Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.
Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.
Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.
Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».
Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.
Ο φορντιστικός παραγωγικός καπιταλισμός χρειαζόταν πειθαρχημένους εργάτες, σταθερές οικογένειες και αποταμιεύσεις. Ο νέος, μεταφορντιστικός, καταναλωτικός καπιταλισμός χρειάζεται το αντίθετο: ξεριζωμένα άτομα, χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, που καταναλώνουν επιθυμίες.
Έτσι, η «επανάσταση της επιθυμίας» πέτυχε το έργο που η αγορά δεν μπορούσε να κάνει μόνη της: κατέστρεψε ενδιάμεσα σώματα, την αστική ηθική, την εξουσία, την οικογένεια και το σχολείο, στο όνομα της απελευθέρωσης.
Το αποτέλεσμα, λέει ο ντε Μπενουά, είναι παράδοξο: ο αριστερός του '68 που ήθελε να ανατρέψει το σύστημα κατέληξε να παρέχει στο σύστημα την ηθική του δικαιολόγηση. Απαίτησε το τέλος όλων των ορίων και η αγορά απάντησε αφαιρώντας όλα τα όρια.
Εξ ου και ο ορισμός του '68 από τον ντε Μπενουά ως «επανάσταση του κεφαλαίου ενάντια στον εαυτό του», όπου η νοσταλγία για την Κομμούνα χρησιμοποιήθηκε απλώς ως λαογραφία, ένα χρώμα για να περάσει ο καταναλωτισμός ως χειραφέτηση.
Αυτή η κρίση του '68 φαίνεται να απηχεί τα λόγια του Παζολίνι όταν έγραψε: «Εσείς οι φοιτητές έχετε τα πρόσωπα των αγοριών του μπαμπά» και η διαμαρτυρία σας είναι αστική επειδή χρησιμοποιείτε τα εργαλεία της αστικής τάξης: εκλεπτυσμένη γλώσσα, μοντέρνα ιδεολογία». Και επίσης: «Η επανάστασή σας είναι μια ψεύτικη επανάσταση, επειδή απαιτείτε αυτό που η ίδια η αστική τάξη θα σας δώσει αύριο. Θέλετε έκτρωση,διαζύγιο, σεξουαλική ελευθερία, σχολεία με ανοχή. Όλα αυτά που ήδη επιθυμεί ο νέος καπιταλισμός.
Δεν χρησιμοποιεί ακόμη τις λέξεις «καταναλωτισμός» ή «ηδονισμός» σε αυτό το δοκίμιο. Αυτές είναι οι κατηγορίες που θα χρησιμοποιήσει αργότερα στο Scritti corsari του, χρόνια αργότερα, για να επανερμηνεύσει το '68 ως προμήνυμα της νέας καταναλωτικής δύναμης.
Σχετικά με αυτό το είδος κοινωνίας, ο κοινωνιολόγος Christopher Lasch δίνει τον εξής αυστηρό ορισμό: «Ο ναρκισσιστής δεν είναι σε θέση να ταυτιστεί με τις επόμενες γενιές και δεν αισθάνεται μέρος μιας ιστορικής ροής. Ζει σε ένα παρόν χωρίς βάθος, σε ένα κενό εσωτερικότητας μεταμφιεσμένο σε απελευθέρωση».
Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε Casseur
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΥΣΤΙΚΩΣ ΕΞΗΓΕΙ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΠΟΥ ΞΕΣΗΚΩΣΑΝ ΟΙ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ.
1 σχόλιο:
Εξαιρετικό !
Έπρεπε νά είναι αναρτημένο ακόμα καί ώς αφισσοκόλληση άν βέβαια, υπήρχε ανώτερο ενδιαφέρον τού κοινού..
Ένα ερώτημα είναι άν η παρακμή προκύπτει εξελικτικά ή από κέντρα εξουσίας.
Η κοινωνία άν αφεθεί αυτοδιοίκητη καί ανεπηρέαστη, καταλήγει σέ κοινωνικό ολοκληρωτισμό.
Η εξουσία θέτει όρια ισχύος εναλλασσόμενα μέ ανεκτικότητα ώστε η ανθρωπότητα νά παραμένει διοικούμενη.
Η εξουσία φαίνεται νά παρέχει προστασία όπως ο γονέας φροντίζει τό βρέφος, αλλά, σκοπός είναι ο ψυχολογικός έλεγχος όπου η κοινωνία ακολουθεί τήν μοίρα της μέ τόν τρόπο πού διασώζει τήν εξουσία.
Ο καταναλωτισμός είναι ολοκληρωτισμός μέ χαμόγελο.
Μία μαζική ένταση τής απόλαυσης.
Αυτό δεν έχει ερμηνεία, ούτε αρχή καί τέλος, πέρα από τόν εαυτό του.
Στό μέγιστο σημείο, καταναλώνει τόν εαυτό του..
Εδώ αναλαμβάνει η εξουσία νά πάρει τήν κοινωνία από τό χέρι γιά νά τήν προστατέψει από τόν εαυτό της.
Ανάλογα μέ τά τοπικά χαρακτηριστικά, τό ίδιο πρόγραμμα εφαρμόζεται παντού.
Στήν Ελλάδα η καλλιέργεια τών χαμηλών ενστίκτων εντατικοποιείται μέ τήν άνοδο τού ΠΑΣΟΚ στήν εξουσία.
Υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές ατάκες πού εξηγούν όλα τά παραπάνω: "Τό ΠΑΣΟΚ στήν κυβέρνηση, ο λαός στήν εξουσία!" καί "Τά φάγαμε όλοι μαζί!"
Η εξουσία στόν ρόλο τού διακινητή καί ο λαός ακόρεστος, δέν χρειάστηκαν παρά μερικές δεκαετίες γιά νά μετατρέψουν τή χώρα σέ δομικά υλικά γιά τήν πρόοδο άλλων λαών.
Αυτό δέν έχει προοπτική, δέν έχει διαφυγή άλλη από τήν σπουδή θανάτου..
Ο θάνατος είναι ο τελικός κριτής !
Σέ τί κατάσταση θά βρεί τόν άνθρωπο?
Χάντζος Φίλιππος
Πρός δημοσίευση
Δημοσίευση σχολίου