Η καχυποψία έγινε τακτική επιβίωσης. Γι' αυτό και πολλές φορές την προβάλλουμε ακόμη και στη σχέση μας με τον Θεό. Τον πλησιάζουμε, αλλά κρατάμε πάντοτε μια μικρή επιφύλαξη, σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.
Ο εκατόνταρχος της σημερινής Ευαγγελικής αφήγησης μάς ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Δεν στηρίζει την ελπίδα του στις πιθανότητες αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι όταν ο ίδιος ο Δημιουργός μιλά, η πραγματικότητα υπακούει. Ένας λόγος Του αρκεί για να νικηθεί η αρρώστια, να φωτιστεί η απελπισία, να αναστηθεί η ελπίδα.
Διότι η πιο σημαντική θεραπεία δεν είναι να ιαθεί μια παράλυση από το σώμα, αλλά να ελευθερωθεί κανείς από την παράλυση της καρδιάς που δεν τολμά πια να εμπιστευθεί.
Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.
Εφόσον ανακαλύπτει ότι υπάρχει τουλάχιστον Ένας που τον αγαπά αληθινά και τον στηρίζει πάντοτε δίχως όρους και προϋποθέσεις.
1 σχόλιο:
Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην έχει προδοθεί ή πληγωθεί από αγαπημένα του πρόσωπα.
Τις περισσότερες φορές όμως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι αλλά και εμείς οι ίδιοι.
Όταν έχω ένα μυστικό κρυμμένο μέσα μου και το εκμυστηρεύομαι σε κάποιον άλλον, πώς έχω την απαίτηση να μην το πει σε κανέναν.
Αφού εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να το κρατήσω μυστικό και το λέω σε άλλον, και αυτό που δεν μπόρεσα να κρατήσω εγώ, έχω την απαίτηση να το κρατήσει ο άλλος;
Αυτό που έχουμε μυστικό και δεν θέλουμε να το μάθει κανένας αλλά θέλουμε να το πούμε κάπου, αυτός είναι μόνο ο Πνευματικός που φοράει πετραχήλι.
Και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν έμεινε στο να μην κάνουμε αυτό που δεν θέλουν να μας κάνουν.
Αλλά να κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν αυτοί σε εμάς.
Υπεράνω όλων η αγάπη.
Εκείνο που πρέπει να μας απασχολεί, παιδιά μου, είναι η αγάπη για τον άλλο, η ψυχή του.
Ό,τι κάνομε, προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη, να το κάνομε με αγάπη.
Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον, που αισθάνεται αν το αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό.
Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η Χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη.
Θα νιώθομε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους.
Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες.
Λίγα λόγια. Τα λόγια ηχούν στ’ αυτιά και εκνευρίζουν πολλές φορές. Η προσευχή και η ζωή έχουν απήχηση.
Η ζωή συγκινεί, αναγεννά και αλλοιώνει, ενώ τα λόγια μένουν άκαρπα.
Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας.
Λόγια του Αγίου Πορφυρίου.
Δημοσίευση σχολίου