Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου από την αμαρτία

-Ποιο είναι το φάρμακο γέροντα;
-Η Αγία Κοινωνία με την ιερά Εξομολόγηση και μετάνοια παιδί μου. Θα έρθει μέρα που δε θα έχετε μέρος να θάβετε τους νεκρούς και θα τους θάβετε ομαδικά σε λάκκους από τα ατυχήματα και τις αρρώστιες. Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου από την αμαρτία. Ξέχασε το Θεό, τις νηστείες. Δεν προσέχει τίποτα ιερό.

Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης

Με ένα επίδομα επιβίωσης και Netflix, ο μέσος Έλληνας δεν χρειάζεται καμία ελευθερία

  Η εικονιζόμενη διάταξη ονομάζεται υπερυψωμένος σταυροειδής λαβύρινθος (Elevated plus maze test). Τον χρησιμοποιούμε εδώ και χρόνια για να μετρήσουμε το ποσοστό άγχους/κατάθλιψης και μνήμης χώρου των πειραματόζωων, κυρίως ποντικών.Τα νυκτόβια τρωκτικά, κινούνται από δύο «δυνάμεις»:

 1. την περιέργεια, που τα ωθεί να εξερευνήσουν το χώρο, για να τον εκτιμήσουν για κάθε μελλοντική χρήση (ελευθερία) και
2. Τον φόβο του ανοικτού πεδίου (αγοραφοβία) που τα ωθεί να κρυφτούν σε τρύπες.
  Στο πείραμα, τοποθετείται το πειραματόζωο στο κέντρο του Σταυρού και μετράμε το συνολικό χρόνο που το ποντίκι βρίσκεται στους ανοικτούς και κλειστούς βραχίονες μέσα σε 5 λεπτά.
  Ο λόγος των δύο χρόνων μας δείχνει το «φόβο» των ποντικών, που προσπαθούμε να μειώσουμε με χρήση φαρμάκων (αντικαταθλιπτικά, αντιαγχώδη κλπ κλπ).
Αναφέρω ένα τέτοιο «πείραμα», διότι σκεφτόμουν ότι η «πανδημία» είναι πολύ ανάλογη με τον «υπερυψωμένο σταυροειδή λαβύρινθο». Μας δείχνει το πόσο «υπολογίζει» ο πληθυσμός την «ελευθερία» και τον τρόπο που την χρησιμοποιούμε και τον φόβο, που μας προστατεύει από το «κακό».
 Βλέπουμε εύκολα ότι, με ένα επίδομα επιβίωσης και Netflix, ο μέσος Έλληνας δεν χρειάζεται καμία ελευθερία. Και που την είχε, τα ίδια θα επιθυμούσε. Αφού παρέχονται, χωρίς τον κίνδυνο της έκθεσης στη ελευθερία του, τα απολαμβάνει.
Το πρόβλημα πλησιάζει, διότι έμείς, όλα τα ζώα, μετά το πείραμα τα ταΐζουμε.
Στην κοινωνία, χωρίς παραγωγή και ανάπτυξη, τα επιδόματα σύντομα θα κοπούν. Ο λοιμός ακολουθείται από λιμό.
Το πείραμα δεν είναι πλέον πείραμα. Το «πειραματόζωο» θα βρεθεί να διαλέξει ανάμεσα σε δύο φόβους και τότε ποιος θα αντικρύσει το φοβισμένο, αλλά πεινασμένο ζώο που κρύβει ο καθένας μέσα του;
 Αυτό ας το σκεφτεί ο καθένας, επιστήμονας, τεχνοκράτης, πολιτικός, αλλά κυρίως φοβισμένος. Η παροιμία, «του χέστη η μάνα ποτέ δεν έκλαψε», θα δοκιμαστεί ισχυρά και για τον ένα ή άλλον λόγο... θα απορριφθεί.

Dimitrios Kouvelas

Λύσσαξε ο διάβολος κι άνοιξε το στόμα του σαν άδης...(Γέροντας Εφραίμ)

 Ο χρόνος μας είναι μετρημένος. Περιμένουμε χρόνια δύσκολα, χρόνια επικίνδυνα και γι αυτήν την ζωή μας. Λύσσαξε ο διάβολος κι άνοιξε το στόμα του σαν άδης να μας καταπιή όλους μέσα.

 Μακάριος ο άνθρωπος, που θα ξεφύγη από τα δόντια του και θα πετάξη στον ουρανό και θα σωθή. Κάθε χρόνο και χειρότερη γίνεται η κατάστασις. Η αμαρτωλότης και η γυμνότης έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο, που φωνάζει από μόνο του το πράγμα, ότι θα επέμβη η θεια δικαιοσύνη.

 Γι'αυτό πρέπει, τόσο εμείς να βιαζώμεθα, όσο και να νοιώθουμε συμπάθεια για τους αδελφούς μας, όχι μόνο τους οικείους μας, αλλά και τους εν Χριστώ οικείους αδελφούς, που έχουμε χρέος να τους πονούμε. Διότι εάν εμείς κινδυνεύουμε, που είμαστε μέσα στο λιμάνι της Παναγίας πόσο μάλλον αυτοί οι άνθρωποι, που βρίσκονται συνεχώς εκτεθειμένοι μπροστά στην πρόκλησι της αμαρτίας!

Αν εμείς καιώμεθα μακρυά από την φωτιά, αυτοί οι άνθρωποι τι γίνονται, που οι φλόγες τους περικυκλώνουν;

Όταν εξομολογούσα στον Kαναδά, λυπόμουν τους ανθρώπους κι έκανα νοερώς με δάκρυα αυτήν την προσευχή κατά την ώρα της εξομολογήσεως. «Κύριε αξίωσέ με, να αγαπώ τους ανθρώπους, όπως Συ τους αγαπάς. Να τους συγχωρώ, όπως Συ τους συγχωρείς. Δώσε μου απ το πνεύμα Σου, με το οποίο μακροθυμείς και αγαπάς και ανέχεσαι, κι εγώ να ανέχωμαι, να αγαπώ, να μακροθυμώ, ώστε η αγάπη να με βοηθήση να βοηθήσω, με τα λίγα πράγματα, που μπορώ να τους προσφέρω με την Χάρι σου» Κι έτσι με την προσευχή αυτή ένοιωσα πολλή αγάπη και στοργή για τους ανθρώπους.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

πηγή

Ο Τελώνης χτυπούσε το στήθος του και όχι το κεφάλι του, σαν να έλεγε: ''φταίει η καρδιά μου''

Στην παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου, ο Τελώνης χτυπούσε το στήθος του και όχι το κεφάλι του, σαν να έλεγε: ''φταίει η καρδιά μου''.
Είναι λοιπόν λάθος, αυτό που λένε πολλοί:
- Φταίει το κεφάλι μου.
Δεν φταίει το κεφάλι του. Η καρδιά του φταίει!
Ο Θεός δεν κατοικεί στα μυαλά των ανθρώπων, αλλά στην καρδιά τους. Όταν
όμως δεν κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά, κατοικεί ο διάβολος, που ζαλίζει το
μυαλό των ανθρώπων και μετά κάνουν οι άνθρωποι, αυτά που κάνουν...

Δημήτριος Παναγόπουλος(Ιεροκήρυκας)

πηγή

Eλληνικό #metoo: Η διαστροφή είναι απομάκρυνση από το αγαθό, όπως το σκοτάδι είναι απομάκρυνση από το φως

Ελευθέριος Ανδρώνης /sportime.gr

 Η μαρτυρία της Σοφίας Μπεκατώρου ήταν ο πρώτος «κανονιοβολισμός» εναντίον μιας παγιωμένης και ολότελα άρρωστης νοοτροπίας της ελληνικής πραγματικότητας. Ένας δίκαιος λεκτικός «κανονιοβολισμός» που έδωσε το σύνθημα για μια μικρή κοινωνική επανάσταση ενάντια στο ανήθικο. Ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας αποκαλύψεων που σήμερα συνταράσσουν την ελληνική κοινή γνώμη.
 Είναι αυτονόητο πως αυτό το αποτρόπαιο κοινωνικό απόστημα πρέπει να σπάσει μέχρι τέλους. Τα στόματα πρέπει να ανοίξουν και η δικαιοσύνη πρέπει να ακούσει προσεκτικά όσα έχουν να μαρτυρήσουν. Και ασφαλώς στους ανόητους υποστηρικτές του «γιατί τώρα;» απαντούμε: «χίλιες φορές καλύτερα τώρα, παρά ποτέ».
 Οφείλουμε όλοι ανεξαιρέτως να καταπνίξουμε τη κουλτούρα του βιασμού, των παρενοχλήσεων, των εκβιασμών, του εκφοβισμού. Να βάλουμε ένα λιθαράκι για να παραδώσουμε στις μελλοντικές γενιές κάτι πιο υγιές από τον ηθικό υπόνομο που κυριαρχεί στο σήμερα.

 Το ζήτημα του ελληνικού #metoo φυσικά, επεκτείνεται πολύ πιο πέρα από τον πυρήνα των ίδιων των καταγγελιών. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται ένας βρώμικος ιστός ένοχης σιωπής, αρρωστημένων κυκλωμάτων, διαπλεκόμενων συμφερόντων και συγκαλύψεων.
Ασφαλώς και δεν πρόκειται για ένα σκάνδαλο μόνο του καλλιτεχνικού χώρου, όπως λένε κάποιοι. Είναι οι πρώτες αναγνωριστικές ματιές σε ένα κοινωνικό καρκίνωμα που απορρέει από παντού και επεκτείνεται παντού. Σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, σε όλες τι εκφάνσεις της κοινωνίας, ξεκινάει από χαμηλά και είναι βέβαιο πως φτάνει μέχρι πολύ ψηλά.

 Βλέπουμε πως αυτός ο ασκός του Αιόλου που άνοιξαν οι πολλαπλές καταγγελίες, διαμορφώνει εξελίξεις σε δύο βασικά πεδία. Στο πεδίο της Δικαιοσύνης και στο πεδίο των ΜΜΕ. Η Δικαιοσύνη βεβαίως είναι η μοναδική οδός για την αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων.
 Όσον αφορά τα ΜΜΕ, ως επί το πλείστον αντιμετωπίζουν τα ζητήματα του #metoo ως τηλεοπτικές μηχανές του κιμά που αλέθουν αδιακρίτως θύματα και θύτες και προκαταλαμβάνουν τον ρόλο της Δικαιοσύνης. Οι καταγγελίες και τα δράματα των θυμάτων, άλλα ακόμα και η σιωπή των καταγγελθέντων, μοσχοπουλιούνται ως τηλεοπτικό προϊόν που παζαρεύεται καθημερινώς στα «τηλεδικαστήρια».

Αν σιωπάς ενώ γνωρίζεις, ασφαλώς και είσαι συνένοχος. Επιβάλλεται να μιλήσεις γιατί το οφείλεις στα υποψήφια αυριανά θύματα. Στην τελική το οφείλεις στην ίδια σου τη συνείδηση.

Αν όμως βγαίνεις να κατηγορήσεις ενώ δεν γνωρίζεις , είσαι υποκριτής. Το κάνεις μόνο και μόνο για να αναβαθμίσεις το image σου, σε μια χρονική περίοδο που ο δονκιχωτισμός πουλιέται από τα τηλεοπτικά παράθυρα σαν ζεστή φρατζόλα.

Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να αποφύγουμε την παγίδα της ανεξέλεγκτης ανθρωποφαγίας και να επαναπροσδιορίσουμε τα (ξεχειλωμένα) όρια και τις αρμοδιότητες των ΜΜΕ. Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως τα θύματα πρέπει να σιωπήσουν.

Είναι βέβαιο πως για όλες αυτές τις παραβατικές συμπεριφορές, δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν είσαι ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος ή οτιδήποτε άλλο. Είναι καθαρά θέμα ατόμου. Ανθρώπου. Η ποιότητα της ηθικής σου, πηγάζει από την συνθήκη που έχεις κάνει με τον εαυτό σου.

Οι σεξουαλικές παρεκτροπές, οι παραφιλίες, οι παρενοχλήσεις, είναι όλα αποτελέσματα βαθιάς νοσηρότητας της ψυχής του ανθρώπου. Μια απονεκρωμένη ψυχή που έχει στείλει τον Θεό στην «εξορία», ασεβεί και ασελγεί επάνω στον

Τη κα' του αυτού μηνός, μνήμη των αγίων Εβδομήκοντα εννέα Μαρτύρων, των εν Σικελία επί Διοκλητιανού μαρτυρησάντων

+Τη κα' του αυτού μηνός, μνήμη των αγίων Εβδομήκοντα εννέα Μαρτύρων, των εν Σικελία επί Διοκλητιανού μαρτυρησάντων.

«Eγώ είμαι δίκαιος, η παραβολή αυτή αφορά τους αμαρτωλούς γύρω μου»(Τελώνου και Φαρισαίου)

  [...]Γράφει ο Τερτυλλιανός σε μια ομιλία του «Περί μετανοίας»: «Αν ντρέπεσαι να ομολογήσεις τις αμαρτίες σου, σκέψου τη φωτιά της κόλασης, που μόνο η εξομολόγηση μπορεί να σβήσει».
 Αναλογίσου όλ’ αυτά λοιπόν, άκουσε την παραβολή του Χριστού και σκέψου πόσο αφορά και σένα. 

Αν κραυγάσεις με έκπληξη πως «η παραβολή αυτή δε με αφορά», σημαίνει πως έχεις προσβληθεί από την (πνευματική) ασθένεια που ονομάζεται ανομία ή αδικία. 

Αν διαμαρτυρηθείς και πεις πως «εγώ είμαι δίκαιος, η παραβολή αυτή αφορά τους αμαρτωλούς γύρω μου», σημαίνει πως η αρρώστια έχει προχωρήσει πολύ.

  Αν όμως χτυπήσεις το στήθος σου με μετάνοια και πεις «αλήθεια είναι. Είμαι άρρωστος, έχω ανάγκη από γιατρό», σημαίνει πως βρίσκεσαι σε καλό δρόμο για να θεραπευτείς. Τότε μη φοβασαι. Θα γίνεις καλά[...]

«Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης)

Διότι οι Άγιοι έγιναν Άγιοι με το Ευαγγέλιο

«Παρατηρήσατε, ότι κατά την Θεία Λειτουργία, προτού να αναγνωστεί το Ευαγγέλιο, λέγονται τα απολυτικία των Αγίων; Γιατί άραγε; Διότι οι Άγιοι έγιναν Άγιοι με το Ευαγγέλιο. Επομένως και εμείς με το Ευαγγέλιο θα αποκτήσουμε την απαραίτητα αγιότητα και θα κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού».

Αρχ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους φίλους Του από τα λόγια τους, αλλ’ από τις καρδιές τους(Τελώνου και Φαρισαίου)

[....]Αυτό θέλει να πει όταν κομπάζει πως νηστεύει δυο φορές την εβδομάδα και δίνει το δέκατο απ’ όλα όσα κερδίζει.

Πόσο εύκολο τρόπο διάλεξε για να σωθεί ο Φαρισαίος! Ευκολότερο κι από τον πιο εύκολο τρόπο που οδηγεί στην καταστροφή! Απ’ όλες τις εντολές που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους, μέσω του Μωυσή, αυτός διάλεξε τις δυο ευκολότερες. Στην πραγματικότητα όμως δεν τηρεί καμιά. Ο Θεός δεν έδωσε τις δυο αυτές εντολές επειδή ο ίδιος είχε ανάγκη να νηστεύουν και να δίνουν το δέκατο της περιουσίας τους οι άνθρωποι. Αυτό είναι το μόνο που δε χρειάζεται ο Θεός. Δεν έδωσε τις εντολές αυτές στους ανθρώπους σαν αυτοσκοπό, αλλά – όπως και τις άλλες εντολές- για να καρποφορήσουν στην ταπείνωση, στην υπακοή στο Θεό, στην αγάπη για Εκείνον και για τον άνθρωπο.

 Με λίγα λόγια, τις εντολές ο Θεός τις έδωσε για να διεγείρουν, να μαλακώσουν και να φωτίσουν τις καρδιές των ανθρώπων. Ο Φαρισαίος τηρούσε τις εντολές χωρίς σκοπό. Νήστευε κι έδινε το δέκατο της περιουσίας του αλλά μισούσε τους άλλους, τους περιφρονούσε, στάθηκε με αλαζονεία μπροστά στο Θεό. Παρέμεινε ένα άκαρπο δέντρο. Ο καρπός δεν έγκειται στη νηστεία, αλλά στην καρδιά. Ο καρπός δεν προκύπτει από τη συγκεκριμένη εντολή αλλ’ από την καρδιά. Όλες οι εντολές κι όλοι οι νόμοι υπάρχουν για να βελτιώνουν την καρδιά. Να τη θερμαίνουν, να τη φωτίζουν, να την ποτίζουν, να την περιχαρακώνουν, να τη σπέρνουν, να την καλλιεργούν. Κι όλ’ αυτά μόνο και μόνο για να καρποφορήσει ο αγρός της καρδιάς, ν’ αναπτυχθεί και να ωριμάσει ο καρπός.
 Όλα τα καλά έργα είναι μέσα, δεν είναι σκοπός· είναι η μέθοδος, όχι ο καρπός. Σκοπός είναι η καρδιά που φέρει τον καρπό.

 Ο Φαρισαίος με την προσευχή του δεν πέτυχε τον επιδιωκόμενο σκοπό. Δεν αποκάλυψε το κάλλος της ψυχής του, αλλά την ασχήμια της. Δε φανέρωσε την υγεία του, αλλά την αρρώστια. Ο Χριστός θέλησε με την παραβολή αυτή να μας δείξει πως, όχι μόνο ο συγκεκριμένος Φαρισαίος, αλλά το σύνολο των Φαρισαίων εκείνη την εποχή ήθελε να εξουσιάζει τον ισραηλιτικό λαό. Θέλησε με την παραβολή Του ο Κύριος να μας δείξει πως η διεστραμένη ευσέβεια κι ο πλανεμένος φαρισαϊσμός ανήκουν και σε μας, σε όλες τις γενιές των χριστιανών μέχρι τις μέρες μας. Δεν υπάρχουν σήμερα ανάμεσά μας χριστιανοί που προσεύχονται στο Θεό με τον ίδιο τρόπο, όπως ο Φαρισαίος; Δεν είναι πολλοί αυτοί που αρχίζουν την προσευχή τους με κατηγορίες και μομφές κατά του πλησίον τους και τελειώνουν με αυτοεγκωμιασμούς; Δεν είναι πολλοί εκείνοι που στέκονται μπροστά στο Θεό ως δανειστές μπροστά στον οφειλέτη τους; Δε λένε πολλοί από μας, «Θεέ μου, εγώ νηστεύω, πηγαίνω στην εκκλησία, πληρώνω τους φόρους μου, κάνω δωρεές στην εκκλησία· δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους εγώ, σαν τους άρπαγες και τους συκοφάντες, σαν τους άπιστους και τους μοιχούς. Αυτοί με στενοχωρούν εμένα. Εσύ, τι κάνεις, Θεέ μου; Γιατί δεν τους αφανίζεις αυτούς, γιατί δεν επιβραβεύεις εμένα για όλ’ αυτά που κάνω για Σένα; Δε βλέπεις, Θεέ, πόσο αγνή είναι η καρδιά μου, πόσο υγιής είναι η ψυχή μου;».

 Πρέπει να ξέρεις πως, όπως λέει ο όσιος Μάξιμος, «ο Θεός δεν μπορεί να σε εξαπατήσει, μα ούτε και συ Εκείνον. Όλοι κάνουν το σταυρό τους, μα δεν προσεύχονται όλοι». Ο Φαρισαίος είναι «Αβραάμ ως προς τη γενειάδα του, μα Χαμ ως προς τα έργα του».
 Μ’ αυτόν τον τρόπο μιλάνε οι Φαρισαίοι. Κι ο Θεός τους ακούει και τους στέλνει πίσω κενούς, άδειους. Τους απαντά: «Δεν αναγνωρίζω την περιγραφή που κάνετε στον εαυτό σας». Στην τελική κρίση θα τους πει: «Ουκ οίδα υμάς». Δεν σας ξέρω. Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους φίλους Του από τα λόγια τους, αλλ’ από τις καρδιές τους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δεν εκτιμά τη συκιά από τα φύλλα της, αλλ’ από τους καρπούς της.

(Πηγή: «Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ-Όλα βρίσκονται κάτω από την κρίση και το έλεος του Θεού

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ΄ΛΟΥΚΑ (ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ)

 «Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή. Δυο άνθρωποι ανέβηκαν στο Ναό για να προσευχηθούν ο ένας ήταν φαρισαίος και ο άλλος ήταν τελώνης». Οι φαρισαίοι, την εποχή του Χριστού, ήταν μια ομάδα ανθρώπων που τηρούσαν κατά γράμμα αυτά που επέβαλε ο Μωσαϊκός Νόμος. Είχαν την εντύπωση ότι ήταν άγιοι και απαιτούσαν να το αναγνωρίζει αυτό ο κόσμος και να τους σέβεται. Οι τελώνες ήταν ιδιωτικοί φοροεισπράκτορες, δηλαδή εφοριακοί, που συνέλεγαν τους βαρύτατους φόρους του Ρωμαϊκού κράτους με τρόπους, πολλές φορές, βίαιους και απαράδεκτους. Το επάγγελμά τους, για το λόγο αυτό, ήταν στη συνείδηση του κόσμου συνώνυμο με την ιδιότητα του κλέφτη. Είναι επομένως κατανοητό, ότι ο Χριστός στην παραβολή του αναφέρεται σε δύο τύπους ανθρώπων, για τους οποίους οι ακροατές του είχαν μια σαφή, αν και προφανώς πολύ αντίθετη εικόνα.

«Ο Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν, καμαρώνοντας για τον εαυτό του, με αυτά τα λόγια: Θεέ μου, σ' ευχαριστώ, γιατί εγώ δεν είμαι σαν άλλους ανθρώπους, που είναι κλέφτες, άδικοι, ανήθικοι ή και σαν αυτόν εδώ τον τελώνη· νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα, δίνω το ένα δέκατο απ' όλα τα εισοδήματα μου». Στην προσευχή του βλέπουμε πως ευχαριστεί τον Θεό γιατί δεν είναι αμαρτωλός. Δεν μοιάζει, όπως λέει, με τους άλλους, που τους θεωρεί όλους αμαρτωλούς. Καυχιέται πως τηρεί όλα όσα διδάσκει η Ιουδαϊκή θρησκεία και μάλιστα πολύ περισσότερα, γιατί λέει ότι νηστεύει δύο φορές την εβδομάδα, ενώ δεν ζητούσε κάτι τέτοιο ο Μωσαϊκός Νόμος και νηστεία σήμαινε ότι δεν έβαζε τίποτα στο στόμα του όλη την ημέρα. Αναφέρει επίσης ότι το ένα δέκατο από ό,τι αποκτούσε, το έδινε στους φτωχούς.

«Και ο τελώνης στεκόταν από μακριά και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, μόνο χτυπούσε το στήθος του και έλεγε· Θεέ μου, συγχώρεσε με τον αμαρτωλό».

  Αν δεν ξέραμε την απάντηση του Χριστού, όλοι θα θεωρούσαμε ως ευπρόσδεκτη από τον Θεό την προσευχή του φαρισαίου και όχι του τελώνη. Ο Φαρισαίος είναι καλός άνθρωπος, δεν κάνει αμαρτίες, νηστεύει, δίνει ελεημοσύνες και μάλιστα πολλές. Είναι φυσικό επομένως να χαρακτηρίζεται ως ενάρετος και να θεωρείται ότι εισακούεται η προσευχή του από το Θεό. Αντίθετα ο τελώνης ο οποίος επιβιώνει σε βάρος των άλλων, κατά το κοινώς λεγόμενο «πίνει το αίμα του κόσμου», έρχεται τώρα να προσευχηθεί και τι να πει; Κατά την ανθρώπινη κρίση,

Καλλιέργησε, λοιπόν, τη μνήμη σου(Ουμπέρτο Έκο,''Γράμμα προς τον εγγονό του'')

  Αγαπητέ μου εγγονέ αν πας σε έναν κινηματογράφο,θα πρέπει να μπεις μέσα
μια συγκεκριμένη ώρα,όταν αρχίζει η ταινία,και όταν η προβολή ξεκινά,
είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμβαίνει.
Στα χρόνια μου μπορούσε κανείς να μπει στην αίθουσα οποιαδήποτε στιγμή,
θέλω να πω στο μέσο της προβολής.
Έμπαινε τη στιγμή που συνέβαιναν ορισμένα πράγματα και προσπαθούσε
να καταλάβει τι είχε προηγηθεί.
Αργότερα,όταν η ταινία ξανάρχιζε,μπορούσε να διαπιστώσει αν είχε καταλάβει σωστά την υπόθεση, εκτός του ότι, αν είχε ενδιαφέρον,μπορούσε να μείνει και να την ξαναδεί.
  Η ζωή είναι σαν μια ταινία της δικής μου εποχής.
Όλοι ερχόμαστε στη ζωή όταν κάποια πράγματα έχουν ήδη συμβεί πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια,και είναι σημαντικό να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν εμείς γεννηθούμε.
Το σχολείο εκτός από τις προσωπικές σου αναγνώσεις,θα έπρεπε να σου διδάσκει να απομνημονεύσεις αυτά που συνέβησαν πριν τη γέννησή σου.
 Φαίνεται όμως ότι δεν το κάνει καλά διότι διάφορες έρευνες μας λένε ότι τα σημερινά παιδιά,ακόμη και τα πιο μεγάλα που φοιτούν στα Πανεπιστήμια,αυτά που έχουν γεννηθεί το 1990, δεν ξέρουν - και ίσως δεν θέλουν να ξέρουν - τι είχε συμβεί το 1980,
για να μη μιλήσουμε για το τι συνέβη πριν πενήντα χρόνια.
   Ας αφήσουμε όμως το σχολείο.Ένα αγόρι του σήμερα δεν γνωρίζει ποιοι ήταν
οι ηθοποιοί του κινηματογράφου είκοσι χρόνια πριν, ενώ εγώ ήξερα ποια ήταν
η Φραντσέσκα Μπερτίνι, που πρωταγωνίστησε σε βουβά φιλμς είκοσι χρόνια πριν γεννηθώ.
  Ίσως γιατί ξεφύλλιζα παλιά περιοδικά που συσσωρεύονταν στην ντουλάπα του σπιτιού μας,και αυτό ακριβώς σε καλώ να κάνεις:να ξεφυλλίζεις κι εσύ παλιά περιοδικά,καθώς πρόκειται για έναν τρόπο να μάθεις τι είχε συμβεί πριν εσύ γεννηθείς.
Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντικό να γνωρίζουμε τι συνέβη πριν;
  Διότι πολλές φορές ό,τι συνέβη στο παρελθόν, σου εξηγεί γιατί ορισμένα πράγματα
συμβαίνουν σήμερα και είναι ένας τρόπος να εμπλουτίζουμε τη μνήμη μας.
Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνο με τα βιβλία και τα περιοδικά,αλλά και με το Ίντερνετ,το οποίο μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε όχι μόνο για να κάνουμε chat με τους φίλους μας, αλλά, και με την Ιστορία του κόσμου.
Πότε εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι;Η Κιβωτός του Νώε θα μπορούσε να έχει ένα πηδάλιο;Ποιο ήταν το όνομα του προγόνου του βοδιού;Υπήρχαν περισσότερες τίγρεις
πριν από εκατό χρόνια απ' ό,τι σήμερα; Πως ονομάστηκαν οι τρεις καραβέλες
του Χριστόφορου Κολόμβου;Τι ήταν η αυτοκρατορία του Μάλι;Ποιος ήταν ο δεύτερος
Πάπας στην ιστορία;Πότε εμφανίστηκε ο Μίκυ Μάους;
  Θα μπορούσα να θέσω ατέλειωτα ερωτήματα και όλα θα ήταν ωραίες περιπέτειες έρευνας.Θα έλθει η μέρα που θα είσαι ηλικιωμένος και θα νιώθεις ότι έχεις ζήσει χίλιες ζωές,γιατί θα είναι σαν να ήσουν παρών στη Μάχη του Βατερλό,ότι παρακολούθησες
τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα,κι ότι ήσουν πολύ κοντά στο σημείο όπου ο Μπερτόλντο Νέρο,αναμιγνύοντας ουσίες σε ένα γουδί για να βρει τον τρόπο να φτιάξει χρυσό,ανακάλυψε κατά λάθος την πυρίτιδα και εκτινάχθηκε στον αέρα.
Αντίθετα, οι φίλοι σου,οι οποίοι δεν θα έχουν καλλιεργήσει τη μνήμη τους,θα έχουν ζήσει μία μόνο ζωή, τη δική τους, που θα πρέπει να ήταν και μελαγχολική και στερημένη από μεγάλες συγκινήσεις.Καλλιέργησε, λοιπόν, τη μνήμη σου.

Ουμπέρτο Έκο
Σαν σήμερα, το 2016, έφυγε από τη ζωή.

Απόσπασμα από γράμμα προς τον εγγονό του

πηγή

«Ἡ Ἁγία Φιλοθέη μετά τῆς συνοδίας αὐτῆς ἐν τῇ ἱερᾷ μονῇ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου»

 Η σπάνια αυτή εικόνα της Αγίας Φιλοθέης, έργο του Φώτη Κόντογλου, βρίσκεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέα της οδού Λευκωσίας 20, τόπο μαρτυρίου της Αγίας, που ήταν Μετόχι της Μονής της Αγίας στην Αθήνα, από την εικόνα βλέπουμε την μορφή που είχε το Μοναστηράκι της Αγίας από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό αλλά και η κολόνα που έδεσαν και βασάνισαν οι Οθωμανοί την Αγία.

πηγή

Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα;(Μακρυγιάννης)

 «Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της Eβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον.

 Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν Aγιορείτικον. 

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας. Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον Σωτήρα μας. Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες».
Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης.

πηγή

Όποιος σε φοβίζει, δεν θέλει το καλό σου..!

Όποιος σε φοβίζει, δεν θέλει το καλό σου.
Όποιος σε τρομοκρατεί, δεν θέλει το καλό σου.
Όποιος σε κατηγορεί, δεν θέλει το καλό σου.
Όποιος σε μειώνει, όποιος υποτιμά τη νοημοσύνη σου μπροστά στα μάτια σου, όποιος μειδιά σε κάθε σου σκέψη, σε κάθε σου λόγο, δεν θέλει το καλό σου.
Ακόμα και αν λέει ότι το κάνει για να σε προστατέψει. Ακόμα και αν λέει ότι σε νοιάζεται. Ακόμα και αν λέει ότι ενδιαφέρεται για σένα.
Όποιος σου περιορίζει την ελευθερία για το καλό σου, δεν θέλει το καλό σου.
Να είσαι σίγουρος.
Όταν ο ίδιος ο Θεός σε έπλασε ελεύθερο, ποιος άνθρωπος αλήθεια έχει το δικαίωμα αυτήν σου την ελευθερία να την περιορίσει;

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

πηγή

Αγία Φιλοθεή η Κυρά των Αθηνών

 ''Μύρον ἐν Ἀθήναις ἀνεδείχθης, Φιλοθέη χρυσόηθε, μυρίζουσα τὰς καρδίας τῶν πιστῶν, τοῖς μυριπνόοις σου διδάγμασιν, ἀλλὰ μύρισον καὶ ἡμῶν τὰς καρδίας νοητῶς, τῶν ἐν πίστει τελούντων τὴν σεβάσμιον μνήμην σου''.

πηγή

Πήγαινε πάνω καί θά σοῦ πῶ, τί δέν ἔχεις πειράξει!

Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας

 Στήν Ἱερά μονή Πετράκη τῶν Ταξιαρχῶν, γινόταν κάποτε μιά ἀγρυπνία. Καί ἀνάμεσα στά ἄτομα πού βρίσκονταν στήν ἀγρυπνία, ἦταν καί μία δαιμονισμένη.
Αὐτή σέ μιά στιγμή γυρίζει καί λέει σέ μία εὐσεβέστατη κυρία: 

-Χά, τί τραβᾶς αὐτό τό σχοινί; (ἔκανε προσευχή μέ τό κομποσχοίνι ἡ κυρία). Σέ κρατάω σέ 3.
Αὐτή δέν ἔδωσε κἄν σημασία, γιατί εἶχε τακτοποιηθεῖ μέ τήν ἐξομολόγηση. Ἡ δαιμονισμένη ὅμως συνέχιζε νά λέει τά ἴδια πράγματα γιά πολύ ὥρα, ὥσπου μία ἄλλη κυρία, πού καθόταν δίπλα στήν εὐσεβή κυρία, τῆς λέει:
-Σέ σένα μιλάει, σέ σένα ἀπευθύνονται τά λόγια αὐτά! 

-Γιά μένα, ἀναρωτήθηκε, ἡ εὐσεβής κυρία.

- Ναί γιά σένα τά λέω, εἶπε μεσολαβώντας ἡ δαιμονισμένη. Μά ναί εἶμαι ἁμαρτωλή, ἀλλά τά ἔχω ὅλα ἐξομολογηθεῖ, ἀπάντησε ἡ εὐσεβής κυρία.
Σέ 3 σέ κρατάω, συνέχισε νά λέει ἡ δαιμονισμένη. Τώρα πῶς οἰκονόμησε ὁ Θεός καί ἀποκάλυψε ἡ δαιμονισμένη τά ἁμαρτήματα, δέν ξέρω.
Πάντως ἡ δαιμονισμένη μίλησε καί εἶπε: Ἐσύ δέν ἤσουν νοσοκόμα; Τό οἰνόπνευμα πού εἶχες ξοδέψει γιά νά ζεσταθεῖς, ποιός θά τό πληρώσει; Τό ὑπεραστικό τηλέφωνο πού ἔκανες καί χρεώθηκε γιά ἀστικό ποιός θά τό πληρώσει; Καί τό τρίτο, πού ἄφησες τόν ξάδερφό σου μέ τήν ἄλλη καί ἔφυγες ἀπό τό σπίτη σου, γιά νά ἁμαρτήσουν αὐτοί σαρκικά, αὐτό ποιός θά τό πληρώσει;
Σέ κρατάω λοιπόν σέ 3. Κόκκαλο ἡ εὐσεβής κυρία! Παράξενα πράγματα συμβαίνουν, πού δέν τούς δίνουμε σημασία. Ποιός θά ἀπολογηθεῖ γιά τήν ψυχή μας;
Ἐμεῖς συνήθως λέμε: Κουνούπι δέν ἔχω πειράξει.
Πήγαινε πάνω καί θά σοῦ πῶ, τί δέν ἔχεις πειράξει!

Θα δεις τον διωγμό της Εκκλησίας. Θα δεις πως θα κλείνουν τις εκκλησιές και θα τις κάνουν αποθήκες !

[...] Θα δεις τον διωγμό της Εκκλησίας. Θα δεις πως θα κλείνουν τις εκκλησιές και θα τις κάνουν αποθήκες !

π.Ευμένιος Λαμπάκης ( 1912 - 2005 )

Σύγχρονος αγιασμένος γέροντας από το Ρεθύμνο

πηγή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΛΙΑΡΑΣ ΚΑΙ Ν.ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

«Ο αθεισμός θα νικηθεί αλλά προσέξτε από τι θα αντικατασταθεί»

 

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ -Εις τους εν φυλακαίς νέους ενδόξους αγίους Ρουμάνους Ομολογητάς και Μάρτυρας του εικοστού αιώνος

Η μνήμη αυτών τελείται τη ΙΔ' Μαΐου και τη ΙΗ' Φεβρουαρίου[1] .

Ευλογήσαντος του Ιερέως το Κύριε εισάκουσον, μεθ' ο το Θεός Κύριος, ως συνήθως, και το εξής·

Ήχος δ'. Η υψωθείς εν τω Σταυρω.
Τους καταισχύναντας αθέους τυράννους* της Ρουμανίας εν εσχάτοις τοις χρόνοις* και υψηλώ φρονήματι εν ταις φυλακαίς* πίστει υπομείναντας* κολασμούς επωδύνους* και στερράν ενάθλησιν δι' αγάπην Υψίστου* πανευλαβώς τιμώντες προς Αυτόν* θερμούς μεσίτας και πρέσβεις προβάλλομεν.

Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε,* τας δυναστείας σου λαλείν, οι ανάξιοι.* Ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα* τις ημάς ερρύσατο* εκ τοσούτων κινδύνων;* Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους;* Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου'* σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.

Είτα ο Ν' Ψαλμός και ο Κανών, ου η Ακροστιχίς·

«Φυλακών Ρουμανίας Νεοάθλων αίτησις. Χ»

Ωδή α'. Ήχος πλ. δ. Υγράν διοδεύσας.

Φωτίσατε πάντων υμών φωτί* οδούς, Ρουμανίας* οι αθλήσει τας φυλακάς* λαμπροίς αγιάσαντες αγώσι* διά Χριστού το υπέρτιμον όνομα.

Υμνούντες παλαίσματα τα υμών* εν δεσμωτηρίοις* Ρουμανίας πανευλαβώς* αιτούμεθα, Μάρτυρες, πρεσβείας* υμών θερμάς προς τον εύσπλαγχνον Κύριον.

Δόξα.
Λαμπάδες, Νεόαθλοι, αρετής,* φωτίσατε πάντας,* Ρουμανίας των φυλακών* φωστήρες, αυγαίς υμών ανδρείας* μαρτυρικής τους υμάς μακαρίζοντας.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Ανάδειξον δόμων των ουρανών* υμάς κληρονόμους,* Μήτερ πάντων Χριστιανών,* τους ύμνοις τιμώντας σε, Παρθένε,* και τον Υιόν σου εκθύμως δοξάζοντας.


Ωδή γ'. Ουρανίας αψίδος.
Καθαρότης καρδίας,* Μάρτυς Χριστού άμεμπτε,* και ο πλούτος της πίστεώς σου* εις δεσμώτηρια* ωδήγησάν σε φρικτά* και εις αθλήσεως σκάμμα,* πρεσβευτά προς Κύριον* πάντων, Βαλέριε.

Ως λαμπρόν, Ιωάννη,* σε ευλαβώς μέλποντες,* ομολογητήν Ρουμανίας* άρτι εκλάμψαντα* εν φυλακαίς ταπεινώς* απεκδεχόμεθα χάριν,* ην θεόθεν είληφας* στύλος ως πίστεως.

Δόξα.
Νεαυγές Ιλαρίων,* καθηγητά ένθεε,* ο αναψυκτήρια θεία* της αθεότητος* τας σκοτεινάς φυλακάς* της Ρουμανίας αρτίως* δείξας φέγγει λόγων σου,* ζόφον μου σκέδασον.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Ρυπτικαίς σου πρεσβείαις,* Μήτερ Θεου, κάθαρον* τον ρερυπωμένον σου δούλον* τοις κακουργήμασιν,* η την πηγήν της ζωής* και του απείρου ελέους* τέξασα,* τον βόρβορον* κόσμου καθαιρούσα.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΛΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΟΣ(+18 Φεβρουαρίου)

Το Μαρτύριο των Αγίων Λέοντος και Παρηγορίου (+18/2), 1697, Μονή Σέλτσου, Άρτα.

 Οἱ Ἅγιοι Λέων καί Παρηγόριος ζοῦσαν στά Πάταρα τῆς Λυκίας καί μεταξύ των εἶχε δημιουργηθεῖ στενός πνευματικός δεσμός. Στά δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια τῶν διωγμῶν ἐφάρμοζαν τήν προτροπή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «παρακαλεῖτε ἀλλήλους καί οἰκοδομεῖτε εἷς τόν ἕνα».(1) Ἐνίσχυε ὁ ἕνας τόν ἄλλον στήν πίστη καί στόν δρόμο τῆς ἀρετῆς.

Στόν διωγμό πού εἶχε ξεσπάσει (2) συνέλαβαν οἱ διῶκτες μόνον τόν μακάριον Παρηγόριον. Ἐπειδή παρ᾿ὅλα τά βασανιστήρια ἔμεινε ἀμετακίνητος στήν ἀγάπη καί τήν πίστη του πρός τόν Χριστό τόν θανάτωσαν καί ἔτσι ὁ Ἅγιος Παρηγόριος ἀξιώθηκε νά λάβει τόν ἄφθαρτον στέφανον τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ἐν Χριστῷ ὁμόψυχος ἀδελφός του Λέων φρόντισε νά ἐνταφιάσει τό λείψανό του μέ τίς ἁρμόζουσες τιμές. Ὅμως ὁ Λέων αἰσθανόταν πολύ πόνο στήν καρδιά του. Πήγαινε στό μνῆμα τοῦ φίλου του καί ἔκλαιε ἀπαρηγόρητα. Δέν ἔκλαιε μόνο γιά τή στέρηση τοῦ πνευματικοῦ ἀδελφοῦ του. Ἔκλαιε καί γιά τό ὅτι αὐτός δέν κρίθηκε ἄξιος ἀπό τόν Θεό νά μαρτυρήσει. Παρακαλοῦσε, λοιπόν, γονατιστός στόν τάφο του τόν Μάρτυρα Παρηγόριο, νά μεσιτεύσει στόν Θεό γι᾿αὐτόν καί νά τόν ἀξιώσει νά ἀκολουθήσει τά βήματά του.

Καί ὁ πόθος του ἐκπληρώθηκε. Ὅταν οἱ εἰδωλολάτρες, σέ μιά λατρευτική τους ἐκδήλωση πρός τούς ψεύτικους θεούς τους, διαπίστωσαν ὅτι ὁ Λέων ἐναντιωνόταν πρός τά εἴδωλά τους, τόν συνέλαβαν καί τόν ὁδήγησαν στόν ἄρχοντα τῆς πόλης. Κατά τήν ἀνάκριση μέ σθένος διακήρυξε τήν πίστη του πρός τόν Χριστό, τόν ἀληθινό Θεό. Κατά τήν τακτική τους οἱ δήμιοι ἄρχισαν τό ἀπάνθρωπο ἔργο τους. Στήν ἀρχή, τόν ἔδειραν σκληρά μέ φραγγέλιο, γιά νά τόν ἀναγκάσουν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του. Ἐκεῖνος ὅμως ὑπέφερε τό μαρτύριο μέ χαρά πού ἀξιώνονταν νά ὑποφέρει γιά τόν Χριστό, πού ὑπέφερε τό ἴδιο μαρτύριο ἀπό ἀγάπη γιά μᾶς.

Ἡ σταθερότητα στήν πίστη του ἐξόργισε τόν ἄρχοντα καί διέταξε νά τόν θανατώσουν καί νά τόν πετάξουν στόν χείμαρο. Δέρνοντάς τον, καθ᾽ὅλη τή διαδρομή, ὅταν ἔφθασαν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, ὁ Ἅγιος Λέων ζήτησε τήν ἄδεια τῶν δημίων του νά τοῦ χαρίσουν λίγο χρόνο· ἀφοῦ προσευχήθηκε παρέδωσε τόν ἑαυτόν του στά χέρια τους. Ἐκεῖνοι ἀφοῦ ὁλοκλήρωσαν τό ἔργο τους πέταξαν τό σῶμα του στόν γκρεμό. Ἔτσι ὁ Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἀξιώθηκε νά λάβει τόν στέφανον τοῦ μαρτυρίου πού ποθοῦσε ἀπό τόν Ἀγωνοθέτη Κύριον.

Ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Λέοντος καί Παρηγορίου ἑορτάζεται τή 18η Φεβρουαρίου.

1 Α΄ Θεσσαλ. 5,11.
2 Φαίνεται ὅτι ἦταν ὁ ἐπί Δεκίου διωγμός (250-251) κατά τόν ὁποῖον καί ἄλλοι μαρτύρησαν στήν περιοχή αὐτή τῆς Λυκίας.

πηγή

Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις: "εγώ λυπάμαι, Κύριε!

«Οι περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν στο Ναό με την λέξη ''δώσε''. Δώσε υγεία Κύριε, δώσε οικονομική ευημερία, δώσε στην Οικογένεια, δώσε στα παιδιά! Πολύ λίγοι έρχονται στο Ναό με τις λέξεις: "εγώ λυπάμαι, Κύριε!''. Λυπάμαι που αμάρτησα. Λυπάμαι που δεν Σε αγαπούσα. Συγγνώμη που Σε ξέχασα! Με την επίσκεψη πολλών χρόνων σε Ναούς, δεν καταλαβαίνουν ότι στην Εκκλησία πρέπει να έρθουν με ένα πρόσωπο ταπείνωσης όχι σαν ένας δίκαιος άνθρωπος που κάνει μιά χάρη στο Θεό που βρίσκεται στο Ναό Του. Η Σωτηρία εξαρτάται από την ειλικρίνεια για θεραπεία από την αμαρτία και αν υπάρχει ειλικρίνεια, θα υπάρξει Μετάνοια».

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Πάβλοβ, Πνευματικός της Τριαδικής Λαύρας του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ (✞ 20 Φεβρουαρίου 2017)

πηγή

Ήταν 30-01-1992... Ημέρα των τριών Ιεραρχών...και πήγα στο Άγιον Όρος να γνωρίσω ένα γεροντάκι...

Ήταν 30-01-1992... Ημέρα των τριών Ιεραρχών...! Ακριβώς 29 χρόνια πριν...!
Ένας φίλος και γείτονάς μου, ο Σπύρος καλή του ώρα, με έπεισε ότι καλό θα ήταν να πάμε να γνωρίσουμε ένα γεροντάκι στο Άγιον Όρος για το οποίο είχε ακούσει πολλά...
Αν και άθεος τότε, αφού ήμουν και γω παιδί της ενεργής γενιάς του πολυτεχνείου, λίγο επειδή δεν είχα ξαναπάει στον Άγιον Όρος, αν και ταξιδιάρης, λίγο επειδή κάποια λόγια της πατρικής μου οικογένειας ηχούσαν αμυδρά ακόμα μέσα μου, πείστηκα...!
Ενώ φύγαμε με ήλιο από την Ουρανούπολη, όταν φτάσαμε στις Καρυές ήδη χιόνιζε..!
Και εδώ αρχίζει το σχέδιο του Θεού...
Όλοι οι προσκυνητές τρέξαμε να τακτοποιηθούμε στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου που είναι η πλησιέστερη μονή στις Καρυές όπου μας πήγε το λεωφορείο. Ο γέροντας της μονής, μη μπορώντας να μας τακτοποιήσει - φιλοξενήσει όλους, επέλεξε να στείλει τους νεότερους σε άλλα μοναστήρια.. Εμείς επειδή θέλαμε να συναντήσουμε τον γέροντα στην Παναγούδα, αγωνιούσαμε να μείνουμε στο μοναστήρι της Ι. Μ. Κουτλουμουσίου που ήταν κοντά.. Εν τω μεταξύ έξω το είχε "στρώσει"..!
Δόξα τω Θεώ ο ηγούμενος της μονής, παρότι ειμασταν νέοι τότε, μας κράτησε εκεί.. Ωστόσο μας έπιασε απελπισία λόγω του χιονιού..
Όμως πηγαίνοντας στο κελί- δωμάτιο που μας δόθηκε, ήταν σαν να ξαναγύρισα στα παιδικά μου χρόνια..
Το μοναστήρι δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα ακόμα και ο φωτισμός γινόταν με λάμπα πετρελαίου όπως στα παιδικά μου χρόνια. Η θέρμανση γινόταν με ξυλόσομπα, όπως στα παιδικά μου χρόνια επίσης. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι εικόνες, όπως στο πατρικό μου σπίτι.. Όλα άρχισαν να ξυπνούν μέσα μου και η επιθυμία μου να συναντήσω τον Άγιο παππούλη μας Παΐσιο, μεγάλωνε διαρκώς.. Όμως ο φίλος μου ο Σπύρος, είχε ακούσει ότι ο γέροντας ήταν άρρωστος και δύσκολα θα μας δεχόταν με τέτοιο καιρό.. 

  Την επομένη μέρα πρωί πρωί (του Αγίου Αθανασίου με το Αγιορείτικο ημερολόγιο) μετά την Θεία Λειτουργία είπαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας..!!! Κατηφορίσαμε προς το κελί του Γέροντα, τρέχοντας από την ανυπομονησία μας μήπως και τον συναντήσουμε... Υπήρχε μια έλξη που όσο πλησιάζαμε, τόσο μεγάλωνε, όπως η έλξη του μαγνήτη τραβάει ένα σιδηρομαγνητικό υλικό, όπως ο πόλος ενός αστικού νεφελώματος, με μια ελικοειδή τροχιά έλκει ότι αστρικό υπάρχει γύρω του.
 Σε λίγο κουτρουβαλώντας πολλές φορές στο χιόνι από την βιασύνη μας, φτάσαμε στην Παναγούδα..
Και ώωω του θαύματος, αν και άρρωστος, ο γέροντας στεκόταν μπροστά στην αυλόπορτα με την ομπρέλα του στο χέρι, γιατί χιόνιζε ακόμη, και μας περίμενε λες και ήξερε για την επίσκεψή μας...!

Γνωστός Άγγλος συγγραφέας βαπτίστηκε Ορθόδοξος...

Ο Paul Kingsnorth είναι Άγγλος συγγραφέας και στοχαστής.

Βαπτίστηκε ορθόδοξος στο ρουμανικό μοναστήρι  Life-Giving Spring στο  Shannonbridge στην Ιρλανδία.Τον βάπτισε ο πνευματικός του πατέρας Tudor Ghiță εφημέριος της Ορθόδοξης Ρουμανικής Κοινότητας του Galway.

Ο 49 χρονος συγγραφέας ζει στο Galway της Ιρλανδίας και έχει μία φάρμα την οποία καλλιεργεί με παραδοσιακές μεθόδους.

Είναι πρώην αναπληρωτής συντάκτης του The Ecologist και συνιδρυτής του Dark Mountain Project. Είναι Μυθιστοριογράφος, Συγγραφέας, Ποιητής, Περιβαλλοντολόγος.Δεν ήταν ποτέ οπαδός του μαρξιστικού διαλεκτικού υλισμού όπως συνηθίζουν τα μέλη των οικολογικών οργανώσεων

«Δεν πίστεψα ποτέ στον επιστημονικό υλισμό. Από μικρό παιδί είχα την εντύπωση ότι όταν ο κόσμος είναι κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπει ο μοντερνισμός σε εκείνον,γι'αυτό ακριβώς έγινα ένας συνειδητός οικολόγος».

Ο συγγραφέας Rod Dreher τον χαρακτήριζει ως''έναν από τους πιο ταλαντούχους και διορατικούς συγγραφείς της εποχής μας''

Ο δημοσιογράφος Άρης Ρούσσινος λέει ότι ο συγγραφέας είναι ''βαθιά θρησκευτικός'' και ''ο μεγαλύτερος εν ζωή Άγγλος συγγραφέας''

«Πρώτη φορά γνώρισα την Ορθοδοξία πριν από τέσσερα χρόνια,όταν μπήκα σ'ένα εκκλησάκι στο Βουκουρέστι. Αυτή η εμπειρία με σημάδεψε. Σίγουρα δεν σκεφτόμουν τότε ότι εκείνη η επίσκεψη θα με οδηγήσει σ'ένα ταξίδι στο τέλος του οποίου θα είμαι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας»δήλωσε ο Paul Kingsnorth στο basilica.ro

πηγή/proskynitis.blogspot

~Για το Ορθόδοξο μοναστήρι Life-Giving Spring στο  Shannonbridge στην Ιρλανδία   ΕΔΩ

~Για τον συγγραφέα ΕΔΩ

Τι μεγαλείον εστίν η Θεία Λειτουργία!

"Τι μεγαλείον εστίν η Θεία Λειτουργία! Πόσο τιμά ο Θεός τον άνθρωπο, να κατέρχεται μετά των αγγελικών ταγμάτων εις κάθε Λειτουργίαν και να τρέφη τον άνθρωπον με το Πανάγιο Σώμα και Αίμα Του! Πάντα γαρ απέδωκεν ημίν• ποίον πράγμα υπάρχει σωματικόν ή πνευματικόν, φθαρτόν ή άφθαρτον, το οποίον μας υστερεί; Ουδέν. Εάν μας δίδη καθημερινώς το τεθεωμένον Άγιον Σώμα Του και Αίμα Του, ποιον εστί τούτων ανώτερον; Βεβαίως ουδέν".

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης 

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος, Πολιούχος Μυτιλήνης και η θανατηφόρος πανώλη(1832)

 Η θανατηφόρος πανώλη, η οποία εμάστιζε την Μυτιλήνη κατά το έτος τούτο (1832), επί μητροπολίτου Μυτιλήνης Πορφυρίου, καί η οποία, κατά δεκάδας έρριπτε στους τάφους τούρκους καί χριστιανούς, ανεξαρτήτως τάξεως καί ηλικίας, ανάγκασε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν την πόλη, για τον φόβο της μολύνσεως, καί να φύγουν στους πέριξ της πόλεως λόφους. 

 Από τότε γνωρίζουμε τον Άγιο Θεόδωρο τον Βυζάντιο ως Προστάτη και Πολιούχο της Μυτιλήνης και της Λέσβου γενικότερα. Φόβος καί τρόμος καί σκιά θανάτου εκάλυπτε τα πάντα για αρκετό χρόνο. Και οι αρχές ακόμη αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη, για τον φόβο της μολύνσεως, καί να φύγουν στους πέριξ της πόλεως λόφους. Στην πόλη έμειναν οι ασθενείς καί όσοι τους περιποιόνταν, βέβαιοι ότι και σ’ αυτούς θα μετεδίδετο η φοβερά ασθένεια.
Συνεργεία ιατρών εστάλησαν από την Κωνσταντινούπολη καί πάντα τα μέτρα ελήφθησαν, χωρίς εν τούτοις να υποχωρήσει η πληγή της θανατηφόρου πανώλης. Αλλά τους Αγίους αυτού «εθαυμάστωσεν ο Κύριος». Ό,τι δεν μπόρεσαν να επιτύχουν τα πολυπληθή συνεργεία των ιατρών καί τα φάρμακα καί τα λαμβανόμενα προληπτικά μέτρα, κατόρθωσαν να επιτύχουν οι προς τον Κύριον πρεσβείες του Νεομάρτυρος Θεοδώρου.
Σε αυτές τις κρίσιμες ημέρες, καί δη την νύκτα της Παρασκευής της α’ εβδομάδος των νηστειών, ενεφανίσθη εν ονείρω ο Άγιος στον τότε πρωτοσύγκελο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης καί Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, καί του παρήγγειλε να ειπεί στον Μητροπολίτη να συγκαλέσει τους χριστιανούς από τις εξοχές καί τα προάστια, στα οποία είχαν καταφύγει, να προσέλθουν όλοι στον Μητροπολιτικό ναό, να γίνει ολονύκτια εκεί δέηση προς τον Θεό, καί να εξαχθεί καί το Λείψανο του Αγίου από της κρύπτης. Ο πρωτοσύγκελος Καλλίνικος δεν έδωκε σημασία στο όνειρο. Αλλά μετά από μία εβδομάδα, καί πάλι την νύκτα της Παρασκευής, το ίδιο όνειρο, ζωηρότερο αυτή την φορά, συνταράσσει τον Καλλίνικο καί η μορφή του Αγίου αυστηρότερα τον επιπλήττει για την αμέλεια καί αδιαφορία, την οποίαν επέδειξε ως προς την εκτέλεση της παραγγελίας του.

Ο μητροπολιτικός ναός της Αδριανούπολης

 Ο μητροπολιτικός ναός της Αδριανούπολης, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, βρισκόταν σε επαφή με το βόρειο τείχος του κάστρου, της πόλης. 

Ήταν μεγαλοπρεπής τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα, χωρίς τρούλο. Εσωτερικά είχε πλούσια ξυλογλυπτική διακόσμηση και στηριζόταν σε δύο σειρές κολώνες (12 στον αριθμό) με βυζαντινά κιονόκρανα του 11ου άι. 

Χτίστηκε το 1704, επί Μητροπολίτου Αθανασίου του Κρητός (1692-1709) και η αγιογράφηση του ναού ολοκληρώθηκε το 1728. Στο νάρθηκα εικονογραφήθηκε η Δευτέρα Παρουσία και οι επτά οικουμενικές σύνοδοι, ενώ σε ένα μέρος του καθολικού ο Μυστικός Δείπνος.

 Τέλος λίγο πριν από το Ιερό Βήμα στην Ν.Α πλευρά υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο, του οποίου η πόρτα ήταν χαμηλή, σιδερένια, κλειδωμένη και κρυμμένη πίσω από μεγάλες εικόνες.

 Σ’ αυτό το δωματιάκι φυλάσσονταν παλιά έγγραφα, λογαριασμοί των εκκλησιών, καθώς και ιερά άμφια Πατριαρχών και Μητροπολιτών. Σε ειδική δε κρύπτη φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα των Αδριανουπολιτών Αγίων μαρτύρων Κυρίλλου και Μαυρουδή. 

Η τελευταία λειτουργία στον ναό, τελέσθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1922 πριν οι Έλληνες εγκαταλείψουν την πόλη οριστικά. Στην συνέχεια ο ναός μετατρέπεται σε αποθήκη ξυλείας μέχρι την δεκαετία του '60 που κατεδαφίστηκε για να χτιστεί στην θέση του, γνωστό ξενοδοχείο.

 Σήμερα τα μόνα που σώζονται από την άλλοτε μεγαλοπρεπή Μητρόπολη, είναι μία ξύλινη πόρτα που οδηγούσε στον αύλειο χώρο του ναού και του Μητροπολιτικού Μεγάρου και κιονόκρανα που βρίσκονται ως διακοσμητικά στον εξωτερικό χώρο του ξενοδοχείου.

Πολιτιστικός Σύλλογος Αδριανού

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ "O Έρωτας στα χιόνια"

[.....]Tην άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.
― Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού... ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας... να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας.
Eφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, έν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Tο καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Mασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και τετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Kριτού, του Παλαιού Hμερών, του Tρισαγίου. N’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην: Nα σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαϊδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ "O Έρωτας στα χιόνια"(Απόσπασμα)

O Άγιος Παΐσιος στρατιώτης στα χιόνια

Διηγείτο (ο άγιος Παϊσιος) ότι κάποτε τελείωσαν τα τρόφιμα και έτρωγαν σπυρωτό χιόνι. Άλλοτε έμειναν νηστικοί για δεκατρείς ημέρες και επέζησαν τρεφόμενοι μόνον με άγρια κάστανα. Συχνότερα υπέφεραν από την δίψα. Αναγκάζονταν τότε να πίνουν στάσιμο νερό από τις πατημασιές των ζώων.

Ο μεγάλος εχθρός ήταν το κρύο. Κοιμόνταν στις σκηνές και το πρωί ξυπνούσαν θαμμένοι στα χιόνια, μετρούσαν τους κρυοπαγημένους. Ένα πρωινό έβγαλε είκοσι έξι κρυοπαγημένους σκάβοντας με τον κασμά τα χιόνια.

Κάποτε έμεινε για τρεις ημέρες στα χιόνια και έστελνε σήματα στο Αρχηγείο. Έπαθε και ο ίδιος κρυοπαγήματα. Οι σάρκες των ποδιών του ξεφλουδίζονταν. Τον έστειλαν στο Νοσοκομείο, αλλά βοήθησε ο Θεός να μην ακρωτηριασθή.

πηγή

Μία ιστορία από την σφαγή! Η λειψανοθήκη και η θεραπεία της χανούμισσας!

Ο παπά Αντώνιος Μηνάς ή Ροβυθης κατάγονταν από την Μονεμβασιά. Ήταν γιός του Μηνά Γεώργ. Ροβύθη ο οποίος κατοικούσε στον Βροντάδο, στη συνοικία Καριώτος,της ενορίας Αγίου Μάρκου.

Κατά τις μέρες της Σφαγής, ο παπά Αντωνης, πήρε την πρεσβυτέρα του,Κυριακή και τα πέντε του παιδιά, Μαθιό,Μιχάλη και Επαμεινώνδα, Δροσιά και Μαριγω κι έφυγαν για να σωθούν στο Κάβο Μελανιό.

Καθώς ανέβαιναν το Αιπος, τους πρόλαβαν οι Τούρκοι κι άρχισαν να τους καταδιώκουν. Προσπαθούσαν να πιάσουν τον μικρό Επαμεινώνδα ο οποίος λόγω της μικρής του ηλικίας έμενε πίσω. Μόλις ο παπά Αντωνης κι η πρεσβυτέρα του το αντιλήφθηκαν, στάθηκαν στην κορυφογραμμή κι άρχισαν να ρίχνουν μεγάλες πέτρες και να κυλούν ογκόλιθους καταπάνω στους Τούρκους κι έτσι κατάφεραν να τους καθυστερήσουν και να σώσουν το μικρό παιδί. Μετά από πολύωρη και κοπιωδη πορεία έφθασαν στο Μελανιός κι εκεί ο παπάς επεβιβασε την οικογένειά του σε κάποιο καΐκι Ψαριανό. Ο ίδιος έμεινε πίσω περιμένοντας άλλο πλοίο για να φύγει.

Πρίν όμως καταφέρει να βρει πλοιάριο ( ήταν απεριγραπτος ο συνωστισμός και η αγωνία) κατέφθασαν τα μπουλουκια των Τούρκων κι άρχισαν άγρια σφαγή. Τα αίματα των αθώων ανθρώπων πότισαν την γη και πορφυρωσαν τη θάλασσα του Μελανιους.

Απελπισμένος κι έντρομος ο παπά Αντωνης κυλιέται μες στα αίματα και προσποιείται ανάμεσα στους σφαγμενους, το νεκρό. Οι Τούρκοι δεν του έδωσαν προσοχή γιατί τον θεώρησαν πεθαμένο.

Όταν έπαψε η σφαγή και τα ταγκαλάκια απομακρύνθηκαν ο παπάς κατάφερε να βρει καράβι,να περασει στα Ψαρά και να σμίξει με τους δικούς του. Όμως το 1824 με την καταστροφή των Ψαρών νέες περιπέτειες ξεκινούν ,αφού αιχμαλωτιζονται η πρεσβυτέρα του,η έγκυος κόρη του Δροσιά κι ο επτάχρονος γιός του,Μιχάλης. Ο ταλαίπωρος ιερέας καταφεύγει με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στην Τήνο. Εκεί άρχισε μέρα νύχτα να ερευνά και να αναζητεί την πρεσβυτέρα και τα παιδιά του .

Κάποια στιγμή πληροφορείται ότι η μεν πρεσβυτέρα του βρίσκεται στη Σμύρνη, στο σπίτι ενός πλούσιου Αγά,η δε κόρη του Δροσιά με το τρίχρονο πλέον κοριτσάκι της, στο Νυμφαίο, αιχμάλωτη του Καδή Εσείντ Μεχμέτ Εμήν.

Αναχωρεί λοιπόν για τη Σμύρνη, πηγαίνει στην μητρόπολη και με την βοήθεια και τις έρευνες του Μητροπολίτη ανακαλύπτει κι εξαγοράζει την πρεσβυτέρα του για τρεις χιλιάδες γρόσια. Στη συνέχεια πηγαίνει στο Νυμφαίο όπου αντιμετωπίζει την άρνηση του Καδή. Επ' ουδενί δεχόταν να απελευθερώσει την Δροσιά και το παιδί της. Μετά από πολλές παρακλήσεις και ικεσίες ο Καδής ζήτησε από τον παπά χίλια γρόσια κι έναν αγιασμό για χάρη της βαρεια άρρωστης χανούμισάς του. Ή χανουμισα ήταν παραλυτη και στο τελευταίο στάδιο της ασθένειας της.

Ο παπά Αντωνης μπροστά σ αυτό το δίλημμα επέστρεψε στην Σμύρνη και