Ο Πορθητής του Παλαμηδίου, ο "Φουντοθειάφης", ο Στρατηγός Στάικος Σταϊκόπουλος γέρνει το αδύναμο κορμί του και κλείνει τα φλογέρα του μάτια για πάντα. Αυτός που δεν νικήθηκε από τους Τούρκους, νικήθηκε από την μελαγχολία, την πείνα και την φυλακή.
Ήταν 21 Φεβρουαρίου του 1835.
Ο Στάικος Σταικόπουλος, περασε στην ιστορία ως ο ήρωας του Παλαμηδίου, το οποίο κατέλαβε όταν πρώτος πολιόρκησε το Ναύπλιο στην Ελληνικὴ Επανάσταση.
Γεννήθηκε το 1798 στην Ζάτουνα της Αρκαδίας.
Ο πατέρας του Παναγιώτακης ήταν κρεοπώλης, ο ίδιος δε δερματέμπορος.
Το 1818 μετέβη στην Ύδρα, όπου ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση διαχείρισης και εμπορίας δερμάτων. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σπηλιωτόπουλο. Τον Απρίλιο 1821 με την έναρξη της Επανάστασης πέρασε μαζί του από την Ύδρα στο Άργος με αρκετά πολεμοφόδια, συστήνοντας δικό του στρατιωτικό σώμα από συμπατριώτες Ζατουνίτες, εξ ών ο αδελφός του Θανάσης και δύο ανίψια του Άγγελος και Γεώργιος, και τεθήκε στη διάθεση των επαναστατικών δυνάμεων της Πελοποννήσου στην αντίσταση κατά του Κεχαγιάμπεη.
Οι μέρες περνούσαν και ο Σταϊκούλης, ὁπως τον αποκαλούσαν ολοι λόγω του μικρού του αναστήματος, με το αυστηρά πειθαρχημένο σώμα του, διασχίζει τα πεδία των μαχών από τον Αχλαδόκαμπο μέχρι την Τρίπολιτσα, με σκοπό να αποκόψει τη γραμμή ανεφοδιασμού του Ναυπλίου από την Τρίπολιτσα. Πολλές φορές δίπλα στον Κολοκοτρώνη και άλλες μόνος του, φέρνοντας πληγές στο στήθος του αντί για παράσημα.
Σε όλη την διάρκεια του Αγώνος, ήταν ο εμψυχωτής των δειλών, αλλά και ο φροντιστής των στρατιωτών και του λαού, εξασφαλίζοντας τις τροφές τους. Από τον Αύγουστο του 1822 συμμετείχε στην εκ νέου πολιορκία του Ναυπλίου, με το βαθμό του Χιλιάρχου και ανέλαβε επικεφαλής των επιχειρήσεων για την κατάληψη του φρουρίου του Παλαμηδίου. Μετά την κατάληψη του πιο τρανού κάστρου της Μεσογείου, η προσωρινή διοίκηση τον προβιβάζει στον ανώτερο βαθμό του Στρατηγού. Στα 24 του χρόνια.
Μετά την απελευθέρωση, αρρωσταίνει βαριά απο μελαγχολία. Η αρρώστιά του προχωρά τόσο που τον οδηγεί στην τρέλα και οι μόνοι που του συμπαραστέκονταν ήταν οι συμπατριώτες του Ζατουνίτες.
Επειδή ο Στάϊκος, τούτο το "Σαΐνι" όπως τον αποκαλούσε η Μπουμπουλίνα καταφέρεται κατά των Βαυαρών, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στις υγρές φυλακές του "Λεονάρδου"., στα υπόγεια του Βουλευτικού με την δικαιολογία του μαινόμενου και ταραξία. Οι κακουχίες και η έλλειψη φροντίδας πλήττει την υγεία του Αγωνιστή. Οι αλυσίδες της φυλακής σπάνε και ο Σταικούλης ανοίγει τα φτερά του προς την ατέρμονα ελευθερία. Στις 21 Φεβρουαρίου 1835, ημέρα της αποφυλακίσεώς του, κλείνει για πάντα τα μάτια του. Ήταν 37 ετών.
Με έρανο που έκαναν οι συντοπίτες του συγκέντρωσαν τα αναγκαία για το ξόδι του.
Στρατηγέ μας, η φωνή σου, η φορτισμένη με τη δύναμη της Ελευθερίας, θα συνεχίσει να αντηχεί στους αιώνες, υψώνοντας το φως σου ως ένα λαμπρό άστρο στον ουρανό της Πατρίδας μας.
Αθάνατη θα ζη στους αιώνες η ελεύθερη ψυχή σου,
στο Ανάπλι θα στέκει αγέρωχο το λεβέντικο κορμί σου!
Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ
Φωτογραφία: Ο ανδριάντας του Στάικου Σταϊκόπουλου στο Ναύπλιο (2021).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου