Συνάντησα αυτό το μικρό παιδί…
και νιώθω πως ολόκληρος ο κόσμος χωρά μέσα στα χέρια του.
Χέρια μικρά… κουρασμένα… κι όμως σηκώνουν βάρος που δεν είναι για την ηλικία του.
Δεν κουβαλά μόνο νερό.Κουβαλά την ανάγκη.Την έλλειψη.
Τη σιωπηλή αγωνία μιας ζωής που ξεκινά δύσκολα…
Και κάθε του βήμα πάνω σε αυτό το ξερό χώμα είναι σαν να φωνάζει χωρίς φωνή.
«Διψάμε… όχι μόνο για νερό… αλλά για αγάπη, για μια αγκαλιά, για έναν κόσμο πιο δίκαιο…»
Στέκομαι και το κοιτάζω…και μέσα μου σπάω.
Γιατί ξέρω…πως εκεί που εμείς ξεχνάμε να πούμε «ευχαριστώ», εκείνα τα παιδιά παλεύουν για το αυτονόητο.
Κι όμως…μέσα στα μάτια του υπάρχει κάτι που με γονατίζει, μια δύναμη καθαρή… ένα φως που δεν έσβησε.
Και τότε καταλαβαίνω…πως εδώ δεν ήρθα για να διδάξω.
Ήρθα για να μάθω τι σημαίνει να αγαπάς αληθινά...
1 σχόλιο:
Άλλοι πίνουν για να μεθύσουν και άλλοι δεν έχουν να πιούν για να ξεδιψάσουν.
Άραγε βάζουμε ποτέ -έστω με τον νου μας- τον εαυτό μας στη θέση τους;
Αναρωτιόμαστε πώς θα νιώθαμε αν είχαμε -μόνο για μια μέρα- την πικρή, σκληρή ζωή τους;
Αφουγκραστήκαμε για μια στιγμή την ψυχή τους να τρέμει μπροστά στους απίστευτους κινδύνους και στην απελπισία με την οποία ζουν καθημερινά;
Και αυτοί που δεν πιστεύουν στον Θεό, όμως τάχα νοιάζονται για τα παιδάκια, κάνουν την συχνή ερώτηση:
Αν υπάρχει Θεός, γιατί να πεθαίνουν τα παιδάκια στην Αφρική;
επιβεβαιώνοντας τον προφανή εγωισμό τους, που φτάνει σε επίπεδα τύφλωσης.
Τα παιδάκια στην Αφρική δεν πεινούν εξαιτίας του Θεού, αλλά της ανθρώπινης απληστίας που έχει συγκεντρώσει τον πλούτο του πλανήτη στα χέρια ολίγων.
Υπάρχουν άνθρωποι, που μόνο άνθρωποι δεν είναι, που έχουν συσσωρεύσει τόσο χρήμα που ξεπερνάει το ΑΕΠ της Ινδίας.
Όμως ο Χάρος ούτε δωροδοκείται, ούτε εξαγοράζεται, έρχεται η ώρα που τρέμουν σαν το φθινοπωρινό φύλλο.
Προνοεί ο Θεός και για τα παιδάκια στην Αφρική όχι όμως με γνώμονα το πόσο αργότερα θα πεθάνουν στη γη αλλά το πόσο ταχύτερα και ασφαλέστερα θα απολαύσουν το Παράδεισο!
Όλοι οι άνθρωποι θα πεθάνουμε: «ἄνθρωπος, ὡσεὶ χόρτος αἱ ἡμέραι αὐτοῦ· ὡσεὶ ἄνθος τοῦ ἀγροῦ, οὕτως ἐξανθήσει» (Ψ. ρβ΄ 15)
Μέλημα του Θεού και σκοπός της Ενανθρωπήσεως, της Σταύρωσης και της Ανάστασής Του δεν είναι το να ζήσουμε περισσότερα χρόνια στη φθαρτότητα αλλά το να εξασφαλίσουμε την αιωνιότητα κοντά Του.
Και όλοι αυτοί που έχουν σήμερα τα δισεκατομμύρια στα θησαυροφυλάκια τους, θα έρθει η ώρα που θα παρακαλάνε για μία σταγόνα νερό όπως στην παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου.
Δημοσίευση σχολίου