ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016

Μανωλάς: "Με πίστη στον Θεό τα πάντα μπορείς να καταφέρεις"

Αποτέλεσμα εικόνας για Μανωλάς: "Με πίστη στον Θεό τα πάντα μπορείς να καταφέρεις"

Η Ρόμα νίκησε 4-1 την Παλέρμο στο "Ολίμπικο", με τον Κώστα Μανωλά να βρίσκεται για μια ακόμη φορά στο αρχικό σχήμα των "τζαλορόσι" και να αγωνίζεται σε όλο το 90λεπτο. Ο Έλληνας αμυντικός, μετά τον αγώνα με τους Σικελούς, ανέβασε το δικό του μήνυμα στο λογαριασμό του στο Instagram, όπου είχε θρησκευτικό περιεχόμενο.

Συγκεκριμένα, ο διεθνής σέντερ μπακ έγραψε πως "με πίστη στον Θεό τα πάντα μπορείς να καταφέρεις" και το μήνυμά του συνοδεύεται από μια φωτογραφία του να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό, έχοντας τα χέρια ανοιχτά, φορώντας την φανέλα της Ρόμα.(ΕΔΩ)

Προφανώς, το σχόλιό του δεν σχετίζεται απαραίτητα με την εύκολη επικράτηση απέναντι στην Παλέρμο, αλλά είναι γενικότερο και αφορά τον ίδιο, την μέχρι σήμερα πορεία του και πιθανότατα το μέλλον του, το οποίο προμηνύεται λαμπρό, αν συνεχίσει την ανοδική του πορεία. Ο ίδιος είναι δεδομένο πως βάζει ψηλά τον πήχη...

Να ΄σαι Αρέθας, Αρέθα μου!(Μνήμη Αγίου Αρέθα+24 Οκτωβρίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για АРЕФА НЕГРАНСКИЙ, ГРАДОПРАВИТЕЛЬ, МЧ.
24 Οκτωβρίου
Γιορτάζει ο μάρτυρας άγιος Αρέθας, ο κυβερνήτης της πόλης Ναγράν, στη Νότια Αραβία του 6ου αιώνα. Μαζί του γιορτάζουν οι μάρτυρες σύντροφοί του. Μαζί τους γιορτάζει ο σημερινός Αρέθας.
Αρέθας ο απροσκύνητος. Στο συμβούλιο της πόλης είχε προτείνει ένοπλη αντίσταση, μα δεν εισακούστηκε. Και τελικά, όλοι τερμάτισαν στην έσχατη ανυπακοή: στο μαρτύριο. "Ουλή από βέλος, ακόντιο ή ξίφος δεν υπάρχουν στην πλάτη μου. Μόνο στα στήθη μου", είπε στον διώκτη βασιλιά. Και του τα είπε γυμνωμένος. Αρχαία τέχνη των διωκτών το γύμνωμα του αντιπάλου, για να τσακιστεί η αξιοπρέπειά του. Αλλά ο Αρέθας δεν τσακίστηκε, δεν δέχτηκε ανταλλάγματα, δεν αρνήθηκε τον Χριστό.
Ηλικιωμένος ο Αρέθας, οδηγήθηκε στο μαρτύριο υποβασταζόμενος. Όχι συρόμενος, όχι έρποντας, όχι σκυμμένος. Αποκεφαλίστηκε και θάφτηκε κοντά στα τείχη της πόλης, ενώ τα σώματα πολλών Ναγρανιτών ρίχτηκαν σε λάκκο με φωτιά.
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul mare mucenic areta
 Αιώνες αργότερα, η μνήμη των απροσκύνητων παρέμενε ζωντανή στην Αραβία και σεβαστή από Χριστιανούς και μη. Μουσουλμάνοι λόγιοι του 8ου και 10ου αιώνα υποστήριξαν ότι για τον λάκο του μαρτυρίου τους μιλά επαινετικά η 85η σούρα (κεφάλαιο) του Κορανίου:
«Συμφορά θα πέσει
 σ΄ αυτούς που έφτιαξαν τη λακκούβα με τη φωτιά,
την εφοδιασμένη με άφθονο καύσιμο υλικό.
Να τους που κάθισαν δίπλα της
και παρακολουθούν αυτά που κάνουν στους πιστούς.
Τους εκδικήθηκαν [τους πιστούς] όχι για τίποτε άλλο,
παρά μόνο και μόνο γιατί πίστευαν στον Αλλάχ,
τον Παντοδύναμο, τον άξιο κάθε ύμνου!».
Σήμερα, στη θέση της αρχαίας Ναγράν υπάρχουν τα ερείπιά της. Η ονομασία τους είναι al-Ukhdoud, δηλαδή λάκκοι.
Αρέθας έκτοτε σημαίνει απροσκύνητος, αυτός που μπορεί να χάσει πολλά δίχως να χάσει τα πολύτιμα. Αυτός με μια καρδιά που δεν σταματά, ακόμα κι όταν σταματά. Καρδιά γεμάτη πίστη! Να ΄σαι Αρέθας, Αρέθα μου!

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016

Σιωπή και προσευχή

Του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα Αλφέγιεβ

Η εμπειρία της σιωπής είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο, που θέλει να μάθει την ευχή. Δεν είναι υποχρεωτικό να φύγει στην έρημο, ώστε να την αποκτήσει.

Όμως είναι απαραίτητο να αφιερώσουμε κάποια λεπτά κατά τη διάρκεια κάθε μέρας, στα οποία να μπορούμε να αποσπαστούμε από όλες τις δουλειές να μπούμε στο δωμάτιο και «αφού κλείσεις την πόρτα, προσευχήσου στον Πατέρα σου, Ο οποίος βλέπει τις κρυφές πράξεις» (Ματθ. 6:6). Ο συνήθης πειρασμός και η απάτη στη ζωή μας συνίσταται στο ότι είμαστε πάντα απασχολημένοι, πάντα βιαζόμαστε να προλάβουμε κάτι πολύ σημαντικό και μας φαίνεται ότι, αν ξοδέψουμε χρόνο στην προσευχή, ακριβώς αυτές τις πιο σημαντικές δουλειές δεν θα προλάβουμε να τις κάνουμε.

Όμως είναι αποδεδειγμένο εκ πείρας, ότι η μισή ή η μια ώρα, που "ξοδέψαμε" ποτέ δεν επηρεάζει την πορεία των συνηθισμένων εργασιών με τέτοιο καταστροφικό τρόπο, όπως μας φαίνεται, όταν σκοπεύουμε να προσευχηθούμε. Αντίστροφα, η συνήθεια της προσευχής διδάσκει τον άνθρωπο να συγκεντρώνεται γρήγορα, τον απαλλάσσει από τη διάσπαση, πειθαρχεί τον νου και ως αποτέλεσμα σε τελευταία ανάλυση ο χρόνος κερδίζεται.

«Όλες οι δυστυχίες των ανθρώπων προέρχονται από το ότι δεν μπορούν να παραμείνουν σε ησυχία στο προσωπικό τους δωμάτιο», έλεγε ο Πασκάλ. Η απουσία επιθυμίας μόνωσης και σιωπής είναι η ασθένεια του σύγχρονου ανθρώπου. Πολλοί ακόμη φοβούνται την ησυχία, φοβούνται τη μοναξιά και τον ελεύθερο χρόνο, γιατί δεν έχουν με τι να γεμίσουν το κενό: τους χρειάζονται λόγια, εντυπώσεις, τους χρειάζονται να είναι απασχολημένοι και να βιάζονται πάντα, ώστε να δημιουργείται η αυταπάτη της θυελλώδους και γεμάτης ζωής. Όμως η ζωή με το Θεό αρχίζει, αφού τα λόγια και οι λογισμοί σωπάσουν, αφού τα επίγεια έργα πάνε σε δεύτερη μοίρα και στην ψυχή του ανθρώπου ελευθερωθεί μέρος, το οποίο μπορεί να αναπληρώσει ο Θεός.

Οι Άγιοι Πατέρες συχνά γράφουν ότι η ευχή που γεννιέται από τη σιωπή πρέπει να είναι απλή και όχι φλύαρη. Η κατάσταση του προσευχόμενου παραβάλλεται με την κατάσταση του παιδιού που μιλά με τον πατέρα του: «Μην επιτηδεύεσαι τα λόγια της προσευχής σου. Διότι πολλές φορές τα απλά και ανεπιτήδευτα ψελλίσματα των μικρών παιδιών ευχαρίστησαν και ικανοποίησαν τον ουράνιο Πατέρα τους. Μη ζητείς να λες πολλά στην προσευχή σου, για να μη διασκορπιστεί ο νους σου, αναζητώντας λόγια. Ένας λόγος του τελώνη εξιλέωσε το Θεό και ένας λόγος πίστεως έσωσε τον ληστή. Η πολυλογία στην προσευχή πολλές φορές δημιούργησε στο νου φαντασίες και διάχυση, ενώ αντιθέτως η μονολογία συγκεντρώνει το νου» (Ιωάννης της Κλίμακος).

Η παιδική πίστη πρέπει να συνδυάζεται με αίσθημα βαθιάς ταπείνωσης: «περπάτα με απλότητα την οδό της ζωής σου και μη γίνεσαι σοφός ενώπιον του Θεού, καθότι τη μεν απλότητα ακολουθεί η πίστη, τη δε λεπτότητα της γνώσεως και την αναστροφή των λογισμών σου ακολουθεί η υψηλοφροσύνη, διά της οποίας βρίσκεσαι μακριά από το Θεό. Όταν παρασταθείς σε προσευχή ενώπιον του Θεού, τόσο οφείλεις να ταπεινώνεις τον εαυτό σου διά του λογισμού σου, ώστε να θεωρείς τον εαυτό σου ως μυρμήγκι, ως ερπετό της γης, ως βδέλλα και ως παιδί που τραυλίζει και μην πεις μπροστά Του κάτι με λεπτή γνώση, αλλά πλησίασε Τον με φρόνημα μικρού παιδιού και στάσου ενώπιον Του έτσι, ώστε να αξιωθείς της πατρικής εκείνης πρόνοιας, την οποία δείχνουν οι πατέρες στα πολύ μικρά παιδιά τους» (Ισαάκ ο Σύρος).
Η προσευχή, η σιωπή, η ταπείνωση και η μετάνοια, κατά τον Όσιο Ισαάκ, είναι συνδεδεμένες άρρηκτα: «Όποιος αγαπά τη διά της προσευχής συνομιλία με τον Χριστό, αυτός αγαπά τη μοναξιά, όποιος όμως αγαπά να βρίσκεται μαζί με πολλούς ανθρώπους, αυτός είναι φίλος αυτού του κόσμου. Εάν αγαπάς τη μετάνοια, αγάπησε και την ησυχία».
Από το βιβλίο «Το μυστήριο της πίστης»
http://www.vimaorthodoxias.gr

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΛΚΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ;

Στην τηλεόραση και στο Διαδίκτυο είναι της μόδας οι αστυνομικές σειρές, ιδίως αυτές που παρουσιάζουν εγκλήματα. Νέοι και μεγαλύτεροι παρακολουθούν τον θρίαμβο του κακού και την αποδόμηση της καλοσύνης και της αγάπης. 

Παρουσιάζονται ευφυείς άνθρωποι οι οποίοι, για να εκδικηθούν για τα ταραγμένα παιδικά τους χρόνια, για την κοινωνία που δεν τους έδωσε ευκαιρίες, για την αδυναμία του χαρακτήρα τους να ανοιχτεί και να αγαπήσει, αξιοποιούν την εξυπνάδα και τη δημιουργικότητά τους εγκληματώντας. Από την άλλη, προβάλλονται τύποι ικανών αστυνομικών, οι οποίοι προσπαθούν με σχέδιο, ανάλογη ευφυία και αυταπάρνηση να εξιχνιάσουν τα εγκλήματα και να δείξουν ότι το κακό δεν μπορεί να θριαμβεύσει.

Γιατί ελκύει το κακό; Γιατί αρέσει η θέασή του;
Δεν είναι μόνο η ανάγκη για ακραίες εμπειρίες που χαρακτηρίζει τη ζωή του δυτικού κόσμου, σημάδι της ανίας και του ανικανοποίητου των ανθρώπων που κλείνονται σε γυάλινους κόσμους. Είναι και το ότι ως κοινωνία έχουμε απογοητευθεί από τις ανισότητες και την ανυπαρξία δικαιοσύνης. Από το ότι δεν υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης στα αγαθά που θεωρούνται σημαντικά για την ευτυχία. Από την αδιαφορία της κοινωνίας για όσους δεν αγαπήθηκαν στην παιδική τους ηλικία. Από την ανικανότητα των γονέων να είναι γεννήτορες, παιδαγωγοί και συμπαραστάτες των παιδιών τους, που έχουν ανάγκη τη γνησιότητα της σχέσης και της αγάπης.

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016

Ομιλία για τον ιερέα που έδωσε τη ζωή του για τους μουσουλμάνους

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016:Ομιλία για τον ιερέα που έδωσε τη ζωή του για τους μουσουλμάνους
Αποτέλεσμα εικόνας για Даниил Сисоев
Ασφαλώς κανείς δυτικός άνθρωπος δεν αγάπησε τους μουσουλμάνους όσο ο Ρώσος ορθόδοξος ιερέας π. Δανιήλ Σισόεβ. Τους αγάπησε τόσο, ώστε αφοσιώθηκε σ’ ένα τιτάνιο ιεραποστολικό έργο, για να γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό όσο το δυνατόν περισσότεροι, όχι μόνο μουσουλμάνοι, αλλά και ακραίοι Ρώσοι νεοπαγανιστές, υπερεθνικιστές, προτεστάντες κ.λ.π.

Πίστευε ακράδαντα πως, εκεί όπου βρίσκονται, είναι παγιδευμένοι και καταστρέφονται. Διακήρυττε πως, αν δεν μεταφέρουμε το λόγο του Χριστού στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε άλλες θρησκείες και δόγματα, θα είμαστε άσπλαχνοι και ρατσιστές. Το μόνο κίνητρό του ήταν η ανιδιοτελής αγάπη.
Η προσπάθειά του αυτή απέφερε πολλούς καρπούς, δεκάδες μουσουλμάνοι και προτεστάντες τον αγάπησαν, όμως άλλοι τον μίσησαν. Μετά από πολλές απειλές, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία, στη Μόσχα, στις 19 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 34 ετών.
Η απόδοση τιμής στο θάνατό του είναι αφορμή για κήρυγμα αγάπης, όχι μίσους, γιατί εκείνος κινήθηκε μόνον από αγάπη, χωρίς κανενός είδους ρατσιστικό ή ιμπεριαλιστικό συναίσθημα.

Για τον π. Δανιήλ θα μιλήσει ο Ρεθεμνιώτης θεολόγος και συγγραφέας Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, ώρα 5 μ.μ., στα πλαίσια των εβδομαδιαίων συνάξεων της ενορίας του μητροπολιτικού ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Ρεθύμνου, στην αίθουσα της ενοριακής εστίας (πίσω από το ναό της αγίας Βαρβάρας, ακριβώς δίπλα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη). Τίτλος της ομιλίας: «Ο νεομάρτυρας ιεραπόστολος π. Δανιήλ Σισόεβ και η σημασία του μαρτυρίου του».
Η είσοδος είναι ελεύθερη. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Даниил Сисоев
Περισσότερα άρθρα για τον βίο και το μαρτυρικό τέλος του  νεομάρτυρα Δανιήλ Σισόεβ


«Μοντέρνο» για τους επικριτές θα ήταν να μην υπάρχει Εκκλησία.

Αποτέλεσμα εικόνας για επισκοπος παλαιοημερολογιτης
Ελλειμμα πόρων και ανθρώπινου δυναμικού υπάρχει στην Ελλάδα της μνημονιακής κρίσης. Ομως, υπάρχουν και τεράστια πλεονάσματα και περισσεύματα: υποκρισίας και αντιχριστιανικής χολής. Οσοι φρίττουν με τη θέα των εκκλησιών, του Χριστού, του σταυρού και όλων όσα παραπέμπουν στην πίστη της αγάπης και της νίκης εναντίον του θανάτου βρήκαν «πάτημα» για να εκδηλώσουν τα απωθημένα τους. 
Η αφορμή δόθηκε από την εκδημία του επισκόπου Φθιώτιδος και Θαυμακού Καλλινίκου, ο οποίος ανήκε στην ''Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών'' (Παλαιοημερολογίτες).

Το λείψανο του μακαριστού Καλλινίκου εκτέθηκε -σε στάση καθήμενου στον μητροπολιτικό θρόνο- σε προσκύνημα. Επίσης έγινε περιφορά του λειψάνου σε κάποιο σημείο της Λαμίας. Η θέα του νεκρού στον μητροπολιτικό θρόνο εν μέση οδώ ξένισε ορισμένους, που δεν έχουν σχέση με κάποια από τα παλαιότερα έθιμα της Ορθοδοξίας. Η αλήθεια είναι ότι αυτό αποτελούσε συνήθη πρακτική έως περίπου τα μέσα του εικοστού αιώνος. Επειτα εγκαταλείφθηκε.

Ομως, όσοι ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο είναι περισσότερο συνδεδεμένοι με τις παλιές παραδόσεις παρά με τα νέα έθιμα. Φυσικά, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα πικρόχολα σχόλια όσων ψάχνουν ευκαιρίες για να ψέξουν τους χριστιανούς ως «αναχρονιστές», «ταλιμπάν» και «σκοταδιστές».

Εκείνοι οι οποίοι σφυρίζουν αδιάφορα και κάνουν ότι δεν βλέπουν τους μουσουλμάνους να αυτομαστιγώνονται με λεπίδες στην «ημέρα της ασούρα» και να προκαλούν λουτρά αίματος στις πλατείες όπου τελούν αυτό το αιματηρό έθιμο δαχτυλόδειχναν επί ημέρες τους χριστιανούς χλευάζοντάς τους για το λείψανο του επισκόπου Φθιώτιδος και Θαυμακού Καλλινίκου, που είχε τοποθετηθεί στον μητροπολιτικό θρόνο για προσκύνημα. Δεν βλέπουν το δάσος από τις παντιέρες του Ισλαμικού Κράτους που έχει αιματοκυλίσει τον πλανήτη, αλλά στέκονται στο δέντρο ενός τυπικού που φαίνεται ότι ανήκει σε προηγούμενες δεκαετίες.

Το ζήτημα όλων αυτών των «υπερευαίσθητων» δεν είναι η ανάγκη εναρμόνισης της Εκκλησίας με την εποχή αλλά η ίδια η ύπαρξή της και ο σωτηριολογικός, φιλοσοφικός και θρησκευτικός χαρακτήρας της.

«Μοντέρνο» για τους επικριτές θα ήταν να μην υπάρχει Εκκλησία. Τίποτε λιγότερο.


Πάντως πρόκειται για μία πολύ παλαιά παράδοση της εκκλησίας.Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθανάσιος,που εκοιμήθη το 1654, βρέθηκε καθιστός πάνω στο θρόνο του, όπως τάφηκε, με το σώμα του άφθορο και σε στάση δεήσεως και προσευχής το 1662

Κυριακή Στ'Λουκά-Ξύπνα απ’ την ερημιά σου!

Σκέψεις στο ευαγγελικό ανάγνωσμα Κυριακής 23 Οκτωβρίου 2016 (Θεραπεία του δαιμονιζομένου των Γαδαρηνών, Λουκ. η’, 26-39)
Αποτέλεσμα εικόνας για И приплыли в страну Гадаринскую
Ο δαιμονισμένος του Ευαγγελίου: μόνος, στην ερημιά κι αλυσοδεμένος φρίττει μπροστά στον Χριστό, τον οποίο Υιό του Υψίστου Θεού ονομάζει. Φρίκη και μόνο φρίκη μας προκαλεί: σφιχτά με το κακό δεμένος, μόνος κι απ’ τους ανθρώπους απομακρυσμένος…

 Ας μη κάνουμε όμως τους ανήξερους κι ας μη φρίττουμε, γιατί ο δαιμονισμένος είμαι εγώ κι εσύ. Ζούμε στον κόσμο και κατέχουμε, από δαιμόνια στ’ αλήθεια. Ζούμε άλλωστε στον κόσμο που πάντοτε συναινεί με το κακό. Κι εμείς ερχόμαστε απ’ τον κόσμο κι αγωνιζόμαστε να γίνουμε Λαός του Θεού. Ξέρουμε πολύ καλά τι θα πει μοναξιά, τι θα πει κλείσιμο στον εαυτό, τι μας στερεί τους άλλους, τι θα πει Διάβολος.
 Εμείς είμαστε που τα βρήκαμε μαζί του… Εμείς πήγαμε προς αυτόν.
 
 Αντίθετα, όταν είμαστε στην Εκκλησία δεν πηγαίνουμε απλώς προς τον Χριστό αλλά ντυνόμαστε τον Χριστό για να βαδίσουμε στην Βασιλεία Του. Χωρίς Εκκλησία, χωρίς δηλαδή Αγάπη Χριστού, επιλέγουμε τον δρόμο της μοναξιάς, της ερήμωσης, του Διαβόλου. Εκεί που υπάρχει Αγάπη και Ομολογία κοινή, δηλαδή στην Εκκλησία, υπάρχει ο Χριστός κι η Αγάπη Του διώχνει μακριά τον φόβο. Αν φρικάρουμε στη θέα του δαιμονισμένου είναι γιατί βλέπουμε σ’ αυτόν τον εαυτό μας, διαλέγοντας την μέσα μας ερημιά, την πιο θανατηφόρα.

Ξέρουμε πολύ καλά, ότι δε πλαστήκαμε για μοναξιά. Ακόμα και μέσα σ’ αυτήν, δαιμονισμένοι και μόνοι, γνωρίζουμε ποιος είναι ο Ιησούς, Τον ομολογούμε: αυτή είναι η φύση μας! Πόσες φορές καταλάβαμε ότι φεύγουμε απ’ Αυτόν; Αποστατούμε, μα επίμονα επιμένουμε.. Τότε, πέφτουμε σε μιαν άλλη παγίδα: “Δε βαριέσαι; Έχω χρόνο να μετανοήσω…”

Έχουμε την άποψη ότι ακολουθούμε τον Χριστό για να κερδίσουμε κάτι. Μπορεί βέβαια ν’ αποδεχόμαστε ότι θα μας χαρίσει την μετά θάνατον αιώνια ζωή αλλά επιμένουμε να μένουμε στην αμαρτία, να είμαστε δηλαδή μακριά Του, σκεπτόμενοι ότι έχουμε χρόνο μπροστά μας για να “τα βρούμε μαζί Του”. Το σχήμα είναι απλό: θα πιστέψω και θ’ ακολουθήσω το Χριστό επειδή φοβάμαι τον θάνατο. Φτιάχνουμε λοιπόν μια σχέση ξεκάθαρα εμπορική: θα πιστέψω -όποτε ευκαιρίσω- για να λυτρωθώ απ’ τον θάνατο. Δούναι, λαβείν… Μάλλον είμαστε σε τεράστια σύγχυση. Τα πράγματα είναι πιο απλά: πιστεύω στον Χριστό κι θέλω μαζί Του να ζω όχι γιατί φοβάμαι κάτι, αλλά γιατί δεν μπορώ να ζήσω διαφορετικά. Δεν μπορώ να ζω στη μοναξιά, γιατί εκεί αισθάνομαι μόνος. Κι επειδή είμαι μόνος, συνεργάζομαι με τον Διάβολο, που ονομάζεται “βδέλυγμα ερημώσεως”. Δεν είναι ο Διάβολος που με βρίσκει “αδύναμο κι αθώο” και με παρασύρει. Εγώ βαδίζω προς την μοναξιά κι άμεσα τον συναντώ στον τόπο της φυσικής του κατοικίας.

Δουλειά αυτουνού είναι να με αλυσοδέσει, πράγμα που διάλεξα με την θέλησή μου. Εγώ επέλεξα την μοναξιά μου. Εγώ επιλέγω να κλείνομαι στον εαυτό μου, δε με αναγκάζει κανένας. Τα προβλήματα εμφανίζονται και μέρα με τη μέρα γιγαντώνονται, εφόσον διαλέγουμε το μονόδρομο του φόβου, της απελπισίας, της απόρριψης του Θεού. Αυτό θα πει βλασφημία! Ζήτα αδελφέ μου τη βοήθεια του Θεού! Κι Αυτός πρώτα απ’ όλα θα εμφανιστεί στα πρόσωπα των αδελφών σου. Με τους αδελφούς μας, δε μας συνδέει κάποια ιδεολογία, όπως τους οπαδούς ενός κόμματος. Μας ενώνει Αυτός που ξύπνησε τον καθένα απ’ τον ύπνο της μοναξιάς του. Μας θεράπευσε, μας ανέστησε, μας έσωσε και μας έκανε Εκκλησία. Έγινε πέτρα ο ίδιος για να ενωθούμε εμείς, πέτρα που αναβλύζει το νερό που μας κάνει να ζούμε αληθινά, ο ένας δίπλα στον άλλον κι όλοι μαζί να γινόμαστε Χριστός,. Ίδιο Σώμα, ίδιο Αίμα. Ίδια Αγάπη κι Ομολογία κοινή.

Καμιά θλίψη, καμιά στεναχώρια, καμιά μοναξιά δεν μπορεί απ’ την Αγάπη αυτή να μας χωρίσει.

Γράμμα του παπα-Τύχωνα του Ρώσου προς τον Άγιο Παϊσιο






Από το βιβλίο-Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου,Ωφέλιμες διηγήσεις


Εκδόσεις Ι.Μ.Αγ.Ιλαρίωνος Προμάχου Αριδαίας

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ'ΛΟΥΚΑ-« ότι φόβω μεγάλω συνείχοντο»

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού
Αποτέλεσμα εικόνας για И приплыли в страну Гадаринскую

 Συχνά συμβαίνουν γεγονότα στη ζωή μας, τα οποία μας προκαλούν φόβο. Μία φυσική καταστροφή, ένας απρόσμενος θάνατος, η αστάθεια στις ανθρώπινες σχέσεις, μία δοκιμασία το αποτέλεσμα της οποίας θα διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στην μετέπειτα πορεία μας, μία αρρώστια, η αβεβαιότητα στην εργασία και άλλα, είναι γεγονότα που γεννούν ανησυχία στην ψυχή μας. Αισθανόμαστε μετέωροι. Μικρότερη ή μεγαλύτερη αγωνία μας διακατέχει. Ο λογισμός μας μάς ταλαιπωρεί. Και η ανασφάλεια αναδεικνύεται στοιχείο τόσο του προσώπου όσο και της καρδιάς μας. 
Άλλοι αντιμετωπίζουν τον φόβο με τα μέσα της εποχής. Προσπαθούν να γελάσουν, να διασκεδάσουν, ακόμη και να πιούνε προκειμένου να ξεχάσουν. Άλλοι πάλι ζητούν από όσους τους αγαπούνε να τους καθησυχάζουν. Βρίσκουν στην αγάπη ανακούφιση για τον φόβο. Άλλοι πάλι με γενναιότητα και εμπιστοσύνη στον Θεό προχωρούν στην αντιμετώπιση του φόβου τους. Είναι αποφασισμένοι, ακόμη κι αν χάσουν, να μην αισθανθούν ότι υπέκυψαν στην καταστροφική του επίδραση. Παλεύουν και «ο Θεός βοηθός».

  Υπάρχουν όμως και γεγονότα τα οποία έχουν να κάνουν με την αποκάλυψη του αληθινού εαυτού μας. Και εκεί ο φόβος, επειδή μας οδηγεί στην αλήθεια για το ποιοι είμαστε, γίνεται ισχυρότερος. 
 Τρομάζουμε με την εικόνα μας. Αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε πλέον να κρυφτούμε όχι μόνο από τους άλλους, ούτε και από τον εαυτό μας. Είναι από τις καταστάσεις τις οποίες θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε κανονικά ως ευλογία, διότι μας δίνουν την ευκαιρία, συνειδητοποιώντας το ποιοι είμαστε ή ποιες είναι οι προτεραιότητές μας, να μπορέσουμε να μετανιώσουμε για τα λάθη και τα πάθη μας και να κάνουμε μια καινούργια αρχή.

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2016

Η ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ Της σύγχρονης μεταμοντέρνας κοινωνίας

Αναδημοσιεύω ένα παλαιότερο άρθρο μου(2010)που άρχιζει να γίνεται τραγικά επίκαιρο και για την χώρα μας

Η ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ

Της σύγχρονης μεταμοντέρνας κοινωνίας
Το χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας κοινωνίας είναι η φυγή από το Θεό! Δηλαδή σε μια τέτοια κοινωνία , οτιδήποτε θυμίζει το Θεό, σε δημόσιο χώρο ή στις καρδιές των ανθρώπων, πρέπει να αμφισβητηθεί , να απομακρυνθεί και να αντικατασταθεί επειγόντως.

Οι αρχιτέκτονες της άθεης κοινωνίας θεωρούν ως έγκλημα τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση του παιδιού στην οικογένεια , αφού έτσι είναι μια δύσκολη λεία για όλους όταν το παιδί ωριμάσει.

Υπό αυτή τη προοπτική το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέρνου παιδαγωγικού συστήματος και των ιδεολογιών που επιθυμούν να κατέχουν τις ψυχές των παιδιών είναι η απομάκρυνσή τους από τους γονείς και η ενσωμάτωση τους σε όμοια μορφωτικά συστήματα οπού η προσέγγιση τους μέσω διαφόρων ιδεολογιών γίνεται πιο εύκολη


Α) Μαθήματα θρησκευτικών που προπαγανδίζουν τον αθεϊσμό και τον ηθικό σχετικισμό
Ένα από τα ποιο αμφιλεγόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα λαμβάνει μέρος στο Κεμπέκ του Καναδά, το οποίο προβλέπει να αντικαταστήσει , στη ψυχή των παιδιών , το Θεό με κάποια ιδεολογία . Το υπουργείο παιδείας του Κεμπέκ ,το Σεπτέμβριο του 2008 , χωρίς προηγούμενη δημόσια συζήτηση , επέβαλε σε όλους τους μαθητές από το δημοτικό ως το λύκειο το νέο μάθημα θρησκευτικής ηθικής και πολιτισμού, με δηλωμένη πρόθεση να διδάξει τα παιδιά την ισότητα των θρησκειών τον πλουραλισμό, την ανοχή, την πολυπολιτισμικότητα και να «διευκολύνει» την πνευματική τους ανάπτυξη για την αυτοολοκλήρωσή τους

Με άλλα λόγια το πρόγραμμα έχει ως σκοπό να αντικαταστήσει την αυθεντία των γονιών με αυτή του κράτους , όσο αφορά στη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των παιδιών ,αφήνοντας την εντύπωση ότι καμιά θρησκεία δεν είναι καλύτερη από την άλλη, έτσι ώστε το να διαλέξεις θρησκεία δεν είναι καθόλου διαφορετικό από το να διαλέξεις κάποιο προϊόν στη θέση κάποιου άλλου.

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ

 Ἡ κακουργία τοῦ διαβόλου (Λουκ. η΄ 26-39) 
«Δέομαί σου, μή μέ βασανίσῃς» 

Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωήλ

Αποτέλεσμα εικόνας για demonizat din gadara
Πολλοί ἄνθρωποι τη μανία τοῦ διαβόλου που στρέφεται κατά τῆς ψυχῆς μας καί μᾶς δημιουργεῖ πολλά προβλήματα «συνορᾶν οὐκ ἔχουσι», δηλαδή ἀδυνατοῦν να τὸ ἀντιληφθοῦν, γι’ αὐτό παρεχώρησε ὁ Θεός καί κατά τό σῶμα «δαιμονοφορήτους γίνεσθαι», νὰ δαιμονισθοῦν μερικοί καί στό σῶμα, ὥστε νά ἀντιληφθοῦμε ὅλοι πόσο φοβερό πράγμα εἶναι νά κάνει κάποιος ἔνοικο τῆς ψυχῆς του τό διάβολο, ὅταν πραγματοποιεῖ τά ἔργα τῆς ἁμαρτίας, παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς. Τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα περιγράφει ἕνα δαιμονισμένο στά Γάδαρα. Ἡ περιγραφή εἶναι φοβερή καί ἀξίζει νά δοῦμε μερικά σημεῖα ἀπ’ αὐτά πού ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής.

Ἡ παράκληση τοῦ διαβόλου
Κατ’ ἀρχήν πρέπει νά τονίσουμε πως ὁ Χριστός ἦλθε νά καταργήσει τό κράτος τοῦ διαβόλου· «ἵνα καταργήσῃ τόν  κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου τοῦτ’ ἔστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2, 14), θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 

Σκανδαλίζομαι στην εκκλησία...

Της Αλεξάνδρας Παλαιολόγου

Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησιασμος
   Ένας λογισμός που ίσως έχει περάσει από το μυαλό των χριστιανών και που συχνά τον ακούμε από χριστιανικά στόματα είναι πως «δεν θέλω να πάω στην εκκλησία γιατί σκανδαλίζομαι, προσεύχομαι και στο σπίτι μου».
 Στην εποχή που ζούμε η νέα τάξη πραγμάτων έχει εισχωρήσει στον χώρο της εκκλησίας και έχουμε δει όντως πολλά με τα μάτια μας που μπορούν να μας σκανδαλίσουν και να μας αποτρέψουν από τον συχνό εκκλησιασμό.
  Ξεκινώντας από ψηλά θα διαπιστώσουμε ότι η εξουσία και το χρήμα έχει κυριαρχήσει και δυστυχώς το λάθος παράδειγμα παρασύρει το ποίμνιο σε λάθος δρόμο ή το απομακρύνει τελείως. Είναι η πιο συχνή δικαιολογία για να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία και ακούμε τον λάθος λογισμό που μας τονίζει όσα πράττουν όσοι έχουν αυτή την εξουσία. Αρκεί μία άσχημη είδηση ή μία άσχημη συμπεριφορά του κλήρου για να μας αποτρέψει από τον αγώνα μας;

 Συχνά ακούμε παράπονα πως όσοι εκκλησιάζονται σκανδαλίζονται από τον κόσμο. Πως πηγαίνουν στην εκκλησία για κοινωνική κριτική, για να δείξουν πως είναι καλοί χριστιανοί, ακόμα και για δημόσιες σχέσεις ή για την εικόνα τους.

 Αξίζουν όμως αυτοί οι λογισμοί να μας αποτρέψουν από τον συχνό εκκλησιασμό μας;
Ακόμα και αν όλοι αυτοί οι προβληματισμοί είναι σωστοί, δεν αξίζει να τους αφήσουμε να μας στερήσουν το υπέροχο δώρο του εκκλησιασμού που μας χάρισε ο Θεός, σκεπάζοντάς μας με την Θεία Χάρη που νιώθουμε μέσα στον Ναό.

 Το πρώτο πράγμα που με είχε συμβουλέψει ο πνευματικός μου ήταν να εκκλησιάζομαι συχνά. Πόσο δίκιο είχε, το κατάλαβα αργότερα… 

Είναι ο οίκος του Θεού που μας περιμένει όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε να κλάψουμε και να γαληνέψουμε στην αγκαλιά Του.
 Είναι οι εικόνες των Αγίων που σου δείχνουν την ζωντανή παρουσία τους μέσα στον Ναό. 
Είναι η στιγμή που θα κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να μας ελεήσει ο Θεός και να κατοικήσει μέσα μας. Είναι ζωντανό το Άγιο Πνεύμα για να μας φωτίσει.
 Είναι οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι που βρίσκονται στην Αγία Τράπεζα. Είναι όσα δεν είμαστε άξιοι να δούμε με τα γήινα μάτια μας, αλλά τα νιώθει η ψυχή μας. Όσα λόγια και αν μας πει κάποιος, αν δεν βρεθούμε εκεί την ώρα της Θείας Λειτουργίας δεν θα νιώσουμε στην ψυχή μας την ανάπαυση.

«Είναι η στιγμή που θα πάρεις δύναμη για να κυλήσει ομαλά η εβδομάδα σου», μου είχε πει η γερόντισσα όταν παραμέλησα τον εκκλησιασμό.
Με πίστη, αγάπη, υπακοή και μετάνοια ας σταθούμε στην ουσία του εκκλησιασμού, αφήνοντας την κρίση όσων μας σκανδαλίζουν στον Θεό και ας ευχηθούμε να μας βοηθάει να διώχνουμε τους κακούς λογισμούς με καλούς λογισμούς με την Θεία Φώτισή Του.


Μία σπάνια εικόνα(τέλη 15ου αιώνα)


Μία σπάνια εικόνα(τέλη 15ου αιώνα) όπου απεικονίζονται η Αγία Άννα με την Παναγία και το βρέφος Ιησού,ο Άγιος Νικόλαος,ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.

Βρίσκεται στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης



Η μικρή Ολλανδέζα με το όνομα… Τσαμπίκα!

Γράφει ο Νεκτάριος Καλογήρου
1
Η μικρούλα είναι πανέμορφη, ετών τριών, κατάξανθη και μάτια μπλε. Οι γονείς της είναι από την Ολλανδία, μα το όνομά της είναι… Τσαμπίκα! Το κοριτσάκι αποτελεί την ενσάρκωση των προσδοκιών και των ελπίδων όλων των ζευγαριών και κυρίως των γυναικών που έχουν όνειρο ζωής την απόκτηση ενός παιδιού. Θαύματα γίνονται και η μικρή αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη, καθώς ήρθε στον κόσμο ακριβώς ένα χρόνο μετά την επίσκεψη των γονέων της στη Ρόδο και το προσκύνημα που έκαναν στην Παναγιά Τσαμπίκα.

Η μητέρα της μικρής Τσαμπίκας, η κα Ashley Vransen είναι μια υγιέστατη, νεαρή κοπέλα, στην οποία όμως οι ιατροί διέγνωσαν δυσκολία τεκνοποίησης. Όπως η ίδια περιέγραψε στη «δημοκρατική», «είχα κάνει στην Ολλανδία όλες τις εξετάσεις που γίνονται συνήθως και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι αν θέλω παιδιά θα πρέπει να καταφύγω στην τεχνητή γονιμοποίηση». Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε ξανά και ξανά από διάφορα ιατρικά κέντρα.

Ως φυγή από την απογοητευτική καθημερινότητα, ο Joey Westenberg, σύζυγος της Ashley, πρότεινε να έρθουν για ολιγοήμερες διακοπές στη Ρόδο. Αλλωστε, ο κ. Westenberg κατά τα προηγούμενα χρόνια είχε έρθει στο νησί αρκετές φορές και γνώριζε καλά πως εδώ θα είχαν την ευκαιρία πραγματικής ξεκούρασης. Ο ίδιος ο κ. Joey θυμάται: «ήμασταν στην παραλία Τσαμπίκας και απολαμβάναμε το λαμπερό ήλιο. Τότε, κοιτώντας προς το βουνό είδα το μοναστήρι και πρότεινα στη σύζυγό μου ν’ ανεβούμε μέχρι εκεί. Λίγες ώρες αργότερα ήμασταν στα σκαλοπάτια που οδηγούν στο εκκλησάκι της κορυφής. Όταν φτάσαμε στην είσοδο, είδαμε κι άλλους τουρίστες και όλοι διάβαζαν το βιβλίο των επισκεπτών. Σε αυτό διαβάσαμε κι εμείς ιστορίες γυναικών που παρακάλεσαν την Παναγιά Τσαμπίκα για εκείνο που ποθούσαν πιο πολύ και τελικά κατάφεραν να τεκνοποιήσουν. Το ίδιο κάναμε με τη σύζυγό μου».

Ο Joey Westenberg μιλούσε προς τη «δημοκρατική» γεμάτος ενθουσιασμό, προσπαθούσε να τα πει όλα με μια ανάσα. «Η σύζυγός μου δάκρυζε με τα όσα διάβαζε και με τα δάκρυα αυτά παρακαλέσαμε την Παναγία να βοηθήσει κι εμάς».

Ολοκληρώνοντας τις διακοπές του, το ζευγάρι επέστρεψε στην Ολλανδία και τρεις μήνες μετά η Ashley νιώθοντας πως έχει κάποιο γυναικολογικό πρόβλημα, επισκέφθηκε τον ιατρό της και από τις εξετάσεις που έκανε, διαπιστώθηκε ότι ήδη βρισκόταν την τέταρτη εβδομάδα της κύησης.

Δεν έγινε γνωστό αν τελικώς οι ιατροί έσκισαν τα πτυχία τους, ωστόσο όλοι συμφώνησαν ότι πρόκειται για κάποιο θαύμα, το οποίο ολοκληρώθηκε με τη γέννηση της μικρής Ολλανδέζας. «Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη, τη μικρή την ονομάσαμε Τσαμπίκα και ως δεύτερο όνομα της δώσαμε και το Μπέλα, την φέραμε στη Ρόδο και την ανεβάσαμε στην Παναγιά, να τη δει, να δει τη νονά της» εξήγησε η μητέρα. Η ίδια δήλωσε ότι «ουδέποτε ήμασταν θρησκευόμενοι άνθρωποι, έτσι έχουμε μεγαλώσει στην ολλανδική κοινωνία, όμως αυτό που ζήσαμε έχει αλλάξει την κοσμοθεωρία μας».
Αποτέλεσμα εικόνας για παναγια τσαμπικα
Από τη δική του πλευρά ο πατέρας της μικρής Τσαμπίκας δήλωσε βέβαιος ότι στην οικογένειά θα έρθει κι ένα αγόρι και σε αυτό θα δώσουμε το όνομα Τσαμπίκος. Μάλιστα, ο ίδιος φέτος θα κάνει στον ώμο του τατουάζ με το πρόσωπο της Παναγιάς. «Εκείνη είναι που μου έδωσε το πιο μεγάλο δώρο της ζωής μου και θέλω να την έχω πάντα μαζί μου, να ξέρει ο κόσμος τη δύναμή της». Από τη δική της πλευρά η Ashley, πριν από λίγες ημέρες και όσο βρισκόταν για διακοπές στη Ρόδο έκανε στον καρπό της τατουάζ με την λέξη «οικογένεια».

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016

Το Άγιο Βάπτισμα μας δίνει κάτι, που τίποτ’ άλλο πάνω στη γη δεν μπορεί να μας δώσει:

Βάπτιση-Κατακόμβες Αγίου Καλλίστου(3ος αιώνας)

Το Άγιο Βάπτισμα μας δίνει κάτι, που τίποτ’ άλλο πάνω στη γη δεν μπορεί να μας δώσει:Ενώνει και συνδέει τη φύση μας με τη θεία χάρη.

Έτσι, ο άνθρωπος βγαίνει από την κολυμβήθρα όπως ένα αντικείμενο από το εργαστήριο. 
Πάρε, για παράδειγμα, μια χάλκινη καμπάνα, στην οποία έχει προστεθεί και ασήμι.Μια όμοια χάλκινη καμπάνα χωρίς ασήμι δεν διαφέρει εξωτερικά από την προηγούμενη, αλλά η σύνθεσή της είναι διαφορετική, ο ήχος της διαφορετικός, η ποιότητά της διαφορετική, η αξία της διαφορετική.

Όμοια διαφέρουν και δύο άνθρωποι, από τους οποίους ο ένας είναι βαπτισμένος και ο άλλος αβάπτιστος.
Στην περίπτωση αυτή η διαφορά τους είναι ότι ο πρώτος έχει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ενώ ο δεύτερος δεν την έχει.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος συμπράττει με το βάπτισμα, αφού ο άνθρωπος βαπτίζεται τόσο με το νερό όσο και με το Άγιο Πνεύμα. Βαπτισμένος και αβάπτιστος είναι φαινομενικά ίδιοι.

Να κάνεις focus εκεί που είναι η Χάρη του Θεού.



ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ…
Ο κόσμος συνέχεια ζητάει να κάνουμε προσευχή για θέματά του.Όπως κάνει βέβαια και σ’ όλους τους ιερείς.Και σ’ όλους λέω ναι.
Κι όταν βραδιάζει σκέφτομαι:πόση ώρα προσευχήθηκα σήμερα;
Πόσα λεπτά έκλεισα τα μάτια μου,ησύχασα το νου μου,άνοιξα την καρδιά μου,να μπει φως Χριστού, να το νιώσω να κατακλύζει εμένα,αλλά κι όλο τον κόσμο.
Και να δίνει λύσεις,να θεραπεύει,να γαληνεύει,να φωτίζει,να ανασταίνει.
Αυτά όλα θέλουν χρόνο.Η προσευχή θέλει δουλειά.Εσωτερική.Σιωπηλή κραυγή.Κλειστά κινητά,σταθερά,facebook.Και συγκέντρωση.Να κάνεις focus εκεί που είναι η Χάρη του Θεού.

Το θαύμα δεν είναι για διαφήμιση, το θαύμα είναι ερωτική σχέση με το Θεό.

ομιλεί ο π. Αθανάσιος Γιουσμάς


Ξέρετε, το θαύμα δεν είναι διαφήμιση.
Όταν ξεκίνησα να γράψω το βιβλίο του Αγίου Θεράποντα πριν χρόνια, γιατί δεν υπήρχε βιβλίο αφιερωμένο στο Ναό, όλοι μου είπαν, ακόμη και ο εκδοτικός οίκος: βάλτε θαύματα, δεν έχετε θαύματα; βρες τε θαύματα, αυτό το βιβλίο πουλάει.Να μην πουληθεί ποτέ.

Ο κόσμος αρέσκεται στα θαύματα. Αν βγει ένα βιβλίο με θαύματα, αυτό θα αγοραστεί. Θαύματα του άλφα, θαύματα του βήτα, θαύματα του γάμα. ..

Το θαύμα δεν είναι προς διαφήμιση. Το θαύμα είναι προσωπική επέμβαση του Θεού, σωτηριολογική προσωπική επέμβαση του Θεού στον κάθε άνθρωπο. Κι έχουμε σήμερα σωρεία βιβλία θαυμάτων, κι άλλα είναι σοβαρά κι άλλα είναι αστεία. Και τα διαβάζει κάποιος και σαν τον Φαρισαίο δικαιολογημένα λέει ό,τι λέει.

Μα θα μου πεις, δεν θα πρέπει να διαφημιστεί ένα θαύμα;
Όχι αδελφέ μου, δεν θα πρέπει. Γιατί οι Φαρισαίοι ήταν μπροστά στο θαύμα και δεν πίστεψαν κι αν το διαφημίσεις εσύ θεωρείς ότι θα πιστέψουν;

Χρειάζεται διάκριση. Εκείνος που θα πρέπει να μάθει πρώτος το θαύμα είναι ο πνευματικός μας και αυτός θα μας πει τι πρέπει να κάνουμε. Αν μέσα μας υπάρχει ένας εγωισμός κι αν φουσκώσουμε από υπερηφάνεια τότε το χάσαμε το θαύμα, χάσαμε τη χάρη του Θεού.
Το ζω το θαύμα μυστικά και μόνος μου. Ερωτική σχέση είναι το θαύμα. Το θαύμα είναι ερωτική σχέση με το Θεό.

Ξέρετε, ο πνευματικά όρθιος Χριστιανός όταν δεχθεί ένα θαύμα από το Θεό, μια θαυματουργική έτσι ενέργεια του Κυρίου μια υπερφυσική, τότε λέει στον εαυτό του: για να σε επισκεφθεί Θανάση ο Θεός σημαίνει πως είσαι ασθενής πνευματικά, είσαι τυφλός, βουβός, κωφός, δαιμονισμένος, σε επισκέφθηκε για να Τον πιστέψεις και για να Του δοθείς και για να παραμείνεις σ’ Αυτόν.
Αρκετά σας είπα. Θα κλείσω με κάτι που έχω σημειώσει εδώ μπροστά μου.

Σε μια επίσκεψή μας σε ένα προσκύνημά μας στη σκλαβωμένη Μικρασία, είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω έναν μορφωμένο Τούρκο ονόματι Ακάν. Έψαχνε από εδώ κι από κει να βρει την αλήθεια. Δεν ήταν ικανοποιημένος με τον μουσουλμανισμό. Δεν ξέρω τι κάνει τώρα, πως πορεύεται. Είχε έναν αδελφό που είχε βρει την «αλήθεια» εντός εισαγωγικών, στους προτεστάντες. Εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία σαν ξεναγός μας και μιλήσαμε πολύ και για πολλά. Πιστεύω να τα θυμάται και πιστεύω ο σπόρος να έπιασε, κι αν δεν έπιασε, υπάρχουν τόσα πετεινά που έρχονται πρώτα στον σπόρο που σπέρνω εγώ σε σας και παίρνουν ό,τι παίρνετε κάθε Κυριακή. ..

Λοιπόν, μου είπε τότε ο Ακάν που έχει σχέση με το θέμα μας. Λέει: Παπαθανάση, ο Θεός στους μεγάλους επιτελεί μεγάλα θαύματα, όπως στον Μωυσή, με το ραβδί του άνοιξε η θάλασσα. Στους μικρούς, μικρά θαύματα, όπως σε μένα που σε γνώρισα.

Γι’ αυτό παιδιά μου και αδελφοί μου, ας αναζητήσουμε τα προσωπικά μας θαύματα, τις μικρές ή μεγάλες επεμβάσεις του Θεού σε μας. Ας τα θυμόμαστε. Ας Τον δοξολογήσουμε και ας παραμείνουμε μόνιμα κοντά Του.
Αμήν.
Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ

Ας γίνει κάθε σπίτι Κρυφό Σχολειό για να δώσουμε στα παιδιά αυτά που δεν τους δίνει πλέον το σχολείο

Οι εξωτερικές προκλήσεις και οι κίνδυνοι αυξάνονται. Ο Ερντογάν αμφισβητεί συνθήκες και σύνορα και διεκδικεί τα πάντα. Οι Αλβανοί εμμένουν στο ζήτημα των Τσάμηδων, αθωώνοντας τους συνεργάτες των ναζί και ονειρευόμενοι τη «Μεγάλη Αλβανία» με ελληνικά εδάφη. Τα Σκόπια, παρά την εσωτερική αναστάτωση, συνεχίζουν να πλαστογραφούν την Ιστορία του Φιλίππου, του Αλεξάνδρου και των νεοτέρων χρόνων εις βάρος μας. Και η ισλαμική τρομοκρατία παραμένει μόνιμη απειλή δεδομένου ότι αρκετοί από τους συλληφθέντες στη δυτική Ευρώπη εισήλθαν μέσω Ελλάδος.
Ο Ελληνισμός έχει αποδείξει ότι στα δύσκολα συσπειρώνεται, με ενοποιητική δύναμη την Ορθοδοξία, την Ιστορία και την εθνική ταυτότητα. Κι όμως σήμερα οι κυβερνώντες καλλιεργούν τις εθνοαποδομητικές θεωρίες και προσπαθούν να αποκόψουν την Παιδεία μας και τα παιδιά μας από τις ρίζες, οι οποίες παράγουν συνεχώς χυμούς για να κρατήσουν όρθιο το δένδρο. Το υπουργείο Παιδείας αποκόπτει τα Θρησκευτικά από την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση, μειώνει τις ώρες και την ύλη των Αρχαίων Ελληνικών, καταργεί τη διδασκαλία των Περσικών Πολέμων, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ποντιακής Γενοκτονίας στο λύκειο.

Τα συνθήματα των εκσυγχρονιστών παραπέμπουν σε άγνοια της ψυχοσύνθεσης του λαού μας. Νεκρή γλώσσα τα αρχαία ελληνικά, λέει ο ένας, δεν θέλουμε εθνική αλλά ιστορική συνείδηση, λέει ο άλλος, η ελληνική Επανάσταση είναι γνήσιο τέκνο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, λέγουν όλοι μαζί. Λες και ο Κολοκοτρώνης ή ο Μακρυγιάννης, που έκαναν τάματα στην Παναγία και θεωρούσαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο βασιλέα τους, είχαν στο προσκέφαλό τους τα αθεϊστικά συγγράμματα του Βολτέρου! Επιχειρούν να αλλοιώσουν την εθνική ταυτότητά μας, να μας μετατρέψουν σ’ έναν άβουλο πολτό.
Οι επέτειοι του Οκτωβρίου αναδεικνύουν την αξία της ελληνορθόδοξης Παιδείας και της διαχρονικής κληρονομιάς μας.
Ο Παύλος Μελάς, τον ηρωικό θάνατο του οποίου τιμούμε στις 13 Οκτωβρίου, είχε βαθιά πίστη στον Θεό και αυτή τον καθοδηγούσε, όπως φαίνεται από τις επιστολές του στη γυναίκα του. Ο μητροπολίτης Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης έπειθε τους δίγλωσσους Μακεδόνες να ενταχθούν στον αγώνα υπέρ του Ελληνισμού, μιλώντας τους για τον Μέγα Αλέξανδρο.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης έγινε στις 26 Οκτωβρίου 1912, ημέρα μνήμης του πολιούχου της, του αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτη, ο οποίος και στα βυζαντινά χρόνια έσωσε την πατρίδα του από τις εχθρικές επιθέσεις. Η 28η Οκτωβρίου είναι αφιερωμένη στην Παναγία Αγία Σκέπη, διότι στις μάχες των βορειοηπειρωτικών βουνών οι στρατιώτες μας έβλεπαν την Υπέρμαχο Στρατηγό να τους προστατεύει.
Τώρα που αυξάνονται οι εξωτερικές απειλές, θα τις αντιμετωπίσουμε μόνο με την τόνωση της ελληνορθόδοξης ταυτότητάς μας. Ας γίνει κάθε σπίτι Κρυφό Σχολειό για να δώσουμε στα παιδιά μας αυτά που δεν τους δίνει το σχολείο!
Κωνσταντίνος Χολέβας

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Τα μεγαλυνάρια εορτών και αγίων στη Θεία Λειτουργία(Τελετουργικά θέματα)

Τα μεγαλυνάρια εορτών και αγίων στη Θεία Λειτουργία


Γεωργίου Ζαραβέλα-Θεολόγου,ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ
Αποτέλεσμα εικόνας για orthodox divine liturgy

Μεγαλυνάριο ονομάζεται το είδος εκείνο των τροπαρίων το οποίο προήλθε από τα έμμετρα προΰμνια του ειρμού και των τροπαρίων της θ’ ωδής των κανόνων μεγάλων εορτών: α) δεσποτικών (Χριστούγεννα, Περιτομή, Θεοφάνεια, Πάσχα, Ανάληψη, Πεντηκοστή), β) Θεομητορικών (Εισόδια, Ευαγγελισμός, Υπαπαντή) και γ) εορτών αγίων (Μεγάλου Βασιλείου, Τριών Ιεραρχών). Η ετυμολογία της ονομασίας τους ανάγεται στην προστακτική του ρήματος «μεγαλύνω» (μεγάλυνον), αφού με αυτόν τον ρηματικό τύπο ξεκινούν τα περισσότερα από αυτά.

Το περιεχόμενο και ο στόχος των αρχικών προϋμνίων – μεγαλυναρίων είναι η παρακίνηση του εκκλησιάσματος σε δοξολογία του Κυρίου ή υμνωδία και τιμή των αναφερόμενων προσώπων, δηλαδή της Θεοτόκου ή των τιμώμενων αγίων. Ως μεγαλυνάρια θεωρούνται αρχικά και τα επονομαζόμενα ως Εγκώμια του όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, τα κοινώς λεγόμενα και ως Εγκώμια του Επιταφίου Θρήνου. Ο τελευταίος χαρακτηρισμός τους ως εγκώμια δεν είναι ακριβής, αφού αποτελούν μεγαλυνάρια, γεγονός που αποδεικνύεται άμεσα από το ίδιο το κείμενο των τροπαρίων.

Η νεώτερη και σύγχρονη λαϊκή έκφραση της λατρείας έχει (κακώς) φέρει σε πρώτο πλάνο διάφορα καινούργια μελοποιήματα, τα μεγαλυνάρια για τη τιμή εορτών και αγίων, τα οποία είναι ξεχωριστό είδος τροπαρίων και δεν εντάσσονται στην ίδια ομάδα με τα προηγούμενα. Τα τροπάρια αυτά συντίθενται κυρίως για λαϊκή κατανάλωση, συνδεόμενα άμεσα με τους παντοειδείς παρακλητικούς κανόνες. Τα ανωτέρω έχουν συντεθεί κατά μίμηση των μεγαλυναρίων των Παρακλητικών Κανόνων προς τη Θεοτόκο και ψάλλονται σε ήχο πλ. δ’ κατά τριφωνία, εκ του Γα.
Η καθ’ όλα σεβαστή λαϊκή ευσέβεια, όσο επαινετή και αν είναι

Το θαυματουργό υγρό επάνω στον τάφο του Αγίου Λουκά και η Λάρνακα που θαυματουργεί έως σήμερα...

Από προσκυνηματική εκδρομή του Πανιερωτάτου Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου

....Ακολούθως πορευθήκαμε στη Θήβα, στον τάφο του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά.

Ο π. Σπυρίδων Βασιλάκος από τη Σαντορίνη, προϊστάμενος του προσκυνήματος, ο οποίος μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμο αγωνίστηκαν για να καταστεί αυτός ο χώρος ιερό προσκύνημα, μας καλωσόρισε εγκάρδια. 


Εκεί τελέσαμε Παράκληση στον Απόστολο Λουκά. Σύμφωνα με τον Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής, που ήταν ελληνικής καταγωγής από την Αντιόχεια της Συρίας και ιατρός επιστήμων της εποχής εκείνης, τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικώς στη Θήβα της Βοιωτίας (τον κρέμασαν σε μια ελιά, σύμφωνα με την Εκκλησιαστική Ιστορία του Νικηφόρου Καλλίστου Ξανθοπούλου [ βλ. J.–P. MIGNE,Patrologia Graeca, 145,210]), όπου είχε έλθει να κηρύξει το Ευαγγέλιο, μετά το Μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου στην Ρώμη επί Νέρωνος, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του εκκλησιαστικού ιστορικού Ευσεβίου. 
Τάφος Αποστόλου Λουκά

 Μέσα στον ναό, στο δεξιό μέρος του ιερού (διακονικό), βλέπουμε σήμερα την αρχαία ρωμαϊκή λάρνακα (σαρκοφάγο), όπου είχε εναποτεθεί το άγιο λείψανο του αποστόλου. Επί Αυτοκράτορος Κωνσταντίου (337-361), υιού του Μεγάλου Κωνσταντίνου, το άγιο λείψανο μετεφέρθη στην Κωνσταντινούπολη (3 Μαρτίου 357) με την επιστασία του αγίου μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου, τότε  Δούκα της Αιγύπτου, και τοποθετήθηκε κάτω από το ιερό του Ναού των Αγίων Αποστόλων, μαζί με τα άγια λείψανα των αποστόλων Ανδρέου και Τιμοθέου. 

Κατά την μαρτυρία του ως άνω εκκλησιαστικού συγγραφέως Νικηφόρου Καλλίστου Ξανθοπούλου, την ημέρα του μαρτυρίου του αποστόλου Λουκά έπεφτε από τον ουρανό ένα θαυματουργό υγρό επάνω στον τάφο του, που θεράπευε τις οφθαλμικές παθήσεις. Η θεραπευτική αυτή δύναμις εξέρχεται μέχρι σήμερα από τη μαρμάρινη λάρνακα. Το γεγονός, ότι η λάρνακα εξακολουθεί να θαυματουργεί ύστερα από τόσους αιώνες, είναι αποδεικτικό στοιχείο ότι πρόκειται για τον αυθεντικό τάφο του Ευαγγελιστού Λουκά. 

Το άγιο λείψανο βρίσκεται σήμερα στην Πάδοβα της Ιταλίας, κοντά στην Βενετία(ΕΔΩ), όπου μεταφέρθηκε από τους Φράγκους κατακτητές του Βυζαντίου το 1204, και είναι τοποθετημένο στην εκκλησία Santa Justina στο κέντρο της πόλης.
(...) 

Ο Άγιος Παίσιος το έτος 1961 στην Ιερά Μονή Στομίου Κόνιτσας.



Ο Άγιος Παίσιος ..το έτος 1961 στην Ιερά Μονή Στομίου Κόνιτσας.
[Αρχείο φωτο: Κουκέσης Παντελής]

Ο Ύμνος της Αγάπης(Αγ.Λουκά Κριμαίας)


Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
Αποτέλεσμα εικόνας για υμνος της αγαπης
(Α’ Κορ. 13:1-13)
Κανείς άλλος δεν μιλάει έτσι περί αγάπης όπως ο θείος Παύλος· μας έδειξε την πραγματική ουσία της αγάπης και τη σπουδαιότητά της. Η αγάπη είναι το κέντρο όλης της χριστιανικής διδασκαλίας, όλου του Ευαγγελίου. 
Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το βάθος των λόγων του αγίου αποστόλου.

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον». Ο ήχος της χάλκινης καμπάνας ή ο αλαλαγμός του κυμβάλου είναι κενός, δεν έχει περιεχόμενο.Κούφιος είναι εκείνος ο άνθρωπος που γνωρίζει όλες τις γλώσσες, ακόμα και την γλώσσα των αγγέλων, και δεν έχει αγάπη.


«Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί». Βλέπετε πόσο μεγάλη σημασία έχει η αγάπη· ο θείος απόστολος λέει ότι είναι ασύγκριτα πιο μεγάλη και από την πίστη που μετακινεί τα βουνά και από την γνώση που γνωρίζει όλα τα μυστήρια.


«Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι». Μάταιη είναι η θυσία εκείνων των ανθρώπων που παραδίδουν το σώμα τους στο θάνατο και στη φωτιά για να καεί και δεν έχουν αγάπη. Διότι και αυτά τα έργα, το να δώσει κανείς τη ζωή του ή να μοιράσει όλα τα υπάρχοντά του, μπορεί να τα κάνει ο άνθρωπος χωρίς αγάπη, για άλλους σκοπούς, πονηρούς.


«Η αγάπη είναι μακρόθυμη». Όποιος έχει την αληθινή αγάπη ξέρει να υπομένει ελαττώματα, σφάλματα και αδυναμίες του πλησίον του. Υπομένει τα πάντα γιατί αγαπάει αυτούς τους αδύναμους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι είναι η γνήσια χριστιανική αρετή.

Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

Η Αγία Φριδεσγουΐδη-Προστάτρια αγία της Οξφόρδης(+19 Οκτωβρίου)



H Αγία Φριδεσγουΐδη (Frideswide 650-19 Οκτωβρίου 727)ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα και ηγουμένη.



H  Φριδεσγουΐδη ήταν θυγατέρα του αντιβασιλέα της Μερκίας Dida of Eynsham.με την βοήθεια του πατέρα της έφτιαξε ένα κοινόβιο.Ο Άλγκαρ,ένας βασιλιάς της Μερκίας την ζήτησε σε γάμο.Η Φριδεσγουΐδη αρνήθηκε και ο Άλγκαρ προσπάθησε να την απαγάγειΕκείνη κρύφτηκε σ'ένα δάσος έξω από την Οξφόρδη.Ο βασιλιάς την ακολούθησε αλλά έξω από τις πύλες της πόλης της Οξφόρδης έπεσε από το άλογο και έσπασε τον λαιμό του.



Μία άλλη φορά,οι μοναχές από το κοινόβιο του Μπίνσευ,παραπονέθηκαν πως έππερε να κουβαλούν νερό από τον Τάμεση και πως η απόσταση ήταν μεγάλη.

Η Αγία Φριδεσγουΐδη προσευχήθηκε και τότε ανέβλυσε μία πηγή.Η πηγή έχει θεραπευτικές ιδιότητες και υπάρχει ακόμη στην εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας στο Binsey,λίγα μίλια μακρυά από την Οξφόρδη.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint frideswide
Η πηγή της Αγίας Φριδεσγουΐδης

 Παρέμεινε ηγουμένη στο μοναστήρι της Οξφόρδης μέχρι την κοίμησή της το 727,όπου ετάφη.
Αποτέλεσμα εικόνας για saint frideswide
Η λειψανοθήκη της Αγίας στον Ναό του Χριστού στην Οξφόρδη

Είναι η προστάτρια αγία της Οξφόρδης και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης

«Η μεγαλύτερη ταπείνωση είναι να υποτάσσεται ο νους μπροστά στα μυστήρια του Θεού και να μην ρωτά πώς και γιατί;»

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Με ρωτούν:Γιατί πέθανε το παιδί μου;Γιατί βρίσκομαι στο κρεβάτι με πόνους;Γιατί έχω αποτυχημένο γάμο;Γιατί έμεινα χωρίς εργασία;Γιατί τόσες συνεχής δοκιμασίες σε μένα;
Γιατί…Γιατί…Γιατί….
Και βέβαια η σιωπή είναι η απάντησή μου!

Τι να πω; Πώς να ερμηνεύσω τα γεγονότα με τα μέσα που διαθέτω; «Τις έγνω νουν Κυρίου;» Ποιος γνωρίζει το νου του Θεού; Ή μήπως να τολμήσω να γίνω δικηγόρος του;

 Το 1982, ως διάκονος, παρευρέθηκα στην κηδεία του Αρχιμ. Κωνσταντίνου Λευκωσιάτη, με το πλούσιο ποιμαντικό και κοινωνικό έργο. Μετά την ταφή καθίσαμε για ένα καφέ στην αίθουσα του Ιδρύματος Άγιος Νεκτάριος, που ίδρυσε ο ίδιος. Η αδελφή του π. Κωνσταντίνου ρώτησε με πόνο και έννοια το Μητροπολίτη Ύδρας Ιερόθεο:
-Γιατί, Σεβασμιώτατε, ο Θεός επέτρεψε να φύγει τόσο γρήγορα και να αφήσει το τεράστιο αυτό έργο, που γινόταν “προς δόξαν Θεού;
Ο άγιος Ύδρας, με την άνωθεν σοφία που τον χαρακτήριζε, απάντησε: «Η μεγαλύτερη ταπείνωση είναι να υποτάσσεται ο νους μπροστά στα μυστήρια του Θεού και να μην ρωτά πώς και γιατί;»
Η απάντηση αυτή μού έμεινε στην καρδιά και νομίζω είναι η βάση για «κατανόηση» των μυστηρίων του Θεού. Αφού η λογική του Θεού διαφέρει από αυτή του ανθρώπου, πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα ανερμήνευτα και να κατανοήσουμε τον Ακατάληπτο;

Διάβασα κάπου, από τα πολλά που γράφονται, ότι ο Αγ.Παϊσιος ο Αγιορείτης είπε πως μετά το θάνατό μας, όταν θ’ αντικρύσουμε πρόσωπο προς πρόσωπο το Χριστό, θα καταλάβουμε το γιατί και το πώς της ζωής μας και θα μας εξηγηθούν όλα όσα περάσαμε στον κόσμο αυτό. Τότε, με όλη τη δύναμη της ύπαρξής μας, θα του πούμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που επέτρεψες αυτά για μένα!».
Νομίζω ότι μπορεί πιο εύκολα ο άνθρωπος να σηκώσει τον όποιο σταυρό του, αν γνωρίζει γιατί συμβαίνει και ποιο θετικό αποτέλεσμα θα έχει. Όμως, η πίστη – εμπιστοσύνη στο Θεό δεν προϋποθέτει την αποδοχή με υπομονή της δοκιμασίας; Η πίστη ως σχέση δίνει την ασφάλεια της αγάπης του Θεού, που, ως εμπειρική, δεν αμφισβητείται. Γι’ αυτό, όταν γευτούμε την αγάπη Του, πιο εύκολα Τον εμπιστευόμαστε και υπομένουμε.

Στα μυστήρια της ζωής, όπου κρίσιμες υπαρξιακές καταστάσεις μάς συγκλονίζουν συθέμελα και διαλύουν κάθε τι το ψεύτικο και επιφανειακό, χρειάζεται να στεκόμαστε με σιωπή και σεβασμό και πίστη. Είναι η ώρα που ο Θεός μας φωνάζει προσωπικά: «Σ’ αγαπώ και σε θέλω! Ακολούθει μοι! »

Η κλήση είναι κρίση. Ή αρνούμαστε να πορευτούμε την οδόν του Κυρίου με τα συνεχή «γιατί» που εκφράζουν αντίδραση και απιστία ή ακολουθούμε αυτόν «όπου αν υπάγει», με συνοδοιπόρους τους μάρτυρες και οσίους, με εμπιστοσύνη, υπομονή και προσευχή, που μας αποκαλύπτουν τα μυστήρια του Θεού «εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι».

Είπε γέρων:Ο χριστιανός που προοδεύει, μοιάζει με το στάχυ...

Είπε γέρων:


Αποτέλεσμα εικόνας για зерно
Ο χριστιανός που προοδεύει, μοιάζει με το στάχυ. Όσο περισσότερο ωριμάζει, τόσο περισσότερο χαμηλώνει το κεφάλι.

Χαρακτηριστικά Αγιότητας(π.Βαρνάβας 17-10-16)

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Γραπτό Κήρυγμα)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης,
εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Σεπτέμβριος 2015, αρ.φ. 170)
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul evanghelist luca
Ευαγγέλιο του αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά (Λουκ. ι΄ 16-21)
Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

Σήμερα 18 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερή μνήμη του αγίουαποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά. Καταγόταν από την Αντιόχεια και η εθνικότητά του ήταν Ελληνική. Και όπως μας πληροφορεί ο απ. Παύλος, το επάγγελμά του ήταν γιατρός. Έγινε συνοδός του Παύλου και μας άφησε δυο βιβλία στην Καινή Διαθήκη. Το τρίτο Ευαγγέλιο και τις πράξεις των Αποστόλων. Ονομάζεται Ευαγγελιστής της Παναγίας, γιατί περισσότερο από τους άλλους Ευαγγελιστάς μας ομιλεί για την υπεραγία Θεοτόκο. Τον Ευαγγελισμό της Παναγίας, την επίσκεψη της Μαρίας στην Ελισάβετ την μητέρα του Τιμίου Προδρόμου, το «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο…» κι άλλα περιστατικά από την παιδική ηλικία του Ιησού Χριστού, τα γνωρίζουμε μόνο από το Ευαγγέλιο του αγίου Λουκά.
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς υπήρξε σοφός κατά κόσμον και σοφός κατά Θεόν. Δηλαδή δεν ήταν ένας από τους αγραμμάτους αλιείς της Γαλιλαίας. Ήταν άνθρωπος με σοφία, με γνώση, με επιστήμη.

Θεία Λειτουργία στη Σμύρνη για την πολιούχο των Ερυθρών Αγία Ματρώνα

Άποψη της περιοχής του Λυθρίου (Ερυθρών) από τα ερείπια της Αγίας Ματρώνας στη Μικρά Ασία

Στον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής Σμύρνης θα τελέσει θεία λειτουργία την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου ο επίσκοπος Ερυθρών Κύριλλος, τιμώντας την εορτή της Αγίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδος, πολιούχου της Μητρόπολης Ερυθρών.
Λίγες ημέρες μετά τη χειροτονία του, στις 25 Σεπτεμβρίου, ο νέος επίσκοπος Ερυθρών επισκέφτηκε την περιοχή και τα ερείπια του ναού της Αγίας Ματρώνας στην αρχαία ακρόπολη των Ερυθρών, μετέπειτα Λυθρίου.


Από την επίσκεψη του επισκόπου Κύριλλου στις Ερυθρές (φωτ.: amen.gr)

Στο βιβλίο των Μ. Κορομηλά και Θ. Κοντάρα Ερυθραία. Ένας ευλογημένος μικρόκοσμος στην καρδιά της Ιωνίας (Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα, Αθήνα 1997), αναφέρεται ότι ο ναός της Αγίας Ματρώνας είχε χτιστεί ως τρίκλητη βασιλική, πιθανώς τον 18ο αιώνα, και ξαναχτίστηκε το 1881-1883 μετά από σεισμό, με υλικό από το αρχαίο θέατρο των Ερυθρών αλλά και από τα γύρω βυζαντινά ερείπια. Έξω από το ναό υπήρχε μια στέρνα, η φουντούνα, ενώ δίπλα του ο βυζαντινός ναΐσκος της Αγίας Ευρέσεως και σπαράγματα βυζαντινού νεκροταφείου.


Τα ερείπια του ναού της Αγίας Ματρώνας
Η Αγία Ματρώνα η Χιοπολίτις κατάγεται, κατά τους συναξαριστές, από το χωριό Βολισσός της Χίου, όπου είχε γεννηθεί ως Μαρία το 1400 (στη Χίο τιμάται με πολλή αγάπη). Παρά το γεγονός ότι η οικογένειά της ευημερούσε, η ίδια επέλεξε να διάγει ασκητικό βίο σε ένα βουνό πάνω από το χωριό Κατάβαση. Όταν αργότερα εγκαταστάθηκε σε μοναστήρι και εκάρη, πήρε το όνομα Ματρώνα. Εκοιμήθη στις 20 Οκτωβρίου 1462.
Το γεγονός ότι ήταν πολιούχος των Ερυθρών συνδέεται προφανώς με εγκατάσταση Χίων στο Λυθρί.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι κάτοικοί του ήρθαν στην Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς δημιούργησαν τη Νέα Ερυθραία και έχτισαν το ναό της Αγίας Ματρώνας, όπου σήμερα θησαυρίζεται η πρόσφυγας εικόνα της Αγίας (φωτο).

Το Λυθρί, που σήμερα οι Τούρκοι αποκαλούν Ίλντιρι, είναι παραφθορά της ονομασίας Ερυθρές, πόλης των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, που σύμφωνα με τον Παυσανία χτίστηκε αρχικά από Κρήτες, με αρχηγό τον Έρυθρο. Ίωνες εποίκισαν την περιοχή κατά τον 11ο αι. π.Χ. Οι μαζικοί εξισλαμισμοί του 12ου αιώνα έδιωξαν πολλούς Έλληνες, όμως οι μεταναστεύσεις του 18ου και 19ου αι. από τον ελλαδικό χώρο ενίσχυσαν και πάλι το ελληνικό στοιχείο. Ένας ακόμα διωγμός συνέβη το 1914, που όμως αναστράφηκε μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στην Ιωνία το 1919. Η Καταστροφή της Σμύρνης ήταν το τελευταίο κεφάλαιο του ελληνισμού του Λυθριού.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για τις Ερυθρές και στο ιστολόγιο erythrealithri.blogspot.gr.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2016

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΊΣΙΟΣ ΟΛΑΡΟΥ(+18 Οκτ 1990), Ο πνευματικός της αγάπης και της παραδείσιας χαράς(ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

Αποτέλεσμα εικόνας για parintele paisie olaru

Ο π. Παΐσιος είναι ο Πνευματικός της καρδίας. 
Η φήμη του γέροντα Ιερομόναχου π. Παϊσίου είναι παντού διαδεδομένη στα μέρη της Μολδαβίας, όπως και του μαθητού του, αρχιμ. π. Κλεόπα Ιλίε
Έχουν και οι δύο τον ίδιο ζήλο για τον Χριστό, για την προστασία της ορθοδόξου πίστεως, για την προσευχή, την νηστεία, την αγάπη, για την ησυχία.
Αποτελούν σήμερα τα μεγαλύτερα πνευματικά αναστήματα, λόγω της ασκητικής των ζωής και των πολλών προσωπικών εμπειριών που γεύθηκαν εξ αυτής της πολιτείας τους (δηλ. της ζωής τους).
Έτσι με τον αγιασμένο βίο τους, το κήρυγμά των, τις σοφές συμβουλές των αναπαύουν πάσης τάξεως και ηλικίας χριστιανούς που πρόθυμα καταφθάνουν στα κελιά των για ένα λόγο σωτηρίας...

Ξεκινά πρώτα με την προσευχή, μετά εξομολογεί και πατρικά συμβουλεύει ό,τι ο λόγος πηγάσει μέσα από την καρδιά του. Γι' αυτό κλαίει στις εξομολογήσεις των άλλων, που και αυτοί, βλέποντάς τον, ταπεινώνονται και αρχίζουν τα κλάματα για τις αμαρτίες τους.
Σπανίως ομιλεί περί κολάσεως. Ο παρήγορος λόγος του στρέφεται περισσότερο στο έλεος του Θεού και την μακαριότητα των δικαίων. Γι' αυτό ο αποχαιρετισμός του προς τα πνευματικά του παιδιά γίνεται με τα λόγια:
"Καλή αντάμωση στην θύρα του παραδείσου!".
Είναι ο πατήρ της συγχωρήσεως, της αγάπης και της παραδείσιας χαράς.-pigizois





''Μη λες όσα ξέρεις ,μη πιστεύεις όλα όσα ακούς'' 

''Μη λες όσα ξέρεις ,μη πιστεύεις όλα όσα ακούς'' …Αυτή τη παροιμία τη πήρε τη συμπλήρωσε και την ανάπτυξε ένας μεγάλος ορθόδοξος πνευματικός ο γέροντας Παϊσιος Ολάρου (+18-10-1990). Ο γέροντας Παϊσιος δεν άφησε γραπτά κείμενα έτσι υπάρχει ηχογραφημένο με δύο διαφορετικές μορφές :
1.«Μην κάνεις ότι μπορείς
Μην πιστεύεις ότι ακούς
και μη λες ότι ξέρεις .

2.Μην πιστεύεις ότι ακούς
Να μην κάνεις ότι μπορείς
Να μη λες όσα ξέρεις
Να μη δίνεις όσα έχεις
Αυτή τη δεύτερη μορφή τη βρίσκουμε στο βιβλίο Parintele Paisie Olaru de la Sihla ( Ο γέροντας Παϊσιος Ολαρου από τη Σίχλα) αλλά πουθενά δεν τη βρίσκουμε με την εξήγηση. Για αυτό θα τολμήσω να πω εγώ μερικά λόγια .

«Να μη πιστεύεις ότι ακούς»
Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι μόνο όταν βάλουμε τα λόγια κάποιου σε εισαγωγικά να τα επαναλαμβάνουμε , δηλαδή να τα επαναλαμβάνουμε τα λόγια του ακριβώς. Στη πράξη όμως τα λόγια των ανθρώπων περνάνε από στόμα σε στόμα και χωρίς να το θέλουν πολλές φορές παραμορφώνονται. 

Για αυτό ο γέροντας Παϊσιος λέει: «Να μη πιστεύεις ότι ακούς»ενώ οι Πατέρες συμπληρώνουν: «Να μη θέλεις καν να ακούς πράγματα για τους άλλους». Ενώ αν κάποιος πει μπροστά σου κακό για κάποιον άλλον, εσύ να πεις κάτι καλό για αυτόν τον άλλον, ενώ αν επιμένει να τον κακολογεί εσύ να αλλάξεις συζήτηση και αν και με αυτόν τον τρόπο δεν καταφέρεις να σταματήσεις το κουτσομπολιό, τότε να διακόψεις τη συζήτηση λέγοντας π.χ ότι πρέπει να πας στην τουαλέτα. Αλλιώς γινόμαστε συμμέτοχοι στην αμαρτία.

«Να μη κάνεις ότι μπορείς»
Υπάρχει ένα είδος άσκησης για τη δύναμή μας. Αν και μερικές φορές πιστεύουμε ότι τη δύναμη την έχουν οι δυνατοί , οι «μεγάλοι», οι πλούσιοι κ.τ..λ ωστόσο αυτός ο πειρασμός μας περιτριγυρίζει όλους μας. Αυτό εκδηλώνεται κυρίως όταν έχουμε κάποιο είδος δύναμης και εξουσίας επί κάποιου.
Εμένα ως ιερέα ,αυτός ο πειρασμός με περιτριγυρίζει όταν διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι με ακούν και πιστεύουν αυτά που λέω. Τότε εγώ πρέπει να πω στον εαυτό μου ότι έχω μεγάλη ευθύνη, ότι θα απολογηθώ, να ακούω και εγώ τους ανθρώπους και να μη καταστρατηγώ την ελευθερία τους. Και αν μαθαίνουν κάτι από εμένα, αυτό γίνετε με τη χάρη του Θεού, την οποία παραδόξως παρά την αναξιότητά μου, έλαβα από τα χέρια του αρχιερέα.
Κάποιον που έχει υπό τις διαταγές του κάποιους ανθρώπους, τον περιτριγυρίζει ο πειρασμός της τυρρανίας. Πρέπει να αγρυπνεί βέβαια εάν κάνουν σωστά τη δουλεία τους, αλλά πρέπει και να φέρεται ανθρώπινα. Όταν η αλαζονεία ή ο πειρασμός της δύναμης τον νικάει ,τότε κινδυνεύει να πέσει στη τυρρανία η οποία είναι μισητή από το Θεό.
Υπάρχει μια ακόμη μορφή δύναμης ,που την έχουν πολλοί , το να γνωρίζεις διάφορα για τον πλησίον.


Μη λες όσα ξέρεις
Συχνά ακούμε κάποια πράγματα για τον πλησίον μας - ηθελημένα ή όχι – ή με κάποιον τρόπο τα μαθαίνουμε. Αυτή η «γνώση» εκδηλώνεται σα να έχουμε μια δυνητική δύναμη επί αυτού. Νομίζουμε ότι αν ξέρουμε κάτι για κάποιον ότι τον έχουμε στο χέρι. Αντί να μη θέλουμε να μάθουμε διάφορα για τους άλλους ή να μη θέλουμε να τα πιστέψουμε, συλλέγουμε τη πληροφορία σαν θησαυρό. Αυτή δεν είναι μια στάση χριστιανική, αντιθέτως είναι μια ροπή του κόσμου τούτου, κυρίως τώρα που βρισκόμαστε στη εποχή του Ιντερνετ.