Ένα παλιό κελί...

Ένα παλιό κελί,πνιγμένο στον κισσό,που κάποτε ήταν ζωντανό. Άναβε καντήλι. Ακουγόταν ψαλμωδία. Περνούσε άνθρωπος από το κατώφλι του και η πέτρα αποκτούσε παλμό. Τώρα στέκει σιωπηλό, πολεμημένο από τον χρόνο, σχεδόν χαμένο μέσα στη βλάστηση.
Και όμως, δεν μοιάζει νεκρό. Μοιάζει να περιμένει.
Περιμένει να κατοικηθεί ξανά. Να ακουστεί προσευχή. Να πάρει ζωή από παρουσία ανθρώπου που θα σταθεί μέσα του και θα πει ένα “Κύριε ελέησον” αληθινό.
Τα κελιά δεν πεθαίνουν. Κοιμούνται.
Και ίσως κάπως έτσι είναι και η ψυχή μας. Όταν αφήνεται, γεμίζει αγριόχορτα. Όταν κατοικηθεί από προσευχή, γίνεται πάλι αρχοντικά στημένη.
Το ζήτημα δεν είναι αν γέρασε το σπίτι. Το ζήτημα είναι αν θα βρεθεί κάποιος να το ανάψει.

Athos Zone