Θα έρθουν πιο δύσκολες στιγμές, παιδιά μου.Θα φανερωθούν άνθρωποι που μιλούσαν για τον Χριστό αλλά μέσα τους είχαν θρόνο τον εαυτό τους.

«Να ξέρετε παιδιά μου πρώτα κάτι. Η Εκκλησία δεν κινδυνεύει από τις φωνές των έξω τόσο όσο κινδυνεύουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας από την απροσεξία των μέσα. Ο Χριστός δεν πέφτει επειδή έπεσε ένας κληρικός. Η Εκκλησία δεν παύει να είναι Εκκλησία επειδή κάποιοι άνθρωποι της Εκκλησίας αστόχησαν. Αλλά όταν οι άνθρωποι που φορούν ράσο, που κρατούν ευθύνη, που στέκονται μπροστά στον λαό, ξεχάσουν ότι πρώτα πρέπει να κλαίνε για τον εαυτό τους και ύστερα να διδάσκουν τους άλλους, τότε ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα. Και το τράνταγμα αυτό δεν γίνεται για να καταστραφεί η Εκκλησία. Γίνεται για να ξυπνήσουν όσοι κοιμήθηκαν μέσα στην άνεση, στο αξίωμα, στα χρήματα, στη συνήθεια, στην ανθρώπινη δόξα.

Θα έρθουν πιο δύσκολες στιγμές, παιδιά μου. Θα βγουν κι άλλα πράγματα στην επιφάνεια. Θα φανερωθούν πληγές που κρύβονταν χρόνια. Θα φανερωθούν άνθρωποι που μιλούσαν για τον Χριστό αλλά μέσα τους είχαν θρόνο τον εαυτό τους. Θα φανερωθούν συμφέροντα, περιουσίες, φιλοδοξίες, κρυφές ζωές, ψεύτικες ευλάβειες. Και πολλοί θα σκανδαλιστούν. Άλλοι θα χαρούν κακόψυχα και θα πουν: «Να, αυτή είναι η Εκκλησία». Άλλοι θα πονέσουν και θα κινδυνεύσουν να χάσουν την πίστη τους. Εκεί χρειάζεται μεγάλη διάκριση.

Μη μπερδεύετε τον Χριστό με τις αστοχίες μας. Μη μπερδεύετε την Εκκλησία με τη μικρότητα εκείνων που δεν στάθηκαν στο ύψος της διακονίας τους. Αν ένας γιατρός αρρωστήσει, δεν καταργείται η ιατρική. Αν ένας δικαστής αδικήσει, δεν καταργείται η δικαιοσύνη. Αν ένας ιερέας πέσει, δεν πέφτει η Θεία Λειτουργία. Το Άγιο Ποτήριο δεν μολύνεται από την αναξιότητα εκείνου που το κρατά. Εκεί βρίσκεται η μεγάλη παρηγοριά αλλά και η μεγάλη ευθύνη.

Η με χρονοκαθυστέρηση απάντηση του Θεού....

Το γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....Γέρασε μαζί τους και η προσευχή....
Και η απάντηση ήρθε μεναλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα...
Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί...
Προς τι αυτή η καθυστέρηση;

Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο».
Σαν ένα κενό διάστημα ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού.
Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.

Η Αγία Ελισάβετ λαχταρούσε και περίμενε παιδί.Ο Θεός όμως δεν ετοίμαζε μόνο ένα παιδί αλλά ετοίμαζε και τη μητέρα του Προδρόμου.
Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι ο Θεός ενδιαφέρεται όχι μόνο για το δώρο,
αλλά και για τον άνθρωπο που θα το δεχθεί.
Γι' αυτό και πολλές φορές δεν δίνει αμέσως αυτό που ζητάμε.
Όχι επειδή αδιαφορεί, ούτε επειδή Του αρέσει να Τον παρακαλάμε,αλλά επειδή η αναμονή γίνεται εργαστήριο της ψυχής.

«Όταν γέλασε η Σάρα...»

 ~ Σχόλιο στα βιβλικά ονόματα.

ΣΤΗΝ Παλαιά Διαθήκη υπάρχει μια θαυμαστή διήγηση για τη γέννηση του Ισαάκ από την υπερήλικη μητέρα του, τη Σάρα. Κατά τη διάρκεια της γνωστής φιλοξενίας του Αβραάμ, οι τρεις φιλοξενούμενοι άνδρες τού είπαν ότι η γυναίκα του θα γεννήσει παιδί. Όταν εκείνη το άκουσε μέσα από τη σκηνή της, γέλασε ξέροντας ότι δεν μπορεί να γεννήσει, αφού είναι πολύ μεγάλη στην ηλικία (“ἐξέλιπε τῇ Σάῤῥᾳ τὰ γυναικεῖα”)· και ο σύζυγός της επίσης ήταν «πρεσβύτερος».

❝ἐγέλασε δὲ Σάῤῥα ἐν ἑαυτῇ, λέγουσα· οὔπω μέν μοι γέγονεν
ἕως τοῦ νῦν, ὁ δὲ κύριός μου πρεσβύτερος❞ (Γεν. 18,12)
Είπε τότε ο Κύριος: «Γιατί γέλασε η Σάρρα; υπάρχει τίποτε αδύνατον για τον Θεό»; («μὴ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ ῥῆμα;»). Ακούγοντάς το η Σάρα φοβήθηκε και είπε: «Όχι, δεν γέλασα». Και της απαντά ο Κύριος: «Όχι, γέλασες!» («οὐχί, ἀλλὰ ἐγέλασας»).
Όταν όμως μετά η Σάρα αποκτά παιδί, το γέλιο αλλάζει σημασία. Γίνεται γέλιο χαράς.

❝καὶ Ἁβραὰμ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν, ἡνίκα ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ
ὁ υἱὸς αὐτοῦ. εἶπε δὲ Σάῤῥα· γέλωτά μοι ἐποίησε Κύριος·
ὃς γὰρ ἂν ἀκούσῃ, συγχαρεῖταί μοι❞ (Γεν. 21,5-6)

ΔΕΝ είναι τυχαία αυτή η επιμονή του κειμένου στο γέλιο πικρής απόγνωσης της Σάρας, που μετά γίνεται γέλιο χαράς. Όταν τελικά τον επόμενο χρόνο έμεινε έγκυος και απέκτησε παιδί, το παιδί ονομάστηκε “Ισαάκ”, από το εβραϊκό “Yitcḥāq” «γελάει – θα γελάσει».

Οι άγιοι Αγιορείτες νεομάρτυρες που μαρτύρησαν στη Θεσσαλονίκη (1)

Μόλις κηρύχθηκε η εξέγερση του ελληνικού λαού κατά του οθωμανικού ζυγού, τον Μάρτιο του 1821, κατ’ αρχάς στην Πελοπόννησο και αργότερα σε άλλες περιοχές, μεταξύ των οποίων και η Μακεδονία με αφετηρία το Άγιον Όρος, η Υψηλή Πύλη εξαπέλυσε τρομερά αντίποινα που δεν άργησαν να πάρουν τον χαρακτήρα απηνούς θρησκευτικού διωγμού.

Μετά το μαρτύριο του πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ [10 Απρ.] και άλλων ιεραρχών-μελών της ιεράς Συνόδου, μεταξύ των οποίων του μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ιωσήφ [3 Ιουν.], ο διωγμός επεκτάθηκε στην Θεσσαλονίκη και στην γύρω περιοχή.

Την 15η Ιουνίου οι επαναστάτες της Χαλκιδικής διασκορπίστηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα που κατέστρεφαν τα πάντα στο πέρασμά τους και ένα μέρος του πληθυσμού βρήκε καταφύγιο στο Άγιον Όρος.

Τον Σεπτέμβριο ο σουλτάνος διόρισε πασά της Θεσσαλονίκης και διοικητή του στρατού τον Μεχμέτ Εμίν, τον επωνομαζόμενο Εμπού Λουμπού («ροπαλοφόρο»), λόγω της σκληρότητάς του, έναν χριστιανό αποστάτη, γιο ιερέα και αδελφό Αγιορείτη μοναχού.

Αυτός αφού οργάνωσε μία τεράστια επίθεση κατά των επαναστατημένων Ελλήνων, νίκησε τα υπολείμματα του στρατού τους και όταν οι Αγιορείτες ήλθαν να του υποβάλουν την παράδοσή τους, την 9η Νοεμβρίου, τους έδειξε υποκριτική καλοσύνη. Μόλις όμως βεβαιώθηκε ότι οι μονές, οι περισσότεροι μοναχοί των οποίων είχαν φύγει μαζί με τους θησαυρούς τους, δεν πρόβαλλαν πλέον αντίσταση, επιδόθηκε σε άνευ προηγουμένου λεηλασίες, επέβαλε στους Αγιορείτες αβάστακτα δοσίματα, εγκατέστησε σε όλες τις μονές στρατιώτες που βεβήλωναν τους πιο ιερούς τόπους και διέταξε να συλλάβουν και να φυλακίσουν στην Θεσσαλονίκη τους περισσότερους μοναχούς που βρήκε στις μονές και στα μετόχιά τους στην Θεσσαλονίκη και στην Χαλκιδική. (2)

Η Παναγία δεν ζητά να την θαυμάζουμε. Ζητά να την μιμούμαστε.

Συχνά στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δέος, λέγοντας λόγια θαυμασμού και τιμής. Κι αυτό είναι σωστό, γιατί η τιμή προς το πρόσωπό της είναι θεμελιωμένη στην παράδοση της Εκκλησίας. Όμως ο θαυμασμός από μόνος του, αν δεν οδηγεί κάπου, παραμένει στάσιμος. Η Παναγία δεν θέλει απλώς θεατές της αρετής της· θέλει μιμητές.

Το «Ναι» της στον Ευαγγελισμό δεν ήταν μια στιγμιαία πράξη, αλλά στάση ζωής: ταπείνωση, εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, υπομονή στον πόνο, σιωπή όταν τα λόγια δεν χωρούσαν, παρουσία δίπλα στον Υιό της μέχρι τον Σταυρό. Αυτά δεν είναι ιδιότητες για να τις θαυμάζουμε από απόσταση· είναι δρόμος που μας καλεί να βαδίσουμε.

Να τη μιμηθούμε σημαίνει να λέμε κι εμείς το δικό μας «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» στις δυσκολίες της ζωής μας. Να κρατάμε ταπείνωση στις επιτυχίες μας. Να εμπιστευόμαστε τον Θεό όταν δεν καταλαβαίνουμε το σχέδιό Του. Να στεκόμαστε με αγάπη δίπλα σε όσους πονούν, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Και ίσως γι' αυτό η Παναγία συγκινεί τόσο βαθιά τις καρδιές των ανθρώπων. Δεν είναι μια μακρινή βασίλισσα που ζητά θαυμασμό, αλλά μια μητέρα που δείχνει τον δρόμο. Δεν κρατά τα βλέμματα πάνω της, αλλά τα στρέφει πάντοτε προς τον Χριστό.

Ο πνευματικός πατέρας είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο επικίνδυνη μορφή μέσα στην Εκκλησία

Ο πνευματικός πατέρας είναι ίσως η πιο παρεξηγημένη και η πιο επικίνδυνη μορφή μέσα στην Εκκλησία.
Επικίνδυνη όχι γιατί κατέχει εξουσία, αλλά γιατί αγγίζει το πιο εύθραυστο σημείο του ανθρώπου: την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να σωθεί μόνος του.
Από την έρημο των Πατέρων μέχρι τα σύγχρονα αστικά εξομολογητήρια, το μεγάλο δράμα της πνευματικής ζωής δεν ήταν ποτέ η αμαρτία.
Ήταν η αυτονομία του τραυματισμένου εγώ που αρνείται να φανερωθεί.
Ο άνθρωπος δέχεται να μιλήσει για τα πάντα: για τα οικονομικά του, για την υγεία του, για τις σχέσεις του, για τα πολιτικά του φρονήματα.
Εκείνο που δυσκολεύεται αφόρητα να αποκαλύψει είναι η μυστική του πληγή.
Και όμως, η Εκκλησία τολμά να ισχυρίζεται κάτι σχεδόν σκανδαλώδες: ότι η σωτηρία αρχίζει από τη στιγμή που κάποιος παύει να είναι ο μόνος ερμηνευτής του εαυτού του.
Γι’ αυτό η παράδοση επιμένει τόσο στον πνευματικό πατέρα. Όχι γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται έναν επιτηρητή της συνείδησής του, αλλά γιατί χρειάζεται έναν μάρτυρα της αλήθειάς του.
Η πατερική εμπειρία δεν γνωρίζει τον πνευματικό ως φύλακα του ιερού.Τον γνωρίζει ως ιατρό.Και ο ιατρός δεν αγαπά την ασθένεια του ασθενούς ούτε κολακεύει τα συμπτώματά της.

Ο Μέγας Βασίλειος, ο άγιος Πορφύριος, ο άγιος Παΐσιος, όλοι επιμένουν στο ίδιο σημείο: ο πνευματικός που χαϊδεύει τα πάθη για να γίνει αρεστός είναι εξίσου επικίνδυνος με εκείνον που χρησιμοποιεί τους κανόνες σαν όπλα.
Ο ένας αποκοιμίζει τη συνείδηση. Ο άλλος τη συντρίβει.
Και στις δύο περιπτώσεις η ψυχή μένει αθεράπευτη.
Η αληθινή πατρότητα κινείται σε μια στενή και φοβερή οδό ανάμεσα στην αλήθεια και στην επιείκεια.
Δεν κρύβει την αστοχία, αλλά ούτε ταπεινώνει τον άνθρωπο μέσα στην αστοχία του.
Δεν μετατρέπει το επιτίμιο σε εκδίκηση ούτε τη συγχώρηση σε φθηνή επιβεβαίωση.
Γνωρίζει ότι ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο ούτε με το μαστίγιο ούτε με την αδιαφορία, αλλά με την αλήθεια που προσφέρεται ως αγάπη.

Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει ότι η ελευθερία σημαίνει να μην λογοδοτεί σε κανέναν.
Η Εκκλησία τολμά να πει το αντίθετο: ότι η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν ο άνθρωπος βρίσκει ένα πρόσωπο μπροστά στο οποίο μπορεί να πάψει να υποκρίνεται.

Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι ο άνθρωπος που ζητά να τον φοβούνται.
Είναι ο άνθρωπος μπροστά στον οποίο μπορείς επιτέλους να μην προσποιείσαι.
Να πεις τη ντροπή σου χωρίς να συντριβείς.
Να ομολογήσεις τον λογισμό σου χωρίς να εξευτελιστείς.
Να αφήσεις το σκοτάδι να βγει στο φως χωρίς να χάσεις την αξιοπρέπειά σου.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Πατέρες θεωρούσαν τη φανέρωση των λογισμών γεγονός κοσμογονικό.
Γιατί το κακό αντλεί δύναμη από την κρυψώνα του.

Exceptio probat regulam in casibus non exceptis

Στυλιανός Καβάζης

Ζούμε σε μία εποχή όπου η συνέπεια μεταξύ λόγου και πράξεως αποτελεί ίσως τη σπανιότερη αρετή. Πολλοί ομιλούν για αρχές, λίγοι όμως αποδέχονται το τίμημα που συνεπάγεται η προσήλωση σε αυτές.Για τον λόγο αυτό, η πρόσφατη παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου περί της οικειοθελούς παραίτησης των Αρχιερέων από την κρατική μισθοδοσία αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται για έναν μεμονωμένο λόγο της στιγμής ούτε για μία δήλωση που γεννήθηκε μέσα από τη συγκυρία. Αποτελεί, κατά την προσωπική μου κρίση, τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας συνέπειας, παρρησίας και σταθερής στάσης.

Από την περίοδο των περιορισμών της πανδημίας του κορωνοϊού, όταν ύψωσε τη φωνή του απέναντι στο κλείσιμο των Ιερών Ναών και εξέφρασε την αγωνία του για τη διακοπή της κοινής λατρείας, έως την δημόσια και εμπεριστατωμένη παρέμβασή του για τις ψηφιακές ταυτότητες, όπου κατέθεσε θεσμικά τους προβληματισμούς και τις επιφυλάξεις του, διακρίνει κανείς μία σταθερή γραμμή την πεποίθηση ότι η Εκκλησία οφείλει να διατηρεί την πνευματική της ελευθερία και οι ποιμένες της την παρρησία της μαρτυρίας.

Ακριβώς γι’ αυτό η πρόσφατη του τοποθέτηση έχει διαφορετικό ειδικό βάρος. Διότι η αξία ενός λόγου δεν κρίνεται μόνο από το περιεχόμενό του, αλλά και από τη διαδρομή εκείνου που τον εκφέρει.

Η woke agenda απειλεί να κλείσει μοναστήρι καλογριών στην Νέα Υόρκη που φροντίζει αφιλοκερδώς ασθενείς με καρκίνο στο τελικό στάδιο.

Για παραπάνω από έναν αιώνα αυτό το μοναστήρι των καλογριών στην Νέα Υόρκη φροντίζει αφιλοκερδώς ασθενείς με καρκίνο στο τελικό στάδιο.

Για παραπάνω από έναν αιώνα οποιοσδήποτε άπορος άνθρωπος που δεν έχει χρήματα ή κανέναν να τον φροντίσει στις τελευταίες ημέρες της ζωής τους απλά χτυπούσε την πόρτα αυτού του μοναστηριού και τον δεχόντουσαν χωρίς ερωτήσεις.

Ο δήμος της Νέας Υόρκης μήνυσε τις καλόγριες αυτές και απειλεί με κλείσιμο του μοναστηριού αυτού που είναι γεμάτος με ασθενείς καρκίνου σε τελικό στάδιο, επειδή οι καλόγριες αρνούνται να αποκαλέσουν ασθενή που αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα στο θηλυκό λόγω της θρησκείας τους, και δεν τον τοποθετούν στον θάλαμο των γυναικών ασθενών.

Αξίζει να σημειωθεί πως ανάλογες δημόσιες ή ιδιωτικές εταιρείες έχουν το δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο, το μοναστήρι μηνύθηκε επειδή στην απόφαση παίζει ρόλο η Χριστιανική θρησκεία.

Ένα μοναστήρι καλογριών που φροντίζουν για παραπάνω από έναν αιώνα ασθενείς καρκίνου στο τελικό στάδιο απειλείται με κλείσιμο επειδή δεν αποδέχεται την θεωρία του φεμινισμού περί "κοινωνικής κατασκευής". Σε περίπτωση που νομίζατε πως όλο αυτό είναι κάτι άλλο από ολοκληρωτισμός.

Εδώ και Εδώ

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».

Στίς 22-6-1999, έφυγε γιά τούς ουρανούς ο μακαριστός και ηγιασμένος Γέροντας Παύλος Νικηταράς .
Το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός στην Αθήνα ,στον έκτο όροφο
που είχε γίνει τόπος γενικού προσκυνήματος,υπήρξε πύλη μετάβασης Του στα ουράνια σκηνώματα, κοντά στον άγιο Αμφιλόχιο που δεν άφησε στιγμή .
Στο πλευρό του ,το διάστημα εκείνο, ήταν τα πνευματικά του παιδιά αλλά και ο γέροντας Αντύπας Νικηταράς κατά σάρκα ανιψιός του .
Αφορμή λοιπόν το ετήσιο μνημόσυνο του αγιασμένου Γέροντα Παύλου Νικηταρά .
Ας θυμηθούμε ένα κείμενο που έγραψε ο γέροντας Αντίπας Antipas Nikitaras για την μεγάλη αυτή μορφή της ορθοδοξίας μας.

«Ὁ Γέροντας Παῦλος Νικηταράς, ὁ πρωτογιὸς τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ».
Τὸν Γέροντα Παῦλο,μας λέει ὁ Γέροντας Ἀντίπας, μποροῦμε νὰ τὸν ἀποκαλέσουμε πρωτογιὸ ἢ καὶ πρωτόκλητο τοῦ Ἁγ. Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμῳ.
Ὁ Γέροντας Παῦλος καταγόταν ἀπὸ τὴν γενιὰ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ 1821 Νικηταρᾶ (Νικήτα Σταματελόπουλου). Καὶ ὁ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας, ἀδελφὸς τοῦ Νικηταρᾶ, ἦταν πρόγονος τοῦ Γέροντος.
Αὐτὴ τὴν παράδοση, τὴν ποτισμένη ἀπὸ ἀφοσίωση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀγάπη στὴν πατρίδα, τὴν κράτησε καὶ ὁ Γέροντας . Οἱ γονεῖς του τὸν ἀνέθρεψαν ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου.
Σὲ πολὺ μικρὴ ἡλικία γνώρισε καὶ ἀκολούθησε τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο τῆς Πάτμου. Ὑποτάχθηκε σ’ αὐτὸν καὶ ἔμεινε στὴν καθοδήγησή του μέχρι ποὺ ὁ Ἅγος Ἀμφιλόχιος ἐκοιμήθη.

«Μα πού πήγαν οι άνδρες»;

Panagiotis Apostolopoulos Perros

 Έχω αναδημοσιεύσει στο παρελθόν από γκρουπάκια στα socials με εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αναρτήσεις από νεαρές γυναίκες με φωτογραφία ενός τυχαίου άνδρα και τη λεζάντα «κορίτσια φυλαχτείτε, αυτός ο κρήπουλας με κοιτούσε επίμονα». Σε μια άλλη ανάρτηση, πάλι με τη φωτογραφία άνδρα (φαινόταν ξεκάθαρα High resolution το πρόσωπό του) μια άλλη νεαρή έλεγε «αυτός εδώ ο ανώμαλος σταμάτησε με το αυτοκίνητο στη στάση λεωφορείου και με χαιρέτησε και με ρώτησε αν ήθελα να με πάει κάπου. Προσοχή κορίτσια, μάλλον βιαστής!» ενώ σε αντίστοιχη ανάρτηση πάλι με ευδιάκριτη φωτογραφία «Αυτός ο γλίτσας ήρθε και μου την έπεσε και μου ζήτησε το τηλ. μου, κοινοποιήστε κορίτσια!».

 Κανα δυο φορές είχα την όρεξη και ασχολήθηκα και απάντησα στη μικρή ότι αυτό που κάνει είναι παράνομο και ότι δεν γνωρίζουμε ούτε αν είναι αληθές αυτό που ανεβάζει (μπορεί για παράδειγμα να εκδικείται κάποιον πρώην της ή κάποιον εργοδότη της που δεν την πλήρωσε ή τόσα άλλα) ούτε βεβαίως ότι αυτά που «καταγγέλλει» σηματοδοτούν απόπειρα βιασμού. Μια φορά, αφού διάβασε αυτό που της έγραψα, προς τιμήν της το κατέβασε. Δεν ξέρω αν τρόμαξε ή όχι, αλλά το κατέβασε. Στην πληθώρα των περιπτώσεων όμως αυτά τα ποσταρίσματα παραμένουν ανεβασμένα και έχουν καταστραφεί καριέρες και οικογένειες.

   Υπάρχουν περιπτώσεις υπαλλήλων σε πολυεθνικές (ακόμη και εντός Ελλάδας) που έχουν κληθεί από το HR να δώσουν εξηγήσεις για υποτιθέμενη «ανάρμοστη συμπεριφορά» επειδή ο προϊστάμενος είδε την εν λόγω ανάρτηση και αναγνώρισε τον υπάλληλό του σε αυτή. Από κάτω μάλιστα, εκτός από τις σαλεμένες φεμιναζί αβανταδόρισσες, επικροτούν την ανάρτηση και κάτι καημένοι (με επιδεικτική βαρβατίλα του στυλ «θα του σπάσω τα μούτρα του άθλιου») που νομίζουν ότι θα τους συμπαθήσει έτσι το γυναικείο κοινό μπας και καταφέρουν να βρουν κάποια επιτέλους να συσχετιστούν.

«Γονείς, η κόλαση είναι γεμάτη υπερήφανους»

Είδαμε αυτήν την εικόνα στο χθεσινό Gay Pride της Θεσσαλονίκης και μας ήρθε στο μυαλό μια ιστορία από την Παλαία Διαθήκη.

Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η ιστορία του ιερέα Ηλεί. Ήταν ένας ευσεβής άνθρωπος, αλλά τα παιδιά του διέπρατταν βαριές αμαρτίες μέσα στον ναό. Ο Ηλεί τα αγαπούσε, αλλά δεν τα ήλεγξε με την πρέπουσα αυστηρότητα, έκλεισε τα μάτια από μια αδύναμη, εγωιστική αγάπη. Το αποτέλεσμα ήταν ο Θεός να αποστραφεί όλη την οικογένεια.

 Αυτό δείχνει ότι η ευθύνη των γονέων είναι τεράστια, καλούνται να γίνουν η πύλη για τον Παράδεισο των παιδιών τους, όχι οι συνοδοιπόροι τους προς την απώλεια.

Ο ταπεινός γονιός - Εκείνος που βλέπει το παιδί του να παίρνει έναν δρόμο αντίθετο από το θέλημα του Θεού, πονάει, κλαίει στο εικονοστάσι του, αναγνωρίζει τα δικά του λάθη («Θεέ μου, εγώ φταίω που δεν το μεγάλωσα σωστά») και προσεύχεται με δάκρυα. Αυτός ο γονιός ελκύει τη Χάρη του Θεού.

Ο υπερήφανος γονιός - εκείνος που αρνείται να δεχτεί τον λόγο της Εκκλησίας, επαναστατεί ενάντια στο Ευαγγέλιο και κάνει «σημαία» και «καύχημα» αυτό που η πίστη μας ονομάζει πνευματική ασθένεια. Αυτή η στάση κλείνει την πόρτα του ελέους.

Ευάγγελος Γαβριήλ

«Μαιμάσσει η ψυχή μου»

Το διάβασα σήμερα και με αιφνιδίασε! Ήξερα πως ο Δαβίδ είναι ο μέγας τραγωδός της Βίβλου αλλά και ο Ιερεμίας ξέρει από πόνο:
"Άχ! Πονούν, πονούν και συγκλονίζονται τα σπλάγχνα μου, όπως και της γυναίκας που κοιλοπονεί. Πονεί, σπαράσσεται η καρδιά μου, όλος ο εσωτερικός μου κόσμος. Η ψυχή μου συνταράσσεται από την αγωνία που την έχει κυριεύσει. Σπαράσσεται και καταξεσχίζεται η καρδιά μου από τον φόβο!

Ελεύθερη απόδοση
Απόδοση, Παναγιώτη Τρεμπέλα
Τα λόγια του προφήτη Ιερεμία (Δ' 19) πριν από 2.600 περίπου χρόνια αποτελούν μία από τις πιο συγκλονιστικές και αρχετυπικές εκφράσεις της ανθρώπινης οδύνης.
Ο πόνος δεν περιγράφεται απλώς ως ένα συναίσθημα αλλά ως μια εμπειρία που διαπερνά ολόκληρη την ύπαρξη, το σώμα, την καρδιά και την ψυχή.
Η αγωνία, ο φόβος και η εσωτερική συντριβή αποδίδονται με εικόνες τόσο έντονες ώστε ξεπερνούν τα όρια μιας προσωπικής δοκιμασίας και αγγίζουν μια πανανθρώπινη πραγματικότητα.

Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με το αβάσταχτο βάρος της απώλειας, της απειλής και της υπαρξιακής αγωνίας.
---
"τήν κοιλίαν μου, τήν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καί τά αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου"

«Γυναικοκτονία» και «Πατριαρχική Κυριαρχία»: Η Αποδόμηση ενός Ιδεολογικού Μύθου

Η κυρίαρχη δημόσια ρητορική γύρω από τα εγκλήματα πάθους εμμένει σε ένα ιδεολογικό αφήγημα, επηρεασμένο από ριζοσπαστικές θεωρίες τύπου Diana Russell*, το οποίο στερείται κάθε λογικής βάσης. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει δογματικά τον φόνο ως προϊόν μιας γενικευμένης «πατριαρχίας» και ως πράξη επιβολής ενός άντρα που θεωρεί τη γυναίκα «υποδεέστερη και ασήμαντη».
* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).

Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες.

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα.

Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».

Ο Άγιος Νεομάρτυς και ομολογητής ΓΕΩΡΓΙΟΣ(Λαβρόφ)

Παιδική ηλικία
O Γκεόργκι (Λαβρόφ) (κατά κόσμον Γεράσιμ Ντμιτρίβιτς ) γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1868 στο χωριό Κασίμοβκα, στην περιοχή Γέλετς, στην επαρχία Οριόλ, από οικογένεια αγροτών. Ο πατέρας του ήταν ο Ντμίτρι Αμπράμοβιτς, η μητέρα του η Θέκλα Αρχίποβνα και είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Αλεξέι και τον Πιότρ. Κατά τη διάρκεια ενός από τα ταξίδια του σε ιερούς τόπους, στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου, ο νεαρός Γεράσιμος έλαβε μια αποκάλυψη στον τάφο του Αγίου Σεργίου ακούγοντας το εξής:
Πηγαίνετε στην Όπτινα

Στην Όπτινα ο νεαρός Γεράσιμος έγινε δεκτός από τον γέροντα Αμβρόσιο και έλαβε ευλογία για την επερχόμενη μοναστική του πορεία .

Όπτινα Πούστιν
Το 1890, ο Γεράσιμος έφτασε στην Όπτινα Πούστιν , όπου υπηρέτησε ως δόκιμος για οκτώ χρόνια και έγινε δεκτός στην αδελφότητα της μονής στις 10 Οκτωβρίου 1898. Στις 23 Ιουνίου 1899, εκάρη μοναχός με το όνομα Γεώργιος προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Στις 24 Οκτωβρίου 1902, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος.

Ηγούμενος
Στις 2 Ιανουαρίου 1914, μεταφέρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Μεσχόφσκ . Την 1η Ιανουαρίου 1916, χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Η χειροτονία τελέστηκε από τον Επίσκοπο Καλούγκα και Μπόροφσκ, Γεώργιο, στον Αρχιεπισκοπικό Ναό της Υψώσεως του Σταυρού στην Καλούγκα.Έπειτα έγινε ηγούμενος της Μονής.  Στο Μεσχόφσκ, ο Ιερομόναχος Γεώργιος γνώρισε τον Νικηφόρο Τερεντιέεβιτς Μαλανίτσεφ (Μακάριο Νικηφορούσκα). Ο μακάριος προέβλεψε πολλά μελλοντικά γεγονότα στη ζωή του Γεωργίου.

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ

Κανείς λαός δέ μπορεῖ νά ἁμαρτάνει ἐνάντια στό νόμο τοῦ Θεοῦ καί νά ζήσει ἐν εἰρήνῃ. Ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ παράγοντα πολέμου, ὅσο κι ἄν ἕνας ἁμαρτωλός λαός ἀποδείχθηκε φιλειρηνικός, ὁ πόλεμος γι’ αὐτόν θά ἔρθει...

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

(Ἀπό τό βιβλίο: “Πόλεμος καί Βίβλος,κεφ. Ἡ ἀνηθικότητα στόν πόλεμο ἐπιφέρει δυστυχία, Σελ. 65-71, ἐκδ. Παρρησία.)

πηγή

'"ΜΙΑ ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ"

Μιά ἄγνωστη πτυχή τῆς σύγχρονης μας ἱστορίας , ἴσως ἡ πιό ἐπώδυνη μαζί μέ τήν Μικρασιατική καταστροφή

"Οι 40000 αγνοημένοι ,από την τότε αλλά και μετέπειτα Ελληνική κυβέρνηση, Έλληνες στρατιώτες που μαρτύρησαν και αφανίστηκαν στη ματωμένη Μικρά Ασία από τους αιμοσταγείς Τούρκους"

Οι 40.000 Ελληνες αιχμαλωτοι στρατιωτες που αιχμαλωτιστηκαν απο τους Τουρκους κατα την υποχωρηση της Στρατιας Μικρας Ασιας το 1922 (στην ουσια 54.753- επεστρεψαν τμηματικα στην Ελλαδα 14.750 μεχρι το 1923 και λιγες δεκαδες μεχρι το ....1931(!) ειναι περισσοτεροι απο το ΣΥΝΟΛΟ των νεκρων Ελληνων στρατιωτων σε ΟΛΟΥΣ τους πολεμους απο το 1897 μεχρι και το 1941(!).

Πραγματι, σε κατ' ιδιαν συναντηση με τον αγαπητο φιλο Ευστάθιο Δαφνομήλη το περασμενο Σαββατο, καταληξαμε στο ασφαλη συμπερασμα οτι:

Οι νεκροι του πολεμου του 1897 (672) του Α' Βαλκανικου (3.804) του Δευτερου Βαλκανικου (5.512), των "Νοεμβριανων" του 1916 (82) της εκστρατειας του 1919 στην Ουκρανια (382) της Μικρασιατικης Εκστρατείας (13.869) και του Ελληνοιταλικου πολεμου του 1940-1 μαζι με αυτη του Ελληνογερμανικου ( 13.428), ΣΥΝΟΛΟ 37.599, υπολειπεται κατα 2.400 ανδρες περιπου των 40.000 Ελληνων στρατιωτων που εξαφανιστηκαν στην ματωμενη Μικρά Ασια, που στην κυριολεξία τους κατάπιε, με τροπο "χειροτερο απο τον θανατο" (Πυροβολισμοι, ομαδικες εκτελεσεις με πολυβολα, σφαξιμο με ξιφολογχη, κοψιμου λαιμου με μαχαιρι, πριονισμοι, θαψιμο ζωντανοι, μαζικοι απαγχονισμοι, κατακρεουργηση με φαλτσετες μεσα σε σταυλους, ακρωτηριασμος με χασαπομαχαιρα και κατοπιν καταναλωση απο Τουρκους χωρικους (Κρεαταγορα της Μαγνησιας, 16 Νοεμβριου 1922) συνθλιβη κρανιου με πετρα απο συμπατριωτες(!)

Οι παγίδες του μαμωνά είναι πολλές και πονηρές.

Στην Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών.

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας.

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν;

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

ΠΗΓΗ

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του.

  [...]Ο άνθρωπος συχνά ταυτίζει την ελευθερία με την ανεξαρτησία. Όμως η ανεξαρτησία είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή μοναξιάς. 

  Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν παύει κανείς να φοβάται την αυτοπροσφορά. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του. Όσο περισσότερο αγαπά, τόσο διευρύνεται η ύπαρξή του πέρα από τα όρια της ατομικότητάς του. Η αγάπη δεν μειώνει το πρόσωπο· το καθιστά άπειρο.

  Στο κέντρο αυτού του μυστηρίου βρίσκεται πάντοτε ένα ποτήριο. Όλη η ζωή οδηγείται αργά ή γρήγορα μπροστά στην αποκάλυψη της θυσίας. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κόστος, ούτε αληθινή αγάπη χωρίς σταύρωση του εγωισμού. Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί, στην πραγματικότητα δεν θέλει να αγαπήσει· θέλει να προστατευθεί. Αλλά ό,τι προστατεύεται υπερβολικά νεκρώνεται. Μόνο ό,τι προσφέρεται σώζεται από τη φθορά του εαυτού του.

  Η θυσία όμως δεν είναι τραγωδία· είναι μεταμόρφωση.

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.

Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ-Κυριακή Γ’ Ματθαίου

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό.

 Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό.

 Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. 

 Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση.

Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

Ήταν ένα "καθώς πρέπει" gay ζευγάρι. Ο ένας δάσκαλος. Ο άλλος διευθυντής πωλήσεων σε μια σοβαρή εταιρεία. Ζήτησαν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Ποια κοινωνική λειτουργός θα τολμούσε να αρνηθεί; Η ταμπέλα "ομοφοβική" θα την ακολουθούσε σε όλη τη ζωή της. Μπορεί να έχανε και τη δουλειά της.

Κι έτσι ο Jamie Varley και ο John McGowan-Fazakerley, κρίθηκαν ικανοί να μεγαλώσουν τον Preston Davey, 9 μηνών. Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

 Και το μωρό, 4 μήνες αργότερα, πέθανε από απόφραξη του ανώτερου αεραγωγού. Το τι προκάλεσε την απόφραξη, μπορούμε να το φανταστούμε, ανατριχιάζοντας από φρίκη, καθώς στο κορμάκι του παιδιού βρέθηκαν 40 εξωτερικά και εσωτερικά τραύματα, τα τελευταία από βίαιη διείσδυση, όπως είπε ο ιατροδικαστής.

Την Πέμπτη, ο Varley τιμωρήθηκε με ισόβια κάθειρξη και ο McGowan-Fazakerley με 25 χρόνια για τη δολοφονία και τη σεξουαλική κακοποίηση του Preston.

https://www.bbc.com/news/articles/cvgld0vywpmo

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ-ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 22ος ΤΟΜΟΣ εδώ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

Προτιμώμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu είναι το sumatrapdfreader

wra9.

~ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ.Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998~

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».
Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)
Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι(φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε και το δάχτυλό του για σταματήστε την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Μία αλήθεια που αγνοείται από τους θεωρητικούς του ''αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια''

Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι ,στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη. /
Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση. Τα γεγονός ότι ο Τσάρος Αλέξανδρος όταν μπήκε στο Παρίσι συνοδευόταν από τον La Harpe έφιππο με στολή Ρωσου στρατηγού προσπερνάτε από τους ιστορικούς …

 Η Αθηνά Γεωργαντά ήταν διακεκριμένη Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, εφυγε από την ζωή το 2024.

‘’Έγραφε η Αθηνά Γεωργαντα.“”Αν ο Μέτερνιχ υποψιαζόταν τον Καποδίστρια για συμπάθεια προς τους Καρμπονάρους, οι πληροφοριοδότες των Γάλλων θα επιβεβαίωναν λίγο αργότερα τους φόβους του αυστριακού καγκελάριου.

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;
Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

 Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Λοιπόν τα μαθηματικά του Θεού είναι αλλιώτικα.

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....Η μοναδική σημαία που σώζεται από την υποδοχή του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Το 1919 το εργοστάσιο "Ηλία Κοκκώνη" στη Σμύρνη το οποίο κατασκευαζε ομπρέλες (αλεξήλιον ή παρασόλι όπως το έλεγαν οι μικρασιάτες), ξεκινάει να ράβει τις πρώτες ελληνικές σημαίες. Σμυρνιοπούλες ντυμένες στα λευκά, παρελαυνουν στους δρόμους της πόλης με αυτές τις ελληνικές σημαίες.Αλλες σημαίες κρέμονται από κτίρια, ταράτσες, μπαλκόνια και παράθυρα.
Κατασκευασμένες από λινό ύφασμα όλες στο ίδιο μέγεθος.
Κειμήλια Συνδέσμου Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου "Ρίζες".

Πηγη: Nikos Karampou

ΑΠΟΓΥΜΝΩΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Για τον Αλεξανδρινό Μητροπολίτη δεν θα ήθελα να σχολιάσω κάτι διότι κανείς από εμάς, ούτε από τους αυστηρότερους επικριτές, γνωρίζει τι έχει κανείς στη ψυχή του, τι τραβάει με άλλα λόγια και τι αντιμετωπίζει σε επίπεδο ψυχικής κατάστασης.

Δεν μπορώ να μη σχολιάσω όμως τη δημοσιογραφική υποκρισία που αυτές τις ημέρες έχει βρει το βούτυρο στο ψωμί της. Διάφοροι μαινόμενοι δημιογράφοι και δημοσιολογούντες έστησαν στον τοίχο την Εκκλησία εν συνόλω ενώ φάνηκαν αποτροπιασμένοι και αηδιασμένοι με τη σκέψη ότι ένας ανώτερος κληρικός έκανε αυτό που έκανε. Και φυσικά συμφωνούμε ότι αυτό που έγινε ήταν τουλάχιστον αποτροπιαστικό.

Ήταν όμως αποτροπιαστικό αλλά και μεμονωμένο ταυτόχρονα. Και ο εν λόγω κληρικός καταδικάστηκε σε επ' αόριστον αργία από το ίδιο το Πατριαρχείο στο οποίο ανήκει. 

Ωστόσο εσείς, αγαπητοί μου δημοσιογράφοι και λοιποί δημοσιολογούντες, γιατί δεν αποτροπιάζετε και δεν αηδιάζετε όταν οι αποκρουστικές εικόνες της γύμνιας και της χυδαιότητας γίνονται ΕΠΙΣΗΜΩΣ κάθε χρόνο, έχοντας μάλιστα την αμέριστη στήριξη της Πολιτείας; 

Γιατί δεν καταδικάζετε τις θλιβερές εικόνες ενηλίκων που για να διαφημίσουν τη "διαφορετικότητά" τους βγαίνουν γυμνοί στους δρόμους χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα αθώα παιδικά βλέμματα; 

"Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις προσκυνηματικες μου εξορμήσεις στο περιβόλι της Παναγιάς... πήρα την απόφαση να επισκεφθώ έναν υπερήλικα και φωτισμένο γέροντα.... ηγούμενο σε μια από τις είκοσι κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους.
Η μονή που με φιλοξενούσε μου παραχώρησε αυτοκίνητο...και ξεκίνησα μια πορεία αρκετά δύσκολη, διάρκειας δύο περίπου ωρών.
Μετά από αρκετή ταλαιπωρία... έφθασα στο έξω μέρος της μονής.Η ώρα ήταν κάπως... περίεργη, αφού οι μοναχοί ξεκουράζονταν.
Μπαίνοντας στην πύλη της Μονής, συνάντησα έναν ευγενεστατο νεαρό μοναχό... ζήτημα αν ήταν 30 ετών....Τον παρακάλεσα, αν γινόταν, να δω τον γέροντα...
Με το που άκουσε την παράκλησή μου, τον ένιωσα προβληματισμένο...σαν να ζήτησα κάτι το ακατόρθωτο.
Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα ξεκούρασης...
Αφού επέμενα με ευγένεια...με οδήγησε έξω από την πόρτα του κελιού του γέροντος και αυτός έφυγε (εξαφανίστηκε) ... τρέχοντας.
Εγώ στεκομουν μπροστά σε μια παλαιά κλειστή πόρτα...
Βρισκόμουν σε αμηχανία... αφού δεν ήξερα αν έπρεπε να χτυπήσω...
Πήρα μια βαθιά ανάσα και ... χτύπησα.
Απόκριση.... καμιά.
Χτύπησα εκ δευτέρου... σιωπή.
Εκ τρίτου....το ίδιο.
Πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου...και να φύγω.
Από την άλλη σκεφτόμουν...: τόσος δρόμος και τόση ταλαιπωρία...."τσάμπα" .
Κι ενώ γύρισα προς την έξοδο... άκουσα πίσω μου δύο πόδια να σέρνονται αργά αργά.
Πήρα θάρρος...και έστρεψα και πάλι το βλέμμα μου προς την κλειστή πόρτα.
Τα αργά και βαριά βήματα κατάλαβα ότι ερχόντουσαν προς το μέρος μου...έως ότου κάποια στιγμή το πόμολο της πόρτας άρχισε να γυρίζει .
Και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά...
Με το ζόρι έβλεπα ένα γέρικο πρόσωπο να με ... κοιτά.
Με ρώτησε ποιος ήμουν και τι ζητούσα...

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

 Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος