ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014

- Όταν γίνεται ένα καινούργιο φεγγάρι..το παλιό τι το κάνουν ;

- Όταν γίνεται ένα καινούργιο φεγγάρι..το παλιό τι το κάνουν ;

-Το ψαλιδίζουν και το κάνουν άστρα....
Διδώ Σωτηρίου

Οι θλίψεις και η αντιμετώπισή τους(Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ερμηνεία στην προς Τίτον επιστολή, PG 62.699 εξ. 


(Απόδοση στη Νεοελληνική: π. Χερουβείμ Βελέτζας) 


Αυτό συμβαίνει και τώρα, εάν θέλουμε να σταθούμε με γενναιότητα και ανδρεία απέναντι στους επερχόμενους πειρασμούς, εάν δηλαδή έχουμε την ελπίδα μας στον Θεό εμείς μεν θα είμαστε σε ασφάλεια και ευρυχωρία, ενώ εκείνοι που μάς πειράζουν θα χαθούν. Γιατί λέει ότι εκείνος που σκάβει το λάκκο του άλλου, θα πέσει ο ίδιος μέσα (Ψαλμ. 7.16). Κι αν ακόμα δέσουν τα χέρια και τα πόδια, η θλίψη θα έχει τη δύναμη να τους λύσει. Γιατί δες το θαυμαστό: εκείνους που οι άνθρωποι έδεσαν, τους έλυσε η φωτιά. Κι όπως ακριβώς αν παραδώσει κανείς κάποιους από τους φίλους του στους δούλους (για να τους βασανίσουν), εκείνοι όμως επειδή ντρέπονται την φιλία του δεσπότου όχι μόνο δεν τους καταφθείρουν αλλά αποδίδουν σε αυτούς μεγάλη τιμή, έτσι και η φωτιά, επειδή εγνώριζε ότι οι παίδες εκείνοι ήταν φίλοι του Δεσπότου αυτού, και τα δεσμά τους έσπασε, και τους έλυσε και τους άφησε (άθικτους), και έγινε έδαφος γι αυτούς και καταπατούνταν από αυτούς, όπως έπρεπε, γιατί είχαν ριφθεί (στην κάμινο) για την δόξα του Θεού. Όσοι βρισκόμαστε σε θλίψη, αυτά τα υποδείγματα κατέχουμε.

Αλλά να, λέει, εκείνοι απαλλάχτηκαν από την θλίψη, ενώ εμείς όχι. Και φυσικά, επειδή εκείνοι δεν μπήκαν με αυτό τον τρόπο στην κάμινο, έχοντας δηλαδή την πεποίθηση ότι επρόκειτο να απαλλαγούν, αλλά ότι επρόκειτο να πεθάνουν εντελώς. Γιατί άκουσε αυτούς που λένε: «Υπάρχει Θεός στους ουρανούς, ο οποίος θα μας γλιτώσει. Κι αν δεν μας γλιτώσει, να γνωρίζεις, βασιλεύ, ότι δεν λατρεύουμε τους θεούς σου και δεν προσκυνούμε την χρυσή εικόνα που έστησες» (Δαν. 3.17 – 18). Εμείς όμως, σαν να διαπραγματευόμαστε τις παιδαγωγίες του Θεού, ορίζουμε και χρόνο λέγοντας “εάν μέχρι τότε δεν με ελεήσει...”, γι αυτό και δεν απαλλασσόμαστε. Επειδή και ο Αβραάμ δεν πορευόταν έχοντας κατά νου ότι θα παραλάβει σώο τον υιό του, αλλά ότι θα τον σφαγιάσει, και τον έλαβε σώο πάνω από κάθε προσδοκία· και συ όταν πέσεις μέσα στη θλίψη, μη βιαστείς, μη σπεύσεις να απαλλαγείς, προετοίμασε την διάνοιά σου για κάθε υπομονή, και θα απαλλαγείς ταχέως από την θλίψη, διότι γι αυτόν τον λόγο την φέρνει ο Θεός, για να μάς (εκ)παιδεύσει. Όταν επομένως από την αρχή παιδευθούμε, και δεν λυπούμαστε ή αδημονούμε, τότε λοιπόν αίρει (την θλίψη), επειδή όλα έχουν κατορθωθεί. 

Θέλω να σας πω και μια χρήσιμη διήγηση, η οποία έχει μεγάλη ωφέλεια. Και ποια είναι αυτή; Όταν κάποτε είχε ξεσπάσει διωγμός και πόλεμος σφοδρός κατά της Εκκλησίας, συνελήφθησαν δύο άνδρες. Και ο μεν ένας ήταν έτοιμος να πάθει τα πάντα, ενώ ο άλλος ήταν μεν γενναίος και πρόθυμος να χάσει το κεφάλι του, ενώ έτρεμε και φοβόταν τα άλλα βασανιστήρια. Δες τώρα την οικονομία (του Θεού): γιατί όταν κάθισε ο δικαστής, εκείνον μεν που ήταν έτοιμος να υποφέρει τα πάντα, διέταξε να του κόψουν το κεφάλι· τον άλλον πάλι αφού τον κρέμασε τού έγδερνε τις σάρκες, και όχι μια φορά και δυο, αλλά περιφέροντάς τον σε όλες τις πόλεις. Και γιατί επετράπη να συμβεί αυτό; Για να ανακτήσει μέσα από τα βάσανα αυτό που είχε παραμελήσει με την διάνοιά του, ώστε να αποβάλλει κάθε δειλία, ώστε να μη φοβείται πλέον ούτε να τεμπελιάζει ούτε να τρέμει τα βάσανα. Και ο Ιωσήφ, όταν πάρα πολύ βιαζόταν να εξέλθει (από την Αίγυπτο), τόσο περισσότερο παρέμεινε· άκουσέ τον που λέει προς τον βασιλέα «με κλέψανε από την γη των Εβραίων» και «θυμήσου με». Γι αυτό παρέμεινε, ώστε να μάθει ότι δεν πρέπει να αναθαρρεί ούτε να ελπίζει στους ανθρώπους, αλλά να εναποθέτει τα πάντα στον Θεό. 

Έχοντας αυτά υπόψη μας, ας ομολογούμε ότι ο Θεός δίδει χάριν και ας πράττουμε όλα εκείνα που είναι προς το συμφέρον, ώστε να κερδίσουμε τα μέλλοντα αγαθά με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο μαζί με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα ανήκει η δόξα, τώρα και πάντα και στους απέραντους αιώνες. Αμήν. 

Μνήμες από τις διώξεις Χότζα κατά χριστιανών

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
Φωτογραφίες ιερέων που εξαφάνισε το καθεστώς Χότζα έχουν τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία των Τιράνων ενόψει της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου.
Φωτογραφίες ιερέων που εξαφάνισε το καθεστώς Χότζα έχουν τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία των Τιράνων ενόψει της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου.
«…26 Φεβρουαρίου 1967. Τέλεσα σήμερα την τελευταία Θεία Λειτουργία. Αμέσως μετά παρέδωσα τα κλειδιά του ναού στην οργάνωση νεολαίας του χωριού…». Το «ημερολόγιο» του ιερέα Μιχάλη Μπάρκα, από το χωριό Δόβριστα του Αργυροκάστρου, που παρέδωσαν το 1998 στον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο τα παιδιά του, αφού ο ίδιος δεν ζει πλέον, δεν ήταν ένα συνηθισμένο τετράδιο. Ηταν το ευαγγέλιο της εκκλησίας των Ταξιαρχών όπου ο παπα-Μιχάλης ιερουργούσε μέχρις ότου το καθεστώς Χότζα την κλείσει και τη μετατρέψει σε αποθήκη. Εκεί πρόλαβε και κατέγραψε τις τελευταίες του ώρες ως ιερέα.

Το 1967 ήταν η πιο μαύρη χρονιά για τους πιστούς, χριστιανούς και μουσουλμάνους, στην Αλβανία του Χότζα. Σηματοδότησε την κορύφωση του «πολέμου κατά της θρησκείας», που είχε ξεκινήσει από την εγκαθίδρυσή της το 1945 η κομμουνιστική δικτατορία. Χριστιανικές εκκλησίες, ορθόδοξες και καθολικές, και μουσουλμανικά τεμένη μετατράπηκαν σε αποθήκες, στάβλους και «πολιτιστικά κέντρα» ή κατεδαφίστηκαν, μοναστήρια λεηλατήθηκαν και έγιναν στρατώνες, κάθε θρησκευτική δραστηριότητα απαγορεύτηκε, ο αθεϊσμός κατοχυρώθηκε συνταγματικά, ιερωμένοι δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή εξευτελίστηκαν, επί σχεδόν 30 χρόνια.

Μαρτυρίες χριστιανών που βίωσαν τον απόλυτο διωγμό, συζητήσεις του Χότζα με τον Στάλιν για το «θρησκευτικό ζήτημα», την ντιρεκτίβα του δικτάτορα προς τις κομματικές οργανώσεις για το πώς θα σχεδιάσουν και θα υλοποιήσουν το ξερίζωμα της θρησκείας από τον πληθυσμό, αλλά και τη σχέση του διωγμού με την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, φέρνει στο φως η «Κ», με αφορμή την επίσκεψη, σήμερα, του Πάπα Φραγκίσκου στα Τίρανα, για να επιβραβεύσει την καρτερία των πιστών της Αλβανίας. Με την άνοδο των κομμουνιστών στην εξουσία, το ’44, ο Χότζα έθεσε στο στόχαστρο και τη θρησκευτική πίστη των ανθρώπων. Στην αρχή ακολούθησε πιστά το «σοβιετικό μοντέλο», επιβάλλοντας στην εκκλησιαστική ιεραρχία πειθήνια όργανά του. Ο «θείος Στάλιν», όπως φαίνεται από τα γραφόμενα του Χότζα στο βιβλίο του «Με τον Στάλιν…», φρόντιζε να τον συγκρατεί, διότι ήξερε καλά πως η νεόκοπη εξουσία του θα ερχόταν αντιμέτωπη με το μεγάλο μέρος του πληθυσμού και αυτό δεν συνέφερε. «Εχεις πολλούς χριστιανούς; με ρώτησε ο σ. Στάλιν. Να μη φοβάσαι τους ορθόδοξους, δεν είναι φανατικοί, να φοβάσαι τους καθολικούς γιατί έχουν πίσω τους το Βατικανό…». Και αναφερόμενος σε μια άλλη συνάντησή τους στη Μόσχα λέει: «Μην παίρνεις μέτρα. Η θρησκεία έχει βαθιές ρίζες στη συνείδηση και την ψυχολογία του λαού, θα έχεις προβλήματα, μου συνέστησε».

Οταν όμως ο Στάλιν εξέλιπε και οι «συνθήκες ωρίμασαν», ο Χότζα έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο αφανισμού των θρησκευτικών κοινοτήτων. Η στροφή προς το Πεκίνο είχε γίνει και σε αυτές τι συνθήκες ο Χότζα αποφασίζει το 1967 να «θεραπεύσει» τους «δηλητηριασμένους», όπως αποκαλούσε τους πιστούς των θρησκευτικών δογμάτων. Πώς; Με επιστολή της Κεντρικής Επιτροπής προς τις κομματικές επιτροπές στις 27 Φεβρουαρίου του 1967, δίνονται οι κατευθύνσεις για το μεγάλο πογκρόμ. Το έργο θα επωμισθούν οι οργανώσεις της νεολαίας και του κόμματος, αλλά και η ελεγχόμενη από το καθεστώς «εκκλησιαστική» ιεραρχία. Κομματικοί εγκάθετοι -στον Νότο ήταν Ελληνες μειονοτικοί- διέτρεχαν πόλεις και χωριά υποχρεώνοντας παπάδες να ξυριστούν, να πετάξουν τα ράσα, να γίνουν «καλοί πολίτες». Οσοι τολμούσαν να αντιδράσουν τους «έτρωγε το σκοτάδι». Ναοί και μοναστήρια, που δεν κρίνονταν χρήσιμα για άλλους σκοπούς κατεδαφίζονταν, εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία ρίχνονταν στη πυρά ή διοχετεύονταν προς λαθρεμπορία στο εξωτερικό, κάποια εξ αυτών συγκεντρώθηκαν σ’ ένα μουσείο στην Κορυτσά, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να ασκήσουν κρυφά και με κίνδυνο της ζωής τους κάποια από τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Στο χωριό Δρυμάδες, ο παπα-Δημήτρης, ξυρισμένος και χωρίς το ράσο πλέον, έκανε κρυφά βαφτίσια σε σπίτια. «Την εκκλησία του Αη Σπυρίδωνα τη μετέτρεψαν σε αποθήκη σιταριού του συνεταιρισμού», λέει στην «Κ» ο σημερινός ιερέας του χωριού πατήρ Ευθύμιος, γιος του παπα-Δημήτρη. «Παραμονή που θα κλείδωναν το ναό μπήκα τα μεσάνυχτα κρυφά και πήρα την εικόνα του Αη Σπυρίδωνα και τον παλιό επιτάφιο και τα έκρυψα. Αν μ έπιαναν θα με σκότωναν. Η ζωή μας έγινε στη συνέχει μαρτύριο. Παρακολουθούσαν διαρκώς το σπίτι για να δουν ποιος μπαίνει και μήπως γίνονται κρυφά Λειτουργίες. Ο πατέρας μου έκανε πολλά βαφτίσια σε σπίτια και μνημόσυνα σε νεκροταφεία, με τον φόβο μήπως τον προδώσει κάποιος, αλλά τον προστάτευαν οι χωριανοί…».

Εκανε τρισάγια μεταμφιεσμένος

Ο παπα-Ζούλας, ιερέας στο χωριό Τεριχάτες στην Κάτω Δρόπολη, αναγκαζόταν, όπως ανέφερε στην «Κ» η κόρη του Αρετή, να βγαίνει μεταμφιεσμένος σε μαυροφορεμένη γυναίκα για να πηγαίνει μαζί με άλλες σε νεκροταφεία να κάνει τρισάγιο…

Ενα από τα πιο γνωστά μοναστήρια, αυτό του Αγίου Βλασίου στο Δυρράχιο εκθεμελιώθηκε από «νεολαίους» του κόμματος έπειτα από μια συνδιάσκεψη που έκαναν στους χώρους του, πολλά χριστιανικά και μουσουλμανικά κτίσματα που είχαν χαρακτηριστεί μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς γκρεμίστηκαν, μοναδικά εκκλησιαστικά κειμήλια εκλάπησαν, η θρησκευτική συνείδηση των ανθρώπων ισοπεδώθηκε (;), μια ολόκληρη γενιά, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έπεσε το σύστημα Χότζα, εμφανίστηκε «άγραφο χαρτί» ως προς τη θρησκευτική της πίστη.

Παρά τα δεινά στις ψυχές πολλών ανθρώπων, ωστόσο, σιγόκαιγε το καντήλι της πίστης, τη φλόγα της οποίας προσπαθούσαν σε συνθήκες τρόμου να μεταλαμπαδεύσουν στους νεότερους. «Το πρώτο πράγμα που ζητούσαν οι άνθρωποι όταν έπεσαν τα σύνορα και πήγαιναν στην Ελλάδα ήταν να κοινωνήσουν», τόνισε στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Και ήταν αυτοί που υπέμειναν τον στραγγαλισμό της θρησκευτικής τους συνείδησης οι οποίοι αποτέλεσαν το «θεμέλιο» της αναστήλωσης εκ των ερειπίων και της αρμονικής συνύπαρξης των σημερινών θρησκευτικών κοινοτήτων στην Αλβανία σ’ ένα μοντέλο που κάποιοι θέλουν να εξαγάγουν και μερικοί προσπαθούν να υπονομεύσουν.


Διάβαστε και-





Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

44 εκπληκτικές τοιχογραφίες του Μανουήλ Πανσέληνου

Η Ιερά Μονή Αρέθα

Η Ι.Μ. Αρέθα (ή "Τα Ρέθα" για τους ντόπιους) είναι το ιερότερο προσκύνημα της ευρύτερης περιοχής της Αμφιλοχίας, με τεράστια ιστορική και πνευματική προσφορά.
Είναι τύπου τρίκλιτου (τετρακίονου) σταυρεπίστεγου με πέντε οκτάπλευρους τρούλους. Η εικόνα της Παναγίας της Αρεθιώτισσας ("Η Κυρία του Βάλτου") θεωρείται θαυματουργή και αποτελεί την πιο δυνατή έλξη για τους πολυάριθμους προσκυνητές και επισκέπτες της Μονής.


Δεν γνωρίζουμε την ακριβή χρονολογία θεμελίωσης του ναού. Η παλιότερη καταγραμμένη ημερομηνία είναι το 1742, η οποία όμως θεωρείται με βεβαιότητα ότι αναφέρεται σε κάποια ανακαίνιση.


 
Ιερή μορφή της Μονής ο ιερομόναχος Άνθιμος. Υπηρέτησε την Μονή σε πολλές διαφορετικές χρονικές περιόδους έως και το 1870, οπότε απεβίωσε. Στις συνειδήσεις των πιστών ο π. Άνθιμος έχει αγιοποιηθεί.
 
Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν άσυλο ατόμων με ψυχικές παθήσεις. Ακόμα και σήμερα διατηρούνται οι κρίκοι για την καθήλωση των ψυχασθενών.


 
Στο μοναστήρι υπάρχουν 2 λειψανοθήκες που περιέχουν μικρά τεμάχια των Αγίων Προκοπίου, Παρασκευής, Τρύφωνος, Ανδρέου του Ερημίτου, Αναστασίας, Κοσμά και Δαμιανού, Παντελεήμωνα, Βαρβάρας, Νικήτα, Χαραλάμπους και μεταξύ αυτών και ανώνυμων αγίων.

Το μοναστήρι είναι συνεχώς ανοιχτό από το 1984 έως σήμερα. Το 2004 έγινε διαπλάτυνση και ασφαλτόστρωση του δρόμου που συνδέει την Ιερά Μονή με την εθνική οδό Αμφιλοχίας - Ιωαννίνων στο ύψος του Ανοιξιάτικου.


 
Είναι αφιερωμένο στο Γεννέσιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου οπότε και πραγματοποιείται λαμπρή εορτή με την συμμετοχή πληθώρας πιστών από ολόκληρη την γύρω περιοχή.

Τα Αναγνώσματα στη Θ. Λειτουργία

+Διονυσίου Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης
«Και τη του ηλίου λεγομένη ημέρα πάντων κατά πόλεις, ή αγρούς μενόντων επί το αυτό συνέλευσις γίνεται και τα απομνημονεύματα των αποστόλων ή τα συγγράμματα των προφητών αναγιγνώσκεται.»
(Και την ημέρα που λέγεται ημέρα του ηλίου, γίνεται σύναξη όλων που μένουν στις πόλεις ή στα χωράφια κι εκεί διαβάζονται τα απομνημονεύματα των Αποστόλων ή τα συγγράμματα των Προφητών.)
Είναι η πρώτη περιγραφή της θείας Λειτουργίας, μόλις εκατόν είκοσι χρόνια ύστερ’ από την Ανάσταση και την Πεντηκοστή. Ο φιλόσοφος και μάρτυρας Ιουστίνος μας δίνει εδώ μαρτυρία για το πως άρχιζε η θεία Λειτουργία. Πρώτα λοιπόν διαβάζονταν περικοπές από τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Αυτή την τάξη η Εκκλησία την πήρε από τη Συναγωγή, όπου κάθε Σάββατο διάβαζαν περικοπές από το Νόμο και τους Προφήτες. Στις περικοπές αυτές προστέθηκαν περικοπές από τα απομνημονεύματα των Αποστόλων. Απομνημονεύματα κυρίως λέγονται τα τέσσερα Ευαγγέλια, αλλά μαζί με αυτά εδώ πρέπει να εννοήσουμε τις Πράξεις και τις Επιστολές. Ας ομιλήσουμε λοιπόν για τα αγιογραφικά αναγνώσματα της θείας Λειτουργίας.

Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014

Η από παιδί τυφλή κ. Αυγουστίνα στην πανήγυρη τού τυφλού Αγίου Ανθίμου



Η από παιδί τυφλή κ. Αυγουστίνα στην πανήγυρη τού τυφλού Αγίου Ανθίμου (ΕΔΩ)στην Ι. Μονή Ζωοδόχου Πηγής Ανάφης(ΕΔΩ)

Παρηγορητική επιστολή γέροντος Εφραίμ προς βαριά ασθενούντα

Ἡ ἐπιστολὴ ποὺ ἀκολουθεῖ δημοσιεύθηκε ἀπὸ τὴ συνοδεία τοῦ γέροντος στὴ βιογραφία του πoὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας τὸ 2000, καὶ ἀπευθύνεται σὲ ἑτοιμοθάνατο καρκινοπαθὴ μοναχό.




Κατουνάκια 4-2-1993
Ἐν Χριστῷ ἀγαπητὲ ἀδελφὲ π. Ἱερεμία
Μὲ πολλὴν ἀγάπη σὲ ἀσπάζομαι ἀδελφικὰ, εὐχόμενος ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς ἐξαποστείλη τὸν Ἄγγελον Ἀὐτοῦ καὶ σοῦ χαρίση πνεῦμα ὑπομονῆς, πνεῦμα πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν Θεόν.

Χθὲς ἔλαβα τὸ γράμμα σου καὶ σήμερα πρωΐ ἔρχομαι νὰ σοῦ ἀπαντήσω. Πρὸ τριῶν μηνῶν κατέβηκα στὴν Ἀθήνα καὶ ἔκανα ἐγχείρηση καταρράκτου στὰ μάτια καὶ δὲν ἔχει ἀποκτασταθῆ ἀκόμα ἡ ὅρασίς μου καὶ δὲν βλέπω καλὰ, καὶ βάζω τὸν Ν. νὰ σοῦ γράψη ὅ,τι ὑπαγορεύω ἐγώ. Γενοῦ ἄξιος τῆς κλήσεώς σου τῆς «Θεοκλήτου». Μετὰ ἁγίων ἡ κλῆσις σου, μετὰ μαρτύρων ἡ μερίς σου.
Νὰ σοῦ πῶ καὶ τὴν ἀλήθεια, καὶ σὲ μακαρίζω καὶ σὲ ζηλεύω, ἀποβλέποντας τὸν καρπὸν αὐτῆς σου τῆς δοκιμασίας. Ἡ πολλὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐσένα ἐκεῖ σὲ ὁδήγησε, εἰς αὐτὸ τὸν Γολγοθά. Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος πλέκει δύο ἐγκωμιαστικοὺς λόγους πρὸς τὸν πολύαθλο Ἰώβ. Δὲν τὸν ἐπαινεῖ εἰς τὸ πρότερόν του βίον, πρὸ τῆς δοκιμασίας ποὺ ἦτο θεοσεβὴς-φιλόξενος-ἀπεχόμενος παντὸς κακοῦ, ἀλλὰ τὸν ἐγκωμιάζει εἰς τὴν ὑπομονὴν ὅπου ἔκαμε εἰς αὐτὴ τὴν δοκιμασίαν ὅπου τοῦ ἔστειλε ὁ Θεός.

Στὸν καιρὸ τῆς κατοχῆς ἕνας πατέρας πτωχός, παπουτσής, ἔκανε πολλὰ παπούτσια, καὶ τὰ ἔδινε στὴν κόρη του νὰ τὰ πουλήση στὰ γύρω χωριά. Τὸ κοριτσάκι μὲ διαφόρους καιροὺς καὶ ξυπόλυτο πήγαινε στὰ χωριὰ καὶ τὰ πωλοῦσε. Πότε πεινασμένο, πότε ξυπόλυτο, πότε ἡμέρα καὶ πότε νύκτα, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ κοριτσάκι νὰ χτικιάση (νὰ πάρη φυματίωσιν).
Προτοῦ νὰ πεθάνη πρόλαβαν καὶ τὸ ἔκαμαν καλογριούλα καὶ τὸ ὀνόμασαν Ἀνυσία μοναχή.
Ὅταν τῆς ἔκαμαν ἀνακομιδὴ, εὐωδίαζαν τὰ λείψανά της. Νὰ, λοιπόν, τί ἀποτέλεσμα ἔφερε ἡ ὑπομονὴ εἰς τὰς θλίψεις.


Στὸ χωριό μου μία ὅμοια ψυχή, Βασιλικὴ τὴν ὀνόμαζαν, ἐπειδὴ ἦταν γερὸ κοριτσάκι, τὴν ἔπαιρνε ὁ πατέρας της στὶς ἐξωτερικὲς δουλειὲς μαζί του. Ἀπὸ τὶς πολλὲς κακουχίες κλονίστηκε σοβαρὰ ἡ ὑγεία της καὶ στὸ τέλος ἀπέθανε. Ἕνας γείτονάς της, πολὺ εὐλαβὴς ἄνθρωπος, προσευχόμενος μία φορὰ εἶδε πέντε ἕξι ἀγγέλους καὶ ὑμνολογοῦσαν τὸν Θεόν. Καὶ μέσα στὴ μέση ἦταν καὶ αὐτὴ ἡ ψυχή. Νά, λοιπὸν, ἡ ὑπομονὴ τί τὴν ἀξίωσε.

Καὶ ὁ Γέροντάς μας, ὁ παππούς σας, ὁ γέροντας Ἰωσήφ, μᾶς ἔλεγε συχνὰ ὅτι ὅλος ὁ βίος του ἕνα μαρτύριο ἦταν καὶ νὰ τί τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ εὐωδιάσουν τὰ λείψανά του.
Σοῦ εὐχόμεθα δι’ εὐχῶν τοῦ ἁγίου Γέροντός μας καὶ σ΄ ἐσένα «τὰ ἴδια».

Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
παπα Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης.


Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2014

Η Παναγία η Στυλαρινή–Γιάτρισσα της Ι.Μ. Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους


Η ιερή εικόνα της Παναγίας Στυλαρινής είναι έργο του 14ου αι. ανυπόγραφο. Αριστεροκρατούσα, ολόσωμη και ένθρονη η Θεοτόκος ακουμπά τα δεξιά ακροδάκτυλά Της ατό γόνατο του νήπιου Κυρίου σε ένδειξη ικεσίας, κατά συνήθεια ήδη αρχαιοελληνική.

Πρόκειται για την εφέστια εικόνα κουτλουμουσιανού μετοχίου, που δεν υφίσταται πλέον, κοντά στην κώμη Στυλάρι, από όπου η επωνυμία του εικονίσματος, του νησιδίου Μαρμαράς στην Προποντίδα. Οι κάτοικοι της νήσου και όλα τα κοντινά μέρη τιμούσαν ιδιαιτέρως τη Στυλαρινή, επειδή οι προσευχές μπροστά Της και τα τάματα στη χάρη Της παρείχαν τη γιατρειά ποικίλων ασθενειών που, ελλείψει γιατρών, αφθονούσαν τον καιρό εκείνο, ώστε η Παναγία προσαπόκτησε την επωνυμία Γιάτρισσα. Η πανήγυρη του μετοχιού γινόταν το Ι5αύγουστο και βαστούσε ως την Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Επειδή το διάστημα 1916-1920 τουρκικές διώξεις, με ενδιάμεσες μικροπεριόδους ειρήνης, ξέσπασαν κατά των χριστιανών της περιοχής, σήκωσαν την Παναγία από το μετόχι για περισσότερη ασφάλεια. Τη φιλοξενούσε στο σπίτι της η παρθένος Καλλιόπη Κατραμάδου με κάθε προφύλαξη.

Για ν’ αποφευχθή το ενδεχόμενο να πέση σε τούρκικα χέρια και να βεβηλωθή, εντοιχίσθηκε στο σπίτι της κόρης και καλύφθηκε με τοιχοποιία η πρόσοψή Της. Η περισσή ευλάβεια της Καλλιόπης τοποθέτησε κανδήλα ακοίμητη έξω από την έγκλειστη Παναγία στον τοίχο, που όποτε συνέβαινε να σβήνη, ακούγονταν αόρατα χτυπήματα ως ειδοποίηση για ανανέωση της φλόγας.

Το 1923, υστέρα απ’ τον ξεριζωμό, η Καλλιόπη μεταφέρει την εικόνα στη Χαλκίδα και την παραδίδει στον κουτλουμουσιανό μετοχιάρη του Στυλαρίου μοναχό Αγαθάγγελο, ο οποίος την παραδίδει στη Μονή της μετανοίας του στον Άθωνα. Πολλά χρόνια μετά η φύλακας και συνοδός στην Ελλάδα της Στυλαρινής-Γιάτρισσας γίνεται μοναχή στην Εύβοια με το όνομα Θεοδοσία. Η Μονή Κουτλουμουσίου έχει εγκαθιδρύσει την εικόνα στο Καθολικό και την τιμά εορταστικά στις 15 Αυγούστου και το Σάββατο του Ακάθιστου.

Κήρυγμα Κυριακή με την Ύψωση

Τoυ Χρηστάκη Ευσταθίου -Θεολόγου 
Σωτήρια υπέρβαση

«Απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού…»
Η εφιαλτική κρίση που ζώνει σε όλα τα επίπεδα το σημερινό κόσμο και η οποία δεν είναι μόνο οικονομική όπως καθημερινά διαπιστώνουμε στο βάθος της, αφήνει ένα παγερό αίσθημα ανασφάλειας να περιλούζει το σημερινό άνθρωπο, ο οποίος αισθάνεται φοβερά αδύναμος και προδομένος από κοσμικά συστήματα και ιδεολογίες που τόσο ασφυκτικά τον κυκλώνουν. 

Ο Νιπτήρας σε ανθίβολο του 16ου αιώνα -- Κειμήλιο της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους

Ο Νιπτήρας σε ανθίβολο του 16ου αιώνα -- Κειμήλιο της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους

Το ανθίβολο ή αθίβολο είναι ένα ζωγραφικό σχέδιο με διάτρητα περιγράμματα που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί ζωγράφοι για να αποτυπώσουν το σχέδιο στην επιφάνεια που ήθελαν να ζωγραφίσουν. Eπάνω στο ανθίβολο έριχναν καρβουνόσκονη, η οποία περνούσε μέσα από τις τρύπες και έτσι αποτυπωνόταν το σχέδιο του Αγίου. Στη συνέχεια χάρασσαν το σχέδιο με ένα αιχμηρό εργαλείο ώστε να φαίνεται καλύτερα

O Xριστός στέκεται αριστερά, έχοντας υψωμένο το δεξί χέρι σε διδασκαλία και στηρίζοντας το αριστερό στο χείλος της κολυμβήθρας. Eίναι ζωσμένος το λέντιον κατά την περιγραφή του Eυαγγελίου (Iωάννης 13:4) και γέρνει το σώμα του ελαφρά μπροστά λυγίζοντας το αριστερό του πόδι. Mπροστά από τον Kύριο κάθεται σε έδρανο ο Πέτρος έχοντας γυμνώσει τα πόδια του μέχρι τα γόνατα -το ένα μέσα στο νερό και το άλλο έξω- και φέρνοντας το δεξί του χέρι στο κεφάλι. Oι λοιποί μαθητές απεικονίζονται πίσω από τον Πέτρο σε έναν όμιλο εκτός από τον Iούδα που κάθεται χωριστά μπροστά, από το έδρανο, συνομιλώντας με τον διάβολο.

Ο Άγιος Γαβριήλ και οι επισκέψεις του σε μια Συναγωγή,ένα τζαμί και στους Βαπτιστές

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ
 Ο π. Γαβριήλ συχνά επισκεπτόταν ανθρώπους που είχαν διαφορετική θρησκευτική αντίληψη. Προσπαθούσε σε όλους να μοιράσει χάρη και να τους οδηγήσει στην αληθινή πίστη. Διηγείται ο ίδιος:
  «Μια φορά, ντυμένος όπως ήμουν με το μοναχικό μου σχήμα, πήγα στη Συναγωγή. Στην είσοδο κρεμόταν ένα μεγάλο πορτρέτο του Μωυσή. Τον προσκύνησα. Αυτό άρεσε στους παρευρισκομένους. Ο Μωυσής ήταν ένας μεγάλος προφήτης κι εγώ του απέδωσα τον οφειλόμενο σεβασμό. Μπήκα την ώρα που διάβαζαν τη Βίβλο. Ήταν λίγοι και με κοίταζαν με έκπληξη.
Άρχισα να κάνω κήρυγμα, κι όταν άκουσαν για τον Χριστό φώναξαν τον αρχιερέα τους. Βγήκε αλλά δεν με σταμάτησε. Ύστερα με κάλεσε στο γραφείο του. Άκουσε με πολύ ενδιαφέρον και προσοχή όσα έλεγα για τον Χριστό. Τέλος, με ευχαρίστησε και έτσι αποχωριστήκαμε.

  Πήγα και σ' ένα τζαμί. Απέξω μια παρέα μουσουλμάνων κάθονταν κι έπιναν τσάι. Όταν με είδαν, σηκώθηκαν και με κάλεσαν με σεβασμό στο τραπέζι τους. Εκεί κήρυξα μόνο για την αγάπη και χωρίσαμε γλυκά. Πήγα και στους Βαπτιστές αλλά δεν με δέχτηκαν. Όταν με είδαν, εκνευρίστηκαν, φώναξαν τον πάστορα τους και με έδιωξαν».

Ο π. Γαβριήλ, όταν μιλούσε για αιρετικούς ή πιστούς άλλων θρησκευμάτων, τόνιζε πάντοτε ότι πρέπει να επιδεικνύουμε την ίδια αγάπη σε όλους. Μια μοναχή του είπε κάποια φορά:
— Μίλησα με έναν αιρετικό. Οργίστηκα τόσο πολύ όταν με έβρισε, που νομίζω πως αμάρτησα.
Ο π. Γαβριήλ τότε της απάντησε γλυκά:
— Δεν είναι πέτρινη η καρδιά σου για ν' ακούς αδιάφορα να σε βρίζουν για την πίστη σου. Αν δεν είσαι αγνός και άκακος σαν μικρό παιδί, δεν θα μπεις στη Βασιλεία των Ουρανών. Όχι όμως να έχεις και το μυαλό ενός μικρού παιδιού!

Ενώ σε άλλη μοναχή είχε πει:
— Θα έρθει εποχή που θα σας οδηγούν κοσμικοί άνθρωποι. Μακάρι να μου έρθει κάποιος αιρετικός ή Βαπτιστής ή Μάρτυρας του Ιεχωβά. Θα τους βάλω να καθίσουν, θα τους ταΐσω και θα τους διδάξω τον καλό λόγο. Αλλά εγώ δεν θα φάω μαζί τους. Δεν θα καθίσω με απίστους. Κι αν έρθει κάποιος, εσύ μη σηκώνεσαι. Μη δώσεις τη θέση σου. Άφησε τον να καθίσει με τον εαυτό του. Δεν πήγες εσύ, αυτός ήρθε και κάθισε δίπλα στους πιστούς. Γι' αυτόν θα σηκωθούν όλοι;
 Από το βιβλίο ''Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός και ομολογητής

Με αυτές τις 4 λέξεις πρέπει να προσευχόμαστε στο Θεό..!


Με αυτές τις 4 λέξεις πρέπει να προσευχόμαστε στο Θεό.
Είναι τα 4 μυστικά της ζωής μας :
Όταν θέλεις, Κύριε
Όπου θέλεις, Κύριε
Όπως θέλεις, Κύριε
Όσο θέλεις, Κύριε
Κύριε γεννηθήτω το θέλημα σου!



Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

Η καθημερινότητα στην Ιερά Μονή Τόλγκα-Γιάροσλαβ


Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Κατά τη λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου ..  Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru
Στην λάρνακα με το λείψανο του Αγίου Ιγνατίου Μπριντσιανίνωφ

Το μοναστήρι το χειμώνα.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Με τον τρόπο όλης της γης.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Έπαινος στην Παναγία.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru
Παράκληση μπροστά στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τόλγκα

Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Καμπαναριό.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru

Καθημερινή ζωή Tolga μοναστήρι.  Φωτογραφία: Vladimir Orlov / Pravoslavie.Ru


Νεοσταυροφόροι καθολικοί ουνίτες της Ουκρανίας θέλουν να πετσοκόψουν τους Ορθοδόξους

Το θεάρεστο έργο των νεοσταυροφόρων ελληνοκαθολικών ουνιτών,αποσχισθέντων ορθοδόξων και αμιγώς καθολικών θα είναι να πετσοκόψουν τους ορθοδόξους του Νέας Ρωσίας. 

Ο διοικητής του τάγματος με φόντο το ποτρέτο Πούτιν εντός  στόχου 

Πορφύρης Δ. Σταφυλά Π. 
Στα μεσαιωνικά θρησκευτικο-στρατιωτικά τάγματα Ναίτες,Τεύτονες,Iωαννίτες, τάγμα του Αγ. Λαζάρου, Ιππότες του Χριστού προστίθεται και το σύγχρονο τάγμα της Παρθένου Μαρίας στην Ουκρανία του 21 ου αιώνα.

To Yπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας επίσημα θέσπισε με έκδοση διατάγματος/εγκυκλίου τη δημιουργία του  τάγματος  «Παρθένος Μαρία». Την ανακοίνωση του νέου σχήματος δημοσιοποίησε και ο διοικητής του νεοσύστατου παραστρατιωτικού τάγματος,Dmitri Linko στην σελίδα του στο fb ο οποίος πρόσφατα εγκατέλειψε το τάγμα της Αζοφικής (Azov).
Συγκεκριμένα αναφέρει: 
“Με διάταγμα του υπουργείου εσωτερικών διαμορφώνεται το νέο τάγμα. Θα  σε εκατοντάδες στρατιώτες του Χριστού και διοικητής αλλά και δούλος σας θα είμαι εγώ. Το νέο χριστιανικό τάγμα αποτελεί ένα μεγάλο γεγονός για την Ουκρανία και για όλους τους χριστιανούς”. 
Ο  Linko απευθύνεται μέσα από το διαδίκτυο, εμμέσως πλην σαφώς σε όλους τους χριστιανούς της Δύσης για σταυροφορία ενάντια στον χριστιανισμό της Ανατολής, δηλαδή την Ορθοδοξία. 
Οι υπηρεσίες πληροφοριών της διοίκησης  της Νέας Ρωσίας  είχαν προειδοποιήσει ότι οι αρχές του Κιέβου ετοίμαζαν το σχηματισμό μονάδας εθνοφρουράς που θα στελέχωναν  κρατούμενοι  προσφέροντάς τους ως δέλεαρ την αμνήστευση και την ελευθερία. Διέθεταν σαφείς πληροφορίες διότι ανάλογες προτάσεις είχαν δεχθεί και κρατούμενοι ρωσόφωνοι οι οποίοι είχαν συλληφθεί εδώ και μήνες προληπτικά και βρίσκονταν φυλακισμένοι στα λεγόμενα στρατόπεδα ανάνηψης και επανεκπαίδεσης , με πιο διάσημο αυτό στην Μαριούπολη. 

Αυτή τη στιγμή λόγω ανάγκης “ανθρωπίνων πόρων” για τις νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις, εγκληματικά στοιχεία σε όλη την χώρα απολαμβάνουν ιδιότυπο καθεστώς ασυλίας μόνο και μόνο γιατί συμμετέχουν σε μάχες στην ΝΑ Ουκρανία.(lifenews 18.09.14) 
dimpenews.com

Ακόμη και εάν το Ιερό Ευαγγέλιο δεν έλεγε τίποτε περί πορνείας...

Ο μακαριστός Γέροντας πάντοτε προέβαλλε  ένα θαυμάσιο επιχείρημα για το ζήτημα της πορνείας και των προγαμιαίων σχέσεων.
-       Έλεγε ότι πολλοί ισχυρίζονται ανοήτως ότι ο Χριστός δεν απαγορεύει τις προγαμιαίες σχέσεις. Βεβαίως και τις καταδικάζει ρητώς. Άλλοι άνθρωποι μάλιστα, χειροτερεύουν το πράγμα και ισχυρίζονται ότι και αυτές τις παρά φύσιν σχέσεις δεν τις κατακεραυνώνει το Ιερό Ευαγγέλιο.
-       Ακόμη και εάν υποθέσουμε προς στιγμήν, εδίδασκε, ότι το Ιερό Ευαγγέλιο δεν εντέλλεται το  «ο πορνεύσεις», όμως σημειώνει κάτι άλλο πιο αυστηρό από αυτό:
«᾿Ηκοσατε τι ρρθη τος ρχαοις, ο μοιχεσεις. ᾿Εγ δ λγωμν τι πς  βλπων γυνακα πρς τ πιθυμσαι ατν δημοχευσεν ατν ν τ καρδίᾳ ατο.»( =ηκούσατε ότι ελέχθη από τον Μωσαϊκό Νόμο ου μοιχεύσεις. Εγώ δε σας λέγω ότι καθένας που κοιτάζει γυναίκα – εννοείται ή άνδρα- με σκοπό να επιθυμήση αυτή, ήδη εμοίχευσε μέσα εις την καρδία του)  ( Ματθ. ε΄ 27-28 ) .
-       Είναι δυνατόν να χαρακτηρίζη με τόσο βαρύ λόγο, κάτι τόσο «σύνηθες», ένα βλέμμα, μία σκέψι, και συγχρόνως να επιτρέπη τα βαρύτερα σαρκικά πάθη, ήτοι τις πορνείες, τις μοιχείες, τις ομοφυλ… κ. τ. λ.; Θα ήτο παράλογο να ισχυρισθούμε πως απαγορεύεται να κλέψης μία κότα από τον γείτονα, αλλά επιτρέπεται να του κλέψης όλο το κοπάδι με τα πρόβατα. Ή ότι απαγορεύεται να δώσης εις κάποιον μία σφαλιάρα, αλλά επιτρέπεται να τον φονεύσης!
-       Ο Κύριος, εσυνέχιζε, μας προτρέπει να γίνωμε τέλειοι. Ακόμη και για τα πιο μικρά σαρκικά παραπτώματα, πρέπει να κάνουμε πνευματικόν αγώνα. Και από τα μεγάλα και βαρειά να φεύγουμε πολύ μακριά, όπως ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος που έφυγε γυμνός για να μη πέση εις τη μοιχεία.
Σημειώνουμε πως μόνον εις την Καινήν Διαθήκη μνημονεύεται η λέξις «πορνεία» 56 φορές και κατακεραυνώνεται απόλυτα ως βαρύτατο αμάρτημα. Παραθέτουμε ενδεικτικώς μόνο ένα χωρίο:
«κ γρ τς καρδας ξρχονται διαλογισμο πονηρο, φνοι, μοιχεαι, πορνεαι, κλοπα, ψευδομαρτυραι, βασφημαι.» ( Ματθ. ιε΄19 ).
Εις τα Ιερά Κείμενα πολλές φορές οι όροι «πορνεία» και «μοιχεία», έχουν την αυτή έννοια της σαρκικής πράξεως ανεξαρτήτως εάν συμβαίνει προ του γάμου ή μετά από αυτόν. Για παράδειγμα, εις το χωρίον «᾿Εγ δ λγω μν τι ς ν πολσῃ τν γυνακα ατο παρεκτς λγου πορνεας, ποιε ατν μοιχσθαι, κα ς ἐὰν πολελυμνην γαμσ, μοιχται.» ( Ματθ. ε΄32 ) . Εν προκειμένω αναφέρει τη φράση «παρεκτς λγου πορνεας», αλλά εφ’ όσον αναφέρεται εις ύπανδρο γυναίκα σημαίνει «μοιχεία». Στην ίδια πρότασι δύο λέξεις παρακάτω χρησιμοποιεί τη λέξι «μοιχσθαι», προφανώς κατά κυριολεξίαν.
Εάν λοιπόν στις 56 αναφορές της Καινής Διαθήκης περί «πορνείας» προσθέσουμε και τις 32 αναφορές περί «μοιχείας», τότε το σύνολο φθάνει εις τον  αριθμό των 88.
Και εάν προσθέσουμε και τις 206 αναφορές της Παλαιάς Διαθήκης ( «πορνεία» 167, «μοιχεία» 39 ), τότε το σύνολον φθάνει στις 294 («πορνεία» 223, «μοιχεία» 71 ) .  Να προσέξουμε μάλιστα ότι οι αναφορές της «πορνείας» είναι περίπου διπλάσιες από εκείνες της «μοιχείας» εις την Καινή Διαθήκη, εις δε την Παλαιά είναι υπερδιπλάσιες.
Οι τριακόσιες περίπου αναφορές της Αγίας Γραφής περί «πορνείας-μοιχείας» , είναι τόσο λίγες (!) που μερικοί δεν τις βλέπουν!
Να προσθέσουμε και κάτι ακόμη όσον αφορά το βάρος της σαρκικής αμαρτίας. Γνωρίζουμε βεβαίως ότι ο φόνος είναι βαρύτερος από την «πορνεία-μοιχεία». Όμως ο Κύριος , όταν απαντά ποιες εντολές πρέπει να τηρή κανείς για να εισέλθη εις την Βασιλεία, μνημονεύει αυτές κατά σειράν βαρύτητος. 
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος- όπως και ο Ευαγγελιστής Μάρκος, Μάρκ. Ι΄19 – καταγράφει το «ο φονεύσεις» , πρώτον και μετά το «οὐ μοιχεύσεις»: « δ επεν ατ· τ με λγεις γαθν; οδες γαθς ε μ ες  Θες. ε δ θλεις εσελθεν ες τν ζων, τρησον τςντολς. λγει ατ· ποας;  δ ᾿Ιησος επε· τ ο φονεσεις, ομοιχεσεις, ο κλψεις, ο ψευδομαρτυρσεις, τμα τν πατρα κατν μητρα, κα γαπσεις τν πλησον σου ς σεαυτν» ( Ματθ. ιθ΄17-19 ). Ο Ευαγγελιστής όμως Λουκάς τοποθετεί πριν από το «ο φονεύσεις» το «ο μοιχεύσεις», προφανώς για να δώση μεγαλυτέρα έμφασι εις τα σαρκικά παραπτώματα: «τς ντολς οδας· μ μοιχεσς, μ φονεσς, μ κλψς, μψευδομαρτυρσς, τμα τν πατρα σου κα τν μητρα σου.» ( Λουκ. Ιη΄20 ) .
Μαζί με τα υπόλοιπα φαιδρά που ηκούσθησαν εσχάτως προεβλήθη –δυστυχώς και από θρασείς ρασοφόρους- και η τρελή άποψις ότι «πορνεία» είναι μόνον η πράξις η τελούμενη  επί χρήμασι. Μα, ω ανόητοι. Εάν αυτό ήτο δεκτόν από τον Θεόν, τότε κανείς δεν θα αμάρτανε, εφ’ όσον «δεν πληρώνει»∙ ο σύζυγος δεν αμαρτάνει, όταν πηγαίνει με άλλη γυναίκα αφού … «δεν πληρώνει»∙  ο νέος δεν αμαρτάνει με μία φιλενάδα εφ’ όσον… «δεν πληρώνει»∙  ακόμα και ο άγαμος κληρικός δεν αμαρτάνει καθ΄ ότι …«δεν πληρώνει»!!! Πόσο οικτρά πράγματα ακούγονται από εκείνους που δεν θέλουν να μετανοήσουν ή τουλάχιστον να σιωπήσουν .
Ενθυμούμεθα μία προφητεία του Αγίου Κοσμά που ανέφερε ότι θα έλθη μία εποχή που «οι κληρικοί θα γίνουν χειρότεροι από τους λαϊκούς».
Επανερχόμενοι εις το όλον ζήτημα των σαρκικών πειρασμών , υπενθυμίζουμε πως όλα τα Πατερικά κείμενα, η Φιλοκαλία και άλλα μας συμβουλεύουν με ποίους τρόπους θα πολεμούμε και τους πιο μικρούς λογισμούς ή τους άλλους πειρασμούς. Μάλιστα, τα δύο υπέροχα βιβλία του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, το «Περί φυλακής των πέντε αισθήσεων» και το «Αόρατος Πόλεμος», καταγράφουν όλοι τη μεθοδολογία της αποφυγής των σαρκικών παγίδων και μεθοδεύσεων.

 «ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ του π. Επιφάνιου»Αρχιμ. Ιεροθέου Αργύρη
Ιεροκήρυκος ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΥΠΑΚΟΗ»

Αν δεν είχα γίνει ορθόδοξος δεν ξέρω εαν θα είχα κατορθώσει να ζήσω(Ολιβιέ Κλεμάν)


- «Ἂν δὲν εἶχα γίνει Ὀρθόδοξος, δὲν ξέρω ἂν θὰ εἶχα κατορθώσει νὰ ζῶ.
Οὔτε τὸ ἕνα πόδι δὲν μπορῶ νὰ ἀπομακρύνω ἀπὸ τὸ ἄλλο, παρὰ μόνο μέσα σ’αὐτὸ τὸ γλυκύτατο φῶς, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ δίδαξε νὰ βλέπω τὸ Χριστό, κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, κάθε χορταράκι ὅπως τοὺς ἀστερισμοὺς τοῦ οὐρανοῦ. Γιατὶ μὲ δίδαξε ὅτι καὶ οἱ ἀστερισμοὶ οἱ πιὸ ἀπόμακροι καθρεφτίζονται στὸ πρόσωπο ἐκείνου ἢ ἐκείνης ποὺ ἀγαπῶ».(Ὀλιβιὲ Κλεμάν, «Ὀρθοδοξία καὶ πολιτική», ἐκδόσεις Μήνυμα, Ἀθήνα 1985, μετάφραση -ἐπιμέλεια Γιάννης Λάππας-Γιάννης Ζερβός).

- «Γνωρίζετε, βέβαια, τὸ πιὸ πεζὸ ἐπιχείρημα τῶν ἀθέων: Γιατί ὁ Θεὸς δὲν τὰ ρυθμίζει ὅλα αὐτὰ ἀφοῦ εἶναι παντοδύναμος; Εἶναι παντοδύναμος ὁ Θεός. Ἀλλὰ ἡ δύναμή του δὲν εἶναι αὐτὴ τῶν δικτατόρων καὶ τῶν δημίων, οὔτε κἂν ἡ δύναμη ποὺ μπορῶ νὰ ἀσκήσω μέσα στὸ μίσος μου. Ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ εἶναι –κι ἐδῶ χρησιμοποιῶ ὅρο δυσκολομετάφραστο ποὺ θέλει ἀνάλυση - ἡ Ἀγάπη(ὅ.π. σελ.11).



- «Οἱ καλύτεροι ψυχολόγοι, οἱ καλύτεροι παιδαγωγοί σήμερα, εἶναι ρητοί: ἡ ἀνταρσία τῶν ἐφήβων προέρχεται ἀπό τὸ γεγονός ὅτι ἀπογοητεύθηκαν κατάβαθα ἀπὸ τὸν ὥριμο ἀπόντα πατέρα ἢ πατέρα χαμένο, ποὺ γίνεται περιοδικά «flic».
Ἀλλ’ ἂς ἐμφανιστεῖ ἕνας ἄνθρωπος λιγάκι αὐθεντικός, ἕνας ἀληθινὰ ὥριμος, καὶ τότε ὅλες οἱ λιγοθυμισμένες ἀνάγκες τοῦ θαυμασμοῦ καὶ σεβασμοῦ θὰ τὸν ἀγκαλιάσουν. Ἡ ἀνταρσία τοῦ ἐφήβου ἐναντίον τοῦ πατέρα δὲν εἶναι, γενικά, ἡ ἄρνηση τῆς οὐσίας τῆς πατρότητας. Εἶναι ἡ ἀναζήτηση μιᾶς ἄλλης πατρότητας,μιᾶς πατρότητας ποὺ θὰ τὴν διάλεγε καὶ ποὺ δὲν θὰ ἐπιβάλλονταν, μιᾶς πατρότητας συνδεμένης μὲ τὴν ἐλευθερία μὲ ἕναν ἀδελφικὸ δεσμό, μιᾶς πατρότητας γιὰ τὴ μύηση στὸ Πνεῦμα. 
Καὶ ἐδῶ θίγουμε ὁρισμένες ἀπὸ τὶς ρίζες τοῦ σύγχρονου ἀθεϊσμοῦ (γιατὶ ὁ «θάνατος τοῦ πατρός» εἶναι βαθιὰ δεμένος μὲ τὸν ἀθεϊσμό) καί, λοιπόν, τοὺς δρόμους τῆς θεραπείας του γιὰ μερικοὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ καλούμαστε νὰ βοηθήσουμε. 
Γιὰ τὸν χριστιανὸ παιδαγωγό, γιὰ τὸν χριστιανὸ μέσα στὸ χῶρο τῆς πατρότητας, τὸ πρωτότυπο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι, κατά κάποιο τρόπο, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ πιὸ ἀρρενωπὸς καὶ ὁ πιὸ ταπεινός: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι», δηλαδὴ (καὶ τοῦτο μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ κάνει αἰσθητό, ἀκόμα καὶ ἂν δὲν τὸ πεῖ): «εἶστε συγκεντρωμένοι γύρω μου, πιστεύετε ὅτι εἶστε συγκεντρωμένοι γύρω μου, ἀλλ’ ἀπατᾶσθε⋅ στὴν πραγματικότητα εἴμαστε συγκεντρωμένοι γύρω ἀπὸ τὸν Χριστό». ( Ὀλιβιέ Κλεμάν, Παρατηρήσεις ἑνός Λαϊκοῦ πάνω στὴ Μαρτυρία τῆς Πίστης, Ἀπόδοση: Λουκίας Ἰ. Μεταξᾶ, Ἀπό τὸ «Χριστιανικὸν Συμπόσιον» Ἀθῆναι 1967, Ἐκδ. Ἰ.Δ. Κολλάρου & Σιας Α.Ε.).

- «Γιατί ὅμως μᾶς δημιουργεῖ τόσα προβλήματα ἡ ἐξουσία; Μὰ γιατὶ χάσαμε τὴν ἔννοια τῆς αὐτοθυσιαστικῆς καὶ ἀπελευθερωτικῆς πατρότητας. Μόνον οἱ μοναχοὶ τὴ διατήρησαν. Πρέπει τὴν πατρότητα αὐτὴ νὰ τὴν ἀνακαλύψουμε ξανὰ μέσα στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν… ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ξεχωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ ζῶα εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἕναν πατέρα. Τὰ ζῶα δὲν ἔχουν πατέρα, ἀλλὰ μόνο γεννήτορες… Ὁ πατέρας εἶναι ἐκεῖνος ποὺ πρέπει νὰ μάθει στὸ παιδί του ὅτι θὰ πεθάνει, θὰ ἀναστηθεῖ καὶ ὅτι αὐτὸ ἔχει κάποιο νόημα» ( Ὀρθοδοξία καὶ πολιτικὴ, σελ. 32).

- «Οἱ μοναχοὶ ἀντικαθιστοῦν θεληματικὰ τοὺς μάρτυρες ὅταν ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει μιὰ σχετικὴ εἰρήνη. Ὁ μοναχὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ βυθίζεται ζωντανὸς μέσα στὸ θάνατο γιὰ νὰ βρεῖ τὴν Ἀνάσταση προκειμένου νὰ τὴν μεταδώσει στὴν ἀνθρωπότητα» (ὅ.π. σελ. 15).
Γιάννη Ζερβού.Αφήγηση προσωπική.''Πειραική Εκκλησία''τευχ.206/2009,σσ.42-43/πηγή