Κάτι ανεξόφλητα γραμμάτια...

Έβαλες υπογραφή, υπογραφές αμέτρητες σε κάτι ψιλά γραμματάκια που ούτε καν μπορείς να τα διαβάσεις χωρίς τα γυαλιά σου…Ε αυτά είναι γνωστά, τα υπογράφουν όλοι σου λέει ο κύριος Διευθυντής…μην ανησυχείτε…είναι οι όροι της σύμβασης του δανείου σας για την αγορά του νέου σας αυτοκινήτου…

 Για τα επόμενα …6 χρόνια εσείς φροντίστε απλά να υπάρχει διαθέσιμο ποσό στον λογαριασμό σας και κάντε και μια πάγια εντολή να μην χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να έρχεστε στην τράπεζα, θα λαμβάνονται αυτόματα τα χρήματα…

 Και έφτασε κάποτε η πολυπόθητη τελευταία δόση αφού πάντοτε, δόξα τω Θεώ, υπήρχε διαθέσιμο ποσό…Και εξοφλήθηκε και το τελευταίο γραμμάτιο…Σκέψου αν εσύ μετά από 6 χρόνια συγκινήθηκες που ξόφλησες, πόσο συγκίνηση νιώθει ένας που επί 30 χρόνια κάθε μήνα φρόντιζε να υπάρχει διαθέσιμο υπόλοιπο για τη δόση του σπιτιού, που επιτέλους είναι δικό του…

Καμιά υποχρέωση πλεόν, κανένα γραμμάτιο διαμαρτυρημένο που λέγανε παλιά…τίποτα σφραγισμένο τίποτα το εκτελεστό…Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν άφησες και καμιά φήμη κακοπληρωτή…αυτό κι αν είναι σπουδαίο…να την κουβαλάς και να μην σου επιτρέπεται να ξαναδανειστείς…Μακριά από μας…

 Ας έρθει τώρα η αγία μεταστρεψιμότητα, να γίνουμε όλοι μας ευθύς αμέσως, όσοι είμαστε τούτη τη στιγμή συντονισμένοι στα ουράνια ραδιοκύματα, οφειλέτες…Και ας θυμηθούμε κάποια άλλα γραμμάτια που έχουμε αφήσει ακόμα ανεξόφλητα…

Αμετανόητες και ανεξομολόγητες πράξεις…Να συντρέχουν αυτά τα δυο. Μετάνοια και εξομολόγηση. Όχι μετανοημένοι ανεξομολόγητοι και αμετανόητοι εξομολογημένοι..

«Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ῾Ο δέ εἶπε: Λεγεών»(ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ Λουκά)

ΓΝΩΣΤΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, (Λουκ. 8, 30) τό ὁποῖο ἡ ᾽Εκκλησία μας τό ἐπαναφέρει καί μέσω τοῦ ἁγίου Ματθαίου ἄλλη Κυριακή, προκειμένου προφανῶς νά τονισθεῖ ἡ κεντρική ἀλήθεια τῆς πίστεως ὅτι ὁ Κύριος ἦλθε στόν κόσμο «ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου». ῾Ο Κύριος συγκεκριμένα πηγαίνει στή χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, ὅπου ἔρχεται ἀντιμέτωπος μέ τή φοβερή κατάσταση πού εἶχαν δημιουργήσει σ᾽ ἕναν ταλαίπωρο ἄνθρωπο τά δαιμόνια, τόν ὁποῖο καί ἀπαλλάσσει ἀπό τήν καταδυναστεία τους, γιά νά ὁδηγηθεῖ τελικῶς αὐτός σέ δοξολογική ἀνάληψη ἱεραποστολικοῦ ἔργου. Ὁ διάλογος μάλιστα πού διαμείβεται μεταξύ τοῦ Κυρίου καί τοῦ δαιμονισμένου ἀνθρώπου εἶναι ἐξόχως ἐνδιαφέρων. «Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ῾Ο δέ εἶπε: Λεγεών».

  1. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ ΒΕΒΑΙΩΣ ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου. Τόν ἐρωτᾶ καταρχάς ὄχι διότι δέν γνώριζε ἀσφαλῶς ὁ παντογνώστης τόν ἄνθρωπο - γι᾽ αὐτόν ἄλλωστε βρέθηκε στή χώρα του - ἀλλά διότι ἤθελε νά προκαλέσει τό δαιμόνιο ἤ μᾶλλον τά δαιμόνια νά φανερώσουν τήν ἀδυναμία τους ἐνώπιόν Του. Κι ἀκόμη τόν ἐρωτᾶ γιά τό ὄνομά του, διότι τό ὄνομα σέ ὅλους τούς λαούς, ἰδιαιτέρως ὅμως στούς ῾Εβραίους, ἦταν καί εἶναι κατεξοχήν δηλωτικό τοῦ χαρακτήρα τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἴδιου θά λέγαμε τοῦ βάθους καί τοῦ ἐσώτερου πυρήνα τῆς προσωπικότητάς του, γεγονός πού σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος μέ τόν τρόπο αὐτόν πίεζε τά δαιμόνια νά φανερωθοῦν, ὥστε νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ τραγωδία τοῦ ὑπό κατάληψη αὐτῶν εὑρισκομένου ἀνθρώπου: ὁ δαιμονισμένος δέν ἦταν ὁ ἑαυτός του. ῎Αλλοι ἔκαναν ῾κουμάντο᾽ στήν ψυχοσωματική ὕπαρξή του.

 2. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς πρέπει νά σταθοῦμε περισσότερο. Συνηθίζουμε εἶναι ἀλήθεια νά ἐπικεντρώνουμε τήν προσοχή μας στά ἐξωτερικά συμπτώματα τοῦ δαιμονισμοῦ του: τίς τάσεις αὐτοκαταστροφῆς καί καταστροφῆς τῶν ἄλλων, τήν ἀντικοινωνικότητά του, τήν ἔλλειψη ὁποιασδήποτε αἰδοῦς, ἀλλά μέ τήν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου φανερώνεται ἡ κόλαση τήν ὁποία βιώνει ὁ τραγικός αὐτός ἄνθρωπος. ῾Ο δαιμονισμένος δέν ἔχει ταυτότητα. Ξένες καί ἐχθρικές πρός αὐτόν καί τούς ἄλλους δυνάμεις τόν διακατέχουν καί τόν προσδιορίζουν, οἱ ὁποῖες δέν τοῦ ἐπιτρέπουν οὔτε νά σκεφτεῖ ὅπως πρέπει οὔτε νά ἐπιθυμεῖ τά ὀρθά καί δίκαια οὔτε κἄν νά αἰσθάνεται ὡς ἄνθρωπος. Πρόκειται λοιπόν γιά μία ψυχική κατάσταση πλήρους ἀλλοιώσεώς του πού μόνο ἡ νέκρωση καί ἡ ἀπώλεια μποροῦν νά τήν χαρακτηρίσουν. ῎Αν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος χαρακτήρισε ἔτσι τήν κατάσταση στήν ὁποία βρέθηκε ὁ ἄσωτος τῆς ὁμώνυμης παραβολῆς Του – «νεκρός καί ἀπολωλώς - πολύ περισσότερο ἰσχύει τοῦτο κι ἐδῶ: νά ζεῖ καί νά ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά σέ κατάσταση κυριολεκτικά θανάτου καί πνευματικῆς ἀνυπαρξίας. Διότι εἶναι ἀποκομμένος ἀπό τόν Θεό, ἀπό τόν συνάνθρωπο, ἀπό τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό.

Πώς θα ανοίξουν οι 7 σφραγίδες της Αποκάλυψης;

πηγή

Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους: Άγγελοι εκχέουν τις 7 φιάλες ( Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου)

Μετά άκουσα μια δυνατή φωνή από το ναό να λέει στους εφτά αγγέλους: «Πηγαίνετε κι αδειάστε στη γη τις εφτά φιάλες της οργής του Θεού»... 

Οι επτά σφραγίδες, οι επτά σάλπιγγες και οι επτά φιάλες είναι τρεις διαδοχικές σειρές κρίσεων του Θεού, στους έσχατους καιρούς. Οι κρίσεις γίνονται σταδιακά χειρότερες και περισσότερο καταστροφικές καθώς θα εξελίσσονται οι έσχατοι καιροί. 

Ακούστε την εξαιρετική και πλήρη ανάλυση από τον μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Η «επανάσταση της επιθυμίας»

Μια υπενθύμιση για όσους φαντασιώνονται εξεγέρσεις νέων χωρίς σαφή βάση, όπως η γαλλική.

Ένα από τα πιο διαυγή αποσπάσματα του Alain de Benoist για το '68 μπορεί να συνοψιστεί στη φόρμουλά του: «Το '68 μετακινήθηκε από την επιθυμία για επανάσταση στην επανάσταση της επιθυμίας».
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο, στις αρχές του '68, συνυπήρχαν δύο ασύμβατες ψυχές, καταδικασμένες να χωρίσουν λίγο αργότερα.

Η μία ήταν η πιο πολιτική και ιδεολογική ψυχή, σχεδόν νοσταλγική για την Κομμούνα.
Είχε μια εργατίστικη, μαρξιστική, τριτοκοσμική ψυχή. Ήθελε να καταλάβει την εξουσία, να φέρει μια κοινωνική επανάσταση, να αλλάξει το κράτος, να αμφισβητήσει την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η κάπως μη ρεαλιστική ψυχή εκείνων που φώναζαν «εργατική εξουσία». Πέθανε μέσα σε λίγα χρόνια, χωρίς μέλλον.

Η άλλη ήταν η ελευθεριακή, ελευθεριοφιλελεύθερη ψυχή, η οποία είναι τελικά το συστατικό που κέρδισε και άλλαξε την κοινωνία.
Ήταν το συστατικό κατά του οποίου έγραψε ο Pier Paolo Pasolini. Ένα συστατικό που δεν ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήθελε μόνο να τη διαλύσει. Δεν ήθελε επαναστατική πειθαρχία. Ήθελε την απελευθέρωση του σώματος, της σεξουαλικότητας, της κατανάλωσης, του ατόμου. «Απαγορεύεται να απαγορεύεται», «απεριόριστη απόλαυση».
Για τον ντε Μπενουά, αυτή η δεύτερη ψυχή εύκολα αφομοιωνόταν από τον καπιταλισμό. Μάλιστα, έγινε η ιδεολογική του μηχανή.

Στο άκουσμα της λέξης μετάνοια ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει άμεση ψυχική ασφυξία.

  Στο άκουσμα της λέξης μετάνοια ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει άμεση ψυχική ασφυξία. Η έννοια έχει διαστρεβλωθεί και έχει ταυτιστεί με την ενοχή, το φόβο της τιμωρίας και την κατάθλιψη. 

Η μετάνοια δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη νευρωτική ενοχή.

  Μετάνοια είναι να στρέφεις το βλέμμα σου προς το Φως, τον Κύριο Ιησού Χριστό, δεχόμενος ότι η αγάπη Του είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερη από οποιαδήποτε τραύμα σου. Αυτό σε ωθεί να σταματάς να κοιτάζεις το εσωτερικό σου σκοτάδι και να αυτομαστιγώνεσαι.

π. Χριστόφορος Χρόνης

ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΝΑ ΤΕΛΕΣΕΙ ΔΥΟ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ;

Τι προβλέπει η κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας;
Πολλοί πιστοί μάς ρωτούν εάν ένας ιερέας μπορεί να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες την ίδια ημέρα, ιδιαίτερα όταν εξυπηρετεί περισσότερες από μία ενορίες ή όταν υπάρχουν αυξημένες λειτουργικές ανάγκες.
Είναι ένα σημαντικό ερώτημα, το οποίο χρειάζεται να αντιμετωπίζεται με σεβασμό προς την κανονική τάξη και την ιερότητα του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Η απάντηση είναι ότι, σύμφωνα με τον γενικό κανόνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο ίδιος ιερέας τελεί μία Θεία Λειτουργία κατά την ίδια λειτουργική ημέρα.
Η αρχή αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πρακτική διευθέτηση, αλλά συνδέεται με τη βαθύτερη θεολογική σημασία της Θείας Λειτουργίας.

Η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής. Δεν αποτελεί μια συνηθισμένη θρησκευτική τελετή, την οποία μπορούμε να επαναλαμβάνουμε κατά βούληση, αλλά το κορυφαίο Μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο οι πιστοί μετέχουν στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Τι προβλέπει η εκκλησιαστική παράδοση;
Η λειτουργική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας διαφυλάσσει την αρχή της μίας Θείας Ευχαριστίας κατά την ίδια λειτουργική ημέρα από τον ίδιο λειτουργό.
Η αρχή αυτή συνδέεται με την ενότητα της ευχαριστιακής συνάξεως και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Μυστηρίου.
Παράλληλα, στην εκκλησιαστική κανονική παράδοση διατυπώνεται και ο περιορισμός της μίας Θείας Λειτουργίας στην ίδια Αγία Τράπεζα κατά την ίδια ημέρα.
Πρόκειται για δύο συναφείς, αλλά διακριτές αρχές: η μία αφορά τον λειτουργό και η άλλη την Αγία Τράπεζα.
Επομένως, το γεγονός ότι υπάρχουν δύο διαφορετικοί Ιεροί Ναοί δεν σημαίνει πως ο ίδιος ιερέας μπορεί αυτομάτως να τελέσει δύο Θείες Λειτουργίες.

Βιώματα και εμπειρίες με τον Γέροντα Νεκταρίο Βιτάλη

 

Ορθόδοξοι και Λατίνοι στα Επτάνησα: Άγιος Γεράσιμος (Α΄ μέρος)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, «Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία», Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2018.

Ιδιαίτερη ήταν η σχέση ορθοδοξίας και καθολικισμού στις φραγκοκρατούμενες και κατ’ εξοχήν στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Ισχυρή υπήρξε η αντίδραση των Κρητικών στη δράση των ουνιτών και του Μιχαήλ Αποστόλη. Μάταια θα προσπαθούν οι καθολικοί, με τον ίδιο τον Βησσαρίωνα, να διευρύνουν τον κύκλο των ενωτικών.

 Με τον έξαρχο του Πατριαρχείου, τον μοναχό Μάρκο Ξυλοκαράβη, τον μετέπειτα Πατριάρχη, ο οποίος θα ξεσηκώσει τους «τσαγκαρομαραγγογουναροαυτοχρυσοχοοβοντικλαροχάλκας», σύμφωνα με την έκφραση του Αποστόλη, όχι μόνο θα περιοριστούν οι φιλοδοξίες των ουνιτών αλλά, με έγγραφο του δόγη της Βενετίας το 1463, θα γίνεται έκκληση στις τοπικές αρχές να προστατεύσουν τους ουνίτες ιερείς και κοσμικούς[1]!

Στην Κρήτη, η τάση ήταν μάλλον αντίστροφη· δηλαδή, οι καθολικοί, συχνότατα ενετικής καταγωγής, κάτω από την πίεση του περιβάλλοντος, γίνονται ορθόδοξοι ή στην καλύτερη περίπτωση ακολουθούν το ορθόδοξο τυπικό, ενώ κάτι ανάλογο θα συμβεί και στα Επτάνησα. Γι’ αυτό και οι Ενετοί θα απαγορεύουν τον διορισμό επισκόπου στην Κρήτη, την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο· επίσκοπος θα εδρεύει αποκλειστικά στην Κεφαλονιά, ενώ στα υπόλοιπα Επτάνησα και την Κρήτη θα ορίζονται μόνο πρωτοπαπάδες.

Πάντως, στην Κύπρο, την Κρήτη, τα Ιόνια, η σύγκρουση δεν περιορίζεται μόνο στις θρησκευτικές και στις, εμμέσως, εθνικές διαστάσεις της. Παράλληλα με την εθνική, εκφράζει και μια κοινωνική αντιπαλότητα, δεδομένου ότι οι «Λατίνοι» κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της γης. Τωόντι δε, σε πολλά νησιά του Αιγαίου, ακόμα και μετά την κατάληψή τους από τους Τούρκους, οι Φράγκοι φεουδάρχες συνέχισαν να κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος της γης· το 1641, πραγματοποιείται εξέγερση των αγροτών της Νάξου που δεν ήθελαν να καταβάλουν τη δεκάτη στους φεουδάρχες, με υποκινητές της τον οικονόμο της εκκλησίας, Δρυμαλιά, και τον πρωτοπαπά της νήσου, Πολίτη[2].

Εξάλλου, στις φραγκοκρατούμενες περιοχές, κατά τον 16ο αι., κατ’ εξοχήν στην Κρήτη και εν συνεχεία στα Επτάνησα, θα αναδειχθούν και οι κυριότεροι αντίπαλοι του καθολικισμού. Σε αυτή την εν πολλοίς άγνωστη «τιτανομαχία», θα θεμελιωθεί και το μεγάλο αναγεννητικό και παιδευτικό έργο της Εκκλησίας, που θα επανορίσει τις διαφορές ορθοδοξίας και «παπισμού», ελληνισμού και Δύσεως, ως συστατικού της ελληνικής ιδιοπροσωπίας. Ένας μεγάλος αριθμός από τα θρησκευτικά κείμενα, τις ομιλίες και τα κηρύγματα των μεγάλων ιεροκηρύκων της περιόδου, του Ηλία Μηνιάτη και του Μελέτιου Πηγά, έχουν ως επίκεντρο και στόχο τις «παπικές κακοδοξίες». […]

Άγιος Γεράσιμος, Άγιος Διονύσιος [4]

Στα Επτάνησα, ήδη μετά την πρώτη φραγκική κατάκτηση των νησιών, τον 12ο αι., καταργήθηκε η ορθόδοξη Επισκοπή και επιβλήθηκε η καθολική. Οι Ανδεγαυοί θα καταργήσουν, το 1267, τη Μητρόπολη Κερκύρας, οι Ορσίνι εκείνη της Κεφαλονιάς, ο Λεονάρδος A΄ Τόκκος (1357–1376 περ.) αυτή της Λευκάδας, και μόνο απέναντι στην αυξανόμενη απειλή των Τούρκων, θα υποχρεωθούν να επανιδρύσουν τους επισκοπικούς θρόνους της Κεφαλονιάς και της Λευκάδας. Στα νησιά όπου είχε καταργηθεί η παρουσία επισκόπου, ο πρωτοπαπάς εκλεγόταν μεταξύ των ευγενών (στην Κέρκυρα, από 30 κληρικούς και 30 ευγενείς και, στη Ζάκυνθο, από 30 ευγενείς, το λεγόμενο «Ἱερὸν Τάγμα»).

Εν τέλει, επειδή μετά από αιώνες προσπαθειών, η καθολική Εκκλησία έχασε το παιγνίδι της θρησκευτικής επικράτησης, η Βενετία, παρότι καθολική, πιστή στην αρχή «prima Veneziani e poi Cristiani», προσπαθούσε να μετριάσει τη σύγκρουση και να εξευμενίσει τους ορθόδοξους υπηκόους της[5]. 

Χαρακτηριστική υπήρξε η αδυναμία επιβολής του γρηγοριανού ημερολογίου το 1582, μετά από τη σθεναρή αντίδραση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως· ακόμα και ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Κερκύρας υποχρεώθηκε, το 1588, να επιβάλει και στους Λατίνους τη χρήση του ελληνικού ημερολογίου στον εορτασμό του Πάσχα και των κινητών εορτών[6].

 Ο προβλεπτής Ζακύνθου, Βενιέρ (Antonio Venier), αναρωτιέται μάλιστα για το νόημα της εισαγωγής του νέου ημερολογίου, δεδομένου «του ελά­χιστου αριθμού Ιταλών, ή μάλλον εκείνων που, καίτοι Ιταλοί, θα επιθυμού­σαν εν τούτοις να ακολουθήσουν αυτό τον ημερολογιακό ρυθμό», με κίνδυνο να προκαλέσουν έτσι «ατελείωτες αναστατώσεις»[7]. Σοβαρότερο ήταν το πρόβλημα των μικτών γάμων που οι Λατίνοι επίσκοποι ήθελαν να απαγορευτούν, ως μία από τις πρωταρ­χικές αιτίες της συρρίκνωσης του αριθμού των καθολικών· ωστόσο, η ενετική Γερουσία, το 1599, τους επέτρεψε επισήμως[8].

Σε τόσο οικτρή θέση βρισκόταν η καθολική Εκκλησία ώστε ο προβλεπτής της Ζακύνθου, Ντα Λέτσε (Donato Da Lezze), σε αναφορά του, στις 25 Μαΐου 1506, έγραφε πως «δεν υπήρχε παρά ένα παρεκκλήσι όπου τελούνταν τα ιερά μυστήρια… και επειδή δεν υπήρχε άλλη εκκλησία, όλοι οι Λατίνοι έμοιαζαν να είχαν προσχωρήσει στο ελληνικό δόγμα»[9]. Στη δε Κεφαλονιά, σημειώνει ο Τζιρόλαμο Τιέπολο (Tiepolo), στα 1584, κανείς «δεν ακολουθεί το ιταλικό τυπικό», οι «ναοί έχουν ολοσχερώς καταστραφεί, ερημωθεί και σχεδόν μετατραπεί σε στάβλους ζώων»,ενώ ανενεργά παραμένουν τα διατάγματα που απειλούν με αυστηρές ποινές όσους καθολικούς της Κεφαλονιάς ασπάζονταν την ορθόδοξη πίστη[10].

Οι Ενετοί, λοιπόν, υποχρεωμένοι να προσαρμοστούν στην επικράτηση της ορθόδοξης Εκκλησίας, επικεντρώνονται στον όσο το δυνατόν μεγαλύτερο έλεγχό της. Έτσι, αφαίρεσαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο την αποκλειστική δικαιοδοσία διορισμού των επισκόπων· τόσο ο αρχιεπίσκοπος Φιλαδελφείας (Βενετίας) όσο και εκείνοι της Κεφαλληνίας, των Κυθήρων και της Λευκάδας εκλέγονταν από την αυτοδιοίκηση, δηλαδή τους ευγενείς, μετά από πρόταση του Πατριάρχη, ενώ απαιτούνταν επικύρωση της εκλογής από τις ενετικές αρχές. Παράλληλα, σε ολόκληρη την Κρήτη αλλά και στην Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο, συνέχιζαν να εμμένουν στον διορισμό «πρωτοπαπάδων», το δε 1605, σε συμμαχία με το ζακυνθινό αρχοντολόι, αφαίρεσαν από τον επίσκοπο της Κεφαλονιάς το δικαίωμα να επιλέγει τον πρωτοπαπά της Ζακύνθου και το μεταβίβασαν στις αρμοδιότη­τες του Συμβουλίου των ευγενών[11].

Ως απάντηση των ορθόδοξων Ελλήνων ήλθε η αγιοποίηση στην Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο δύο εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων που έδρασαν κατά τον 16ο αιώνα και τις αρχές του 17ου στα ίδια τα νησιά, και τιμήθηκαν ως πολιούχοι τους· μια πανηγυρική επιβεβαίωση της πλήρους επικράτησης της ορθόδοξης Εκκλησίας, στην πάλη με τον καθολικισμό, της ελληνικότητας απέναντι στους Λατίνους.

Ο Άγιος Γεράσιμος

Ο πολιούχος της Κεφαλονιάς, Γεράσιμος Νοταράς (1509-1579), του οποίου ο πολυκύμαντος βίος ταιριάζει απόλυτα στην κεφαλονίτικη ιδιοπροσωπία, γεννήθηκε στα Τρίκαλα της ορεινής Κορινθίας, γόνος της αρχοντικής οικογένειας των Νοταράδων,

Δέν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μέ τό νά περάσει ὁ καιρός οὔτε ἁπλῶς μέ τό νά πεῖ κανείς στήν προσευχή του: «Συγχώρησε μέ, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό»

 Δὲν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μὲ τὸ νὰ περάσει ὁ καιρὸς οὔτε ἁπλῶς μὲ τὸ νὰ πεῖ κανεὶς στὴν προσευχή του: «Συγχώρησε μέ, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό». Εἶναι πολὺ σοβαρὸ τὸ θέμα, καὶ ὁ καθένας πολὺ σοβαρά, πολὺ ὑπεύθυνα νὰ τὸ τακτοποιήσει καὶ ὄχι μὲ ἀρρωστημένη διάθεση. Γιατί ἐπικρατεῖ καὶ αὐτὴ ἡ ἄποψη ὅτι, μὲ αὐτὰ ποὺ λέμε περὶ ἁμαρτίας, κάνουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται ἐνοχές, καὶ καθὼς ἔχουν ἐνοχές, παθαίνουν ψυχολογικὰ προβλήματα. Ἔτσι εἶναι βέβαια, ἂν τὰ πάρει κανεὶς ἀνάποδα καὶ στραβά. Ἀλλὰ τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν παθαίνει κανεὶς τίποτε, τίποτε, καὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνει, ἀλλὰ τότε λυτρώνεται, ὅταν καλὰ-καλὰ δεῖ τὴν ἁμαρτία.

Ἔκανες τὴν ἁμαρτία; Δὲς τὴν. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὴ δεῖς καὶ μετανόησε. Ἂν μετανοήσεις, λυτρώνεται ἡ ψυχή σου. Οὔτε κομπλεξικὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται οὔτε ψυχοπαθολογικὲς οὔτε ψυχολογικὰ προβλήματα οὔτε τίποτε.
Ὅποιος παθαίνει ἀπὸ αὐτά, σημαίνει ὅτι στὸ βάθος δὲν μετανοεῖ ἀληθινά. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, καθὼς ἀκούει τὴν ἀλήθεια, νιώθει ὅτι ἔκανε ἁμαρτίες, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὅμως δὲν...θέλει νὰ μετανοήσει, δὲν θέλει νὰ ἀναγνωρίσει: «Ἁμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησε μέ», ὥστε νὰ ταπεινωθεῖ ἐνώπιόν του Θεοῦ καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεός του. Θέλει νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Αὐτὰ ὅμως δὲν συμβιβάζονται.

Κανείς μας ἀπέναντί του Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Ἐνώπιόν του Θεοῦ εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι, ὅποιοι κι ἂν εἴμαστε. Ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ μετάνοια, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ ἐξομολόγηση, δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖ νὰ ὑπάρχουν ὕστερα αἰσθήματα ἐνοχῆς, τὰ ὁποία καταπιέζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ δημιουργοῦν, ὅπως εἴπαμε, κομπλεξικὲς καὶ ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις. Τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς.

 Θὰ ἤθελα σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀκόμη μία φορὰ νὰ τονίσω τὴν ὅλη ἀρνητικὴ δουλειά, τὸ ὅλο κακὸ ποὺ κάνει ἡ ἁμαρτία. Ὅταν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία –καὶ μάλιστα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ, ὅταν ἡ ἁμαρτία ἔχει καὶ ἀρρωστημένο χαρακτήρα· καὶ δὲν μποροῦμε στὴ γενιά μας νὰ μὴν τὸ ποῦμε, γιατί κατὰ κανόνα οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἔχουν καὶ ἀρρωστημένες καταστάσεις– ὅταν λοιπὸν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι ἐνώπιόν του Θεοῦ εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, καὶ τί θὰ γίνει, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ἐπηρεάζει καὶ τὸ λογικό του καὶ τὴν ψυχή του καὶ τὴν καρδιά του καὶ τὰ συναισθήματά του καὶ τὴ βούλησή του καὶ τὰ πάντα, ὅποτε ἀνάλογα σκέπτεται καὶ συμπεριφέρεται.

Η δύναμη του Θεού όλα τα μεταβάλλει και τα ρυθμίζει προς το συμφέρον της ψυχής μας...

Πνευματικές νουθεσίες Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

-Πώς κατορθώνετε να έχετε τέτοια υπομονή και καρτερία στα διάφορα;

- Η χάρη του Θεού βοηθάει. Πάντα πιστεύω παιδί μου στη δύναμη του Θεού που όλα τα μεταβάλλει και τα ρυθμίζει προς το συμφέρον της ψυχής μας.
Όταν θα δείτε τα δάκρυα, τότε είναι επίσκεψη του Θεού στην προσευχή.
Όταν κοινωνείς όχι μόνο παίρνεις δύναμη, αλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντες ευρείς, αισθάνεσαι χαρά… Διαφορετική νοιώθει ο καθένας, ανάλογα με τη διάθεση και τη φλόγα της ψυχής του, άλλος αισθάνεται χαρά και ξεκούραση, άλλος πνεύμα αφομοιώσεως και άλλος μία ανέκφραστη αγάπη προς τους πάντες. Ένοιωθα πολλές φορές κουρασμένος αλλά μετά τη Θεία Κοινωνία αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν να μην είχα τίποτα.

πηγή

Ο παραμορφωμένος από τον εγωισμό άνθρωπος είναι εκείνος που μεταβαίνει από το κάλλος,στην ασχήμια.

Ο Χριστός δεν αλλάζει πρόσωπα. Είναι αυτό το ίδιο πρόσωπο και στη Σταύρωση, και τη Μεταμόρφωση, με την ίδια δόξα.

Εκείνος που αλλάζει, όχι πρόσωπα αλλά προσωπεία, είναι ο άνθρωπος. Ο μεταμορφωμένος άνθρωπος αποκτά το πρώτο κάλλος του, την ωραιότητα του.
Ο παραμορφωμένος από τον εγωισμό άνθρωπος είναι εκείνος που μεταβαίνει από το κάλλος , στην ασχήμια. Από τη νεότητα, στην γήρανση. Κι αυτά δεν είναι εξωτερικά στοιχεία, αλλά εσωτερικά.

Τα προσωπεία αλλάζουν και ζημιώνουν τον άνθρωπο. Μέσα σε τόσα προσωπεία που αλλάζουμε, κάποια στιγμή φτάνουμε να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό...

Υπάρχουν πολλοί κόμποι στο παρελθόν που πρέπει να λυθούν.
Η ταπείνωση θα σε κάνει να εντοπίσεις τον κόμπο στο παρελθόν, η μετάνοια θα σε βοηθήσει να τον λύσεις.

π. Σπυρίδων Βασιλάκος

πηγή

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ — ΟΤΑΝ ΤΟ ΞΕΝΟ ΕΘΙΜΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΤΑΙ!

Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;
Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.

Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;

Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;

Όταν ο νους γυρίζει ξανά και ξανά στις ίδιες αρνητικές σκέψεις

 Όταν ο νους γυρίζει ξανά και ξανά στις ίδιες αρνητικές σκέψεις, η θλίψη μεγαλώνει. Ο μηρυκασμός της σκέψης μοιάζει με μπερδεμένο κουβάρι, όπου κάθε κύκλος προσθέτει αυτοκατηγορία και παρατείνει το βάρος. 

Μία λύση είναι η προσευχή επειδή αλλάζει την κατεύθυνση. 

Όταν η σκέψη στρέφεται προς τον Θεό, μειώνεται η χαοτική αυτοαναφορικότητα και ο εσωτερικός λόγος οργανώνεται. 

Η απελπισία γίνεται αίτημα και έκφραση ενώπιον Εκείνου που ακούει. Το κουβάρι ξετυλίγεται σιγά σιγά και ο άνθρωπος, που υποφέρει μόνος μέσα στις σκέψεις του, βρίσκει Κάποιον να τον στηρίξει.

π. Χριστόφορος Χρόνης

Σε μία αγρυπνία , είδε τον Απόστολο Παύλο να στέκεται στον δεσποτικό θρόνο

Μοναχός Ιωσήφ Κουτλουμουσιανοσκητιώτης ο Κύπριος (1886 – 30 Μαΐου 1992) 

 

 ✔Σε μία αγρυπνία της μονής Καρακάλλου, στην πανήγυρη της μνήμης των αγίων Αποστόλων, καθώς προσευχόταν, είδε τον Απόστολο Παύλο να στέκεται στον δεσποτικό θρόνο: «Με τη φαλακρίτσα του, τα γενάκεια του, τον αναγνώρισα από την εικόνα του που ήξερα, να κηρύττει… Δεν καταλάβαινα αν είμαι ξύπνιος ή αν κοιμάμαι. 

Το μόνο που θυμάμαι από τα λόγια του είναι: “Και μία ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος επάνω στη γη, αν δεν προσέξει, δύναται να κολασθεί…” 

Τούτος ο λόγος έμεινε μέχρι τώρα σαν κατακάθι μέσα στην καρδιά μου». Πράγματι, παρότι είχαν περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια το έλεγε σαν να ήταν χθεσινοβραδινό γεγονός.

✅Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, την «Καλλονή των ωραίων», όπως την έλεγε. Είχε δίπλα στην κλίνη του και μία μικρή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας. «Ό,τι της ζητώ με οικονομεί», έλεγε. Έπαιρνε τις αθωνίτισσες, θαυματουργές, θεομητορικές εικόνες με τη σειρά και τις επικαλούνταν: «Τραβάω κομποσχοίνι στη Γλυκοφιλούσα της Φιλοθέου, για να με φυλάει, στην Οικονόμισσα της Λαύρας, για να με συντηρεί, στην Παραμυθία της Βατοπεδίου, για να με παραμυθεί στις θλίψεις μου»

☑Αγαπούσε πολύ το Ψαλτήρι. Μου έλεγε μια μέρα: «Δόξα τω Θεώ. Κάθομαι,

ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ 1944: "Οι κομμουνιστές απαγόρευσαν στον κόσμο να ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο την ημέρα της Απελευθέρωσης''

Η απελευθέρωση φάνηκε να έρχεται από τις 27 Αυγούστου 1944, όταν άρχισαν να αποχωρούν οι Γερμανοί κατακτητές. Στις 28 Αυγούστου στις 6 το απόγευμα, εμφανίστηκαν οι πρώτοι αντάρτες. Οι Ορεστιαδίτες τους υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό.

Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην πλατεία όπου θέλησε να κάνει έπαρση της Ελληνικής σημαίας μέσα σε κλίμα ύψιστου πατριωτικού ενθουσιασμού και ουρανομήκεις ζητωκραυγές.

Όταν άρχισαν να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο, κάποιοι που ανήκαν σε κομμουνιστικές οργανώσεις, τους διέκοψαν και τους σταμάτησαν.

Το «Πάτερ Ημών», είναι τα λόγια που μας παρέδωσε ο ίδιος ο Χριστός

Σας το μεταφέρω όσο καλύτερα και ορθότερα το θυμάμαι το κήρυγμα εκείνης της ημέρας όπως το άκουσα:
«Σήμερα θα σας κάνω το ίδιο κήρυγμα που έκανα το 2001, στον ίδιο ναό, πριν 25 χρόνια, το πρώτο μου κήρυγμα ως κληρικός.

Ποια πρέπει να είναι η στάση μας την ώρα που λένε οι ψάλτες, και σας προτρέπουμε και οι ιερείς να λέτε κι εσείς την ίδια εκείνη ώρα, το «Πάτερ Ημών»!

Ίσως έχετε ακούσει που τη λέμε «Κυριακή προσευχή». Είναι πράγματι έτσι. Γιατί όμως; Οι μαθητές τον ρώτησαν, υποθέτω:

 «Πώς μπορούμε να είμαστε μαζί Σου συνέχεια;» και Εκείνος τους είπε:

 «Θα καλείτε το όνομά μου και θα είμαι μαζί σας!». 

Μα πάλι θα τον ρώτησαν:

 «Και τι άλλο να κάνουμε;» και πάλι θα τους είπε:

 «Θα με καλείτε και θα είμαι μαζί σας!».

Άρθρο της εφημερίδας ''Washington Times'' για το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης(1922)

Άρθρο της εφημερίδας ''Washington Times'' στις 29 Οκτωβρίου 1922 για το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης

πηγή

Η τελευταία μάχη με τον διάβολο του Γέροντος Νείλου του Αγιοφαραγγίτου

Του Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.

Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.

H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.
H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;
 - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...

- Τί σου κάνει Γέροντα;
- Είναι συνεχώς απέναντί μου. Με βρίζει και με απειλεί... Η μορφή του είναι τόσο απαίσια που αν δεν ενδυναμώσει ο Θεός, δεν αντέχει ο άνθρωπος την αγριότητα της παρουσίας του...

- Πώς είναι Γέροντα;
- Σαν χοίρος με χονδρές - αδρές τρίχες (έτσι τον έβλεπε κι ο Γέροντας Αναστάσιος). Βρωμάει απαίσια... Αλλάζει όψεις...

Η νίκη απέναντι στο πνεύμα της δειλίας

Να είστε θαρραλέοι και δυνατοί. Μη φοβάστε και μην τρέμετε μπροστά τους, γιατί ο Κύριος ο Θεός σας θα πορευτεί ο ίδιος μαζί σας· δε θα σας αφήσει, δε θα σας εγκαταλείψει.
Η αληθινή τόλμη δεν γεννιέται όταν εξαφανίζονται οι κίνδυνοι, αλλά όταν συνειδητοποιούμε ποιος βαδίζει δίπλα μας. Η δειλία υποχωρεί μόλις καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν μας καλεί απλώς να είμαστε δυνατοί, αλλά μας υπόσχεται την αδιάλειπτη παρουσία Του σε κάθε μας βήμα.

Η Νίκη απέναντι στο Πνεύμα της Δειλίας
 Η δειλία είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή ντροπαλότητα. Είναι ένας ύπουλος κλέφτης που στερεί τη φωνή σας, τις ευκαιρίες σας και, ορισμένες φορές, την ίδια την πορεία του πεπρωμένου σας. Εμφανίζεται όταν γνωρίζετε τη σωστή απάντηση σε μια επαγγελματική συνάντηση, αλλά επιλέγετε να σιωπήσετε. Εμφανίζεται όταν έχετε ένα χάρισμα να προσφέρετε, αλλά πείθετε τον εαυτό σας ότι κάποιος άλλος είναι καταλληλότερος. Ψιθυρίζει ότι η γνώμη σας δεν έχει αξία, ότι κινδυνεύετε να φανείτε αστείοι ή ότι η τοποθέτησή σας θα επιφέρει την απόρριψη.

 Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η δειλία διαμορφώνει ολόκληρη τη ζωή σας. Βλέπετε ευκαιρίες να δίνονται σε ανθρώπους που απλώς είχαν το θάρρος να σηκώσουν το χέρι τους. Αφήνετε σχέσεις να φθαρούν επειδή ποτέ δεν εκφράσατε όσα είχατε στην καρδιά σας. Χάνετε θείες ευκαιρίες επειδή ο φόβος των ανθρώπων αποδείχθηκε ισχυρότερος από την πίστη στον Θεό. Όσο περισσότερο σιωπάτε, τόσο περισσότερο οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν έχετε τίποτα να πείτε. Αυτό που αποδέχεστε για τον εαυτό σας γίνεται τελικά και η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εσάς.

Ωστόσο, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από απλούς ανθρώπους που αρνήθηκαν να υποκύψουν στη δειλία. Οι ιστορίες τους παραμένουν ζωντανές και μας διδάσκουν.

Εσθήρ: Θάρρος που ρίσκαρε τα πάντα
Η Εσθήρ ήταν μια ορφανή Εβραία που βρέθηκε στο θρόνο μιας ξένης αυτοκρατορίας. Όταν ο λαός της αντιμετώπιζε τον αμεσο αφανισμό, ο θείος της, ο Μαρδοχαίος, την παρότρυνε να παρουσιαστεί στον βασιλιά. Ο νόμος ήταν αμείλικτος: όποιος πλησίαζε την εσωτερική αυλή του βασιλιά χωρίς να έχει κληθεί, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου. Η ιστορική απάντηση της Εσθήρ αντηχεί μέχρι σήμερα: «Αν είναι να χαθώ, ας χαθώ» (Εσθήρ 4:16). Προετοιμάστηκε, προσευχήθηκε και τόλμησε. Η απόφασή της έσωσε ένα ολόκληρο έθνος.

Ίσως βιώνετε μια αδικία στον χώρο εργασίας ή στην κοινωνία. Το να μιλήσετε μπορεί να σας κοστίσει την άνεση ή ακόμα και τη θέση σας. Η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη. Η ιστορία της Εσθήρ θέτει ένα καίριο ερώτημα: τι γίνεται αν η σιωπή σας κοστίσει τελικά πολύ περισσότερο από όσο θα κοστούσε το θάρρος σας;

Δαβίδ: Ο βοσκός που αντιμετώπισε έναν γίγαντα
Ενώ οι έμπειροι στρατιώτες έτρεμαν, ένας νεαρός βοσκός, ο Δαβίδ, βγήκε μπροστά. Οι προκλήσεις του Γολιάθ είχαν παραλύσει έναν ολόκληρο στρατό,αλλά ο Δαβίδ θυμήθηκε τις νίκες που του είχε ήδη χαρίσει ο Θεός απέναντι σε λιοντάρια και αρκούδες.

Λωξάνδρα: μια Ρωμιά της Πόλης

 Στο Μακροχώρι ένα προάστιο ανάμεσα στον Αι Στέφανο και στο Επταπύργιο πάνω στα γαλανά νερά της Προποντίδας η Λωξάνδρα κάθε πρωί στο σπιτικό της έβγαινε στο παναθύρι και αντίκριζε το πέλαο. Αγνάντευε μέχρι πέρα μακριά, σταυροκοπιόταν και ψιθύριζε Δόξα νάχεις Παναΐα μου. Ρουφούσε τη θαλασσινή αρμύρα λες και ρουφούσε όλο τον πλούτο που έκρυβε μέσα της εκείνη η υπέροχη θάλασσα. 

Η Ιορδανίδου έγραψε για αυτήν με χιούμορ και τρυφερότητα.

 Λωξάνδρα: μια Ρωμιά της Πόλης γεννημένη στα τέλη του 19ου αιώνα τότε που το Ρωμαίικο στοιχείο ήταν ακόμα δυνατό στην Κωνσταντινούπολη. Μία γυναίκα που έψηνε καφέ στον Τούρκο μπεχτσή όταν παίρναε απόξω από την πόρτα της και που το σπίτι της πάντα μύριζε σουτζούκια, μελιτζάνες, μπακλαβάδες, μαχλέπι, κανέλα, φιλοξενία και αγάπη.

Μια γυναίκα που μίλαε ανάμικτα τα Ελληνικά με τα Πολίτικα με τα κουζούμ, τζανίμ, αμάν μπρε γιαβρί μου, ζεβζέκα. Μία γυναίκα που δεν ήξερε να διαβάζει καλά αλλά ήξερε να αγαπάει πολύ καλά. Που παντρεύτηκε έκανε παιδιά, έχασε, γέλασε, πένθησε και πάντα έλεγε κισμέτ. 

"Ανάλογα την ταραχή και ο εγωισμός.."

Ο τα­πει­νός άν­θρω­πος δέ­χε­ται την πα­ρα­τή­ρη­ση με χαρά και δεν νιώ­θει καμ­μία τα­ρα­χή, όπως νιώ­θουν οι εγωι­στές.Νιώ­θει την πα­ρα­τή­ρη­ση ως ένα φάρ­μα­κο για να δια­γνώ­σει κατά πόσο έχει εγωι­σμό ή όχι.
Ανά­λο­γα με το βαθ­μό τα­ρα­χής που νιώ­θει ένας άν­θρω­πος από μια πα­ρα­τή­ρη­ση που του κά­νουν, εί­ναι και το μέ­γε­θος του εγωι­σμού του.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας.

Πρόσεξε, μήν παραδίδεσαι στήν ἧττα τῆς λύπης!

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Τὸ σατανικὸ πνεῦμα τῆς λύπης, προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο ἄγχος, ἀγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη καὶ πέσιμο στὰ ἴδια ἁμαρτήματα.
Ἡ δαιμονιώδης λύπη, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἔνδειξη ἀμετανοησίας, φρικτοῦ ἐγωισμοῦ, δαιμονίου ποὺ κρύβεται μέσα μας.
Ἀντίθετα, ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἔρχεται σὰν δροσιά, σὰν συντροφιά, σὰν ἕνα χαμόγελο, σὰν μιὰ ξεκούραση μέσα στὴ ζωή μας καὶ μᾶς δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο.
Νοιώθουμε, σὰν νὰ μὴν κάναμε τίποτε, σὰν νὰ ἀρχίζουμε τώρα τὴν ζωή μας.
Γι' αὐτὸ πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης. Ἀφήσου μόνο στὴν κατὰ Θεὸν πνευματικὴ λύπη, ποὺ σημαίνει, στὴν πανήγυρη τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία εὐφραίνεται γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν Θεία ζωή.

ΠΑΠΑ-ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ: Ο ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΔΑΙΑΣ

Ο Αναστάσιος Παπαϊωάννου γεννήθηκε το 1877 στο Βογιαλίκι της Ανατολικής Ρωμυλίας
Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό του και στη Χάλκη της Δωδεκανήσου και τον Φεβρουάριο του 1900 εγγράφεται στη Νομική Σχολή Αθηνών, όπου και μυείται στην οργάνωση "Εθνική Άμυνα"
Ενώ βρίσκεται στις επί πτυχίω εξετάσεις του, εγκαταλείπει την Νομική για να λάβει μέρος στον Μακεδονικό αγώνα
Περνά από τις Καρυές και τη Δοϊράνη, ως δάσκαλος και πράκτορας μαζί
Το 1908, κατ’ απαίτησιν του επιτελάρχη του Μακεδονικού αγώνα στρατηγού Εξαδάκτυλου, αλλά και της Εθνικής Άμυνας, χειροτονείται ιερέας και στέλνεται ως Αρχιερατικός επίτροπος στην Καρατζόβα
Έτσι ξεκινά η δράση του θρυλικού παπα-Νίκανδρου, του ελευθερωτή της Καρατζόβας

Εκεί, αναδιοργανώνει και συντονίζει τις τοπικές αντάρτικές ομάδες, που είχαν δεχτεί βαρύ ηθικό πλήγμα με τον θάνατο του Καπετάν Γαρέφη και φροντίζει για την ασφάλεια των πατριαρχικών χωριών της περιοχής, που δέχονταν ισχυρή πίεση από τους Κομιτατζήδες, αλλά και από τους Νεότουρκους

Με την κήρυξη του Βαλκανικού πολέμου, οι Τούρκοι προβαίνουν σε μέτρα τρομοκρατίας του χριστιανικού πληθυσμού, ενώ ξεκινά και ένας αγώνας μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων ανταρτών για τον έλεγχο των χωριών
Έτσι, ο παπα-Νίκανδρος ενδύεται για ακόμη μια φορά τη στολή του Μακεδονομάχου και ενισχύει τον οπλαρχηγό Αργύρη Κιτάνο, που φτάνει από την Έδεσσα με 70 άνδρες

Στις 7 Οκτωβρίου καταφέρνουν μετά από σκληρή μάχη με τους κομιτατζήδες να ελέγξουν την Αριδαία
Στο μεταξύ οι Τούρκοι έχουν συλλάβει τις κεφαλές του χριστιανικού στοιχείου, οι οποίοι ρίχνονται στις φυλακές και βασανίζονται ανηλεώς
Στην ύπαιθρο, οι Χριστιανοί απειλούνται με σφαγή από το εξοπλισμένο και εξαγριωμένο μουσουλμανικό πλήθος
Τότε ο παπα-Νίκανδρος διαδίδει (αρκετά πειστικά όπως αποδείχτηκε) πως 400 Έλληνες αντάρτες έχουν διεισδύσει στην Καρατζόβα, με αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούν οι Τούρκοι

«ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΕΙΣ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;» Η συλλογική αυτοαπαξίωση ως μηχανισμός πολιτικής αδυναμίας

Φανταστείτε έναν Γάλλο να λέει: «Στη Γαλλία ζεις, τι περιμένεις;». Ή «Αυτά μόνο στη Γαλλία γίνονται!». «Γαλλία είσαι, ό,τι δηλώσεις είσαι». «Εδώ είναι Γαλλία, δεν είναι Ευρώπη!». «Αν ήμασταν σοβαρή χώρα, δεν θα συνέβαιναν αυτά». «Οι Γάλλοι δεν έχουμε παιδεία». «Ο Γάλλος δεν αλλάζει ποτέ». «Τέτοιος λαός είμαστε, τέτοιους πολιτικούς αξίζουμε». «Δεν υπάρχει σωτηρία γι' αυτή τη χώρα». «Η Γαλλία τρώει τα παιδιά της». «Όποιος μπορεί, να φύγει από τη Γαλλία». «Στο εξωτερικό αυτά δεν συμβαίνουν». «Αν αυτό γινόταν σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα…». Ή, ακόμη καλύτερα, «Μαζί τα φάγαμε, εμείς οι Γάλλοι. Τώρα να πληρώσουμε».

Ακούγονται σχεδόν κωμικά, έτσι δεν είναι; Κι όμως, δεν είναι παρά οι καθημερινές ελληνικές μας φράσεις, με αλλαγμένη την εθνικότητα.
Ασφαλώς και οι Γάλλοι ασκούν σκληρή κριτική στη χώρα τους. Μπορεί να είναι εξίσου κυνικοί, απογοητευμένοι ή επικριτικοί. Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο να καταγγέλλεις όσα συμβαίνουν στην κοινωνία σου και στο να περιφρονείς συλλογικά τον εαυτό σου επειδή συμβαίνουν.

Στην Ελλάδα, αυτή η δεύτερη στάση έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη. «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;», «Αυτοί είμαστε», «Μόνο εδώ γίνονται αυτά», «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ», «Ο Έλληνας είναι λαμόγιο», «Δεν έχουμε κουλτούρα», «Δεν είμαστε σοβαρός λαός», «Καλά να πάθουμε», «Μας αξίζουν όσα περνάμε».

Δυστυχώς ζούμε σε έναν κόσμο που κινείται με τη λογική της συναλλαγής.

 Δυστυχώς ζούμε σε έναν κόσμο που κινείται με τη λογική της συναλλαγής. Ακόμη και μικρά παιδιά συμπεριφέρονται και κινούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο , αφού και η σύγχρονη οικογένεια διδάσκει, επι καθημερινής βασεως το : «σου κάνω καλό μόνο αν μου κάνεις», «σου προσφέρω με την προοπτική, σε δεδομένη στιγμή , να μου δώσεις κι εσύ».

Και εκεί έρχεται η μεγάλη ανατροπή, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Διότι η κοινωνία των ανθρώπων δεν πάσχει από θεωρίες και λόγια πολλά, αλλά πάσχει από γνησιότητα λόγων και έμπρακτη πραγματικότητα.

Το εύκολο σήμερα είναι να διαγράφουμε όσους διαφωνούν μαζί μας. Το δύσκολο είναι να κρατάς την πόρτα ανοιχτή ακόμη και στους πιο δύσκολους ανθρώπους.
Το σύνδρομο του «Block” δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Αντιθέτως μας έκανε σκλάβους μιας περίεργης σκλαβιάς που λαμβάνει την μορφή της κόλασης, αφού δεν υπάρχει χειρότερη κόλαση από το να μην μπορείς να αγαπήσεις.

Τελικά η αγάπη δεν είναι επένδυση με προοπτική κέρδους. Το κέρδος έρχεται όταν πάψεις να υπολογίζεις σ αυτό.

π. Γ.Πετρ.

Ό γέροντας Νικόδημος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του για να σώσει ανθρώπους από τα χέρια του Διαβόλου.

Αείμνηστος Γέρων Νικόδημος Μακρής

Κτήρωρ και καθηγούμενος της Ι. Μ. Αγίας Μαρίνας Σοφικού Κορινθίας

Ό γέροντας Νικόδημος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του για να σώσει ανθρώπους από τα χέρια του Διαβόλου.
Οι πολυάριθμες εμπειρίες του αποτελούν σπουδαίο πνευματικό κεφάλαιο,
ειδικά για όσους θα ήθελαν να γνωρίζουν τις μεθοδείες του Σατανά.
Παρά την μεγάλη του σωματική κόπωση, λόγω του μεγάλου πλήθους ανθρώπων,
που έπρεπε να βοηθά κάθε ήμερα στο ευλογημένο κελί του, έλεγε πολύτιμες, συμβουλές και εμπειρίες του.
Με την χάρη του Χριστού και την ευχή του γέροντα έχει γίνει μία συνθετική εργασία με σκοπό να καταγράφουν όσα διασώθηκαν σχετικά με τα προβλήματα πού αντιμετώπιζε ό γέροντας με τους ανθρώπους πού έφθαναν στο κελί του και γενικώς τις εμπειρίες του.

-Γέροντα τι είναι μαγεία;
-Είναι η τέχνη του Διαβόλου, να ξεγελά τους ανθρώπους τάζοντας τους παραδείσους, ενώ τέλος τους κάνει υποχείριο του και τους οδηγεί στην καταστροφή και την απώλεια.
Όπως κάθε τεχνίτης την τέχνη του την διδάσκει στους μαθητές του, έτσι και αυτός
με τους υπηκόους του δαίμονες, την διδάσκει δυστυχώς σε ανθρώπους
με τελικό σκοπό να κάνουν κακό, μεγάλο κακό.

  Έχει πολλούς δαίμονες ό Σατανάς στην δούλεψη του; Αναρίθμητους και όπως λέει ή Αγία Γραφή το «1/3 των αστέρων», καταλαβαίνεις τον αριθμό. Από πότε υπάρχει μαγεία στον κόσμο; Από τότε πού έγινε ό άνθρωπος από τον Θεό, άρχισε ό φθόνος του Διαβόλου για το ωραιότερο πλάσμα του Θεού στη γη. Με την απομάκρυνση του πρώτου ζεύγους των ανθρώπων από το αγαθό και την ροπή τους προς το κακό άρχισε να εφευρίσκει τρόπους και μέσα να τα δώσει σε ανθρώπους πού είχαν καλλιεργήσει την κακία και με όπλο του την απόκτηση εξουσίας, δύναμης ξεγελούσε ανθρώπους, τους έκανε όργανά του και άρχισε το κακό να γίνεται μεγαλύτερο. 

 Πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν μάγια, μάγοι και Σατανάς. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Σατανά είναι, ότι κατόρθωσε να κάνη τους ανθρώπους υλιστές, να αρνηθούν την ύπαρξη του Θεού και σκοτισμένοι να μην βλέπουν, ότι υπάρχει πνευματικός κόσμος αόρατος, άλλά υπαρκτός. Αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει Σατανάς, να ξέρης αρνούνται ότι υπάρχει και Θεός.

  Με όπλο τον υλισμό κατευθύνει την σκέψη των ανθρώπων στην ευδαιμονία την υλική. Ό άνθρωπος αγωνίζεται, πώς να φτιάξη ωραίο σώμα, πώς να απόκτηση πλούτο, δύναμη με κάθε μέσο αδιαφορώντας για την ψυχή του. Τον ενδιαφέρουν μόνο οί αισθήσεις, όχι ή ψυχή. Γι' αυτό έχουν δουλειά οί μάγοι, διότι υπόσχονται εξουσία, δύναμη, χρήματα και γυναίκες που θα γίνονται "αρνάκια στα πόδια τους". Πως φτάνει μια γυναίκα επί παραδείγματι σε ένα μάγο και τι μπορεί να του ζήτηση; Να, μια γυναίκα έχει π. χ. παράνομο δεσμό με κάποιο παντρεμένο. Ό παντρεμένος δεν έχει χωρίσει από την γυναίκα του. Ή ερωμένη πού τον θέλει δικό της μόνο γι' αυτήν πάει στον μάγο έναντι αμοιβής και του λέει, ότι τον θέλει δικό της. Αυτός με επικλήσεις προς τα ακάθαρτα πνεύματα μέσω κάποιας συγκεκριμένης τελετουργίας συνεργάζεται με τα δαιμόνια, τα οποία τα στέλνει για να ικανοποιηθεί το αίτημα της ερωμένης. Της δίνει φυλακτά ή υλικά διάφορα τα οποία ρίχνει σε εδέσματα, φαγητά, η γλυκά, τα τρώει ό αφελής σύντροφος και αρχίζει το πρόβλημα. Στην αρχή όλα καλά ήρεμα και ευτυχισμένα. Μετά ό Σατανάς δεν κάνει ποτέ καλό.

Το «εισπολλάτιον»

Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου.Ἀπόσπασμα «Χριστιανικῆς Σπίθας», Φεβρ. 1965

«Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα».

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης δὲν ἤθελε οὔτε καὶ νὰ τὸ ἀκούει. Στὴν θέση του ὁ πιστὸς λαός καὶ οἱ ψάλτες ἔλεγαν το: «Χριστέ βοήθει ἐπισκόπῳ Αὐγουστίνῳ».

πηγή/αντιγραφή

Είμαστε ελεύθεροι ή μήπως η θέληση και οι προσπάθειές μας δεν έχουν σημασία εφόσον τα πάντα εξαρτώνται από τον Θεό;

Στην Προς Φιλιππησίους Επιστολή κεφ.2 στιχ 13 διαβάζουμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλ. 2,13). Ο Θεός ενεργεί μέσα μας και μας ενισχύει τόσο το να θέλουμε όσο και το να πράττουμε σύμφωνα με το θέλημά Του.

  Ο Θεός ενεργεί μέσα μας, φωτίζοντας τη θέλησή μας και ενισχύοντας τη δύναμή μας να πράξουμε το καλό. Η δική μας συμμετοχή παραμένει ουσιαστική. Η Χάρη δεν καταργεί την προσωπική μας βούληση, την ελευθερία και την ευθύνη μας.
Χρειάζεται, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε πόσο βαθιά επηρεάζεται η ελευθερία μας από όσα έχουμε βιώσει.

 Η βιολογία, η οικογένεια, τα τραύματα, η παραμέληση και οι συνθήκες της ζωής διαμορφώνουν τον ψυχισμό μας πολύ πριν αποκτήσουμε επίγνωση του εαυτού μας. Ένας άνθρωπος με οριακή διαταραχή προσωπικότητας δεν επιλέγει τον έντονο φόβο της εγκατάλειψης. Ένας άνθρωπος με διπολική διαταραχή δεν επιλέγει τα καταθλιπτικά επεισόδια. Ένας άνθρωπος με σχιζοφρένεια δεν επιλέγει τις διαταραχές της σκέψης και της αντίληψής του. Ακόμη και συμπεριφορές που προκαλούν σοβαρή βλάβη στους άλλους μπορεί να συνδέονται με βαθιές ψυχικές δυσκολίες και παγιωμένα μοτίβα λειτουργίας.

 Πόση ευθύνη αναλογεί στον καθένα; Αυτό εξαρτάται και από τον βαθμό στον οποίο μπορεί να αντιληφθεί τις πράξεις του, να ελέγξει τις παρορμήσεις του και να επιλέξει διαφορετικά. Οι δυνατότητες αυτές δεν είναι ίδιες για όλους ούτε παραμένουν σταθερές σε κάθε περίοδο της ζωής. Ο Θεός γνωρίζει την πραγματική κατάσταση του καθενός.

Το φαινόμενο των «στερεοτύπων» στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο.

Υπάρχουν φράσεις που επανέρχονται στον εκκλησιαστικό δημόσιο λόγο σαν να μη χρειάζονται πια καμία απόδειξη. Οι επίσκοποι καταδυναστεύουν τους ιερείς. Οι άγαμοι κληρικοί ενδιαφέρονται μόνο για να γίνουν μητροπολίτες. Η Εκκλησία αγαπά το χρήμα και τη δόξα, έχει προσκολληθεί στην πολιτική εξουσία και έχει απομακρυνθεί από τον λαό. Οι νέοι δεν γίνονται ιερείς εξαιτίας του ράσου και δεν εκκλησιάζονται επειδή δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα της λατρείας. Τις συναντούμε σε άρθρα, ομιλίες και σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως, ακόμη και από ανθρώπους που διακονούν την Εκκλησία. Κάποτε εκφέρονται με αγανάκτηση, άλλοτε με πόνο και άλλοτε με την ειλικρινή επιθυμία να αλλάξει κάτι.

Η καλή πρόθεση, όμως, δεν αρκεί για να κάνει μια διαπίστωση αληθινή. Ούτε η συχνή επανάληψή της αποτελεί τεκμήριο αληθείας. Μια φράση μπορεί να μας φαίνεται περισσότερο αξιόπιστη απλώς επειδή την έχουμε ακούσει πολλές φορές. Η επανάληψη δημιουργεί οικειότητα και η οικειότητα μπορεί να εκληφθεί ως επιβεβαίωση. Το «το ακούμε παντού» δεν σημαίνει αναγκαστικά «έχει αποδειχθεί».

Το πρόβλημα με τα στερεότυπα δεν είναι ότι αναφέρονται πάντοτε σε ανύπαρκτες καταστάσεις. Μπορεί να ξεκινούν από ένα πραγματικό περιστατικό, μια οδυνηρή εμπειρία, μια δικαιολογημένη διαμαρτυρία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται ερμηνεία για όλους. Όταν από το «αυτός ο επίσκοπος συμπεριφέρθηκε αυταρχικά» περνούμε στο «έτσι είναι οι επίσκοποι». Όταν από την αλαζονική φιλοδοξία ενός κληρικού καταλήγουμε να γνωρίζουμε, υποτίθεται, τα κίνητρα κάθε άγαμου ιερέα. Εκεί η κριτική παύει να εξετάζει την πραγματικότητα και αρχίζει να την προσαρμόζει σε μια έτοιμη εικόνα.

Χρειάζεται εξαρχής μια διευκρίνιση: η αμφισβήτηση των στερεοτύπων δεν μπορεί να αποτελεί τέχνασμα αποφυγής της αυτοκριτικής. Το «δεν είναι όλοι έτσι» δεν απαντά στον άνθρωπο που αδικήθηκε. Μία και μόνη περίπτωση καταχρήσεως εξουσίας αξίζει να εξεταστεί και να αντιμετωπιστεί. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κανείς ότι όλοι οι επίσκοποι είναι αυταρχικοί για να δικαιούται προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία ενός. Άλλο, όμως, η απόδοση συγκεκριμένης ευθύνης και άλλο η συλλογική καταδίκη.

Συνάντηση καί συμπόρευση (Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς ο ιατρός)

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτωβρίου), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα.