Θαυμαστές παρουσίες της Θεοτόκου σε Αθωνίτες Οσίους και γέροντες

Στήν ιερά μονή της Μεγίστης Λαύρας, ή Κυρία των Ουρανών, αυτή μόνη θέλει να είναι καί να λέγεται Οίκονόμισσα, ή οποία είπε προς τον κτίτορα της μονής Οσιο Αθανάσιο: «Εγώ θέλω εΐσθαι οικονόμος σας πάντοτε, να σας φροντίζω τα προς χρείαν μόνο μη άμελήτε τας υποσχέσεις του σχήματος». Στό Καθολικό της μονής, πού είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, υπάρχει ή εικόνα της «Οΐκονόμισσας» ως ένθρονης με δεόμενους τους αγίους Αθανάσιο τον Άθωνίτη καί Μιχαήλ επίσκοπο Συνάδων.

Σέ παρεκκλήσι της Μ. Λαύρας βρίσκεται ή θαυματουργή εικόνα της «Κουκουζέλισσας». Κατά μία αγρυπνία του Σαββάτου του Ακάθιστου ό όσιος Ιωάννης ό Κουκουζέλης, ό καλλίφωνος Λαυριώτης Πρωτοψάλτης, μετά την ωραιότατη ψαλμωδία του, κάθησε στο απέναντι της εικόνας στασίδι λίγο ν' αναπαυθεί. ' Εκεί του παρουσιάσθηκε ή Θεοτόκος λέγοντας: «Χαίροις Ιωάννη! Ψάλλε μοι, καί εγώ ου μη σε εγκαταλείψω». Καί του πρόσφερε δώρο ευχαριστίας ένα χρυσό νόμισμα, το όποιο αφιερώθηκε στην εικόνα της καί πολλά θαύματα κατά καιρούς τέλεσε. Αργότερα καί πάλι του εμφανίσθηκε ή Θεοτόκος, για να του θεραπεύσει τα πόδια του, πού είχαν σαπίσει από τίς συνεχείς ένδακρεις στάσεις του, τίς αγρυπνίες καί την ορθοστασία καί του είπε: «Από του νυν εσο υγιής!» "Ετσι ανταμείβει ή Ουράνια "Ανασσα τους ταπεινούς διακονητές της.

Στό δοχείο της Μονής Βατοπεδίου υπάρχει ή θεομητορική εικόνα ή επιλεγόμενη «Έλαιοβρύτισσα» ή «Δοχειάρισσα». Σέ περίοδο πλήρους ελλείψεως του λαδιοϋ της μονής ό δοχειάρης Οσιος Γεννάδιος άρχισε να ελαττώνει την προσφορά λαδιοϋ στους πατέρες, για να φροντίζει τα κανδήλια του Καθολικού. Πηγαίνοντας για να λάβει το τελευταίο λάδι,είδε να έχουν ξεχειλίσει όλα τα πιθάρια της αποθήκης του και το λάδι να κυλά κι έξω της θύρας του δοχείου.Ολοι οι πατέρες θαύμασαν την Προστάτιδά τους,που ποτέ δεν τους εγκαταλείπει

Στήν περίοδο της εικονομαχίας, ευσεβής χήρα της Νικαίας, για να φρουρήσει από τη μανία των εΐκονομάχων την εικόνα της, την έρριξε με πίστη στη θάλασσα κι εκείνη με τρόπο θαυμαστό έφθασε στο "Αγιον "Ορος. Ό ασκητής όσιος Γαβριήλ ό Ίβηρίτης εΐδε στη θάλασσα πύρινη στήλη, καί βαδίζοντας πάνω στα κύματα, ως να ήταν ξηρά, παρέλαβε την αγία εικόνα, καί μετά από λιτανεία των πατέρων, την εναπόθεσαν στο άγιο βήμα του Καθολικού. Την επομένη όμως βρέθηκε στην πύλη της μονής. Την έφεραν πάλι στο ναό κι εκείνη πάλι πήγαινε στην πύλη. Παρουσιασθεϊσα δε σε όραμα ή Θεοτόκος στον όσιο Γαβριήλ ανανέωσε την προς τους πατέρες υπόσχεση της, καθώς είχε πει στον όσιο Πέτρο: «Να έλπίζωσιν εις την εύσπλαγχνίαν του Υίοΰ μου και Δεσπότου άπαντες οι εν τω όρει τούτω έναρέτως, μετ' εΰλαβείας και φόβου Θεοϋ ζώντες μοναχοί, καθότι τοϋτο το χάρισμα εγώ έζήτησα καί έλαβον παρ' αύτοϋ, και ιδού δίδωμι ΰμΐν σημεϊον, έως Οτου βλέπετε την έμήν εικόνα εν ταύτη τη μονή, ή χάρις και το έλεος του Υίοϋ μου ουκ έκλείψουσιν εξ υμών». Πόσο παρήγορα τα λόγια αυτά για κάθε ' Αγιορείτη!
Στή Σερβική μονή του Χιλανδαρίου, την τιμώμενη στα Είσόδια της Θεοτόκου, υπάρχουν έξι θαυματουργές εικόνες της Παναγίας:

Την πρώτη θέση, κατά κυριολεξία, την έχει ή «Τριχερούσα», της οποίας ή ιστορία είναι συνυφασμένη με τον βίο του μεγάλου αγίου ' Ιωάννου του Δαμάσκηνου, του μεγίστου των υμνογράφων της Εκκλησίας μας. Ό άγιος κατηγορήθηκε στον άρχοντα της Δαμάσκου ότι έγραψε δριμύτατες επιστολές κατά του είκονομάχου αυτοκράτορα Λέοντος του "Ισαυρου. Ή τιμωρία του ήταν να του κόψουν το δεξί χέρι. Ό άγιος μετά από θερμή προσευχή στη Θεοτόκο θεραπεύθηκε τελείως καί μεταβαίνοντας στη Λαύρα του ' Αγίου Σάββα των ' Ιεροσολύμων προς μονασμό παρέλαβε καί την εικόνα. "Οταν δε ό άγιος Σάββας, αρχιεπίσκοπος των Σέρβων καί κτίτορας της μονής Χιλανδαρίου, πήγε προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα, του έδωσαν οι πατέρες δώρο την εικόνα, την οποία μετέφερε ευλογία στην πατρίδα του. Τον 14ο αιώνα στα προπύλαια της μονής Χιλανδαρίου συνέβη το αξιοθαύμαστο γεγονός ένα ζώο να σταθεί εκεί φέρνοντας μόνο του τη θεία εικόνα. Οι πατέρες την έθεσαν με συγκίνηση στο Ιερό βήμα. "Οταν δε κάποτε ή αδελφότητα της μονής διχάσθηκε ως προς την εκλογή νέου ηγουμένου, στην ήγουμενική θέση βρέθηκε ή «Τριχεροϋσα». Από τότε αντί για ηγουμένου εκλέγεται προηγούμενος καί οι διακονητές με βαθειά ευλάβεια θέτουν μετάνοια στην εικόνα αντί του ηγουμένου, αισθανόμενοι την προστατευτική της χάρη.

Στήν Μονή Ζωγράφου υπάρχει καί ή εικόνα της «Έπακούουσας». Μπροστά της ό όσιος Κοσμάς ό Ζωγραφίτης προσευχόταν παρακλητικά: «Ύπεραγία Θεοτόκε εύξαι έμοϋ προς τον σον Υΐόν και Θεόν, 'ίν' οδήγηση κάμε εν όδω σωτηρίας», Καί αμέσως άκουσε τη Θεομήτορα, να λέει: «Υιέ και Θεέ μου, δίδαξον τον δοϋλο σου πώς να σωθη». Στή συνέχεια, ή ϊδια φωνή, του έλεγε: «' Εξελθέτω της μονής καί άγωνισάσθω κατά μονάς». ' Ο ϊδιος ό όσιος Κοσμάς, σε μία πανήγυρη της μονής Βατοπεδίου, πού είχε πάει, είδε τη Θεοτόκο να υπηρετεί στην τράπεζα καί να διακονεί στο ναό.
Στό Καθολικό της μονής ' Εσφιγμένου φυλάγεται ωραία εικόνα της «Έλεούσας». Στή Ρωσική μονή του Αγίου Παντελεήμονος ή επικαλούμενη «Ίεροσολυμίτισσα». Στή μονή Κωνσταμονίτου ή «'Οδηγήτρια» καί ή «Άντιφωνήτρια», ή οποία πλήρωσε τα πιθάρια της μονής με λάδι πού δεν είχαν, στίς αρχές του 11ου αιώνος, όταν δοχειάρης ήταν ό όσιος Ζαχαρίας.
Πρώτη γνωστή παρουσία της Θεοτόκου είναι, ή στην αρχή αναφερθείσα, στον πρώτο επώνυμο όσιο του Αγίου "Ορους, στον Πέτρο τον Άθωνίτη.


Οί Θεσσαλονικείς αύτάδελφοι όσιοι Συμεών καί Θεόδωρος, μαθητές του οσίου Ευθυμίου του Νέου ( ΐ 898), από το «Περιβόλι της Παναγίας» πηγαίνουν κηρύττοντας στην Πελοπόννησο καί κατόπιν οράματος βρίσκουν την εικόνα της Θεοτόκου κι ανεγείρουν τη λαμπρότερη 'ίσως μονή της νότιας ηπειρωτικής ' Ελλάδος, της Θεοτόκου του Μεγάλου Σπηλαίου.
Από το παρά τη μονή Έσφιγμένου σπήλαιο πού άσκήτευε, αναχωρεί με την ευλογία του Γέροντος του, ό Ρώσος όσιος Αντώνιος ( ΐ 1073) καί μεταβαίνει στα σπήλαια του Κιέβου, όπου ανεγείρει μεγάλη μονή, πού την αφιερώνει στη Θεοτόκο. ΟΙ μαθητές του οσίου λαμβάνουν κι αυτοί την ευλογία του, με τα λόγια: «Εΰλογητός ό Θεός εν παντί, εϊη δε μεθ' ημών ή ευχή της αγίας Θεοτόκου καί πάντων των εν ' Αγίω "Ορει αγίων». "Ετσι ή Λαύρα του Κιέβου, ή κτισμένη από τον Αγιορείτη όσιο Αντώνιο, έγινε ή μητέρα του ρώσικου μοναχισμού.

Ό λάτρης της Θεοτόκου, όσιος Βαρθολομαίος της Σεμέρης ( + 1130) —η Σεμέρη είναι περιοχή της Ν. Ιταλίας— μεταφέρει προς τη Δύση την ορθή τιμή της Θεοτόκου. Αφού κτίζει μονή πού την αφιερώνει στην Παναγία την «Όδηγήτρια», έρχεται στο "Αγιον "Ορος
Μετά από μακρά παραμονή του στην αθωνική σχολή, επιστρέφει στην πατρίδα του μεταφέροντας στους μαθητές του τ' αγιορείτικα τυπικά καί την ιδιαίτερη τιμή της Θεοτόκου, τα οποϊα διατηρήθηκαν καί αρκετά έτη μετά το Σχίσμα.


Ό Σέρβος όσιος Συμεών ό Μυροβλύτης ( + 1199), συνκτίτορας με τον υιό του όσιο Σάββα της μονής Χιλανδαρίου, άνεπαύθη εν Κυρίω, έχοντας τα μάτια του στραμμένα στην εικόνα της Παναγίας.

Ό όσιος Σίμων ό Μυροβλύτης (13ος αι.), κτίτορας της τολμηρότερης οικοδομής στη Μακεδονία, της μονής της Πέτρας, έλαβε εντολή καί θάρρος για το έργο του από την ϊδια τη Θεοτόκο, όταν του μηνούσε: «Σίμων, φίλε πιστέ και λάτρα του Υιού μου, μη αναχωρεί των ώδε ότι εις φως τέθεικά σε μέγα».

ΟΙ μαθητές του οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτη ( +1346), ό Μάρκος ό νηπτικός, Ααρών ό διορατικός καί Κλήμης, είχαν συχνές τίς εμφανίσεις της Θεοτόκου στίς αγρυπνίες τους, καθώς καί ό Θεσσαλονικέας άγιος ' Ισίδωρος ( +1350), ό κατόπιν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

' Ο άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς ( +1359), ερχόμενος στο "Αγιον "Ορος «έπρόβαλε την Θεοτόκον όδηγόν όμοϋ καί προστάτην και μεσίτριαν, και κάθε στιγμήν και ώραν με προσευχάς έβανεν έμπροσθεν εις τους οφθαλμούς του την βοήθειάν της». Στό έξω της Μ. Λαύρας Κάθισμα του Αγίου Σάββα δέχθηκε την επίσκεψη της Θεοτόκου. Καί κατά τον βιογράφο του άγιο Φιλόθεο τον Κόκκινο, σε μετάφραση Αθανασίου του Πάριου, «δια μεσιτείας της Θεοτόκου πολλών χαρισμάτων ήξιώθη παρά Θεοϋ, καί μάλιστα του της θεολογίας δια της οποίας ήγωνίσθη δια την περί Θεοϋ όρθήν δόξαν».
Τη θεολογία διδάχθηκε καί ό όσιος Μάξιμος ό Καυσοκαλύβης ( +1365) από την ίδια την Θεοτόκο, παρά την κορυφή του "Αθωνα, όπου ό ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος καί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
 ' Η ανοικοδόμηση των δύο αυτών ιερών ναών στην αθωνική κορυφή είναι σύμβολο σημαντικό καί ουσιαστικό. Το "Αγιον "Ορος είναι ό τόπος όπου συνεχώς αναπέμπεται ή «ευχή του Ίησοΰ», ή οποία μεταμορφώνει ψυχικά τους ευχόμενους, καί είναι ό τόπος οπού αναπαύεται ή Μητέρα του Θεοϋ κι ενισχύει στους αγώνες τους τους φίλους του Υιού Της. Ή Κυρία του "Ορους είπε προς τον όσιο Μάξιμο: «Λάβε την χάριν κατά δαιμόνων ό σεπτός αθλοφόρος, καί κατοίκησε εις τα πρόποδα της κορυφής του "Αθωνος• διότι τοϋτο είνε θέλημα του Υιού μου, δια να άνεβής εις ϋψος αρετής, και να γένης διδάσκαλος και οδηγός εις πολλούς, καί να σώσης αυτούς». "Οπως καί πράγματι έγινε.

Ό θεωρούμενος πρώτος οικιστής της σκήτης της θεοπρομήτορος Αγίας "Αννης, όσιος Γερόντιος (14ος αι.), μετά από θερμή προσευχή καί σύσταση της Θεοτόκου έβγαλε πόσιμο καί Ιαματικό νερό για τους ασκητές πού το στερούνταν.
Ό όσιος Γρηγόριος ό Δομέστικος ( +1405), αξιώθηκε κι αυτός να δωρηθεϊ από την Θεοτόκο, για την ωραία ψαλμωδία του, στην αγρυπνία της εορτής των Θεοφανείων. «Δέξαι σου το ψαλτικόν καί ευχαριστώ σοι πολλά», του είπε ή Παναγία.

Ο όσιος Αρσένιος Κονέφσκυ ( Ι 1444), ανανέωσε την τιμή της Θεοτόκου στίς ρωσικές μονές, μεταφέροντας το άγιορετικό πνεύμα.
Το πνεύμα αυτό, της μεγάλης τιμής καί αγάπης προς τη Θεοτόκο, διδάσκουν καί όλοι οί κατοπινοί Αγιορείτες άγιοι, ιεραπόστολοι, νεομάρτυρες καί όσιοι. Οί ιεροπρεπείς Κολλυβάδες, με πρόμαχο τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη ( + 1809), μεταφέρουν με το φλογερό τους κήρυγμα, με την ϊδρυση μονών, με τη σύνθεση ακολουθιών, τη συγγραφή βιβλίων, εγκωμίων κι επιστολών την εκ βαθέων αγάπη τους στην Τροφό καί Σκέπη του "Ορους.
Από τους ταπεινούς πατέρες διατηρείται μέχρι σήμέρα αύτη ή ϊδια τιμή καί αγάπη καί είναι νωπές οί ιστορίες, ζωηρές οί αφηγήσεις, συγκινητικές οί εξιστορήσεις, πρόσφατων επαναλήψεων των θεομητορικών αποτυπωμάτων στίς καρδιές, τίς μνήμες, τη ζωή, συγχρόνων σεβαστών  Αγιορειτών Γερόντων.

Ό Νεοσκητιώτης Γέροντας Ιωακείμ ό Σπετσιέρης ( ΐ 1934) έκοιμήθη λέγοντας τους «Χαιρετισμούς» της Παναγίας.
 Στόν Ρώσο ασκητή παπά-Τύχωνα ( + 1968) ή Παναγία αποκάλυψε τον ακριβή χρόνο του θανάτου του. "Αν επισκεπτόσουν τον Γέροντα Φιλάρετο ( +1962) στην ασκητική φωλιά του στα φρικτά Καρούλια καί τον ρωτούσες, πώς αντέχει αυτή τη σκληρότητα, σου απαντούσε, με μία απόλυτη βεβαιότητα: «Ή Παναγία, παιδί μου, με βαστά». ' Εκοιμήθη ακούγοντας ύμνους στη Θεοτόκο.
 Ό ιερομόναχος Ιωακείμ ό Άγιαννανίτης ( +1950) είχε καλή συντροφιά του, καθώς έλεγε, το βάστηγμά του από το φόρεμα της Παναγίας, ή οποία κατά τη δέηση του, του έδωσε γενειάδα πού άκουμποϋσε στη γη. Στόν ευλογημένο Γέροντα Εύλόγιο ( +1948), παρουσιάσθηκε ή Παναγία στο χωριό του, παροτρύνοντας τον να πάει στο "Αγιον "Ορος, με τα λόγια: «Πήγαινε κι εγώ θα είμαι πάντα μαζί σου». ' Ο ενάρετος Γρηγοριάτης ηγούμενος Αθανάσιος ( + 1953) είχε «φαγωμένη» την εικόνα της Παναγίας του κελλιοϋ του από τους πολλούς ασπασμούς.Ο μακάριος Γέροντας Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης ( +1957) ακούγοντας ή λέγοντας το όνομα της Θεοτόκου δάκρυζε.

Νομίζουμε πώς δεν θα πρέπει ν' αναφερθούμε σε περισσότερους καί μάλιστα σε ζώντες πατέρες. Οί θαυματουργές εικόνες, οί ιερές σχέσεις αγίων, μοναχών καί λαϊκών, με αυτές καί με την ίδια τη Θεοτόκο, μιλούν εύγλωττα καί δυνατά για το μέγεθος της θεοτοκοφιλίας των οίκητόρων καί προσκυνητών του θεομητροβάδιστου "Ορους,

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Από το βιβλίο«Η ευλογία του πόνου και ο πόνος της αγάπης»

Εκδ.«Τήνος»
proskynitis.blogspot.

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ-Εγκώμιο στην Κοίμηση της Θεοτόκου

Ελάτε όλοι εγκάρδια να κατέβουμε στο τάφο μαζί μ' αυτή πού τόν κατεβαίνει. "Ας σταθούμε γύρω γύρω στην πανίερη κλίνη της καί μελωδικά να ψάλουμε ύμνους ιερούς: «Χαίρε χαριτωμένη, ό Κύριος μαζί σου»! Χαίρε συ, ή προορισμένη Μάνα του θεοϋ. Χαίρε συ πού ήσουνα διαλεγμένη προαιώνια στο σχέδιο του Θεοϋ• χαίρε το θειότερο της γης βλαστάρι, κατοικία του θείου πυρός, το ίερώτατο αριστούργημα του παναγίου Πνεύματος, πηγή του ζωντανού νερού, παράδεισε του ξύλου της ζωής, έμψυχο κλήμα του θείου σταφυλιοϋ, πού πηγάζεις νέκταρ καί αμβροσία, ποτάμι κατάμεστο από τ' αρώματα του Πνεύματος, χωράφι με το θείο στάχυ, ρόδο τόσο φωτεινό, από το παρθένεμα, πού αναδίνεις πνοή με την ευωδιά τής χάρης, κρίνο βασιλικού φορέματος, άμνάδα πού γέννησες τον αμνό του Θεοϋ, κεϊνον πού στίς πλάτες του σήκωσε την αμαρτία του κόσμου, εργαστήρι της σωτηρίας μας, συ ανώτερη κι άπ' τίς αγγελικές δυνάμεις, δούλα καί Μάνα Θεού.

Ελάτε να περιτριγυρίσουμε τον άμόλευτο τάφο καί ν' αντλήσουμε θεία χάρη. Ελάτε με τίς αγκαλιές της ψυχής να κρατήσουμε το άειπάρθενο σώμα κι έτσι βαστώντας το να μπούμε μαζί του μέσα στο μνήμα καί να νεκρωθούμε μαζί του, βγάζοντας πάνωθέ μας τα πάθη καί ζώντας μαζί με την Παναγιά, ζωή ειρηνική κι ολοκάθαρη. "Ας ακούσουμε, λοιπόν, τους θείους ύμνους, που έρχονται από τ' αγγελικά χείλη. "Ας μπούμε να προσκυνήσουμε καί ας μάθουμε τα παράξενα μυστήρια: πώς, δηλαδή, το σώμα της σηκώθηκε, πώς υψώθηκε, πώς αναλήφθηκε στους ουρανούς καί παρευρίσκεται κοντά στο Γιο της πάνω άπ' όλες τίς αγγελικές τάξεις. Γιατί, στ' αλήθεια, τίποτα δεν χωρίζει τη Μάνα από το Γιο.

(Από ιήν έκδοση της Αποστολικής Διακονίας, Ή Θεοτόκος, Τέσσερις θεομητορικές ομιλίες άγ. Ιωάννου του Δαμάσκηνου)

Ο Αγ.Γρηγόριος Θεσσαλονίκης μιλά για την Παναγία ως ενότης όλης της κτίσεως

Μια πολύ ωραία εικόνα χρησιμοποιεί ό Αγ. Γρηγόριος Θεσσαλονίκης ό Κύπριος για τη Θεοτόκο. Είναι ή παραβολή του πιστού οικονόμου, πού αναφέρει ό ευαγγελιστής Λουκάς στο 12ο κεφάλαιο. Εκεί ό Χριστός ομιλεί για ένα πιστό οικονόμο πού τον άφησε ό Κύριος να διευθετήσει τα υπάρχοντα του καί από τον οποίο θα ζητούσε «εν καιρώ» τους λογαριασμούς. «Μακάριος ό δούλος εκείνος, όν έλθών ό Κύριος αυτού εύρήσει ποιοϋντα ούτως». Ένας τέτοιος μακάριος οικονόμος, πού οικονόμησε καί τακτοποίησε όλα τα δημιουργήματα του Θεού, είναι ή Ύπεραγία Θεοτόκος. Ή Παναγία ήταν ή ενότητα όλης της κτίσης. Ή κτίση δημιουργήθηκε, καί στην προκείμενη περίπτωση ό άνθρωπος για να ενωθεί με το Θεό. Όταν αμάρτησε ό Αδάμ ό σκοπός ματαιώθηκε. Έπρεπε να βρεθεί ή Παναμώ-μητη Κόρη από τη Ναζαρέτ, ή οποία θα ένωνε το Θεό καί τον άνθρωπο στο πρόσωπο του Υιού της, καί θα πραγματοποιούσε το σκοπό της δημιουργίας. Στό μυστήριο της ενσάρκωσης του Λόγου του Θεού, ολόκληρη ή σωτηρία της ανθρωπότητας κρεμόταν από την αβίαστη απάντηση της Παναγίας. Καί να, ή καταφατική απάντηση: «ιδού ή δούλη Κυρίου γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου» έγινε ή αρχή της λύτρωσης μας. Ή Παρθένος ως τέλειος εκπρόσωπος του ανθρώπινου γένους νυμφεύεται το Θεό καί ή ανθρώπινη φύση διαλύει τον παράνομο δεσμό με τη μοιχαλίδα αμαρτία. Με τη Μαριάμ ή φύση μας αποκτά τις προϋποθέσεις καί τις βάσεις για την ένωση της με το Θεό. Είναι ή Θεοτόκος το σκοπιμότατο τέλος της δημιουργίας.

ΗΛΙΑ ΜΗΝΙΑΤΗ-Λόγος εγκωμιαστικός στην Παναγία

Αλλά τάχα σε τι στέκεται η ευλάβεια της Παρθένου; Σε προσευχή και νηστεία. Σε προσευχή, όπου είναι η παράκληση, σε νηστεία, όπου είναι η εγκράτεια δύο τρόποι τούς οποίους διόρισε η Εκκλησία για να τιμούμε, έξοχα στις μέρες αυτές, την μητέρα του Θεού και μητέρα μας. Μα τι λογής πρέπει να είναι η προσευχή μας στην παράκληση; Οχι με αταξία, όχι με σύγχυση, όχι με αναισχυντία, αλλά με φόβο Θεού, με συντριβή καρδίας, με δάκρυα κατανύξεως. Τι λογής πρέπει να είναι η νηστεία μας στην εγκράτεια; Οχι μόνο νηστεία από φαγητά, αλλά νηστεία και από αμαρτίες· όχι μόνο εγκράτεια από κρέατα, αλλά εγκράτεια και από τα πάθη τα σαρκικά. Η Παναγία Παρθένος, με τη νηστεία, ζητεί από μας καρδία καθαρά και με την προσευχή, καρδίαν συντετριμμένη. Και τι λιγότερο μπορεί να ζητήσει από τούς Χριστιανούς η μητέρα του Θεού και μητέρα των χριστιανών; Αχ! Και να καταλαβαίναμε πόση χαρά και βοήθεια έχουμε από τέτοια αγιότατη μητέρα.

Ορφανοί, που στερηθήκατε τούς γονείς σας, ξένοι, που χάσατε την ευτυχία σας, άρρωστοι, θλιμμένοι, αμαρτωλοί μη λυπάστε, εσείς έχετε μητέρα, τη μητέρα του Θεού. Μητέρα που σας κυβερνά στην ξενιτιά σας, που σας τρέφει στη φτώχεια σας, που σας δίνει τη θεραπεία στα πάθη, την παρηγοριά στις θλίψεις, την ελευθερία στις σκλαβιές, την συγχώρεση στις αμαρτίες. Μη λυπάστε· έχετε μητέρα, τη μητέρα του Θεού. Ναύτες, όπου πλέετε στη θάλασσα, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε λιμάνι στις ανεμοζάλες. Πραματευτές, που περπατάτε στη γη, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε βοηθό στούς κινδύνους. Γεωργοί, όπου δουλεύετε τη γη, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε ευλογία καρποφορίας στούς κόπους σας. Νεοι, όπου σπουδάζετε στα σχολεία, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε φως γνώσεως στις σπουδές. Ιερείς και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, επικαλεστείτε την Παρθένο σε όλες τις σωματικές και ψυχικές ανάγκες, να την έχετε προστάτη σ’ αυτήν την ζωη, παραστάτη την ώρα του θανάτου, μεσίτρια την ημέρα της κρίσεως. Χριστιανοί, μικροί και μεγάλοι, όσοι λατρεύετε και προσκυνείτε το όνομα του Ιησού, τιμάτε και ευλαβείστε και το όνομα της Παρθένου Μαρίας, της μητέρας του Ιησού και μητέρας μας. Ιησούς και Μαρία ας είναι τυπωμένα μέσα στην καρδιά σας. Ιησούς και Μαρία μη λείπει από το στόμα σας. Ιησούς και Μαρία, ας είναι η αρχή και το τέλος των προσευχών σας. Το όνομα Ιησούς και Μαρία, ας είναι τα πρώτα λόγια της αυγής, τα τελευταία της ημέρας, με αυτά να σφραγίζετε σε ύπνο τα μάτια σας, με αυτά να μπαίνετε και να βγαίνετε από την Εκκλησία, με αυτά να αρχίζετε και να τελειώνετε κάθε υπόθεση, για να αξιωθείτε την ώρα που πρόκειται να παραδώσετε το πνεύμα, να έχετε από το ένα μέρος τον Ιησού και από το άλλο την Μαρία και μαζί με τον Ιησού και την Μαρία να συνδοξάζεστε στην Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν.

Μη μας αφήσεις Παναγιά! (Ένα θαύμα της Παναγίας στην Κεφαλλονιά του 1694)

Βρισκόμαστε στην Κεφαλονιά του 1694. Νησί ανυπεράσπιστο ό τόπος, αφέθηκε στα χέρια άγριων πειρατών πού, άφοϋ λεηλάτησαν και άρπαξαν, πήραν στο φεύγα τους νιους και κοπελιές για τα παζάρια της Ανατολής. Από το χωριό του "Αϊ-Δημήτρη πού γειτονεύει με το Ληξούρι, άρπαξαν τρία παλληκάρια καί τα πήγανε αλυσοδεμένα στη Μπαρμπαριά, τον τόπο πού σήμερα φωνάζουν Αλγέρι.

Εκεί τα βάλανε σε ένα σκοτεινό κι ανήλιαγο κελί κι αυτά τα δύσμοιρα περίμεναν το τέλος. Κάθε πού ξημέρωνε ό Θεός, μούγκριζαν οι τοίχοι από τα βογγητά του πόνου καί του θανατικού.
Γεμάτη ή φυλακή από Ρωμιούς, άκουγαν τα παλληκάρια τις παρακλήσεις των άλλων καταδίκων στη μάνα Παναγιά. Ελπίδα ανθρώπου πουθενά, Μα για κοίταξε! Σάν ό άνθρωπος μένει έρημος καί μόνος καί από πουθενά δεν έχει να κρατηθεί καί αφήσει την ψυχή καί το σώμα στη Χάρη Της, ή Παναγιά διπλά νοιάζεται γι αυτόν. Γιατί Εκείνη ξέρει από πόνο.
Εκεί λοιπόν, μέσα στην απελπισία καί τη σκοτεινιά πιάσανε τη δέηση καί οι τρεις στην Ύπεραγία Θεοτόκο να τους πάρει κοντά της καί να μη γνωρίσουν θάνατο μαρτυρικό.

Νηστικοί, εγκαταλελειμμένοι, απογοητευμένοι, την παρακαλούσαν να πεθάνουν παρά να τους σκοτώσουν.
-Παναγιά μας, έλεγαν, μη μας αφήσεις στον κακό θάνατο. Πάρε μας μαζί σου. Λάφρωσέ μας από τον πόνο.
Καί μέσα στην προσευχή τους αποκοιμήθηκαν... Καί ξύπνησαν... ακούγοντας πετεινούς.
Δεμένα στα σίδερα τα παλληκάρια με χέρια καί πόδια με χοντρές αλυσίδες, ρωτούσε ό ένας τον άλλον.
Λέει το λοιπόν ό ένας Κεφαλονίτης.
-Τί είναι αυτό πού ακούμε, αδέλφια;
Στό πρώτο ερώτημα αποκρίθηκε το άκουσμα μιας χαρούμενης καμπάνας.
Μπροστά τους το όμορφο χωριό τους! Ή Παναγία τους έφερε θαυματουργικά από τη Βόρεια Αφρική στο πανηγύρι του τόπου τους.
Όταν άκουσαν τις καμπάνες, άχάραγα ακόμα, σύρανε την ταλαιπωρία μα καί την ελπίδα τους κοντά στην εκκλησία της Παναγιάς πού γιόρταζε τα έννιάμερα της Χάρης Της στις 23 του Αυγούστου.
Οι μανάδες καί οι συγγενείς τους άντίκρυσαν τα τρία ναυτόπουλα με τίς αλυσίδες καί χάθηκαν στην αγκαλιά τους με δάκρυα ευγνωμοσύνης στο Θεό.
Άφοϋ προσκύνησαν την Παναγιά, οι τρεις Κεφαλονίτες αποφάσισαν να γίνουν μοναχοί καί να αφιερωθούν στο Θεό. Μέχρι σήμερα υπάρχουν, σε πίστωση του θαύματος, κρεμασμένες οί αλυσίδες των παλληκαριών στο θρονί της Παναγιάς πού τους λευτέρωσε από την κουρσάρικη αιχμαλωσία.
Κοντά στο Ναό έχτισαν δύο πρόχειρα κελιά κι έφτιαξαν το πρώτο ησυχαστήριο.
Σέ ανάμνηση του θαύματος υπάρχει επιγραφή πού μαρτυρεί το γεγονός «1694,23 Αυγούστου έποιήθη το θαύμα. Ιάκωβος, Γεώργιος, Ιωάννης. Χαίρε ότι ήλευθερώθητε της φθοράς του θανάτου δια πρεσβειών της Θεομήτορος».

* Τό παραπάνω γεγονός μας διηγήθηκε ό Πρωτοσύγκελλος της Ί. Μητροπόλεως Κεφαλληνίας π. Γεράσιμος Φωκάς. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς.

Αρχ.Εφραίμ Παναούση

''Πειραική Εκκλησία''
Ιούλιος-Αύγουστος 2004

ΣΚΗΤΗ ΣΙΧΛΑΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ-Μια θύρα προς τον παράδεισο

Οι αρχές του μοναχισμου στα βουνά της Σίχλας έχουν τις ρίζες γύρω στο 1200.Η πρώτη γραπτή μαρτυρία περί μοναχισμού σ'αυτά τα μέρη χρονολογείται από το 1326.

Ο κεντρικός ναός της σκήτης.ο ναός του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου,χτίστηκε απο τυν οικογένεια Καντακουζηνού το 1741,ενώ ανακαινήστηκε από τον ηγούμενο των μονών Νεαμτς και Σέκου,Βενέδικτο το 1813.

Ο ναός της Μεταμορφώσεως που βρίσκεται πάνω στο λόφο χτίστηκε από τον Ιονίτσα Καντακουζηνό Πασκάνου το 1763.

Η σπηλιά όπου ασκήτεψε η Αγ.Θεοδώρα της Σίχλας ΕΔΩ για 40 χρόνια βρίσκεται ανάμεσα σ'αυτά τα βράχια και σήμερα είναι τόπος προσκυνήματος

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΙΧΛΑ(+7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ)

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΗΣ ΣΙΧΛΑ

Η είσοδος στο σπήλαιο όπου έζησε η αγία 40 χρόνια

Η Οσία Θεοδώρα γεννήθηκε το 1650 στην κοινότητα Βινατόρι νομού Νεαμτς της Ρουμανίας .Παντρεύτηκε αλλά δεν έκανε παιδιά.Η μοναχική της κουρά έγινε στη μονή Βαρζαρέστι του Μπουζάου.Μετά την εισβολή των Τούρκων στην περιοχή η Οσία Θεοδώρα μαζί με την ηγουμένη Παισία κρύφτηκαν στα βουνά της Βράντσεα.

Όταν πέθανε η ηγουμένη,η Οσία Θεοδώρα αποτραβήχτηκε στα βουνά του Νεάμτς.Με την ευλογία του ηγουμένου της Σιχαστρίας αποτραβήχθηκε σε ερημική περιοχή κοντά στην Σκήτη Σίχλα σε μία σπηλιά όπου ασκήτεψε 40 χρόνια.Εκεί εκοιμήθη.Το λείψανό της έμεινε στο σπήλαιο μέχρι το 1830 όταν η οικογένεια του ηγεμόνος Μιχαήλ Στούρζα τοποθέτησε το άφθαρτο λείψανο σε μια λάρνακα και ετέθησαν προς προσκύνηση στον ναό της Σκήτης Σίχλα την οποία πρόσφατα είχε ανακαινίσει ο ηγεμόνας

Το 1856 αυτή η οικογένεια εδώρησε τα λείψανά της στην Μονή Πέτσερσκα στο Κίεβο σε αντάλλαγμα κάποιων ιερατικών και αρχιερατικώναμφίων.Τώρα το άφθαρτο λειψανοτης Οσίας Θεοδώρας από τη Σίχλα βρίσκονται στη Μονή των Σπηλαίων(Λάυρα Πετσέρσκα).Η μνήμη της τιμάται στις 7 Αυγούστου

Μια θαυμάσια συλλογή με εικόνες του Παντοκράτορα Χριστού

ΜΙΑ ΘΑΥΜΆΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥ(ΕΔΩ)

ΚΕΡΚΥΡΑ-Εξι Ιερές Μονές αφιερωμένες στον Σωτήρα Χριστό

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΑΜΑΡΕΛΑΣ.

Αν φτάσετε μέχρι το βόρειο τμήμα του νησιού της Κέρκυρας , στο χωριό Αγιοι Δούλοι με κατεύθυνση το χωριό Νύμφες , επισκεφθείτε τη Μονή της Καμαρέλας με την ομώνυμη πηγή που υδρεύει τους γύρω οικισμούς. Οι αδερφές Πελαγία και Φιλοθέη, δύο από τις πέντε καλόγριες που ζουν σήμερα εκεί, θα σας υποδεχθούν και θα σας μιλήσουν με προθυμία.
Ιστορικό :
Ο ιερομόναχος Σωφρόνιος εκ του χωρίου Περουλάδων Κέρκυρας, κατά το έτος 1800 «ζήλω θείω κινούμενος» ίδρυσε το Ιερό Γυναικείο Ησυχαστήριο Παντοκράτορος Καμαρέλας, στην περιοχή των Αγ. Δούλων Δήμου Εσπερίων Κερκύρας. Πρώτη Καθηγουμένη διετέλεσε η κατά σάρκα αδελφή του Κτήτορος Πελαγία μοναχή.
Το Ναό του Ησυχαστηρίου εγκαινίασε ο Μητροπολίτης Ιερόθεος Σιγάλας γύρω στο 1810. Εν συνεχεία το έτος 1890 η Αδελφότητα με πρωτοστατούσα την καθηγουμένη Μοναχή Θεοδοσίαν Τριβυζά με πολύ κόπο και μόχθο, με στερήσεις και εξαντλητική χειρωνακτική εργασία, ίδρυσαν το νέο Καθολικό σύμφωνα με τα Κερκυραϊκά δεδομένα, αφιερωμένο και τούτο εις την Μεταμόρφωσιν του Σωτήρος Χριστού.
Το Ησυχαστήριο βρίσκεται σε ωραιοτάτη τοποθεσία, περιβάλλεται από πυκνά δάση και άφθονα νερά λόγω της μεγάλης πηγής «Καμαρέλας» η οποία ευρίσκεται εντός της περιοχής του.
ΠΗΓΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΥΨΗΛΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ
Στο πιο ψηλό βουνό της Κέρκυρας, το γνωστό από την αρχαιότητα με το όνομα Ιστώνη, σε υψόμετρο 914 μ. βρίσκεται το μοναστήρι του Παντοκράτορα. Η σημερινή ονομασία του βουνού φέρει το όνομα «Παντοκράτωρ».

Ο ναός του «Υψηλού ή Μεγάλου Παντοκράτορος» κτίστηκε το 6855 «από κτίσεως κόσμου» ή το 1347 μ.Χ., σύμφωνα με το ιδρυτικό της Ι. Μονής που σώζεται σε περγαμηνή στα Γ.Α.Κ. Ν. Κερκύρας.
Οι κάτοικοι 23 χωριών του Όρους πήραν την απόφαση να κτίσουν το μοναστήρι. Τούτο πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 1343 - 1347. Έκτοτε το μοναστήρι έγινε πόλος έλξης και σημείο αναφοράς της ευρύτερης περιοχής.
Ο σημερινός Ναός αποτελεί ανακαινισμένη μορφή του παλαιότερου, που τοποθετείται στον 17 ο αιώνα. Ο ρυθμός του ναού είναι μονόχωρος θολωτός και πλαισιώνεται από προσκτίσματα προσαρτημένα στη βόρεια και νότια πλευρά του. Στους τοίχους του ναού διασώζονται σημαντικές τοιχογραφίες του 17 ου αλλά και του 14 ου αι. και εντός αυτού υπάρχουν εικόνες επτανησιακής τεχνοτροπίας και θαυμάσια αργυρά εκκλησιαστικά σκεύη.
Η Μονή πανηγυρίζει την 6 η Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Στο βάθος και στους πρόποδες του βουνού βρίσκεται ο αξιόλογος παραδοσιακός ιστορικός οικισμός (το παλιό χωριό) των Σινιών με θαυμάσιες ιστορικές εκκλησίες και παραδοσιακά κτίσματα.
ΠΗΓΗ

ΠΟΝΤΙΚΟΝΗΣΙ

Στο περίφημο Ποντικονήσι-το σήμα κατατεθέν της Κέρκυρας υπάρχουν δυο ναοι.Ο πρώτος είναι αφιερωμένος στη Υ.Θ.Βλαχέραινα και ο δεύτερος στο βάθος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Ἀπό τήν κεντρική ὁδική ἀρτηρία πού ἑνώνει τή Χώρα μέ τό Σιδάρι, βορειοδυτικά τοῦ Νησιοῦ, καί μετά τό γραφικό χωριό Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ δρόμος κατηφορίζει δεξιά καί ἀνεβαίνει ἐλαφρά ὁδηγώντας στήν εἴσοδο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος Σωτῆρος Χριστοῦ.

«Τό βλέπω τό Μοναστήρι σας· εἶναι μέσα σέ ἐλαιώνα. Σᾶς βρίσκει τό ἀγιάζι τῆς θάλασσας. Ὁ τόπος εὐωδιάζει. Ἔχετε βράχους στήν περιοχή. Ἐκεῖ ἔζησαν παλαιά ἁγιασμένοι ἀσκητές». Μ’ αὐτά τά λόγια ἐκφράστηκε κάποτε γιά τό Μοναστήρι ὁ ἅγιος Γέροντας Πορφύριος, πού ποτέ δέν εἶχε ἐπισκεφθεῖ τό Νησί, ἀλλά εἶχε τό χάρισμα νά βλέπει μέ πνευματικό τρόπο τά μακρινά καί ἀθέατα

Ἕνας μικρός βραχόλοφος εἶναι πράγματι ὁ τόπος πού φιλοξενεῖ τά οἰκοδομήματα. Στήν εὐρύτερη περιοχή ὀρθώνονται μεγάλοι βράχοι. Παντοῦ κυριαρχεῖ τό σταχτοπράσινο χρῶμα τῆς ἐλιᾶς πού τό διανθίζει τό σκοῦρο πράσινο τοῦ κυπαρισσιοῦ. Νοτιοανατολικά ὁ λοφίσκος καταλήγει σέ ρεματιά κι ἀπέναντι ἁπλώνεται χαμηλή ὀροσειρά. Ἀνατολικά τό Δροσάτο μέ τόν Ἅϊ-Νικόλα του. Στό βάθος ὁ Παντοκράτωρ, τό ψηλότερο βουνό τοῦ νησιοῦ μέ τήν παλαίφατη ὁμώνυμη ἀνδρώα Μονή. Βόρεια, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, γραφικά χωριά λιάζονται στίς καταπράσινες βουνοπλαγιές. Λίγο ἀριστερότερα ἡ θάλασσα τοῦ Σιδαριοῦ κι ἀντίπερα ἡ Βόρειος Ἤπειρος. Δυτικά οἱ πανύψηλες ἐλιές κλείνουν τή θέα πρός τό δημόσιο δρόμο καί ἐξασφαλίζουν τήν ἡσυχία ἀπό τήν κίνηση τῶν αὐτοκινήτων. Παντοῦ ξεχύνεται ἠρεμία καί εὐλογία.
Εἶναι ἄγνωστο ὥς τώρα πότε ἀκριβῶς χτίστηκε ὁ πρῶτος Ἱ. Ναός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Παντοκράτορος Σωτῆρος Χριστοῦ. Πάντως πρίν ἀπό τό 1634, χρόνος πού σημειώνεται σέ ἔγγραφο – μισθωτήριο κτημάτων τοῦ Μοναστηριοῦ. Ὁ Ναός καί τό «ἔχειν» του κυβερνιόταν ἀπό ἀδελφάτο. Αὐτό κατά καιρούς ἐμπιστευόταν τή Μονή σέ ἱερομόναχο μέ εἰδική συμφωνία. Γύρω στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰ. μέ αἴτηση τοῦ ἱερομονάχου Ἱλαρίωνος Καρδακάρη οἱ μοναχοί γίνονται δύο. Πρόκειται πιά γιά ἕνα μικρό σέ ἔκταση καί ἀριθμό μοναχῶν ἀνδρικό Μοναστήρι πού εἶχε τήν ἀγάπη ὅλων τῶν περιχώρων. Εἶναι ἄγνωστοι οἱ ἀρχικοί κτίτορές του.
Ἀπό ἐλάχιστα ἐρείπια παλαιῶν κτισμάτων φαίνεται ὅτι ἡ ἀρχική θέση τῆς Μονῆς ἦταν στό ἀνατολικό τμῆμα καί πίσω ἀπό τόν βραχώδη λοφίσκο πού φιλοξενεῖ τά σημερινά κτίσματα τῶν κελλιῶν καί τό καθολικό. Σέ κτηματολόγιο τοῦ 1886 ἀναφέρεται ὅτι τό κτίριο τῶν κελλιῶν λειτούργησε γιά μερικά χρόνια (1872-1886) ὡς σχολεῖο τῆς περιοχῆς. Πίσω ἀπό αὐτό τό οἰκοδόμημα πιθανόν ἦταν κτισμένος ὁ παλαιότερος Ἱ. Ναός καί νοτιότερα τό λιοτρίβι πού ἦταν σέ λειτουργία ὥς τό 1950 περίπου. Μετά χρησι-μοποιήθηκε ὡς σταῦλος.
Ἀπό τούς ἱερομονάχους πού ἀσκήθηκαν καί ἔζησαν ἐδῶ εἶναι γνωστοί οἱ ἑξῆς: π. Ἀθανάσιος Χαλικιόπουλος (1764), π. Δωρόθεος, «κατά κόσμον Πιεροτάσης ἀπό τήν χώραν τῶν Κορυφῶν» (1803 καί ἑξῆς), π. Νικόδημος Χαλικιάς, π. Συμεών Ρούσσινος, π. Ἱλαρίων Καρδακάρης, π. Δωρόθεος Κορακιανίτης, π. Ἀμβρόσιος Κουτσούκης καί π. Δαμιανός Μουζακίτης, ὅλοι πνευματικοί καί ἐφημέριοι σέ γειτονικά χωριά καί τά Διαπόντια Νησιά.
Στά 1834-35 χτίστηκε ὁ Ἱ. Ναός πού ἀποτελεῖ καί σήμερα τό καθολικό τῆς Ἱ. Μονῆς. Στίς ἀρχές τοῦ αἰώνα (1902) χτίστηκε τό οἴκημα δυτικά τοῦ Ἱ. Ναοῦ, διαμορφώθηκε ἡ αὐλή, ἐπισκευάστηκε ὁ Ἱ. Ναός, στολίστηκε μέ τό ὡραιότατο σκαλιστό γύψινο τέμπλο (1911), ἔργο τοῦ Δημ. Πρέπη. Οἱ εἰκόνες τοῦ τέμπλου ἁγιογραφήθηκαν (1912-14) ἀπό τό ζωγράφο-προσωπογράφο Στέφανο Τριβόλη. Ἔγινε ὁ γυναικωνίτης (1923) καί τό δάπεδο μέ φροντίδα τῶν ἱερομονάχων Συμεών καί Ἱλαρίωνος. Ἐπισκευάστηκαν παλαιά στασίδια καί προστέθηκαν καινούργια.
Ἐπί τῆς ἡγουμενίας τοῦ τελευταίου ἱερομονάχου Δαμιανοῦ Μουζακίτη (1955-1975) στήθηκε τό καμπαναριό στήν εἴσοδο καί μεγάλωσε τό κτίσμα πίσω ἀπό τό Ναό.
Μετά μικρή παραμονή ἐδῶ τῆς συνοδείας τοῦ π. Νικοδήμου Μπανταλούκα φτάνουμε στόν Ἰούλιο τοῦ 1978, ὁπότε τό Μοναστήρι μετατράπηκε σέ γυναικεῖο, ἀφοῦ ἀποσπάστηκε ἀπό τήν Ἱ. Μονή Παναγίας Παλαιοκαστριτίσσης, τῆς ὁποίας ἦταν Μετόχι ἀπό τό 1881 καί ἐγκαταστάθηκαν ἐδῶ οἱ τρεῖς πρῶτες ἀδελφές μέ φροντίδα καί πνευματική εὐθύνη τοῦ τότε Μητροπολίτου Κερκύρας καί ἱδρυτοῦ τῆς μοναστικῆς Ἀδελφότητος κυροῦ Πολυκάρπου Βαγενᾶ. Ἡ Ἀδελφότης πού ἀπό τή σύστασή της ποιμαίνει ἡ Γ. Εὐφημία Κόκοβα εὐγνώμων γιά τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι προσφορά του, ἐξέδωσε μετά τό θάνατό του σέ τρεῖς τόμους ραδιοφωνικές ὁμιλίες πρός τό ποίμνιό του. Εὐγνωμοσύνη ὀφείλει ἐπίσης ἡ 'Αδελφότης στόν ἀείμνηστο καί θεοφόρο π. Παΐσιο τόν ἁγιορείτη πού συμπαραστάθηκε πνευματικά στό Μοναστήρι κατά τά πρῶτα χρόνια καί στήριξε τή νεοπαγή κοινότητα ὅσο ζοῦσε.
Ἔκτοτε καί καθώς αὐξανόταν ὁ ἀριθμός τῶν μοναχῶν ἐπισκευάστηκαν τά παλαιά κτίσματα – ὁ σημερινός μικρός ξενώνας δυτικά τοῦ Ἱ. Ναοῦ καί τό παλαιό λιοτρίβι (1985) – καί χτίστηκαν νέα οἰκοδομήματα γιά νά καλύψουν τίς ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν καί τῶν προσκυνητῶν. Τό 1991 κτίστηκε ἡ νότια πτέρυγα τοῦ οἰκήματος τῶν κελλιῶν ὅπου βρίσκεται καί τό σταυρόσχημο μέ τροῦλο παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας Εὐφημίας. Ριζική ἀνακαίνιση ἔγινε στόν Ἱ. Ναό, ὥστε νά συντηρηθεῖ ἀλλά καί νά γίνει καταλληλότερος γιά τή θεία λατρεία, δεδομένου ὅτι ἀποτελεῖ τό ἐπίκεντρο τῆς ζωῆς τῆς μοναστικῆς Ἀδελφότητος. Ἔτσι διακοσμήθηκε μέ εἰκόνες βυζαντινῆς τεχνοτροπίας, ἔργα τοῦ ἁγιογραφικοῦ ἐργαστηρίου τῆς Ἱ. Μονῆς, ἡ κόγχη τοῦ Ἱ. Βήματος, ἡ Ἱ. Πρόθεση, τό Τέμπλο, ἡ Οὐρανία καί οἱ τοῖχοι τοῦ κυρίως Ναοῦ, ὁ γυναικωνίτης καί ἡ Οὐρανία του.
Ἡ ἁγιογράφηση βυζαντινῶν εἰκόνων ἀποτελεῖ καί τό σημαντικότερο ἐργόχειρο τῶν μοναχῶν σήμερα, πέρα ἀπό τή φροντίδα τοῦ κήπου, τοῦ μικροῦ ἐλαιῶνος, τῶν ὀπωροφόρων δένδρων καί τῆς φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν.
Ὥς ἐδῶ παρουσιάστηκε ὅ,τι μπορεῖ νά δεῖ ἤ νά ἀκούσει κανείς. Μένει ἀθέατη στούς πολλούς ἡ μυστική καί σιωπηλή ἐσωτερική ἐργασία τῶν μοναχῶν, παλαιῶν καί συγχρόνων. Ἐργασία καρδιακή, ἐπίπονη, ποτισμένη μέ ὀδύνη καί δάκρυα. Νυχτερινές καί ἡμερήσιες ὧρες λατρείας. Σκιρτήματα μετανοίας καί χαρμολύπης. Δάκρυα εὐγνωμοσύνης, χαρᾶς ἀλλά καί πόνου. Ἀγωνία γιά τή σωτηρία τή δική τους ἀλλά καί ὅλου τοῦ κόσμου. Ἀγώνας καί πόθος γιά τή συνάντηση μέ τόν Ἀγαπημένο Νυμφίο τῶν ψυχῶν, ᾯ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
ΠΗΓΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΑΓ.ΜΑΡΚΟΥ

O ναός αυτός βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του παλαιού Αγίου Μάρκου, στα δυτικά. Είναι αφιερωμένος στον Σωτήρα Χριστό Παντοκράτορα (San Salvator, όπως αναφέρεται σε έγγραφα του Ιστορικού Αρχείου Κέρκυρας). Πρόκειται για μία δρομική βασιλική μονόχωρη, με ημικυκλική κόγχη ιερού. Το κύριο χαρακτηριστικό της σήμερα είναι πως έχει διατηρηθεί ολόγραφη. Η χρονολογία της ιστόρησης, με βάση την κτητορική επιγραφή, είναι το 1577.

Η ποιότητα των τοιχογραφιών και η επιβίωση της βυζαντινής τεχνοτροπίας σε αυτές, καθιστά το μνημείο πολύτιμο κρίκο της παράδοσης. Σώζεται ένα ευρύτερο κτιριακό σύνολο, που είναι αρκούντως διδακτικό. Ο ναός με το κτιστό τέμπλο, επικοινωνεί με έναν ορθογωνικής κάτοψης πρόναο / νάρθηκα που έχει εξόδου τόσο προς την ημισκεπή αυλή που αναπτύσσεται με οκτώ πεσσούς σε μία στοά (πέργκολα), όσο και σε κτίσματα της μονής προς νότο. Άλλα χαρακτηριστικα του Παντοκράτορα είναι οι μικρές του φωτιστικές θυρίδες, το καμπαναριό, που είναι συμφυές με τον νάρθηκα και το ραδινό δίλοβο παράθυρο του ιερού.
ΠΗΓΗ


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΟΡΙΣΣΙΩΝ

Στη νοτιοδυτική πλευρά της Κέρκυρας, στη περιοχή της λίμνης των Κορισσίων και κοντά στο χωριό Χλωμός του Δήμου Μελιτειέων, βρίσκεται η Μονή Παντοκράτορος Κορισσίων. Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν βυζαντινοί μισθοφόροι στρατιώτες (14ος αι.) που ίδρυσαν τον παραδοσιακό οικισμό των Κορισσίων. 

Η ίδρυση του ανακαινισμένου ναού του Παντοκράτορος ανέρχεται στον 14ο-15ο αιώνα. Πρόκειται για μονόχωρο ναό με ημικυκλική αψίδα και είσοδο στη βόρεια πλευρά (που είναι μεταγενέστερη του αρχικού ναού). 

Στο δυτικό τοίχο υπήρχε είσοδος που οδηγούσε στον τοιχογραφημένο νάρθηκα, ο οποίος καταστράφηκε. Εσωτερικά σώζονται σε άσχημη κατάσταση διάφορα στρώματα τοιχογραφιών που χρονολογούνται από τα τέλη του 15ου αιώνα. Ανατολικά του ναού σώζεται τμήμα οχύρωσης με πολεμίστρες. Στον περίβολο της Μονής, διακρίνονται ο νεότερος ναός του Παντοκράτορα καθώς και διάφορα ημικατεδαφισμένα κτίσματα (αποθήκες, βοηθητικοί χώροι).

πηγή

ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ:Ο νεοφανής Άγ.Ιωάννης ο Χοζεβίτης(+5 Αυγούστου 1960) με το άφθαρτο λείψανο

Γεννήθηκε το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός. Στα 20 του χρόνια, το 1933 μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεαμτς όπου έμεινε τρία χρόνια.

Στις 8 Απριλίου 1936 έγινε η μοναχική κούρα και από Ηλιάς ονομάστηκε Ιωάννης.

πηγή-www.teologiepentruazi.ro

Το φθινόπωρο του 1936 επισκέφτηκε τους Αγ. Τόπους και αφού προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο εισήλθε στην αδελφότητα του Αγ. Σάββα όπου ασκήτεψε δέκα χρόνια και απέκτησε το χάρισμα των δακρύων και της αδιάλειπτης προσευχής.

Mετά τη μοναχική κουρά του Αγίου.ο Άγ.Ιωάννης είναι το 8

πηγή-www.roncea.ro

Το 1947 χειροτονήθηκε διάκονος και Ιερέας και έγινε ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου στον Ιορδάνη. Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου. Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960. 

Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανα του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγ. Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ
1) Το 1980 ένας έλληνας αρχιμανδρίτης από την Αμερική ο οποίος είχε ασκητέψει με τον Αγ. Ιωάννη στα νιάτα του και δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει, είδε τον Άγιο στον ύπνο του, λέγοντάς του: «Αν θέλεις να με δεις, έλα στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στην κοιλάδα του Ιορδάνη»! Μετά από ένα μήνα πήγε στην Μονή του Αγ. Γεωργίου του Χολεβίτου. Με την επιμονή του αρχιμανδρίτου, ο ηγούμενος τελικά δέχτηκε ν΄ ανοίξει τον τάφο του Αγίου κι έτσι βρέθηκαν τα λείψανα του άφθαρτα.

2) Ένας ιερέας ο οποίος βοήθησε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου από το σπήλαιο στο μοναστήρι, διηγούταν πως κάποιος που πήρε τρεις τρίχες από τον Άγιο, τον είδε στο όνειρό του και τον διέταξε να τις επιστρέψει. Μάλλον αυτό το πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο Ιερέας που διηγήθηκε την ιστορία.

3) Το 1986 μία γυναίκα από την Κρήτη έστειλε στον ηγούμενο της μονής ένα χρυσό κουταλάκι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ένα θαύμα του Αγ. Ιωάννου. Αυτή η γυναίκα ήταν άρρωστη δε μπορούσε να κουνηθεί και να μιλήσει και όλοι περίμεναν να πεθάνει. Τότε εμφανίστηκε ο Αγ. Ιωάννης ντυμένος με άμφια και κρατώντας το Αγ. Ποτήριο στο χέρι λέγοντας της: «Εγώ είμαι ο Αγ. Ιωάννης ο Χοζεβίτης». Έπειτα ακούμπησε τη λαβίδα στη γλώσσα της και εξαφανίστηκε. Από εκείνη τη στιγμή η γυναίκα έγινε καλά.

επιμέλεια-www.proskynitis.blogspot.com

Ρέκβιεμ για τον Αλεξαντρ Σολζενίτσιν

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν,ο πρωτος και μεγαλύτερος δημόσιος αντισυνωμότης του σταλινισμού και γενικότερα του κομμουνισμού,εκοιμήθη τη νύχτα της 3ης Αυγούστου 2008(τοπική ώρα 23.45),μετά από καρδιακή προσβολή.Είχε γεννηθεί στις 11 Δεκεμβρίου 1918.

Ο μαθηματικός στο επάγγελμα Σολζενίτσιν είχε πιστέψει στην πρώτη νιότη του,όπως όλη η γενιά του,στην ιστορική αναγκαιότητα των κομμουνιστικών ιδεωδών,ενώ είχε πολεμήσει στο Β'Παγκόσμιο Πόλεμο ως πυροβολητής.
Όταν τόλμησε να στείλει ένα γράμμα στον Στάλιν με το οποίο κριτίκαρε τις στρατιώτικές του ικανότητες,καταδικάστηκε σε 8 έτη κάθειρξης στις μπολσεβίκικες φυλακές

Το 1953-έτος θανάτου του Στάλιν-του επιβλήθηκε κατ'οίκον κράτηση στις ασιατικές στέπες της κόκκινης αυτοκρατορίας,φτάνωντας έτσι στο να ζήσει τις θηριωδίες του κομμουνιστικού καθεστώτος στο πετσί του.
Το 1962-στα πλαίσια των εσωτερικών αντισταλινικών ρυθμίσεων του Χρουστσώβ-είδε το φως της δημοσιότητας στις σελίδες του περιοδικού Novii Mir η πρώτη δημόσια αντισυνωμοσία της κατάστασης στα Γκούλαγκ
Εξ'άλλου ο Σολζενίτσιν καθιέρωσε διεθνώς τον όρο GULAG.(Glavnoe Upravlenie Lagherei) κυρίως με την μνημειώδη μαρτυρία του«Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ».
Το 1970 του δόθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας(μετά από πρόταση του Fransois Mauriac).

Tον Φεβρουάριο του 1974 η μακρά αλυσίδα των διωγμών του Σολζενίτσιν κορυφώνεται με τον εγκλεισμό του στο Lefortovo.Επειτα του αφαιρούν τη σοβιετική υπηκοότητα και τον εξορίζουν.

Διασχίζοντας τη Δυτ.Ευρώπη και κυρίως την Αμερική βγάζει εμπρηστικές ομιλίες,ενώ αρχίζει να γίνεται ενοχλητικός και για τους δυτικούς και τον ψεύτικο ουμανιστικό ανθρωπισμό τους που περιφρονεί τους άλλους πολιτισμούς.
Το 1993 στο Vendee της Γαλλίας συμμετέχει στις εκδηλώσεις μνήμης των θυμάτων που σφαγιάσθηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση και σε μια θυελλώδη ομιλία καταγγέλει τη Γαλλική Επανάσταση ως την πρώτη γενοκτονία στην Ευρώπη.

Ετσι γίνεται και στη Δύση  persona non grata δίνοντας του τον χαρακτηρισμό του «αντισημίτη». Η Δύση τελικά θα δει σ'αυτόν «'εναν ορθόδοξο και σλαβόφιλο συντηρητικό,εχθρό της καταναλωτικής κοινωνίας».

Το 1990 το ''Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ''κυκλοφορεί ολόκληρο στη Σοβιετική Ένωση,ενώ ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αναιρεί με προεδρικό διάταγμα την κατηγορία της προδοσίας και του επαναχωρεί τη σοβιετική υπηκοότητα
Η οριστική επιστροφή του στη Ρωσία συμπίπτει με την κυκλοφορία του μικρού τόμου«Η ρωσική υπόθεση στο τέλος του 20ου αιώνα»

Οι θέσεις του γίνονται ολοένα παραδοσιακές-ορθόδοξες.
Εργαζόμενος εντατικά δημοσιεύει το μυθιστόρημα-ποταμός «Η κόκκινη ρόδα»,υλικό που είχε αρχίσει να επεξεργάζεται από το 1964,όπου μιλάει για τον πόλεμο και την επανάσταση

Το 2002 δημοσιεύει το ιστορικό ντοκουμέντο «Δυο αιώνες μαζί»(Deux siecles ensemble)δημιουργώντας νέους εχθρούς.Εκεί δηλώνει ότι θέλει να διευκολύνει την ''αμοιβαία κατανόηση''μεταξύ των Εβραίων και των Ρώσων και αποδεικνύει την εμπλοκή των Εβραίων στην προετοιμασία και καθιδρυση του κομμουνισμού.

Ο Βλ.Πούτιν το 2007 δίνει το κρατικό βραβείο στον Σολζενίτσιν ωε έναν άνθρωπο «που αφιέρωσε τη ζωή του στην πατρίδα»και του οποίου το όνομα«είναι συνώνυμο με τη Ρωσία»
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε απομονωμένος σ''ένα δάσος κοντά στη Μόσχα.Μετακινούνταν μ'ένα αναπηρικό καροτσάκι και σπάνια εμφανιζόνταν δημοσίως
Ακόμη και στη Ρωσία η οποία προσπαθεί να βρει τη θέση της στη νέα τάξη πραγμάτων,είχε περάσει στη σκιά.
Εκτός Ρωσίας-εαν δεν είχε ξεχαστεί-ήταν ελάχιστα κατανοητός και θεωρούμενος εχθρός των νέων ιδεολογίων
Η περίπτωση του Σολζενίτσιν -ο Θεός να τον αναπαύει-δείχνει πόσο ξένος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος του 20ου αιώνα για τον 21ο.

http://www.proskynitis.blogspot.com/






     

ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ 15γουστου:Λυγίζοντας τα γόνατα μπρος στη Μητέρα της Ζωής

Τον Δεκαπενταύγουστο ψάλλουμε Παρακλήσεις, Μικρές και Μεγάλες. Εναλλάξ. Μία μέρα τη Μικρή, μία τη Μεγάλη. Δέκα, ένδεκα ή δώδεκα Παρακλήσεις εν συνόλω. Ανάλογα με τη θέση των Σαββατοκύριακων της περιόδου. Όσές είναι οι Εντολές ή όσα τα Έωθινά, ή όσοι οι Απόστολοι.

Οι δύο Παρακλητικοί Κανόνες εις την Ύπεραγίαν Θεοτόκον βρίσκονται στο βιβλίο της Παρακλητικής. Στό τέλος, μαζί με τον Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου, επίσης αναφερόμενο στην Ύπεραγία Θεοτόκο. Τελική παράκλησις του πιστού στην μετά Θεόν τελευταία ελπίδα του. Τελική καί πληθωρική παρηγοριά κι αναψυχή του.

Ό Αύγουστος, τελευταίος μήνας του εκκλησιαστικού έτους, με διάταγμα του Αυτοκράτορας Ανδρόνικου Β' του Παλαιολόγου ώρίσθηκε να είναι αφιερωμένος στη μνήμη της Θεοτόκου από την πρώτη ήμερα του ως την τριακοστή πρώτη. Κι εκείνος φιλοτιμήθηκε καί φρόντισε να Της χαρίση την πιο όμορφη πανσέληνο του χρόνου, ν' ανάπαυση, στην Κοίμησί Της, τα άχραντα πόδια Της πάνω της, καί είδε κι έθαύμασε σαν παιδί ό πολύς Κόντογλου κι ονομάτισε τη Σελήνη Ύποπόδιον της Θεοτόκου. Στά πλαίσια αυτά της Αυγουστιάτικης θεομητορικής ευλάβειας, οί Παρακλητικοί Κανόνες της Παναγιας έχουν μια θέση πού ξεχωρίζει. Κανονίζουν καθημερινά την έκφραση της ευσέβειας μας καί την υποβολή των αιτημάτων μας προς τον Θεό. Καί μας καλούν παρά. Δηλαδή δίπλα. Έξω από το στενό χώρο όπου βρισκόμαστε καθημερινά καί θλιβόμαστε με το ένα καί το άλλο συναπάντημα της ζωής καί στενοχωρούμαστε με τίς βιοτικές μέριμνες καί τα χιλιόμορφα ανθρώπινα βάσανα. Στόν άνετο χώρο της Χάριτος. Εκεί πού μπορεί κανείς ν' αναπνέει άνετα καί ελεύθερα. Στόν πλατυσμό της Πλατυτέρας των Ουρανών. Στήν άνεση καί την ευρυχωρία της Χώρας των Ζώντων.


Ό πρώτος, ό Μικρός Παρακλητικός Κανόνας είναι «Ποίημα Θεοστηρίκτου Μοναχού. Οι δε (υποστηρίζουν) Θεοφάνους». Ό δεύτερος, ό Μέγας, είναι «Ποίημα του Βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως», ήγουν του πολύπαθου τελευταίου Αύτοκράτορος της Νικαίας (1222 - 1258) πού καλογήρεψε προτού πεθάνει σε ηλικία 36 μόλις χρόνων, κι έλαβε τ' όνομα Θεοδόσιος. Καί τα τέσσερα ονόματα έχουν ως πρώτο συνθετικό τον Θεό Θεοστήρικτος, Θεοφάνης, Θεοδωρος, Θεο-δόσιος. "Αξιον καί δίκαιον, άφοϋ αμφότεροι οι Κανόνες είναι φανερώσεις του στηριγμοϋ, των δόσεων καί των δωρεών του Θεού προς τον αναζητητή παρακλήσεως πιστό, δια της Θεοτόκου.

Οι επαγωγές των λυπηρών πού χειμάζουν την ψυχή καί την καρδιά μας δεν πολεμούνται καί δεν αντιμετωπίζονται με τα λιανοντούφεκα του στοχασμού, οϋτε με τ' άσφαιρα πυρά της φιλοσοφίας, έστω καί της στωικής. Χρειάζονται κανόνια ισχυρά, ευθύβολα, μικρού καί μεγάλου βεληνεκούς. Τέτοια είναι οι δυο Παρακλητικοί Κανόνες. Ή γόμωσή τους είναι πόνος μεγατόνων. Είναι μοναξιά καί αδιέξοδο. Είναι παράπονο καί στένωση. Είναι απελπισμένη άναζήτηση φωτός καί κορακιασμένη δίψα για ζωή. Καί βάλλουν κατ' ευθείαν στο στόχο του ελέους. Εκεί πού υπάρχει άφθονο. Στά μητρικά αυτιά Εκείνης πού μας γέννησε τον  Θελητήν του Ελέους καί δύναται πάντα ως πανσθενούς Δεσπότου - Θεού Μήτηρ, ει νεύση έτι μόνον προς την  ημών οικτράν ταπείνωσιν. Ν' άντληση - Εκείνη άφειδώλευτα από τον γλυκερό ποταμό τής Ζωής με τον κάδο της παρρησίας Της καί να μας λούση με ζωοπάροχα θεία νάματα να μας ποτίση . χορταστικά, να ξεπλύνη τα μάτια μας για να μπορέσουμε να δούμε την έμορφιά του χρυσοπλοκώτατου κάλλους. Να βρούμε λιμάνι γαληνό κι ασφάλεια μέσα στη δωδεκάτειχη Πόλη κι ελπίδα σωτηρίας σιμά στο θρόνο Της τον ήλιοστάλακτο. Να γίνη καί σε μας το ποθούμενο άκατανόητον θαύμα.

Την δέησίν μου δέξαι την πενιχράν, «Κυρά των Αμπελιών», Αίγαιο-πελαγίτισσα Παναγία, Γρηγορούσα Άθηνιώτισσα, Παραμυθία Αγιορείτικη, Φανερωμένη πολλάκις στις πέτρινες ώρες των παιδιών Σου, καί κλαυθμόν μη παρίδης καί δάκρυα, καί στεναγμόν, άλλ'άντιλαβοϋ μου ως αγαθή καί τάς αιτήσεις πλήρωσον. Αυτές, πού μέσα στην αυγουστιάτικη κάψα ή παναθλία καί ταπεινή μου ψυχή Σού υποβάλλει, Ζωοδόχε Πηγή, φλογιζόμενη μέσ' στο καμίνι των συμφορών καί των θλίψεων. Γιατί, αληθινά, προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; Πού προσδράμω, λοιπόν, καί σωθήσομαι; Που πορευθώ; Τέτοιες ώρες, στείρες καί δάκρυνες,πού,έκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε;Ποιά πόρτα, Πορτάίτισσα, θα με δεχτή, αν δεν μου άνοιξης Σύ την Έκατονταπυλιανή αγάπη Σου; Σέ ποιόν, Γοργοεπήκοε, τον πόνο μου θα πω, τον πόνο πού με βρήκε εξ αμέτρητων αναγκών καί θλίψεων καί εξ εχθρών δυσμενών καί συμφορών βίου, για να μου δώση, Ελεούσα μου, προθυμερά παντελή σωτηρίαν καί πλατυσμόν;


Λυγίζουνε τα γόνατα μπρος στην εικόνα της Μητέρας της Ζωής, πού δέχεται χρυσοκαλόκαρδα τα ταπεινά αυγουστιάτικα βασιλικά της αγάπης,καί τους εκ βάθους στεναγμούς καί τα δάκρυα της αποσταμένης ελπίδας μας,καί το λατρευτικό ασπασμό της πίστεως όσων ολόψυχα Την ομολογούμε Κυρίως Θεοτόκον και Τη νοιώθουμε κατάκαρδα Προστάτιν της ζωής καί φρουράν άσφαλεστάτην, των πειρασμών διαλΰουσαν όχλον καί επήρειας δαιμόνων έλαύνουσαν. Καί φέγγει περισσότερο άπ' την αυγουστιάτικη πανσέληνο το άγιο πρόσωπο της Θεοτόκου, πού αναδείχθηκε διαπαντός ό γλυκασμός των Αγγέλων καί των θλιβομένων ή χαρά, καθώς επείγεται να μεταστή προς την Ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής. Για να σπεύδη αδιάκοπα,γοργοφτέρουγη,χαριτόφορη,φωτοπλήμμυρη, ήλιόκαλη, να παρακαλή, να στηρίζη, να περισκέπη, ν'άγιάζη, να προστατεύη καί να λυτρώνη εκ θανάτου τις ψυχές Θεο-στηρίκτων,Θεο-δώρων, Θεο-φάνων, Θεο-δοσίων καί γενικώς Θεο-πίστων καί φιλο-Θεο-μητόρων. τίς κριματισμένες δικές μας ψυχές...

Σεβ.Μητροπολίτου πρ.Ν.Ζηλανδίας κ.Ιωσήφ
''Πειραική Εκκλησία''

ΜΕΘΕΟΡΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Οσα καταθέτω εδώ είναι βιώματα μιας εικοσιπεντάχρονης διακονίας σε κάποιον ιστορικό ναό, ενός άπό τους παλιούς «μαχαλάδες» -έτσι αναφέρει τις ενορίες στο Κατάστιχο του ό τότε Έπισκοπος- του νησιού. Τα όσα δε γράφονται εδώ είναι αυτούσιες εμπειρίες, στις οποίες εμπεριέχεται το στοιχείο της έόρτιας ατμόσφαιρας, άλλα και της Χαρμολύπης. Τίποτε παραπάνω. Γιατί τη διάρκεια της ποιμαντικής μας διακονίας, όπως και τα πάντα, μας τα ορίζει Εκείνος, στου οποίου το θέλημα έχουμε υποταχθεί, ή προσπαθούμε εν υπακοή να περάσουμε «τον ύπόλοιττον χρόνον της ζωης ημών».
"Από νωρίς, ίσως και από τα μέσα του Ιουλίου, άρχισαν οι προετοιμασίες -για την Πανήγυρη του Αγίου. Προφθαίναμε δα μέχρι στις 27 Ιουλίου πού -γιόρταζε! Όμως όλα έπρεπε να συγυριστούν, να ταχτοποιηθούν, να φρεσκαριστοΰν: από τα τζάμια μέχρι τα μανουάλια• από τα καντήλια μέχρι και τις λουσερνες του ίεροΰ.

Ξεστρώθηκαν τα καθημερινά ενδύματα της Αγίας Τράπεζας, της Πρόθεσης και τα υπόλοιπα του ναού. Βγήκαν από τα συρτάρια τα καλά, τα επίσημα, σιδερώθηκαν στην «κόλα» και έτσι μορφοντύθηκε ή εκκλησιά. Λίγες μέρες πριν από τη Γιορτή μαζεύτηκαν κάποιες -γυναίκες από τη γειτονιά και γυάλισαν τα μεγάλα, τα μπρούτζινα μανουάλια, τα μικρότερα, αλλά και τα «Είσοδικά», καθώς και τα «σαμντάνια» από το ιερό. Έτσι, όλα πήραν την πρώτη τους μορφή, τη γυαλάδα και τη λάμψη, ωσάν να βγήκαν εκείνη την ώρα από το καμίνι του χαλκέα, χλωρά ακόμα, θαυμάσια στην τέχνη και το κάλλος τους, με ελπίδες για γιορτές φορτωμένα και χαρές... Πού νάξεραν Ομως πόσες λαμπάδες κεκοιμημένων ενοριτών θα φιλοξενούσαν και μάλιστα εκείνων πού, εϊτε τα θαύμασαν και κολακεύτηκαν πού απόχτησε ή εκκλησιά τους καλό μανουάλι, είτε εκείνων πού έδωσαν από το υστέρημα τον όβολό τους, για να τ' αγοράσουν οι επίτροποι!

Το δάπεδο, τα στασίδια, οί πόρτες κι όλα σφουγγαρίστηκαν με προσοχή και επιμέλεια. Μέρες τώρα, γιατί τα χέρια χρόνο με το χρόνο όλο και λιγοστεύουν, καθώς εγκαταλείπουν οί ενορίτες τις παλιές τους κατοικίες και κτίζουν σπίτια σύγχονα, ευρύχωρα, άνετα, οπού όμως οί μνήμες είναι μηδενικές και ή συναισθηματική φόρτιση από την παρουσία των ιερών σκιών των προγόνων ανύπαρκτη. Να γιατί χάνουμε την επαφή με την παράδοση. Επειδή τεμαχίζουμε το χρόνο και κρατάμε ο,τι μας βολεύει. Λιγοστεύει, λοιπόν, ό κόσμος, όπως λιγοστεύει ό υπόλοιπος χρόνος «της ζωής ημών».

Την παραμονή της Γιορτής από νωρίς,αφού όλα έτομάστηκαν, «κατέβηκε» από τοπροσκυνητάρι ή βαρεία Εικόνα του Άγιου και στολίστηκε με τ' αργυρά και τα χρυσά αφιερώματα. Αρχαία αφιερώματα, πού δε γνώριζε κανείς το βάθος του χρόνου τους,ούτε τις πονεμένες ψυχες πού τα πρόσφεραν στη Χάρη Του.Σταυροί, κορώνες κ.ά... Μια σειρά από χρυσοποίκιλτα ή αργυρά κοσμήματα, που στα σπλάχνα τους κρύβουν ένα όνομα, άγνωστο μεν σε μας,γνωστό όμως στο Θεό και στον "Αγιο, πού μαζί του έχει εισπράξει άδολη προσευχή και την καρδιακή κατάθεση αύτοϋ του Ευαγγελικού δίλεπτου (πρβλ. Λκ. 21,3).

Λίγα από αυτά έχουν «ταυτότητα», δηλαδή γνωρίζουμε τον άφιερωτή. Και δεν το ξεχνούμε, γιατί ό καθένας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, πού φορτωμένος άρρώστεια, πόνο και απελπισία προσφεύγει στον «άμισθο ιατρό» τον Άγιο.Στα χρονιά της εικοσιπενταετούς μου ιερατικής διακονίας κανένας δε ζήτησε να μάθει τίνος είναι αυτό ή εκείνο το αφιέρωμα. Μόνο μια γιαγιά, κουρασμένη από το φαρμάκι και τα χρόνια ήρθε μετά τη γιορτή και μου είπε με τρεμάμενη φωνή, σα να ήταν έτοιμη να κλάψει: «Γιατί παπα μ' δέν έ'βαλες στα χαρίσματα και το ρολόι του παιδιού μ';». Ρώτησα και με πληροφόρησαν πώς ό γιος της γιαγιάς, όταν ήταν άρρωστος πριν από χρόνια, είχε χαρίσει στον "Αγιο το παλιό ρολόι τσέπης. Το αναζήτησα και το έδειξα στη γιαγιά εξηγώντας της πώς δεν είναι εύκολο να προστεθεί στα άλλα κοσμήματα, γιατί ήταν αρκετά βαρύ. Το είδε και χάρηκε. Δε θυμάμαι τί είπε. Πέρασαν από τότε γύρω στα είκοσιτρία ή εικοσιτέσσερα χρόνια. Το ρολόι εκείνο πάντως μου θυμίζει κάποιον. Κι αυτός είναι ή καημένη ή γιαγιά πού γρήγορα έφυγε, για να βρεί το χαμένο της γιο. Και το ρολόι απομένει μάρτυρας ικανός και σιωπηλός μιας προσφοράς, μιας παράκλησης και μιας καρποφόρας αναζήτησης πού δίδαξε πολλά.


Όμως υπάρχουν και μια σειρά από «χαρίσματα», τα οποία δεν θα τα γυρέψει κανένας. Άλλα κάθε χρόνο, κατά την παραμονή και την ήμερα της Πανηγύρεως, οί σκιές των κεκοιμημένων και ιδιαίτερα αυτών πού τα πρόσφεραν, είμαι βέβαιος ότι θα σκύβουν από το ΰψος πού βρίσκονται και θ' άγάλλο-νται, καθώς θα βλέπουν την Εικόνα πλουμισμένη και με τη δικιά τους ψηφίδα-προσφορά.
Μόλις χτυπήσουν οί καμπάνες την ώρα του Εσπερινού μαζί με τα πρόσφορα κομίζονται και οί φροντισμένες γλάστρες με τα βασιλικά, για να όμορφοστολίσουν το ναό, δοξολογία κι αυτά στον "Αγιο, αιώνες τώρα.
Τα πρόσφορα, πού δεν είναι τα παλιά, τα ζυμωτά στο σπίτι, άλλα τ' αγορασμένα από τους φούρνους, τα πηγαίνουν οί έορτάζοντες σε λευκές καθαρές πετσέτες, πολλές από τις οποίες είναι κεντημένες. Μόνο πού τα τελευταία χρόνια οπού κυριαρχει το νάυλον καποιοι τα φέρνουν μέσα σε τέτοιου εϊδους τσάντεςγια ευκολία.Όπως επίσης και το λάδι, δεν το φέρνουν στα παλιά χρωματιστά μπουκαλάκια, τα οποία τα παίρνανε πίσω, όταν ό επίτροπος άδειαζε το περιεχόμενο στο μεγάλο δοχείο, ποτέ όμως εντελώς άδεια, για να μην αδειάσει το σπίτι, αλλά σε πλαστικά μπουκάλια πού τ' αφήνουν στο ναό.

"Οσον άφορα δε στα λουλούδια με τα οποία στολίζουν την Εικόνα, λίγα είναι από τις γλάστρες των σπιτιών. Τα περισσότερα έχουν αγοραστεί από το ανθοπωλείο. Είναι και αυτό σημείο των καιρών, πού απαιτούν πια την ευκολία και τίποτε παραπάνω.
Άφού χτυπήσουν τρείς φορές οί καμπάνες, αρχίζει το Μικρό Απόδειπνο, στο όποίο και παρεμβάλεται ό Μέγας Παρακλητικός κανόνας και στη συνέχεια ό Μέγας Εσπερινός, με τη λιτάνευση της Εικόνας από τα ίδια σοκάκια, πού έχουν κιόλας άσβεστωθεί και συγυριστεί. Με την επιστροφή ψάλλεται ή Λιτή, τα Άπόστιχα, τα Απολυτίκια και τέλος ή Αρτοκλασία. Γιατί εδώ ακολουθείται, αιώνες τώρα, το αγιορείτικο το Τυπικό και δεν χωράει καμμία καινοτομία, γιατί είναι σωστή ασέβεια.
Με το τέλος της Ακολουθίας μοιράζεται ό ευλογημένος άρτος κι όλοι καρτερούν το πρωί οπού αρχίζει ό Όρθρος και ή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία. Με το τέλος δε όλων αυτών, οί πιστοί εξέρχονται στη δροσερή την πλατεία οπού κάτω από την πλατειά φυλλωσιά του πλατάνου φωτίζονται με τον αγιασμό, λαμβάνουν το αντίδωρο και το κέρασμα κι εύχονται και του χρόνου...
Παλιότερα, για τη μικρή αυτή ενορία ή ήμερα της Πανηγύρεως του Αγίου ήταν αργία. Κανένας δεν πήγαινε «σαόξου», εξοχή δηλαδή, αλλά τιμούσε τον παππού, τον "Αγιο προστάτη της ενορίας του. Έβαζε τα καλά του, σεργιανούσε στους έορτάζοντες, στο σπίτι πάντα ήταν το καλό φαΐ πάνω στο τραπέζι και γενικά όλη ή μικρή ενοριακή κοινότητα γιόρταζε, χαιρόταν, αναπαυόταν
και πανηγύριζε. Γιατί τότε ήξερε τί ήθελε...

πρωτ.Κωνσταντίνου Καλλιανού

περιοδικό ''Εφημέριος''(6/2006)

Ο ναός της Αγ.Παρασκευής που δεν μπορούσαν να γκρεμίσουν οι κομμουνιστές!

Ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής βρίσκεται σε μια κεντρική λεωφόρο της βουλγαρικής πρωτεύουσας.Χρονολογείται από τον 14ο αιώνα και έχει αντέξει στο πέρασμα των αιώνων στις προσπάθειες των Τούρκων κυρίως να την καταστρέψουν.

Η τελευταία φορά που προσπάθησαν να τη γκρεμίσουν ήταν το 1965 όταν οι κομμουνιστές,με πρόσχημα τη διάπλάτυνση της λεωφόρου θέλησαν να τον ισοπεδώσουν Ο εκσκαφέας έβαλε εμπρός,ξεκίνησε προς την εκκλησία αλλά ανεξήγητα μετά από λίγο η μηχανή του σταμάτησε.Οσο και να προσπαθούσαν να τον φτιάξουν συνέβαινε το ίδιο πράγμα.Δε μπορούσαν να πλησιάσουν την εκκλησία!Την επόμενη ημέρα πέθανε ένα μέλος της οικογένειας του χειριστή του μηχανήματος, ο οποίος όλο επέμενε.

Ο Ναός της Αγ.Παρασκευής στη Σόφια

Ο αρχημηχανικός που επέβλεπε το όλο έργο, βλέποντας ότι καθυστερεί το έργο και ότι η ομάδα που έστειλε ασχολείται με χαζές ''προλήψεις'',κατσάδιασε τους εργάτες:''Πιστεύετε αυτά τα παραμύθια και δεν είστε ικανοί για τίποτα!Αυριο θα τη γκρεμίσω εγώ!

Την επόμενη μέρα ανέβηκε οργισμένος στον εκσκαφέα,ο οποίος αμέσως χάλασε!Ο ίδιος έπεσε νεκρός επιτόπου!Οι υπόλοιποι πάγωσαν από τον τρόμο τους.Οι αρχές παραιτήθηκαν από το σχέδιο τους.Η Αγία Παρασκευή προστάτεψε την εκκλησία της

επιμέλεια-.proskynitis

Η ΑΓΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

Σήμερα ή Εκκλησία εορτάζει τήν μνήμη της Οσίας Ολυμπιάδος. Ή όσία Όλυμπιάς, άμέσως μετά το γάμο της, έμεινε χήρα κι αφιέρωσε έπειτα όλη της τη ζωή καί την περιουσία σιήν υπηρεσία των πτωχών. Ή Εκκλησία την ετίμησε με το αξίωμα τότε τής «διάκονίσσης», για να υπηρέτη επίσημα καί υπεύθυνα στο φιλανθρωπικό της έργο. Έγινε το δεξί χέρι του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην διοργάνωση του έργου τής διακονίας των πτωχών. Σέ δέκα επτά έπιστολές, πού της έστειλε ό άγιος Χρυσόστομος από την εξορία, βλέπομε τίς αρετές, την αγιότητα καί την αφοσίωση της όσίας αυτής γυναικός. Οί εχθροί του αγίου Χρυσοστόμου την έδιωξαν και αυτήν κι απέθανε στην εξορία, «πλήρης αγαθών έργων καί έλεημοσυνών». Ή ζωή της όσίας "Ολυμπιάδος διδάσκει όλες τίς χριστιανές χήρες πώς να τιμήσουν την χηρεία τους, δίνοντας νόημα καί περιεχόμενο στη ζωή τους, με την άσκηση της φιλανθρώπίας.


Από το βιβλίο Έπισκ. Διονυσίου Α. Ψαριανοϋ, Μικρός Συναξαριστής,
έκδ. Αποστολικής Διακονίας.

Η πίστη δεμένη με τη φύση του ανθρώπου

«Ό κόσμος δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεφύγει από τόν Θεό. "Οσο ή φυσική επιστήμη θα αποσαφηνίζει τά προβλήματα της, τόσο οι άνθρωποι πού παρακολουθούν τά πορίσματα τής φυσικής επιστήμης θα καταλαβαίνουν όλο καί περισσότερο, ότι το θέμα αυτό δεν είναι δυνατόν να καταργηθεί από την ψυχή του ανθρώπου. Καί κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να τό καταργήσει... Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κανένα πράγμα δεν έχει διωχθεί τόσο, όσο ή πίστη. Καί όμως παραμένει πάντοτε ακλόνητη μέσα μας».


Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος

Η χωρίς Θεο ζωή του ανθρώπου(Αγ.Τύχων του Ζαντόνσκ)

«Χωρίς τό Θεό κάθε ευτυχία είναι καταραμένη καί φτωχή, ή ζωή θάνατος, ή χαρά καί ή γλυκύτητα πικρία. Με το Θεό καί ή δυστυχία είναι ευλογία, ή φτώχεια πλούτος, ή άδοξία δόξα, ή ατιμία τιμή, οι δοκιμασίες γεμάτες παρηγοριά. Χωρίς το Θεό δεν είναι δυνατόν να ύπαρξη αληθινή ανάπαυση, είρήνη καί παρηγοριά».
Αγιος Τυχών του Ζαντοσκ

Ιστολογίων ενδιαφέροντα αναγνώσματα(10-7/24-7 2010)

Το πάθος της αναγνώρισης και το ήθος της αφάνειας
Στο περιβόλι της Παναγιάς μας
Η Αγία Μαρίνα και το θαύμα
Ένα γενναίο αγόρι
Greek-pilgrim-visits-St-Anthonys Monastery in Arizona
Είμαι ο διαβάτης που γράφω με πηλό και με χώμα
700-children-baptized-in-georgia.
Ο λαικός αχθοφόρος που ανέστησε νεκρούς
Είναι έγκυρα τα μυστήρια των ''αναξίων''κληρικών;
Virginmartyr-Julia-of-Carthage
Όλοι οι Ελληνες πιλότοι μετά από μια εμπλοκή παίρνουν την ευχή του γέροντα
Θαύματα του Αγ.Αρσενίου του Καππαδόκη
Η στάση των καθολικών στην επανάσταση του 1821
Εναέρια μεταφορά του μοναχού Ισαάκ,Διονυσιάτικες διηγήσεις
Αυτή είναι η χειρότερη κρίση
Υμείς εστέ το φως του κόσμου
Ο πάτερ Ιωάννης Ρώσος
Bulgarian-orthodox-honor-Saint-Marina
Εσύ μπαμπά γιατί δεν κοινώνησες;
Novo-Tikhvin-Monastery-celebrates-200 years
Φυλάω τον αδελφό μου...μια γροθιά στις κοιμισμένες συνειδήσεις
Πιστεύεις με τον τρόπο σου;
Μητροπολίτης Άνθιμος-Μετά το ψωμί το κράτος μας παίρνει τα σύμβολα και τις ιδέες
Κύπρος 1974-Τα σπίτια μας
Ο νεομάρτυς του Κοσσόβου-Μοναχός Χαρίτων
Συνέντευξη του μοναχού Επιφανίου Μυλοποταμινού
Το θαύμα της Αγ.Παρασκευής σε εμένα
Ο Άγ.Ιωάννης ο Ελεήμων και το όραμα με την ελεημοσύνη
Ιάκωβος ο ασκητής,ο δολοφόνος και βιαστής άγιος