Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…
3 σχόλια:
Οι ψυχολόγοι ξέρουν πολύ καλά ότι η συμπεριφορά είναι διαφορετική σε κάθε πλαίσιο... Άλλο το πλαίσιο του σπιτιού, άλλο το πλαίσιο ενός εξωτερικού χώρου.... Δεν έχει να κάνει απαραίτητα με την «εικόνα» αυτό, ή την «υποκρισία» (είναι πολύ βαριές λέξεις αυτές, ίσως ακόμα και άδικες για ορισμένες περιπτώσεις). Αντίθετα, έχει να κάνει με αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «σύστημα», τους ρόλους μέσα σε αυτό, τις σχέσεις και τις ιεραρχίες μεταξύ αυτών των ρόλων, κλπ.
Δεν ξέρω αν «η αξία του ανθρώπου ξεκινάει όταν οι πόρτες κλείνουν» (μάλλον πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει πάντοτε αξία, ακόμα κι όταν κάνει λάθος). Συμφωνώ ωστόσο στο ότι χρειάζεται προσπάθεια για κάθαρση, αγώνας ενάντια στα πάθη, προσπάθεια για ενότητα και για αυτοβελτίωση.
Ο αγαπητός ψυχολόγος Ελευθέριος βγάζει τις μάσκες!
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Οι λέξεις όχι μόνο δεν είναι βαριές, αλλά θα έλεγα και πολύ επιεικείς.
Έχετε δει ποτέ καμία βρύση να βγάζει τη μία γλυκό και την άλλη αλμυρό νερό;
Κι όμως αυτό που δεν θα δούμε ποτέ στη βρύση, το βλέπουμε στους περισσότερους ανθρώπους.
Χαμόγελα και γλυκόλογα στους έξω, θυμό και οργή στους από μέσα.
Θέλεις να δεις σ' έναν άνθρωπο τον πραγματικό του εαυτό;
Να τον δεις την ώρα που θυμώνει, εκεί φαίνεται ο πραγματικός του εαυτός.
Ο πράος και ο ειρηνικός άνθρωπος ακόμα και την ώρα του θυμού δεν θα εξαστομίσει βαριές κουβέντες ούτε θα κάνει χειρονομίες.
Φαντάζομαι ότι αυτό που εννοεί ο συγγραφέας είναι ο κίνδυνος από την "άνεση" που νιώθουμε με τα κοντινά μας πρόσωπα. Πιο εύκολα μπορούμε να πληγώσουμε τους γονείς, τη σύζυγο, τα παιδιά, τον φίλο, παρά κάποιον "ξένο"... Και παρόμοια, πιο εύκολα μπορούμε να πληγωθούμε από ένα κοντινό μας πρόσωπο παρά από κάποιο μακρινό. Ίσως λοιπόν ο συγγραφέας να εννοεί ότι πρέπει να προσέχουμε με αυτή την "άνεση"... Είναι δίκοπο μαχαίρι (ενώ την επιδιώκουμε και έχει πολλά θετικά -καλώς την επιδιώκουμε!-, ταυτόχρονα έχει και αυτές τις παγίδες για εμάς και τη σχέση)
Δημοσίευση σχολίου