25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1946-Ανθυπολοχαγοί παρελαύνουν με τις Ηρωικές σημαίες των Συνταγμάτων από τα πεδία των μαχών

Φωτογραφία από τον εορτασμό της ‘’25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1946’’, που εμφανίζει Ανθυπολοχαγούς να παρελαύνουν με τις Ηρωικές σημαίες των Συνταγμάτων από τα πεδία των μαχών

Μόνος του έλεγε, ότι είναι αμαρτωλός, αλλά, μόλις θίχτηκε ο εγωισμός του, έγινε θηρίο!

 Όταν ήμουν στο Σινά, ήταν εκεί και ένας λαϊκός - Στρατή τον έλεγαν - που, αν τον φώναζες: «κύριε Στρατή», σου έλεγε:

 «Αμαρτωλό Στρατή, να λες, αμαρτωλό Στρατή». 

Όλοι έλεγαν: «Τι ταπεινός που είναι!». 

 Ένα πρωί τον πήρε ο ύπνος και δεν κατέβηκε στην Εκκλησία. Πήγε λοιπόν κάποιος να τον ξυπνήσει. 

«Στρατή, του λέει, ακόμη κοιμάσαι; τελείωσε και ο Εξάψαλμος· δεν θα έρθεις στην Εκκλησία;». 

 Οπότε εκείνος βάζει κάτι φωνές...

 «Εγώ έχω περισσότερη ευλάβεια από σένα και ήρθες να μου πεις να κατέβω στην Εκκλησία;».

 Έκανε σαν τρελλός... Μέχρι που πήρε το κλειδί από την πόρτα - ήταν από εκείνα τα κλειδιά τα μεγάλα -, για να τον χτυπήσει, γιατί θίχτηκε. Τα έχασαν οι άλλοι που τον άκουσαν έτσι να φωνάζει, γιατί τον είχαν για υπόδειγμα, για πολύ ταπεινό. Έγινε ρεζίλι. Βλέπεις τί γίνεται; Μόνος του έλεγε, ότι είναι αμαρτωλός, αλλά, μόλις θίχτηκε ο εγωισμός του, έγινε θηρίο!

Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης

πηγή

Τι λέει ο Άγιος Νεκτάριος για το Ψαλτήριο

Ἤδη κατενόησα τὸ τῶν νοημάτων αὐτοῦ ὕψος. Ἤδη συνῃσθάνθην τὸ μεγαλεῖον τοῦ Ψαλτηρίου. Ἤδη ἀντελήφθην τὸ ἐν τοῖς ψαλμοῖς διαπνέον πνεῦμα λατρείας πρὸς τὸ θεῖον.
Ἤδη ᾐσθάνθην τὸν πόθον τῆς πρὸς τὸν Θεὸν ἀνυψώσεως.Ἤδη σύνοιδα ὁποῖον πῦρ θείας ἀγάπης διαχέεται ἐν τοῖς ψαλμοῖς.
Ἤδη κατενόησα τὴν διαπλαστικὴν τῶν ψαλμῶν ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδίας δύναμιν.
Ἤδη ἠννόησα πόσον εἰς προσευχὴν εἰσιν ἐπιτήδειοι καὶ εἰς ἔκφρασιν τοῦ τῆς πρὸς τὸν Θεὸν λατρείας συναισθήματος.
Ἤδη κατενόησα, διατὶ συνεστήθη ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὡς καθημερινὸν ἀνάγνωσμα ἐν ταῖς προσευχαῖς τῶν ἀκολουθιῶν.
Ἐγὼ τοῦ λοιποῦ θὰ τὸ ἔχω ἐγκόλπιόν μου καὶ θὰ τὸ φέρω ἐπάνω μου ὅπου ἀν πορευθῶ. Μὲ αὐτὸ θὰ αἰνῶ καὶ θὰ ὑμνῶ καὶ θὰ δοξολογῶ τὸν Θεόν.
Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε ἐν Κυρίῳ
Τῷ Κυρίῳ πρέπει αἴνεσις

Ὁ Πνευματικὸς ὑμῶν Πατὴρ

+ Ὁ Π ε ν τ α π ό λ ε ω ς  Ν ε κ τ ά ρ ι ος

πηγή

Ενα πραγματικά συγκινητικό τραγούδι για το Βαρώσι, την «Πόλη Φάντασμα» από το Λευκορωσικό συγκρότημα Main-De-Gloir.

                          

LYRICS: I want to protect you. I want to keep you safe. I never want to see you cry. Or feel an ounce of pain. I want to give you everything. I want to give you my all. I want to hold you close. I want to hold your breath. If you are missing me I swear Darling I'll be right there Next to you again. We'll see alright? Wake me up! Missing me? Don't give up! Missing me? Do you feel it? Next to you again. We'll see alright? If you are missing me I swear Darling I'll be right there Next to you again. We'll see alright? I burn like a flame. I can't feel the pain.

Δέν βράχηκαν καθόλου, οὔτε σταγόνα νερό δέν τούς ἄγγιξε(Από τον βίο του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδου)

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

   Βοηθοῦσε πολύ. Ἡ μάνα μου πήγαιναν στά χωράφια καί μᾶς ἄφηναν ἐδῶ κοντά στόν Γέροντα. Δέν μᾶς ἄφηνε να μείνουμε μόνοι μας, μᾶς ἔδινε καί νά φάμε, γιατί ἐκεῖνοι ἔλειπαν ὅλη μέρα. 

  Μιά φορά ἦταν καλοκαίρι καί οἱ γονεῖς μας θέριζαν στά χωράφια. Καί ἐνῶ ἔλαμπε ὁ ἥλιος ξαφνικά σκοτείνιασαν ὅλα, ἔγινε νύχτα. Ἐκεῖνος τότε βγῆκε στο καμπαναριό καί μᾶς φώναξε μέ τήν ἀδελφούλα μου νά πᾶμε κοντά του. Ἔκλεισε καί τά παραθυρόφυλλα ἀπό τό κελλάκι του. Ἔξω βροντές, ἀστραπές, μεγάλο κακό γινόταν. Κι ἐγώ καθόμουν ὅλο ἐκεῖ στά πόδια του, κοντά στή σόμπα καί περιμέναμε. Εἶχε ἀναμμένο καντήλι, ἔκανε προσευχή ἐκεῖ στό κελλάκι του κι ἔξω γινόταν χαλασμός. Κάπου-κάπου ἔλεγε:

  «Ε, παιδί μου, ἔ, παιδί μου...», σκεφτόταν τόν κόσμο στά χωράφια. 

 Μετά μᾶς εἶπε νά καθίσουμε ἐμεῖς ἐκεῖ στο κελλάκι του καί νά τόν περιμένουμε. Ἐκεῖνος πῆγε στό ἐκκλησάκι του νά προσευχηθεῖ. Ἐμεῖς περιμέναμε περιμέναμε, φοβηθήκαμε καί στό τέλος ἡ ἀδελφή μου, πού ἦταν μεγαλύτερη ἀπό μένα, μέ πῆρε νά πᾶμε νά τόν βροῦμε. Ἀνοίξαμε λίγο τήν πόρτα καί τόν εἴδαμε γονατιστό πού προσευχόταν. Μόλις μᾶς κατάλαβε, σηκώθηκε, ήρθε κοντά μας καί μᾶς πῆρε πάλι μέσα. «Δέν παθαίνουν τίποτε ἐκεῖνοι, εἶπε μέ σιγουριά, θά 'ρθοῦνε».

  Κι ἐμεῖς παιδιά τότε, ἀλλά στενοχωριόμασταν. Ὅταν μετά σταμάτησε ἡ βροχή, ὁ δρόμος ἔξω ἀπό τό μοναστήρι ἦταν ἕνα ποτάμι. Εἶχε ἀνεβεῖ τό νερό ψηλά καί εἶχε ἕνα βουητό δυνατό. Εὐτυχῶς πού ἦταν κατήφορος κι ἔφευγε γρήγορα τό νερό.

 Τότε εἶπε ὁ Γέροντας: «τώρα ὅπου νἆναι θά 'ρθοῦν καί οἱ γονεῖς σας». 

Μετά ἀπό λίγο ἦρθε ἡ μάνα μου καί εἶπε: 

Σήμερα το να φτιάξεις οικογένεια,το να αγαπάς την πατρίδα, και να προσβλέπεις στον Θεό και στον συν-άνθρωπο είναι επαναστατικό!

 Κάποτε η ανθρώπινη ύπαρξη λειτουργούσε στο πεδίο των σχέσεων (οικογένεια, κοινότητα, πόλις, πατρίδα), σήμερα επιβιώνει, πρωταρχικά, με θωράκιση του ΕΓΩ (χαλαρή έως ανύπαρκτη οικογενειακή συνοχή, χρηστική εκδοχή του σχολείου και της μάθησης, απρόσωπη συνύπαρξη σε πολυκατοικίες και μεγαλουπόλεις, κράτος που εξυπηρετεί πρωτίστως συμφέροντα εξουσιαστικής ολιγαρχίας)
  Θα έλεγε κανείς ότι ζούμε, διασωληνωμένοι όλοι, στην «κάψουλα» της εγωτικής, άνευ συλλογικής αυτοάμυνας, έρμαια του ακοινώνητου φόβου, χωρίς Θεό κι ελπίδα, θύματα κάθε παρανοϊκής διαστροφής των «δικαιωμάτων του ατόμου». Και αγωνιώδες το ερώτημα: Υπάρχει δυνατότητα να αντισταθούμε, περιθώριο άμυνας στην καθολικευμένη πια αυτοκαταστροφική υστερία;
Η κατάσταση ΔΕΝ αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Σήμερα το να φτιάξεις οικογένεια, να έχεις κοινωνικό κύκλο, τίμια εργασία, να σκέφτεσαι συλλογικά, να αγαπάς την πατρίδα, να προσβλέπεις στον Θεό και στον συν-άνθρωπο είναι επαναστατικό! Θέλει ομάδες ή, έστω και, μεμονωμένα άτομα που να εμπνέουν. Δύσκολο, ναι, ακατόρθωτο, όχι! Το απέδειξε ο λαός μας στο πέρασμα των αιώνων και μπορεί να το αποδείξει και πάλι.
Αντίσταση και Ανάκαμψη, λοιπόν!
Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ότι κινδυνεύει.
(φωτό από τα γυρίσματα της ταινίας "ΠΕΝΤΕ"-συμβολισμός που καταδεικνύει την θυσία των προγόνων μας υπερασπιζόμενοι τις συλλογικές αξίες του Γένους!)

ΠΗΓΗ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ-Ουσιαστικά πρόκειται για το χάρισμα που συγκρατεί την ισορροπία στην ζωή του Χριστιανού

  Η λέξη διάκριση προέρχεται από το ρήμα διακρίνω = ξεχωρίζω, βλέπω καλά, ερμηνεύω, αποφασίζω, κρίνω ορθά. Σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας, είναι «η μεγίστη πασών των αρετών» (η μεγαλύτερη απ’ όλες τις αρετές). Ο Μέγας Αντώνιος, με τη μεγάλη ασκητική του πείρα, έλεγε: «Πολλοί έλιωσαν τα σώματά τους στην άσκηση, επειδή όμως δεν είχαν διάκριση, βρέθηκαν μακριά από το Θεό».

Τα είδη της διακρίσεως είναι δυο. Η φυσική και η πνευματική.

  Φυσική διάκριση: Αυτή τη διάκριση την έχουν λίγοι άνθρωποι. Χαρακτηρίζεται ως σοφία και σύνεση, γνώση και περίσκεψη, ικανότητα αντίληψης και κρίσης. Να μελετά ο άνθρωπος το κάθε τι, να μπορεί να συγκρίνει σωστά πράγματα, ιδέες, θέσεις. Συνήθως αυτές οι ικανότητες αυξάνονται καθώς προχωρεί η ωριμότητα της ηλικίας, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.

 Πνευματική διάκριση: Είναι όλα όσα χαρακτηρίζουν τη φυσική διάκριση και επί πλέον το χάρισμα που δίνει το Πανάγιο Πνεύμα στον άνθρωπο που αγωνίζεται ταπεινά. Οι βαθμίδες της αγιότητος είναι παράλληλες με τις βαθμίδες της διακρίσεως, αφού αγιότητα χωρίς διάκριση δεν διασφαλίζεται ούτε ένα λεπτό.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι διάκριση είναι το «να μπορείς ανά πάσα στιγμή, σε κάθε τόπο και σε κάθε πράγμα να ξεχωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Αυτό το επιτυγχάνουν όσοι έχουν καθαρή καρδιά, καθαρό σώμα και καθαρό στόμα».

Ουσιαστικά πρόκειται για το χάρισμα που συγκρατεί την ισορροπία στην ζωή του

Ο μητροπολίτης Βανάτου Ιωάννης γιόρτασε την ονομαστική του εορτή μαζί με τους αστέγους της πόλης

 

https://basilica.ro/en/metropolitan-of-banat-celebrated-his-name-day-eating-with-the-homeless/

Θα κάνω αυτό που λέει ο Θεός και είμαι έτοιμος ακόμα και για θάνατο. Να το δώσω εγώ και ας πεθάνω από την πείνα!(Περί ελεημοσύνης)

Εάν έχετε διαβάσει το βίο του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος -που σας προτρέπω για πολλοστή φορά να το διαβάσετε-θα δείτε ότι όταν ήταν μικρός ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων είδε ένα όραμα από το Θεό, είδε μία κοπέλα (ήταν 17-18 χρονών περίπου τότε όταν είδε το όραμα αυτό) και είδε μία κοπέλα βασιλοπούλα η οποία του είπε ότι: "αν με κατακτήσεις, εγώ θα σε οδηγήσω στο θρόνο του βασιλέως. Διότι είμαι η καλύτερη κόρη του βασιλιά. Και αν τα καταφέρεις και με αποκτήσεις εμένα σύντροφο της ζωής σου, θα σε κάνω βασιλιά και σένα". Και όταν τη ρώτησε: εσύ ποια είσαι; του είπε ότι είναι η συμπόνια, η ελεημοσύνη, η ευσπλαχνία. Και μπήκε σε αυτόν τον αγώνα ο Άγιος, παιδί νεαρό, και έβαλε τον εαυτό του να δοκιμάσει: άραγε, έτσι είναι τα πράγματα; Και θυμάστε ότι είχε κάποια χρήματα, τα έδωσε και λέει: "για να δούμε, ο Θεός θα μου τα επιστρέψει πίσω;" Πέρασε λίγος καιρός, λίγο διάστημα και ο Θεός του τα επέστρεψε. Ύστερα έδωσε το πανωφόρι του. Πάλι δοκιμάστηκε για λίγο και μετά το επέστρεψε.

Οι Άγιοι δηλαδή ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι βεβαιώθηκαν μέσα από την πίστη ότι ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του και στα λόγια Του και δεν λέει ψέματα ο Θεός. Και όταν λέει ότι αυτός που ελεεί τον πτωχό δανείζει στον Θεό, «Ὁ ἐλεῶν πτωχόν δανείζει Θεῷ» αυτός ο άνθρωπος πράγματι δίνει δανεικά στο Θεό. Και ο Θεός είναι καλός δανειστής, θα σου τα επιστρέψει πίσω συν τω τόκο. Δεν θα σε αφήσει έτσι ο Θεός. Κι αν προς στιγμή σε αφήσει να πειρασθείς, να ταλαιπωρηθείς και λίγο είναι για να έχεις αυτόν το μισθό βέβαιο από την πλευρά του Θεού και ότι ο Θεός δεν θα σε αφήσει ποτέ χωρίς ανταπόδοση.

Μας έλεγαν στο Άγιο Όρος γεροντάκια που πρόλαβαν τον Άγιο Σωφρονίο του Essex στα Kαρούλια και στον Άγιο Παύλο στη σπηλιά της Αγίας Τριάδος, ότι έλεγε ο Γέρων Σωφρόνιος ότι αν έχω ένα κουτί γάλα και θέλω δύο κουτιά γάλα, δίνω το ένα σε ένα φτωχό και ο Θεός μού στέλνει δύο! Κι αν θέλω τέσσερα, δίνω τα δύο σε ένα φτωχό και ο Θεός μού στέλνει τέσσερα!

Και στη ζωή των Αγίων αυτό είναι αποδεδειγμένο, ιδιαιτέρως σε αυτούς που έχουν την ελπίδα τους στο Θεό.

Αποδεδειγμένα ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του και δεν αφήνει τον άνθρωπο που κάνει ελεημοσύνη.

Σας διηγήθηκα πολλές φορές και από τη δική μας ζωή που ήμασταν στη συνοδεία του γέροντά μας στην έρημο, στη σκήτη, ότι εκεί ζούσαμε αυτό το θαύμα καθημερινά.

Κάθε μέρα ζούσαμε με αυτό το θαύμα, ότι ο Θεός μάς φρόντιζε.

Μία φορά μας έλειψαν οι σταφίδες. Ήμασταν στη σκήτη και είχαμε σταφίδια που κάναμε τα κόλυβα ή τρώγαμε, ιδίως τη Σαρακοστή, το βράδυ που δεν είχαμε τίποτα να φάμε ένα τσάι, λίγο παξιμάδι και μία χούφτα σταφίδες. Αυτό ήταν το δείπνο μας. Ήταν νηστεία βέβαια, αλάδωτη. Κάποια στιγμή έλειψαν οι σταφίδες. Σταφίδες στο Άγιο Όρος δεν υπήρχαν τότε ούτε και υπήρχε δυνατότητα, ούτε σταφύλια είχαμε ούτε σταφίδες να κάνουμε μπορούσαμε.

Ήταν ο πάτερ Εφραίμ, ο γέροντας Εφραίμ, υπεύθυνος στα κόλλυβα και στο μαγειρείο, έρχεται και μου λέει: "Έλειψαν οι σταφίδες".

Λέμε του γέροντα:

-Έλειψαν οι σταφίδες.

Λέει: "Έλειψαν, έλειψαν! Τι να κάνουμε!"

Θέλαμε να του πούμε: μήπως, γέροντα, αγοράσουμε;

Λέει: "Σταφίδες θα αγοράσουμε; Που είμαστε νομίζετε; στο Κολωνάκι; στην Εκάλη; Ξεχάσατε ότι είμαστε στην ερήμο!

Εδώ δεν είναι ότι θέλουμε, είναι ότι έχουμε!". Πηγαίναμε του λέγαμε: γέροντα, τι θα μαγειρέψουμε σήμερα;

-Όχι ότι θέλουμε, ότι έχουμε!

Και τι είχαμε νομίζετε; Η αποθήκη μας είχε πέντε τσουβάλια: φακές, φασόλια, ρεβίθια αρακά και μακαρόνια. Αυτά τα πέντε φαγητά εναλλάσσονταν συνεχως μέρα με την ημέρα. Λέω του πάτερ Εφραίμ: "πάτερ μου, δεν θα πάρουμε σταφίδια".

- Μα πως θα κάνουμε τα κόλυβα χωρίς σταφίδια; Σιτάρι βραστό;

- Ε, δεν θα πάρουμε. Αν θέλει ο Θεός να μας στείλει..

Την άλλη μέρα ήρθε μία ειδοποίηση από το ταχυδρομείο, από την Κόρινθο κάποιος πέρασε, πέντε κιβώτια σταφίδες κορινθιακές από τις πιο ωραίες σταφίδες της Ελλάδος!

Μα συνέχεια είχαμε αυτό το πράγμα! Ποιος μας θυμήθηκε εμάς στην έρημο; Κι όμως ο Θεός δεν μας άφησε ποτέ, ποτέ δεν μας άφησε ο Θεός! Κι αν προς στιγμή δυσκολευτήκαμε -είχε φορές που δυσκολευόμασταν, πράγματι, και δεν είχαμε τα απαραίτητα- και αυτό το έκανε ο Θεός για να βεβαιώσει την πίστη μας. Για να μας κάνει να έχουμε πίστη σε Αυτόν και να έχει και μια άξια η λίγη φιλοξενία που κάναμε γιατί ήμασταν και εμείς φτωχοί άνθρωποι δεν είχαμε δυνατότητες οικονομικές. Αλλά παρόλη τη φτώχεια που δεν είχαμε τίποτα πραγματικά, ποτέ μας ο γέροντάς μας δεν έκλεισε την πόρτα σε κανέναν άνθρωπο. Ό,τι μας ζητούσαν το δίναμε. Χρήματα, πράγματα. Δεν είχαμε πει ποτέ σε κάποιον άνθρωπο "όχι".

Ήρθαν μία φορά κάποιοι καθηγητές από το Πολυτεχνείο και ήρθαν απόγευμα κι

«Η ανθρώπινη αναβάθμιση μέσω της τεχνικής θέτει σε κίνδυνο την ανθρωπινότητα»

 Συνέντευξη με τον Θεοφάνη Τάση με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του «Φιλοσοφία της ανθρώπινης αναβάθμισης», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. 

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

   Μιλώντας με τον Θεοφάνη Τάση αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε αχαρτογράφητα νερά. Τα ζητήματα που πραγματεύεται στα βιβλία του έρχονται τρόπον τινά από το μέλλον, μόνο που το μέλλον αυτό βρίσκεται ήδη προ των πυλών. 

 Οι τίτλοι ορισμένων από τα βιβλία του είναι ενδεικτικοί: «Πολιτικές του Βίου ΙΙ: Η Επιμέλεια Εαυτού στην Εικονιστική Κοινωνία» (Εκδόσεις Αρμός, 2017), «Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Εικονιστικό Υποκείμενο και Τεχνητή Νοημοσύνη» (Εκδόσεις Αρμός, 2019), «Φιλοσοφία της ανθρώπινης αναβάθμισης», το τελευταίο, που υπήρξε και η αφορμή αυτής της κουβέντας. Ο πυρήνας της έρευνάς του έχει να κάνει με τα μεγάλα ηθικά και φιλοσοφικά ζητήματα που προκύπτουν από τις ραγδαίες εξελίξεις στην τεχνολογία και γενικότερα στις θετικές επιστήμες, κατά τρόπο που επιτρέπουν στον άνθρωπο να επέμβει στην ίδια του τη φύση, σε βάθος και σε έκταση πρωτόγνωρες μέχρι σήμερα.

Τα ζητήματα που πραγματεύεστε σε αυτό το βιβλίο είναι για τους περισσότερους από εμάς ιδιαίτερα τολμηρά, περισσότερο για ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ήδη ο όρος «ανθρώπινη αναβάθμιση» που έχετε στον τίτλο σας αντανακλά τη γλώσσα των υπολογιστών. Δεν ξεκινάμε ήδη, από την επιλογή των λέξεων, με μια πολύ τολμηρή παραδοχή;

Όχι μόνο τολμηρή, αλλά επίσης ενδεικτική της αντιανθρωπιστικής αντίληψης για τον άνθρωπο που χαρακτηρίζει όσους την προασπίζουν. Στο πλαίσιο της κριτικής που αναπτύσσω ενάντια στον υπερανθρωπισμό και στον τεχνικό μετανθρωπισμό επέλεξα ν’ αποδώσω τον αγγλικό όρο human enhancement ως ανθρώπινη αναβάθμιση ακριβώς για να καταδείξω πως οι προασπιστές της με βάση μια αναγωγιστική θεώρηση της ανθρώπινης φύσης και εμφορούμενοι από μια βλέψη πλήρους ελέγχου της και κυριαρχίας καταλήγουν όχι στην απελευθέρωση του ανθρώπου, όπως ευαγγελίζονται, αλλά στην πραγμοποίησή του. Ο μεν υπερανθρωπισμός, αποβλέποντας στην θέωση του ανθρώπου, ο δε τεχνικός μετανθρωπισμός, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός μεταβιολογικού είδους που θα τον διαδεχθεί.

Ένα από τα προβλήματα σε αυτήν τη συζήτηση αντιλαμβάνομαι ότι εδράζεται στην ίδια τη δυσκολία να οριστεί η ανθρώπινη φύση. Τι πιστεύετε;

Όντως το ζήτημα της ανθρώπινης φύσης βρίσκεται στο επίκεντρο της προβληματικής για την τεχνική αναβάθμιση του ανθρώπου καθώς οι υπερανθρωπιστές υποστηρίζουν ότι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της είναι η ικανότητα για διαρκή αυθυπέρβαση και αυτοδημιουργία. Σε αυτή την συλλογιστική η ανθρώπινη αναβάθμιση μέσω της τεχνικής κατανοείται ως η βέλτιστη έκφραση της ανθρώπινης φύσης έτσι ώστε να είναι αναπόφευκτη, αποτελώντας συγχρόνως ηθικό καθήκον. Ωστόσο ο υπερανθρωπισμός όχι μόνο δεν ορίζει την ανθρώπινη φύση, εξαντλώντας την στην αυτοβελτίωση, αλλά επίσης την συγχέει με την ανθρωπινότητα. Ως ανθρωπινότητα, εννοώ χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης όπως τον ορθό λόγο, την φαντασία, το συμπάσχειν, την αλληλεγγύη, την βοήθεια προς τρίτους, την ευγένεια, την καλή προαίρεση και την καλοσύνη. Με άλλα λόγια, αυτό που παραγνωρίζουν οι υπερανθρωπιστές είναι ότι η έννοια της ανθρωπινότητας έχει ένα αξιακό περιεχόμενο, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση για την ισότητα όλων των ανθρώπων, τον σεβασμό της αξιοπρέπειας και της διαφορετικότητας, την ανεκτικότητα, όπως ακόμη για την προστασία των ζώων και της φύσης. Υπό αυτό το πρίσμα υποστηρίζω στην «Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Αναβάθμισης» ότι η ριζική ανθρώπινη αναβάθμιση θέτει σε κίνδυνο την ανθρωπινότητα και τη συνέχεια της ανθρωπότητας στην παρούσα μορφή τους.

Ο «ευέξαπτος ψάλτης»

Του Σάββα Μαστραππά από την εφημερίδα Ρήξη Νοεμβρίου, φ. 173

  Είναι γνωστό ότι ο «άγιος» των γραμμάτων μας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, αλλά και ο πρωτοξάδερφός του, επίσης λογοτέχνης, Αλέξανδρος Μωραϊτίδης, έψαλλαν στο εκκλησάκι του Προφήτη Ελισαίου στην Πλάκα. Ο τρόπος που έψαλλε ο Παπαδιαμάντης ήταν αυστηρά τυπικός, σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
  Σε κάποια από τα διηγήματά του, ο Παπαδιαμάντης τοποθετείται επικριτικά απέναντι στους «αυτοσχέδιους ψάλτες». 

Μια τέτοια αναφορά υπάρχει στο γνωστό του διήγημα: «Ο λαμπριάτικος ψάλτης»:
   «Εκεί εισβάλλει ουλαμός όλος αυτοσχεδίων ψαλτών, κρατούντων ανά εν φυλλάδιον του επιταφίου εις την χείρα, οίτινες φιλοτιμούνται να ψάλλωσιν εν σπαρακτική παραφωνία τα εγκώμια καταστρέφοντες διά κωμικών σφαλμάτων και τας ολίγας λέξεις, όσαι είναι ορθώς τυπωμέναι εις τα φυλλάδια εκείνα».

   Μια μαρτυρία για τον «τρόπο» του Παπαδιαμάντη έπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα. Προέρχεται από τα Απομνημονεύματα του Αγίου Γέροντος Φιλόθεου Ζερβάκου (Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Παναγίας Μυρτιδιώτισσης Θαψανών Πάρου – Πάρος 2012). Αναφέρει λοιπόν ο Γέροντας:

«Τα χρόνια 1905-1907 που υπηρετούσα στις τάξεις του στρατού, φοιτούσα συγχρόνως στην Βυζαντινή Μουσική Σχολή «Ιωάννης ο Δαμασκηνός». 

Μια μέρα κάποιος από τους συμμαθητές μου στη σχολή με προέτρεψε: «Να έρθεις στον μικρό Ναό του Προφήτη Ελισαίου, στον οποίον γίνονται κατανυκτικές αγρυπνίες και ψάλλουν βυζαντινά οι Παπαδιαμάντης, Μωραϊτίδης, Τσώκλης και άλλοι. Θα ωφεληθείς και θα μάθεις πολλά αναγκαία, χρήσιμα και ωφέλιμα για την ιερή υμνωδία».

Όταν βάζω ξύλα στη φωτιά,δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά»(Αγ.Παΐσιος)

Όταν βάζω ξύλα στη φωτιά,δοξολογώ τον Θεό και λέω: «Ζέστανε, Θεέ μου, όσους δεν έχουν ζεστασιά».
Όταν πάλι καίω τα γράμματα που μου στέλνουν- τα διαβάζω και μετά τα καίω, γιατί έχουν και θέματα και απόρρητα και εξομολογήσεις-, λέω:
«Να τους κάψει ο Θεός όλα τα κουσούρια.
Να τους βοηθάει ο Θεός να ζουν πνευματικά και να τους αγιάζει».
Ακόμη συνηθίζω να ζητώ από τους Αγίους να προστατεύουν τους ανθρώπους που φέρουν το όνομά τους και από τους Αγίους Πάντες να προστατεύουν αυτούς που δεν έχουν προστάτη Άγιο.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Όταν κάποιος, είναι εξαγοράσιμος σημαίνει ότι, δεν είναι χριστιανός(Από τον βίο του Αγίου Θεοδοσίου)

 Όταν κάποιος, είναι εξαγοράσιμος σημαίνει ότι, δεν είναι χριστιανός. Οι Ορθόδοξοι Πατέρες της Εκκλησίας δεν πτοήθηκαν από δωροδοκίες ή απειλές. Η δωροδοκία σε ζητήματα πίστεως είναι ισοδύναμη με την περίπτωση του Ιούδα, ο οποίος πρόδωσε το Χριστό για κάποια αργύρια. Τέτοια δωροδοκία χαρακτήριζε μόνον ορισμένους αιρετικούς.

   Όταν ο αυτοκράτορας Αναστάσιος ενέδωσε στην αίρεση του Ευτυχούς, στράφηκε εναντίον των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Χαλκηδόνα. 451) και θέλησε να ακυρώσει την ισχύ αυτών των δογμάτων. Προκειμένου να κερδίσει την υποστήριξη των πιο επιφανών αντιπροσώπων της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας άρχισε να τους στέλνει διάφορα δώρα. 

 Ο άγιος Θεοδόσιος ήταν ο πιο φημισμένος άνθρωπος σε ολόκληρη την Παλαιστίνη. Ο αυτοκράτορας του έστειλε ως δώρο τριάντα κιλά χρυσό για τις ανάγκες τάχα του μοναστηριού. Ο Θεοδόσιος κατάλαβε ότι ο αυτοκράτορας ήθελε να τον δωροδοκήσει. Πράγματι πόσο σοφά ενέργησε ο άγιος του Θεού! Δεν ήθελε να κρατήσει τα χρήματα για το μοναστήρι, παρόλο που αυτό είχε μεγάλες οικονομικές ανάγκες• δεν ήθελε όμως ούτε να τα επιστρέψει στον αυτοκράτορα, για να μην τον παροργίσει περισσότερο εναντίον των ορθοδόξων• έτσι μοίρασε αμέσως όλο το χρυσάφι στους φτωχούς στο όνομα του αυτοκράτορα. Η ελεημοσύνη αυτή δυνάμωσε την προσευχή του στο Θεό για τη διόρθωση του αυτοκράτορα και την επιστροφή του στον ορθό δρόμο.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,«Ο Πρόλογος της Αχρίδος»τ. 1, Ιανουάριος, εκδ. Άθως

πηγή/αντιγραφή

Το αυθεντικό σημείωμα, όπως βρέθηκε στο μέρος της καρδίας του ήρωα, ματωμένο...

Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959

Στην τσέπη του Χαράλαμπου Μούσκου(ο πρώτος μαχητής της ΕΟΚΑ που σκοτώθηκε από τους Άγγλους στον αγώνα για την ανεξαρτησία και την Ένωση με την Μητέρα Ελλάδα). βρέθηκε το πιο κάτω ποίημα, αφιερωμένο στην αγαπημένη του Αριάδνη:

«Δυο αγάπες στη καρδιά μου έχω κλείσει,
η πατρίδα η μια, κι η άλλη εσύ,
δυο αγάπες που με έχετε μεθύσει,
με της δόξας και του πόθου το κρασί.
Τώρα όμως που η πατρίδα με γυρεύει
και στον πόλεμο η φωνή της με καλεί,
η αγάπη μου για `κείνη περισσεύει
και σ’ αφήνω, έχε γεια μ’ ένα φιλί.
Μη δακρύσεις που σ’ αφήνω
και στον πόλεμο θα πάω,
μη ζηλέψεις που την άλλη
πιο πολύ την αγαπάω.
Φίλησέ με δίχως λύπη, διώξε κάθε καρδιοχτύπι,
κάθε πόθο σου τρελό και σαν γνήσια Ελληνίδα
μια και πας για την πατρίδα, με τη νίκη στο καλό».

Μέ τήν εὑχή τοῦ Αγίου Νεκταρίου γεννήθηκε ὁ Άγιος Πορφύριος.