅλη ἡ γῆ ἂς προσκυνήσει»· 

κάθε γλώσσα ἂς τραγουδήσει· κάθε γλώσσα ἂς ψάλλει·

 κάθε γλώσσα ἂς δοξολογήσει παιδὶ-Θεόν, καὶ προαιώνιο· 

παιδὶ μικρὸ καὶ Πανάρχαιο· παιδὶ πού θηλάζει, καὶ δημιουργὸ τῶν ὅλων. 

Βλέπω βρέφος, καὶ ἀναγνωρίζω τὸν Θεό μου·

 βρέφος πού θηλάζει καὶ διατρέφει τὸν κόσμο·

 βρέφος πού κλαίει, καὶ χαρίζει στὸν κόσμο ζωὴ καὶ χαρὰ·

 βρέφος πού σπαργανώνεται, καὶ μὲ λυτρώνει ἀπὸ τὰ σπάργανα τῆς ἁμαρτίας· 

βρέφος στὴν ἀγκαλιά τῆς μητέρας, μὲ σάρκα πραγματικὰ μέ συνεχή παρουσία πάνω στὴ γῆ, καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα, πραγματικὰ καὶ συνεχῶς στοὺς οὐρανούς.

Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος;;;

Μιά φορά ταξίδευα ἀπό τήν Ἀθήνα γιά τήν Θεσσαλονίκη μέ τό τραῖνο. .Δίπλα μου συνταξίδευαν καί 2-3 φοιτήτριες..

Μέ ἐρώτησαν νά τούς ἐξηγήσω τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου...Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος...
-Ἀκοῦστε, βρέ παιδιά μου, τούς εἶπα... 

Βλέπετε τώρα πού ταξιδεύουμε ὁ ἥλιος ρίχνει τίς ἀκτῖνες του στήν γῆ.Μία δεσμίδα ἀπ᾿ αὐτές μπαίνουν μέσα στό βαγόνι μας ἀπό τό τζάμι. .Χρειάζεται νά σπάσουν τό τζάμι γιά νά μποῦν μέσα;
-Ὄχι, πάτερ, δέν σπάζουν τό τζάμι.
-Ἔε, ἔτσι ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Παναγίας μας..

Μπῆκε μέσα της τό πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἄφησε κατά τρόπο ἀνερμήνευτο ἔγκυον, χωρίς νά σπάσει τά δεσμά τῆς ἀειπαρθενίας της.

Ιερομόναχος Νικόλαος Γρηγοριάτης

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΩΡΑ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ;

Άδειος κι ορφανός ο κόσμος μας, όπως λέει το τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι. Κι εμείς γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Όχι από ανθρώπους, διότι κυριαρχεί ένας υπερπληθυσμός, αλλά από νόημα. Μοιάζει η Ευρώπη στην οποία ανήκουμε μια έρημη χώρα, όπως είχε προφητέψει ο σπουδαίος Νομπελίστας ποιητής T.S. Elliot. Έρημη από αγάπη, από πίστη στην ανάσταση, από έγνοια για τον συνάνθρωπο. 

Μπορεί να φορτώνεται η ψυχή μας από συναισθήματα, όταν βλέπουμε πόνο, δυστυχία, πόλεμο, θάνατο, αλλά όλα μετριούνται με βάση τις ιδέες, τις απόψεις και τα συμφέροντά μας. Δικαιολογημένος είναι ο πόλεμος όταν τον διεξάγουν αυτοί που υποστηρίζουμε. Η δυστυχία μάς προβληματίζει όταν έχει να κάνει με οικείους, όχι με ξένους. Και ένα αίσθημα μηδενισμού κυβερνά τον προοδευμένο άνθρωπο, αυτόν που έχει ορθολογικοποιήσει τον ουρανό, χωρίς όμως να μπορεί να ελπίσει σε μια ζωή στην οποία δεν είναι μόνο το εγώ που κυβερνά.

 Γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Τα έχουμε μετατρέψει σε γιορτή γέννας, παιδιών, δώρων, ξεκούρασης, φαγητού, ταξιδιών. Είναι η γιορτή στην οποία απλώς κρατάμε έθιμα και κάλαντα, για να γυρίζουμε στην παιδικότητά μας, όχι όμως ως προς τη συγχώρεση, την αγάπη, την προσδοκία της αγκαλιάς, αλλά για να μην μας τρελαίνει το ότι μεγαλώνουμε, το ότι νιώθουμε στο βάθος μοναξιά, το ότι όσο κι αν προσπαθούμε να ξεγελάσουμε την αδυναμία να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, καθώς δεν είναι προτεραιότητα για τους πολλούς η κένωση, το άδειασμα από τον παντοδύναμο, αλλά και αμαυρωμένο εαυτό μας, νιώθουμε ότι μόνο με το να γίνουμε ή να χαζεύουμε τα παιδιά υπάρχει παρηγοριά.

Τα κάλαντα στην Πόλη

Στην Πόλη τα καλαντα λέγονταν Παραμονή Χριστουγεννων βράδυ οπου τα παιδιά παρεες παρεες, και στους δύσκολους καιρους με την συνοδεία ενηλίκων, έβγαιναν να υμνησουν το θείο βρέφος που γεννιοταν, πολλες φορες με την συνοδεία κι ενός αυτοσχέδιου καραβιου.

Τα πιο διαδεδομενα καλαντα ηταν τα βυζαντινά, τα οποία μέχρι σήμερα λέγονται απο μικρούς και μεγάλους :
Άναρχος Θεός καταβέβηκε και εν τη Παρθένω κατώκησε.
Ερρουρέμ, ερρουρέμ, ερρουρερουρέμ, χαίρε Δέσποινα.
Βασιλεύς των όλων και Κύριος, ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαι.

Άγιος, άγιος, άγιος υπάρχεις και Κύριος.
Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρετε, τάξεις των Αγγέλων ευφραίνονται
Χερουβείμ, Χερουβείμ, χαίρε, χαίρε Παναγία Δέσποινα.

Δεύτε εν σπηλαίω κατίδωμεν, κείμενον εν φάτνη τον Κύριον.
Ερρουρέμ, ερρουρέμ, ερρουρερουρέμ, χαίρε Δέσποινα.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ.κ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ επί τη ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2025.

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,
«Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; Δι’ ἡμᾶς Θεός ἐν ἀνθρώποις. Διά τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο και ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ἐλευθερωτής, πρὸς τούς ἐν σκότει καθημένους ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης» . 

Ἑορτάζουμε γεγονός μοναδικό, αὐτό πού ἔτεμε την ἀνθρώπινη ἱστορία σὲ δύο χρονικά μέρη, πρό Χριστοῦ καὶ μετά Χριστόν. Αὐτό ποὺ ἄλλαξε την κατάστασή μας καὶ ἔγινε ἡ ἀφετηρία τῆς νίκης κατά τοῦ ἐσχάτου ἐχθροῦ μας, τοῦ θανάτου. Διότι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ δεν εἶναι μία ἑορτή ἀνάμεσα στις πολλές, με τίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦμε να ἀλλάξουμε τον ρυθμό τῆς καθημερινότητός μας, ἀλλά ἀποτελεῖ τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναδοῦμε τὴν πορεία μας, νὰ πάρουμε ἀποφάσεις, νὰ βάλουμε ἀρχή μετανοίας στὴ ζωή μας, νὰ ζητήσουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Εὐεργέτη, τὸν Ἐλευθερωτή, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης Χριστό.

''Ιδού ἡ παρθένος ἐν γαστρί ἕξει, καί τέξεται υἱόν, καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Εμμανουήλ'' Η ιστορία αυτής της θαυμαστής και μοναδικής Προφητείας...

''Ιδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Εμμανουήλ''
Η ιστορία αυτής της θαυμαστής και μοναδικής Προφητείας, η οποία ειπώθηκε δια Πνεύματος Αγίου από τον Προφήτη Ησαΐα, για την εκ Παρθένου Γέννηση του Θεανθρώπου.
Βρισκόμαστε στα Ιεροσόλυμα κάπου στα 730 πΧ.
Πολλά συνέβησαν μέσα σε αυτά τα 270 χρόνια που μεσολάβησαν από τον θάνατο του Δαβίδ, επί βασιλείας του οποίου το Ισραήλ γνώρισε τις μεγάλες δόξες του.
Το Βασίλειο του Δαβίδ είχε χωριστεί σε δύο, το Βόρειο με πρωτεύουσα τη Σαμάρεια και κατοικούμενο από εννέα φυλές και το Νότιο με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, κατοικούμενο από τρεις φυλές.
Πληθυσμιακά υπερτερούσε το Βόρειο, του οποίου όμως οι Βασιλείς δεν ήταν όλοι Διάδοχοι του Δαβίδ και πολύ σύντομα αναμείχθηκαν και συμπεθέριασαν με γειτονικούς λαούς.
Η λατρεία τους κατήντησε να είναι η προσκύνηση Χρυσών Μοσχαριών!!!
Στο Νότιο συνεχίστηκε κανονικά η Διαδοχή, πλην όμως η πλειονότητα των Βασιλέων, δεν θύμιζε σε τίποτα τον πρόγονο τους Βασιλιά Δαβίδ, του Γενάρχη τους που έλαβε την Επαγγελία από τον Θεό, ότι από τον Οίκο του θα έλθει ο Αναμενόμενος Μεσσίας.
Ένας τέτοιος Βασιλιάς ήταν και ο Άχαζ, ένατος κατά σειρά απόγονος του Βασιλιά Δαβίδ.
Ο Άχαζ ήταν ένας ειδωλολάτρης βασιλιάς ο οποίος περιφρονούσε με λόγια και πράξεις τον Έναν και Αληθινό Θεό και ανέδειξε ως επίσημη θρησκεία του Βασιλείου του, την λατρεία του Μολόχ.
Ο Μολόχ ήταν ένα όνομα θεού, στην πραγματικότητα Δαιμονίου, η λατρεία του οποίου γινόταν με οργιαστικές τελετές κατά τις οποίες αυτοί που λάβαιναν μέρος, έριχναν τα ζωντανά νήπια τους στις πυρακτωμένες αγκάλες του ειδώλου του Μολόχ.
Δηλαδή Βρεφοθυσίες χάριν των Ηδονών τους!!!
Και ο ίδιος ο βασιλιάς Άχαζ θυσίασε έτσι έναν γιό του, απόγονο τίμιο και με επαγγελία του Βασιλιά Δαβίδ!!!
Μέγιστη ηθική και πνευματική κατάντια του Ισραήλ.
Και δεν σταμάτησε σε αυτά, αλλά άρχισε να έχει σχέσεις οι οποίες απαγορευόταν και με τους αποστατημένους και ειδωλολάτρες Βασιλείς του Βόρειου Βασιλείου και με τους γύρω ειδωλολατρικούς λαούς.
Χάριν Αγάπης και Συμφιλίωσης θα το λέγαμε σήμερα εμείς.

Σε αυτές τις επισκέψεις του, ό,τι έβλεπε στη λατρεία τους και στους ναούς τους, έδινε εντολή και στους Ιερείς του Ναού του Σολομώντα να το κάνουν και αυτοί.
Αρχικά Βεβήλωσε τον Ναό, στη συνέχεια Παράλλαξε την Καθημερινή Λατρεία (Ενδελεχισμός) και τελικά τον Έκλεισε εντελώς.
(Αυτά ακριβώς τα στάδια Βεβήλωση-Παράλλαξη Λατρείας-Κατάργηση σύμφωνα με τον Προφήτη Δανιήλ, θα εκτελεσθούν και από τον Αντίχριστο. Πού; ''εν τόπω αγίω'' στους Χριστιανικούς Ναούς κατά τον Ιερό Χρυσόστομο).

Εξαιτίας όλων αυτών ο Θεός τον εγκατέλειψε, ηττήθηκε από γειτονικούς λαούς και έγινε φόρου υποτελής στον Βασιλέα της Ασσυρίας. Για την περιφρόνηση την οποία έδειξε ενώπιον του Θεού, όταν πέθανε (36 ετών) οι Ιουδαίοι αρνήθηκαν να τον θάψουν στους τάφους των Βασιλέων. Την δεκαετία του 1990 βρέθηκε σε ανασκαφές η βασιλική σφραγίδα με το όνομα του.

Αυτά τα χρόνια της ασεβούς βασιλείας του ο Θεός του μιλούσε και προσπαθούσε να τον επαναφέρει στο σωστό δρόμο με έναν από τους κορυφαίους Προφήτες, τον Ησαΐα, ο οποίος είχε βασιλική ρίζα και κατοικούσε μέσα στην Ιερουσαλήμ.

Η άνοιξη της θείας χάρης,το πνευματικό χελιδόνι,που την φυλά στα βάθη των σπλάχνων του

Ἡ φωτεινή τε καὶ ἔμψυχος νεφέλη, τὸν ὄμβρον βαστάζουσα τὸν ἐπουράνιον, τοῦτον ἐν γῇ νῦν προέρχεται, ἐναποστάξαι, ὅπως ἀρδεύσῃ ταύτης τὸ πρόσωπον. Τὸ ἔαρ τῆς χάριτος, ἡ νοητὴ χελιδών, ἔνδον ἐν σπλάγχνοις κατέχουσα, ἀρρήτῳ λόγῳ, ἐναποτίκτει χειμῶνα ἄθεον, διασκεδάζον, τὸ Παλάτιον, τὸ καθαρὸν καὶ ἀμίαντον, Βασιλέα Σπηλαίῳ, ἐπεισάγει σωματούμενον.

  Το φωτεινό,ζωντανό σύννεφο,που κουβαλά μέσα του τη βροχή του ουρανού, κατεβαίνει τώρα στη γη και στάζει απαλά,για να ποτίσει το πρόσωπό της.

Η άνοιξη της θείας χάρης,το πνευματικό χελιδόνι,που την φυλά στα βάθη των σπλάχνων του, με λόγο ανείπωτο γεννά και σκορπίζει τον άθεο χειμώνα·και οδηγεί στο Παλάτι,στο σπήλαιο το καθαρό και αμόλυντο,τον Βασιλιά,που ενδύεται σάρκα.

Τῌ ΚΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ-Από τον Εσπερινό

Χριστούγεννα! Μόνο οι τρελοί και τα παιδιά θα τα ομολογούν πάντα!

"...μα εμείς, ώ θησαυρέ, Σε βρήκαμε και τη χαρά μας διαλαλούμε!
Ας είσαι Θεός άυλος κι άπιαστος, εμείς στα χέρια Σε κρατούμε!
΄Ω Σύ, γλυκιά Πραγματικότητα, που ψηλαφούν τα δάχτυλά μας!
Σε λέμε κι ας τ' ακούσουν οι άπιστοι, Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας."
(Γ.Βερίτης/Δεύτε ίδωμεν πιστοί)

"...Διακηρύσσουμε ότι ο Χριστός δεν γεννήθηκε απλώς από την Παρθένο, αλλά ότι Αυτός που γεννιέται έχει την ίδια άναρχη αιωνιότητα με τον Πατέρα και το Πνεύμα. Έχει δυο γεννήσεις ο Χριστός μας. Μια την άχρονη και μια την άσπορη…Η μόνη αγνή και άχραντος Παρθένος η Θεόν ασπόρως κυήσασα πρέσβευε υπερ του σωθήναι και ελεηθήναι την ψυχήν του δούλου σου…

Και όμως…
Αν ρωτήσουμε σε έναν τυχαίο ναό εκατό εκκλησιαζόμενους ποιος είναι ο Θεός Λόγος, τι σημαίνει «ασύγχυτη άσπορη ένωση», γιατί η Θεοτόκος είναι Θεοτόκος, τι συνέβη στον Σταυρό, ποιέ είναι οι δύο φύσεις του Χριστού… φοβόμαστε πως, ίσως μόνον οι πέντε το πολύ θα ξέρουν.
Οι υπόλοιποι απλώς θα επαναλαμβάνουν και θα επαναλαμβάνουν. Και εκεί γεννιέται ένας τόσο υπαρκτός κίνδυνος πολλών αιώνων: να πλάθουμε έναν «δικό μας Χριστό» όχι τον Άναρχο, τον Αϊδιο, τον Προαιώνιο, όχι τον Τριαδικό, όχι τον Λόγο που έγινε Σάρκα, όχι τον Θεάνθρωπο Ιησού, τον Αναμενόμενον, Σωματούμενον Θεόν, που προεκήρυξαν αιώνες πριν με τρόπο αναντίλεκτο οι προφήτες με αναρίθμητα γραφτά τους, βλέποντας με την πνευματική τους διόραση το σωτήριον όλων των λαών, αλλά έναν Χριστούλη, συναισθηματικό με ενσυναίσθηση και συμπερίληψη, ψυχολογικό, βολικό. Έναν Χριστό που μοιάζει στις φαντασίες μας και όχι στις Γραφές και στους Πατέρες. Έναν Χριστό των αιρετικών όλων των εποχών, από τους μονοφυσίτες και τους παπικούς έως τα σύγχρονα πνευματικά υποκατάστατα.

Και όμως η Εκκλησία μας δεν μας εγκατέλειψε στην άγνοια. Κάθε ύμνος είναι δάσκαλος. Κάθε μεγαλυνάριο είναι θεολογική σχολή. Κάθε Λειτουργία είναι χειροπιαστή κατήχηση. Οι θησαυροί είναι μπροστά μας...Εμείς δεν σκύβουμε να τους ανοίξουμε. Πλησιάζει και πάλι ο καιρός όπου θα σταθούμε μπροστά στο άρρητο γεγονός της Σαρκώσεως. Σε λίγες ώρες θα ψάλλουμε για τον Θεό Τον «ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντα», για Εκείνον που «κλίνας τῇ καταβάσει τούς οὐρανούς» χώρεσε στη μήτρα μιας κόρης της Ναζαρέτ. 

Πώς να σταθούμε μπροστά σε τέτοια μυστήρια με άδεια καρδιά; 

Πώς να ψάλλουμε για την ενανθρώπηση χωρίς να γνωρίζουμε ποιος είναι Αυτός που έλαβε δούλου μορφή (Φιλιπ. 2,7) για να μας ελευθερώσει;

 Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων, ο βασιλεύς των ουρανών, και ποιητής των όλων. Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν. Βασιλεύς των όλων και Κύριος ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαι. Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρετε, τάξεις των Αγγέλων ευφραίνεσθε. Τα λεγόμενα Βυζαντινά κάλαντα. Πόσες δογματικές αλήθειες μέσα σε ελάχιστες γραμμές…αυτές τις αλήθειες που πάντα θα τις ομολογούν μόνο οι...τρελοί και τα παιδιά...

ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

Μέτρον όλων ο... εαυτούλης,όχι το πρόσωπο.

 Το να φέρνει στην επικαιρότητα, μέσα σε μια τόσο γκρεμισμένη πολιτικά εποχή, τόσο απογοητευτικό κοινοβουλευτικά βιο, τη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια ο Γιάννης Σμαραγδής είναι δώρο!

 Υπενθυμίζει πως Κυβερνήτες υπάρχουν, δε μπορεί,αλλά είναι που ο λαός δύσκολα ανέχεται να τον κυβερνούν πρόσωπα υψηλότερα από το μπόι του,από το μέτριο και πάνω. Ο φθόνος και η μιζέρια επικρατούν,κι ο κόσμος χαίρεται να γκρινιάζει,να έχει να βρίζει εχθρό παρά άξιο να θαυμάζει. Μέτρον όλων ο εαυτούλης, όχι το πρόσωπο.

Μάρω Βαμβουνάκη

ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ. Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Λαμπρίτης* και Ελένη Παπαδάκη

Ο αρχιμανδρίτης είχε συλληφθει από την ΟΠΛΑ Γαλατσίου μια ημέρα πριν την Ελένη Παπαδάκη και κρατήθηκαν στο ίδιο κελί στη «Βίλλα Παπαλεονάρδου, οδός Πολυλά 1, πριν μεταφερθούν στον τόπο του μαρτυρίου τους, βασανισθούν και δολοφονηθούν. Σύμφωνα με την αδελφή του Αρχιμανδρίτη, κ. Χρυσούλα Λαμπρίτη, ο ιερωμένος εξομολόγησε την άτυχη ηθοποιό (άγνωστο πως η αδελφή το έμαθε, αφού ο αρχιμανδρίτης εσφαγιάσθη). Ο Αρχιμανδρίτης εσφάγη στις 24 Δεκεμβρίου στη θέση «Μάρμαρα» μεταξύ Νέας Ιωνίας και Κουκουβάουνων μαζί με άλλα 4 άτομα, εκ των οποίων τα δύο ήσαν γυναίκες, σύζυγοι ανδρών της Χωροφυλακής.

Σύμφωνα με τους κανόνες του ΚΚΕ, οι σφαγείς κάθε τομέα της ΟΠΛΑ έπρεπε να παραδίδουν στον επικεφαλής του τομέα τα τιμαλφή των θυμάτων και εκείνος στο ΚΚΕ. Επειδή ο ύπεύθυνος Γαλατσίου, ονόματι Μπάμπης Μπαμπούκος, δεν παρέδιδε αρκετά τιμαλφή εστάλη προς αντικατάστασή του ο επικεφαλής της ΟΠΛΑ Παγκρατίου, παλαιός σφαγέας από το 1943, ονόματι Νικόλαος Ανδρικίδης, και τον αντικατέστησε. Το επάγγελμα του Ανδρικίδη ήταν εκδορέας σε σφαγεία, «εντεροκόμος»(!) δήλωσε ο ίδιος στην ανάκρισή του το 1945. Λέγεται ότι αυτό που προκάλεσε την αλλάγή στην ΟΠΛΑ Γαλατσίου, ήταν οτι οι υπεύθυνοι του ΚΚΕ δεν έλαβαν τον χρυσό σταυρό του Αρχιμανδρίτη ούτε τα χρυσαφικά και τη γούνα της Παπαδάκη!

Και όμως ο Χριστός γεννήθηκε την 25η Δεκεμβρίου.

 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή γεμίζει το διαδίκτυο με δημοσιεύσεις αμφισβήτησης της ημερομηνίας της κατά Σάρκα Γέννησης του Χριστού.
Είναι οι γνωστοί-άγνωστοι αμφισβητίες του Χριστιανισμού.
Η πιό γνωστή δικαιολογία τους είναι ότι αντικατέστησε την ήδη πρϋπάρχουσα εορτή του Ήλιου, την οποία γιόρταζαν αυτή την ημέρα οι ειδωλολάτρες.
Μάλλον το αντίθετο έγινε και θα το δούμε.
Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού η Γέννηση του Χριστού γιορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνια, γνώριζαν όμως ότι η 25 Δεκ ήταν αυτή η Ημέρα.
Ο Άγιος Ιπόλλυτος Ρώμης (170-235 μΧ) την αναφέρει ως ''προ οκτώ καλάνδων Ιανουαρίων'' δηλαδή οκτώ μέρες πριν την αρχή του Ιανουαρίου.
Η πρώτη επίσημη ιστορική μαρτυρία της ξεχωριστής Εορτής των Χριστουγέννων την 25 Δεκ είναι το 336 μΧ. ενώ μέχρι το 354 δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε Ρωμαϊκή εορτή του Ήλιου, ούτε καν στο Feriale Duranum, ένα ρωμαϊκό στρατιωτικό ημερολόγιο από την Dura Europos, το οποίο χρονολογείται στο 227 μ.Χ.

Οι παλαιότερες ρωμαϊκές εορτές προς τιμή του ήλιου, δηλαδή η 8 και 9 Αυγούστου, ίσως και η 28 Αυγούστου, μαρτυρούνται από επιγραφικό υλικό το οποίο είναι προγενέστερο του πρώτου μισού του Α’ αι. μ.Χ. και δεν έχουν καμιά αστρολογική συσχέτιση με ισημερίες ή ηλιοστάσια.
Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης το 354 μ.Χ. καθιέρωσε να εορτάζεται η Εορτή του Ηλίου την ίδια ημέρα με τα Χριστούγεννα.
Δεν ήταν τυχαία η ημερομηνία της 25 Δεκεμβρίου, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι βασιζόταν σε λεπτομερή μελέτη των Γραφών η οποία και έδειχνε την παραπάνω ημερομηνία.

Αυτή η μελέτη λοιπόν είχε αφετηρία τον Ιωάννη τον Πρόδρομο ο οποίος ήταν έξι μήνες μεγαλύτερος από τον Χριστό. Αυτό το γνωρίζουμε από τα λόγια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία την ημέρα του Ευαγγελισμού "και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνέλαβε υιόν εις το γήρας αυτής και αυτός είναι μήνας έκτος εις αυτή την καλουμένη στείρα".

Ένας ασυνήθιστος Ρώσος προσκυνητής

Ο Alexandru Sergheevici Kanisev,ήταν ένας ασυνήθιστος Ρώσος προσκυνητής,διέσχισε γονατιστός μία απόσταση 400 χιλιομέτρων,από το Ντιβέεβο μέχρι την Λαύρα του Αγίου Σεργίου στην Μόσχα σε δέκα μήνες.Αυτή η σκληρή άσκηση ήταν γι'αυτόν μία θυσία και μία προσευχή για να επιστρέψουν οι άνθρωποι στην πίστη

Κάποτε ο Αλέξανδρος ήταν οικοδόμος μέχρι που του εμφανίστηκε η Παναγία.Τον προέτρεψε να βαπτιστεί και έπειτα να ξεκινήσει το προσκύνημά του.Μέρα με την μέρα σερνόνταν γονατιστός κρατώντας ένα ραβδί και σπρώχνωντας ένα καρότσι με τα απαραίτητα.Τα γόνατά του προστατεύονταν από πολλές στρώσεις υφάσμα,ενώ στις μπότες είχαν τοποθετηθεί ρόδες για να διευκολύνετε.

Τις νύχτες τις περνούσε στο δάσος δίπλα στον δρόμο,χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους και τις καιρικές συνθήκες.Είχε μόνο την επιθυμία να υπηρετήσει τον Θεό και τους ανθρώπους.

Ο Αλέξανδρος εκοιμήθη εν Κυρίω.Οι προσευχές του και η θυσία του μένουν ζωντανή μαρτυρία της αγάπης για τον Θεό και τους ανθρώπους.Είθε ο Θεός να δεχτεί τον Αλέξανδρο στην Βασιλεία των Ουρανών.

1913-Ο Αγ.Σπυρίδων σώζει πλοίο με 1.300 Παξινούς και Κερκυραίους στρατιώτες

  Τον δυνατό χειμώνα και την τρικυμία του 1913, πολλά πλοία ναυάγησαν. 

Έξω από την Κέρκυρα βυθίστηκε ένα μικρό αυστριακό εμπορικό, το "Φραγκίσκος Ιωσήφ". 

Το Πλοίο "Υπεροχή" τα κατάφερε μετά από πολλές αγωνιώδεις ώρες.

 Το πλοίο "Υπεροχή" είχε φύγει από τους Παξούς, μεταφέροντας 1.300 Παξινούς και Κερκυραίους στρατιώτες, της Κλάσης 1913 Β, με προορισμό την Πάτρα, για να συμμετάσχουν στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. 

 Η"Υπεροχή" με κυβερνήτη τον Ιωάννη Φραγκόπουλο, βρέθηκε σε δυνατή τρικυμία και καταραρακτώδη βροχή, τόσο δυνατή, ώστε ο κυβερνήτης διέταξε να αδειάσει το κατάστρωμα. Μετά από καταστροφή του τιμονιού, ο έμπειρος Φραγκόπουλος και το πλήρωμα, χρησιμοποίησαν το πρυμναίο τιμόνι. Η "Υπεροχή" έφθασε στην Πάτρα, διανύοντας την απόσταση Παξοί - Πάτρα σε 62 ώρες. 

Φωτογραφία

Στην Πάτρα, οι Παξινοί και Κερκυραίοι στρατιώτες, το πλήρωμα και ο κυβερνήτης, μάζεψαν ένα τεράστιο ποσό, και αφιέρωσαν στον Άγιο Σπυρίδωνα μεγάλο ασημένιο καντήλι με το ομοίωμα του πλοίου "Υπεροχή".  Το αφιέρωμα του πλοίου "Υπεροχή" βρίσκεται στο πίσω μέρος του Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος από το 1913.

Ο προφήτης μιλά για «Ἐμμανουήλ», ενώ το παιδί λαμβάνει το όνομα «Ἰησοῦς».

[...]Κομβικό σημείο της(Κυριακής προ Χριστού Γεννήσεως) περικοπής —και συχνά παραγνωρισμένο— είναι η ένταση ανάμεσα στην προφητεία και την ονοματοδοσία.

Ο προφήτης μιλά για «Ἐμμανουήλ», ενώ το παιδί λαμβάνει το όνομα «Ἰησοῦς». Η φαινομενική αυτή απόκλιση δεν είναι ασυνέπεια, αλλά θεολογική διάκριση.

Το «Ἐμμανουήλ» δηλώνει τον τρόπο της παρουσίας: μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός. Πρόκειται για οντολογική κατηγορία, για δήλωση σχέσης και εγγύτητας.
Δεν είναι κύριο όνομα, αλλά θεολογικό κατηγόρημα, ένας τίτλος που περιγράφει το μυστήριο της Ενανθρώπησης.

Αντιθέτως, το όνομα «Ἰησοῦς» δηλώνει την αποστολή μέσα στην ιστορία. Δεν περιγράφει απλώς ποιος είναι, αλλά τι πράττει: «σώσει τόν λαόν αὐτοῦ». Εδώ συναντώνται δύο επίπεδα θεολογίας: το εσχατολογικό και το ιστορικό. Ο Θεός είναι «μεθ’ ἡμῶν» όχι ως αφηρημένη εγγύτητα, αλλά ως ενεργός σωτηρία.
Το ένα όνομα αποκαλύπτει την οντολογία της παρουσίας ενώ το άλλο, την οικονομία της σωτηρίας. Η Εκκλησία δεν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στα δύο, αλλά να τα κρατήσει σε δημιουργική ένταση.

Έτσι, η Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως δεν λειτουργεί απλώς ως προεόρτια μνήμη. Συνιστά θεολογική άσκηση: μας εκπαιδεύει να διαβάζουμε την ιστορία όχι ως αυτοτελές αφήγημα, αλλά ως χώρο ενσάρκωσης.
Ο Χριστός δεν γεννιέται για να επιβεβαιώσει μια προφητεία, αλλά για να τη μετασχηματίσει σε ζώσα παρουσία.
Και αυτή η παρουσία δεν ακυρώνει τον χρόνο, αλλά τον καθιστά τόπο σωτηρίας.

Ολόκληρη η ανάρτηση εδώ

Μάνος Λαμπράκης

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ -ΔΗΜΗΤΡΗ Γκαγκαστάθη...