Πώς με ένα τρύπιο ράσο, με ένα ξεχειλωμένο κομποσκοίνι και ένα παξιμάδι γίνεσαι από άνθρωπος – Θεός και από κάτοικος μιας καλύβας- πρεσβευτής της οικουμένης

Ιεραποστολή στην Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης

Θεμέλιος λίθος για τον Ιερό Ναό του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου.

  Όταν με ρωτούν την άποψη μου για τον όσιο Γέροντα Εφραίμ, τον Φιλοθεΐτη τε και Αριζονίτη, το πρώτο πράγμα που διαπερνά το νου μου είναι η εικόνα δύο ματιών έκθαμβων, ενός φίλου προσκυνητή της Αγίας Ερήμου της Αμερικής.   Κάποτε μου περιέγραφε με ποιον θαυμαστό, όντως, τρόπο βρέθηκε νερό και μεταφέρθηκαν ελαιόδεντρα απ’ όλη την Ελλάδα προς καλλιέργεια. Μα θα μου πείτε, απ’ όλη τη ζωή ενός αγίου γέροντα εσύ εντυπωσιάστηκες με τα χωράφια του; Ναι! Γιατί μου υπενθύμισε ότι η παράδοση ζει και συνεχίζεται. Γιατί μου έδειξε ότι το θαύμα με το Αγίασμα του Αγίου Αθανασίου στο Άγιο Όρος, όπου νερό χύθηκε για να πιστώσει ότι τα πάντα στον τόπο είναι έτοιμα να αγιάσουν όποιον ταπεινά θα ριζώσει εκεί, έγινε ξανά και ξανά σε Ελλάδα και Αμερική και απανταχού της γης. Και όπως στο Άγιον Όρος φύτρωσαν σώματα μικρά μεν το δέμας ουρανομήκη τη ψυχή, τα οποία έλουσαν με έλεος την οικουμένη έτσι και στην Αμερική, μικρές ακόμα ελιές ήδη βγάζουν έλεος, απτό προς υπενθύμιση του υπεραισθητού.

Ολοκλήρωση εργασιών στο Καθολικό της Ιεράς Μονής του Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού

  Κάπως έτσι κι εμείς, που βρήκαμε ίσκιο, δροσιά πνευματική, και έλεος αμέτρητο σε τρεις Ελιές Αγιορείτικες, τον αρχοντικό όσιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, τον σαφή όσιο Δανιήλ τον Κατουνακιώτη, και τον ποταμό όσιο Ιωσήφ των Ησυχαστή, είπαμε με θράσος περίσσιο να κόψουμε κλώνους και ρίζες για να τα πάρουμε μακριά. Χιλιόμετρα μακριά. Πέρα από θάλασσες, στα μέρη της Μαδαγασκάρης. Τα τρία Καλογέρια, οι τρεις Άγιοι των ημερών μας, παραδόξως πώς βρέθηκαν να διακονούν την οικουμένη.
 Με την ευλογία του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β’, δυο νέες εκκλησιαστικές κοινότητες, θεμελιώνονται και δημιουργούνται στην Ιερά Επισκοπή Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης, προς τιμήν των οσίων Εφραίμ και Δανιήλ από τα Κατουνάκια. 

Οικοδομικές εργασίες στον Ιερό Ναό του Οσίου Δανιήλ του Κατουνακιώτου.

 Συγκεκριμένα σε κλίμα ιδιαίτερης κατάνυξης για το σύνολο της τοπικής Εκκλησίας, τη 27η Φεβρουαρίου 2021, μέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Εφραίμ τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος του Ιερού Ναού, σηματοδοτώντας έτσι την σύσταση της εκεί κοινότητας.

  Επίσης, το νέο μας Μοναστήρι, η πρώτη ανδρώα Ιερά Μονή με το Καθολικό της να τιμά τη μνήμη του Οσίου Ιωσήφ λαμβάνει την τελική του μορφή. Στους ίδιους χώρους με αυτούς της Ιεράς Μονής στο άμεσο χρονικό διάστημα θα αρχίσουν οι εργασίες για την ανοικοδόμηση του κτηριακού συγκροτήματος του πρώτου Ιερατικού Σεμιναρίου για ντόπιους υποψήφιους κληρικούς, για τους αυριανούς εργάτες της Ιεραποστολής. Ναοί, Ιερές Μόνες και Ιερατικό Σεμινάριο, αποτελούν τους τόπους μνήμης και διασύνδεσης με τον Όρος των Αγίων. Αποτελούν το νέο ελαιώνα, εκεί που το νερό ελάχιστο, οι ανάγκες πολλές και το έλεος Του τόσο αισθητό όσο απαραίτητο.

  Άλλωστε αυτό είναι το παράδοξο της Εκκλησίας. Πώς με ένα τρύπιο ράσο, με ένα ξεχειλωμένο κομποσκοίνι και ένα παξιμάδι γίνεσαι από άνθρωπος – Θεός και από κάτοικος μιας καλύβας- πρεσβευτής της οικουμένης.

«Πάρτε ὅλα μου τα χρήματα και ἀγοράστε με αὐτά ξύλα για να με κάψετε. Δεν θέλω με δικά σας ἔξοδα να προσφερθῶ θυσία στον Θεό μου».

«Πιστεύω στὸν Κύριόν μου Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεὸς ἀληθινός, καὶ Δημιουργός, καὶ Πλάστης μου καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ ὑπομείνω μύρια βασανιστήρια γιὰ τὴν ἀγάπη του. Σᾶς λέγω δὲ καὶ τοῦτο· πάρτε ὅλα μου τὰ χρήματα καὶ ἀγοράστε μὲ αὐτὰ ξύλα γιὰ νὰ μὲ κάψετε. Δὲν θέλω μὲ δικά σας ἔξοδα νὰ προσφερθῶ θυσία στὸν Θεό μου».

Βίος καὶ Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Μιχαὴλ τοῦ Μαυρουδῆ τοῦ ἐκ Γρανίτσης τῆς Εὐρυτανίας

Ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 10 Μαρτίου

Την Πατρίδα μας θα την χάσουμε, αλλά πάλι θα την βρούμε!(Άγ.Αρσένιος Καππαδόκης)

Την Πατρίδα μας θα την χάσουμε, αλλά πάλι θα την βρούμε!

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης(προφητεία του, πριν από την Ανταλλαγή)

πηγή

Οι αγιορείτες μοναχοί,το Νταχάου και το θαύμα των Αγίων Σαράντα!

Ο Γερο–Θεοφύλακτος Νανόπουλος από το Ιβηρίτικο Κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο το «Κελί των Τυπογράφων»), διηγήθηκε κάποτε με δάκρυα τα εξής:

«Κατά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής μάς συνέλαβαν οι Γερμανοί με τον κατά σάρκα αδελφό μου, τον παπα–Παντελεήμονα, και μας πήγαν στο Νταχάου. Μια νύχτα, μας έβγαλαν έξω για να μας εκτελέσουν. Ήταν χειμώνας και μας ξέντυσαν. Περιμέναμε την σειρά μας. Ελπίδα σωτηρίας, δεν είχαμε.
Τότε θυμήθηκα τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες και του λέω:

 “Μωρέ, Παντελεήμων! Ποιο είναι το απολυτίκιο των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων; Το ξέρεις;”.
Ο π. Παντελεήμων, άρχισε τότε να ψέλνει:
“Τας αλγηδόνας των αγίων,
ας υπέρ Σου έπαθον,
δυσωπήθητι, Κύριε·
και πάσας ημών τας οδύνας
ίασαι, φιλάνθρωπε, δεόμεθα”.
Αμέσως τότε, μια ζέστη απλώθηκε γύρω από ’μας τους δύο και δεν καταλαβαίναμε το κρύο. Ήταν η παρουσία των Αγίων, που και αυτοί υπέφεραν από το ψύχος.
Η νύχτα πέρασε έτσι και, το πρωί, ενώ περιμέναμε τον θάνατο, ήρθε διαταγή εμάς τους δύο καλογήρους να μη μας εκτελέσουν. Κανείς δεν γλύτωσε από όσους πήγαν εκεί, παρά μόνο εμείς. Γι’ αυτό έγραψαν και τα ονόματά μας σε μια πινακίδα και την τοποθέτησαν εκεί στο Στρατόπεδο εκτελέσεως».

Από το βιβλίο «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση»,2ο μέρος,σελ.344

toeilhtarion

«Έτσι θα ανθίσει η Ορθοδοξία σε λίγα χρόνια! Έτσι θα καρποφορήσει σε όλο τον κόσμο!» Το μεγάλο θαύμα του τρελλο-Γιάννη!

  Η παρακάτω διήγηση είναι από τις αγαπημένες μου. Σήμερα που είναι αλήθεια πως πολλοί πιστοί έχουν απογοητευτεί με όσα συμβαίνουν, έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία! Να είμαστε βέβαιοι αγαπητοί μου πως αυτό το θαύμα και η πρόρρηση του Τρελο-Γιάννη δεν θα αργήσει να πραγματοποιηθεί γιατί ζει Κύριος ο Θεός.

 Καταθέτουμε εδώ ένα σημαντικό περιστατικό, με προφητικές διαστάσεις, από τη συναναστροφή της πιο πάνω κυρίας* με τον αγίας μνήμης Κωνσταντίνο τον δια Χριστόν σαλό των Αθηνών, γνωστό ως τρελλο-Γιάννη, όπως αυτή μας το διηγήθηκε κατά την πρόσφατη συνάντησή μας στην Αθήνα.

 «Σε κάποιο ναό των Αθηνών, κατά την επίσημη και εορταστική ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, οι πιστοί εισέρχονταν, κρατώντας εικόνες που έφερναν από τα σπίτια τους, εις ανάμνηση της αναστύλωσης των εικόνων κατά την λαμπρή αυτή ημέρα. 

Στην Ακολουθία εκείνη παρίστατο και η γνωστή μας αυτή κυρία, που σε μια στιγμή είδε τον τρελλο-Γιάννη να εισέρχεται στον ναό, φέροντας επάνω στην κεφαλή του μία γλάστρα με μαραμένα λουλούδια! Κατά τη διάρκεια της λιτανείας των ιερών εικόνων, που γίνεται κατά την ημέρα αυτή σε ορισμένους ναούς, κάποιοι χριστιανοί κοροΐδευαν τον τρελλο-Γιάννη, για την παράδοξη ‘άρση’ της γλάστρας… Η καλή μας αυτή κυρία, που λιτάνευε μαζί με τον τρελλο-Γιάννη, προσπαθώντας να τον σωφρονίσει, του έλεγε· «Κωνσταντίνε μου, άσε κάτω τη γλάστρα τώρα! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά τέτοια ημέρα και ώρα!» Κι αυτός της απάντησε· «Αυτό που βλέπεις, είναι τρέλλα με νόημα! Εσύ να βλέπεις τη γλάστρα. Και να δεις, που στο τέλος όλοι θα πέσουν να προσκυνήσουν!»

Έφθασε λοιπόν και το τέλος της λιτανείας, και ο προϊστάμενος ιερέας, «μεγάλη τη φωνή», απάγγειλε από το Συνοδικόν της Ορθοδοξίας τον γνωστό θριαμβευτικό λόγο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν.»

 Τότε και ο τρελλο-Γιάννης, «στεντορία τη φωνή», έχοντας ακόμη τη γλάστρα με τα μαραμένα λουλούδια πάνω στο κεφάλι του, άρχισε να φωνάζει: «Χριστός ανέστη, χριστιανοί!» Και τότε, έκπληκτοι όλοι, είδαν στη γλάστρα να ζωντανεύουν τα μαραμένα λουλούδια και να ανθίζουν! Κι ο τρελλο-Γιάννης άρχισε μέσα στη σαλότητά του να προφητεύει: «Έτσι θα ανθίσει η Ορθοδοξία σε λίγα χρόνια! Έτσι θα καρποφορήσει σε όλο τον κόσμο!» Και ο τρελλός προφήτης χάθηκε τρέχοντας στους δρόμους της ταλαιπωρημένης μα κι αγιασμένης Αθήνας…»
Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

*Η κυρία που αναφέρει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ήταν πνευματικό παιδί του Γέροντος Ευμενίου, ο οποίος τις είχε παραδώσει πριν την Οσιακή κοίμηση του, το μπαστούνι του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού και κάτι άγια λείψανά του. Η ευλογημένη αυτή ψυχή, αναφέρει ο Θεοφιλέστατος Μητροπολίτης, συνδεόταν στενά με τον μακαριστό περίφημο τρελλο-Γιάννη, τον κατά κόσμο Κωνσταντίνο, για τον οποίο, ως γνωστό, έχουν γραφτεί βιβλία σε «μυθιστορηματικό» ύφος.

ΠΗΓΗ

Ο π. Αριστείδης από την Μικρόπολη Δράμας(Mαρτυρίες)

πηγή

Ο π. Αριστείδης από την Μικρόπολη Δράμας.

-Πήγαμε να τον επισκεφτούμε τρεις συμμαθητές λυκείου.
Είχαμε ακούσει πολλά γι' αυτόν.
Κυριακή πρωί βρεθήκαμε στην Θεία Λειτουργία.
Μπήκαμε στη σειρά να πάρουμε αντίδωρο.
Περιμένετε στο τέλος μας είπε.
Σαν τέλειωσε την κατάλυση έτρεξε προς το μέρος μας,μας αγκάλιασε και μας είπε :
"Καλώς τους παπάδες μου !!!"
Μείναμε ξαφνιασμενοι να τον κοιτάμε.
Πέρασαν χρόνια . Οι δύο από τους τρείς είμαστε ήδη ιερείς. Περιμένουμε και τον τρίτο.
Αυτά μου είπε ο πατέρας Νεκτάριος από το Ζυγός της Καβάλας.

Είχα την ευλογία να γνωρίσω κι εγώ.

Πέρναγα δύσκολα τότε λόγω ασθενείας ενός πολυαγαπημένου προσώπου.
Δεκάδες άνθρωποι περίμεναν υπομονετικά έξι και παραπάνω ώρες για να μπουν κάτω από το πετραχήλι του.Ερχόταν από Καβάλα , από Δράμα, από Θεσσαλονίκη.
Ολιγομίλητος.Οι άγιοι δεν χρειάζεται να σου πουν πολλά.
Λίγο πριν φύγεις σε σταύρωνε με Μύρο του Αγίου Δημητρίου.Ένιωθες για μέρες εκείνη την ευωδία.Τον επισκεφτήκαμε τελευταία στο σπίτι του .
Καθηλωμένος ,δεν μπορούσε πια να πάει στον Ναό.Δεκάδες άνθρωποι περίμεναν στην αυλή.Του πήγαμε να διαβάσει ευχές σε ένα παιδάκι με αυτισμό.
Ήταν οκτώ χρονών και δεν είχε ακόμα μιλήσει.Στράφηκε στον πατέρα:
-Θα μιλήσει !!! Να το πιστέψεις . Θα μιλήσει.
Όταν σε κοίταζε με εκείνα τα διεισδυτικά γαλάζια μάτια ο π. Αριστείδης ένιωθες ότι διαβάζει την ψυχή σου.Έφυγε πριν λίγες μέρες πλήρης ημερών.
Έφυγε για να συνεχίσει να νοιάζεται και να προσεύχεται για τον κάθε πονεμένο συνάνθρωπο που τον επικαλείται.(Από το facebook)

Ο μακαριστός άγιος επίσκοπος Αντώνιος Σιατίστης συνέλεγε την πνευματική γύρη, ανακαλύπτοντας ιερείς που αγωνίζονταν τον καλό αγώνα προς την σωτηρία και την αγιότητα!

Επισκεπτόταν τέσσερις θεοφόρους πατέρες και είχε πνευματική επικοινωνία μαζί τους! Οι τρεις Άγιοι πατέρες ήταν ο π. Αμβρόσιος Λάζαρης στην Ιερά Μονή Δαδίου, ο π. Παναγιώτης στα Βραγγιανά των Αγράφων και ο π. Ιωάννης Καλαΐδης στις Σέρρες! Ο τέταρτος ήταν εκείνος που ήταν μαζί μας εν ζωή μέχρι σήμερα, ταπεινός και πλήρης χαρισμάτων, ένας Άγιος ανάμεσα μας, ο π. Αριστείδης Παπαδόπουλος από τη Μικρόπολη Δράμας.

Ευλαβέστατη Γερόντισσα Ιεράς Μονής της Μακεδονίας μας έλεγε προ καιρού πως τον π. Αριστείδη η Παναγιά τον κράτησε στη ζωή αλλά 10 χρόνια για να στηρίξει τα πνευματικά του παιδιά.

Ο π. Αριστείδης είχε Πνευματικό Πατέρα τον π. Κωνσταντίνο Σακαρίδη, με τον οποίο συνδέονταν με αληθινή πνευματική αγάπη και επικοινωνούσαν με πνευματικό τρόπο τα τελευταία χρόνια.

Το περασμένο καλοκαίρι ο Θεός εκπλήρωσε την επιθυμία μου να τον επισκεφτώ μαζί με τον αγαπημένο μου γιατρό τον κ. Χαράλαμπο ο οποίος πολλές φορές μου μίλησε για τα ουράνια χαρίσματα του πατρός Αριστείδη, να λάβουμε την ευχή του αλλά και σημαντικές απαντήσεις σε θέματα που μας απασχολούσαν, αλλά και να του μεταφέρουμε τις ευχές του Πνευματικού του Πατρός Κωνσταντίνου! Θυμάμαι πόσο χάρηκε και σκιρτησε η καρδιά του σαν μικρού παιδιού, ακούγοντας το όνομα και τις ευχές του Πνευματικού του Πατέρα.

Συζητώντας μαζί του και απαντώντας στις ερωτήσεις μας, ο Άγιος αυτός άνθρωπος κοιτώντας μας στα μάτια μας είπε: "Ο Θεός παιδιά μου μας βλέπει και τον βλέπουμε"!!!

Μείναμε τότε εκστασιασμένοι να κοιτούμε τον άνθρωπο που αξιώθηκε να βλέπει τον Θεό και να αισθάνεται αισθητά την παρουσία Του στη ζωή του.

Την ευχή σου Άγιε Πατέρα Αριστείδη!

Δημήτριος Γκιουζέλης(πηγή)

Θα πιστεύουν σε άλλον Χριστό από τον δικό μας..!

Aπό την κηδεία του πρώην Ερζεγοβίνης κυρού Αθανασίου Γιέφτιτς. 

Απορία... Οι Σέρβοι δεν τρομοκρατήθηκαν από τον θάνατο εκ κόβιντ του Αθανασίου;Θα πιστεύουν σε άλλο Χριστό από τον δικό μας..πιο δυνατό φαίνεται!

πηγή

Είπαμε στο Χριστό αυτό τον καιρό: “κάθισε στην άκρη Εσύ, δεν χρειάζεσαι τώρα, όταν περάσει η πανδημία θα σε χρειαστούμε”. Τί προδοσία..!

Στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου ιερούργησε την Κυριακή των Απόκρεων, 7 Μαρτίου 2021, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς. Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος, όπως ήταν προγραμματισμένο, χειροτόνησε στον βαθμό του Πρεσβυτέρου τον Διάκονο του Ιερού Ναού π. Αμφιλόχιο Μεταξούλη.

«Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας έχει ιδιαιτέρα σημασία για εμάς τους κληρικούς, π. Αμφιλόχιε. Γίναμε και γινόμαστε κληρικοί όχι για επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά γιατί πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό μας, στον Σαρκωθέντα, Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριό μας, στο ιερό Ευαγγέλιο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αγαπούμε τον Κύριο και επιθυμούμε να ζήσουμε αιώνια στη Δόξα του Παραδείσου. Γι’ αυτό οφείλουμε να αγωνιζόμαστε σε όλη μας τη ζωή να γίνουμε άξιοι της αιωνιότητος, οφείλουμε τώρα που υπηρετούμε την Ιερωσύνη να έχουμε πίστη, αγγελική καθαρότητα, όχι υποκρισία, …γιατί όλοι μια ημέρα θα σταθούμε ενώπιον του θρόνου του Δεσπότου Χριστού.. Είσαι θεολόγος, έχεις χαρίσματα και γνωρίζεις τι θα πει επιποθώ τα έσχατα», είπε ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε:
«Είπες πριν, παιδί μου, τί σημαίνουν τα κρόσσια του επιτραχηλίου μας. Θα αναλάβεις μια διακονία που θα έχεις ευθύνη ψυχών.. Σκέψου τί ευθύνη έχουμε εμείς για την σωτηρία του λογικού ποιμνίου, που μας εμπιστεύεται η Εκκλησία. Σκέψου τα λόγια του Κυρίου: “ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ των προβάτων” Πόση ευθύνη αναλαμβάνεις σήμερα.. μην λησμονήσεις την ημέρα αυτή»

 Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, προέτρεψε το νέο κληρικό να έχει στην ιερατική του ζωή διαρκή την έγνοια και την αγωνία για την διακονία, τον αγιασμό, την σωτηρία των ανθρώπων, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Από σήμερα θα διακονείς τον αγιασμό των ανθρώπων. Οφείλεις να έχεις ζωντανή πίστη, καθαρότητα, ταπείνωση και πολλή αγάπη προς τους ανθρώπους. Πρόσεχε την κατήχηση, γιατί είναι ακατήχητοι σήμερα οι άνθρωποι και φταίμε εμείς για αυτό. Αδιαφορούμε κι είναι έξω από την Εκκλησία οι άνθρωποι. Προσέχουμε περισσότερο το σώμα μας παρά την ψυχή μας. Αφήσαμε το Χριστό!

Είπαμε στο Χριστό αυτό τον καιρό: “κάθισε στην άκρη Εσύ, δεν χρειάζεσαι τώρα, όταν περάσει η πανδημία θα σε χρειαστούμε”. Τί προδοσία..! ..να λέμε εμείς στους πιστούς να καθίσουν έξω..! Να είσαι έτοιμος και τον εαυτό σου να θυσιάσεις για την αγάπη των αδελφών μας».

ekklisiaonline

Σαράντα οι Μάρτυρες.Σαράντα και πλέον είναι και οι πρεσβείες τους και εμείς τους παρακαλούμε με πίστη

 Σαράντα οι Μάρτυρες.Σαράντα και πλέον είναι και οι πρεσβείες τους και εμείς τους παρακαλούμε με πίστη, με θέρμη, με ταπείνωση, να ικετεύουν τον Κύριο και σ’ αυτή την περίοδο που ζούμε, με τις τόσες δυσκολίες και τις τόσες δοκιμασίες και να μας βοηθούν κι εκείνοι, κατά τη σειρά τους και ως προς το μέρος τους, να μας προσθέτουν πίστη, δύναμη, υπομονή,καρτερία να αντέξει ο καθένας το δικό του το Σταυρό,αλλά και το γενικό Σταυρό που σηκώνουμε όλοι μας.
  Και αν, με τη Χάρη του Θεού, τα καταφέρουμε τότε κι εμείς θα λάβομε ο καθένας μια θέση, εκεί στη Βασιλεία του Θεού, όταν θα ‘ρθει η ώρα για τον καθένα μας και το ευχόμεθα, με τις πρεσβείες της Παναγίας μας, του Αγίου μας Δαυίδ, του Αγίου μας Ιακώβου, τις ευχές του Αγίου γέροντός μας Κυρίλλου, να το πετύχετε
όλοι σας και όλοι μας, Αμήν.
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
(Κήρυγμα κατά τον Εσπερινό της εορτής των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, την 8/3/2021, στην Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ.Το βίντεο με το κήρυγμα θα το βρειτε ΕΔΩ:

https://youtu.be/reEBwpjtZOk

''Eν φυλακῇ ἤμην καί ἤλθατε πρός με''(Τοιχογραφία,1638)

''Eν φυλακῇ ἤμην καί ἤλθατε πρός με''( Mτ 25,36) , 1638, Παναγία, Πύθιο, Λάρισα.
''I was in prison and you came to visit me'' (Matthew 25:36), 1638, ch. Panagia, vill. Pythion, Larissa, Greece.

πηγή

Ο φόβος σε υποτάσσει σε αυτόν που στον προκαλεί, μα ο Χριστός σε ελευθερώνει

Του Σπύρου Συμεών

 Πολλές φορές διδάσκεσαι από τα απλά και τα λιτά. Δεν χρειάζεται να είναι πάντοτε λόγια μέσα από ένα συναξάρι αλλά ούτε και να σκέφτεσαι μονόπατα διότι έτσι δεν μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια.
 Πολλές φορές μια τυχαία συνάντηση ελάχιστων λεπτών μπορεί να σου ξυπνήσει μνήμες αλλά και να σε διδάξει χωρίς να χρειαστεί να σου πει και πολλά.

Έτσι και σήμερα ο ταπεινός παπα-Στέφανος που τον ρώτησα κάτι σχετικό μετά γενόμενα, μου ανέφερε εν μέσω άλλων λόγων κι ένα απόφθεγμα του Τζώρτζ Όργουελ:
"Για να ελέγξεις ένα λαό πρέπει να γνωρίζεις τους φόβους του. Ο πρώτος φόβος που νιώθει ο άνθρωπος είναι να βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Μόλις γίνει σκλάβος του φόβου του, τότε έρχεται ...να τον "σώσει" ώστε να τον υποτάξει στην εξουσία του", και ολοκλήρωσε λέγοντας μου ότι τα σχέδια αυτά τα χαλάει η πίστη και το βίωμα του χριστιανού.Οπότε μου λέει απλά μείνε στην πίστη σου κι άσε τις σειρήνες να κράζουν όποιον φόβο θέλουν.
Ο Χριστιανός δεν φοβάται ούτε στερείται ελπίδας διότι ο Χριστός δεν φέρνει φόβο ούτε μιλάει για αυτόν παρά μόνο για Αλήθεια κι Ελευθερία.

Αυτά τα λόγια όμως μου έδωσαν εναύσματα, πολλά όμως...
Ο Τζωρτζ Όργουελ ή αλλιώς όπως ήταν το πραγματικό του όνομα ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ ήταν γνωστός Βρετανός συγγραφέας ο οποίος πέθανε σε ηλικία 47 ετών το 1950, έζησε δηλαδή την έξαρση της ισπανικής γρίπης στην Ευρώπη καθώς επίσης και μιας άλλης γρίπης της χιτλερικής η οποία κατασπάραξε κάθε ανθρώπινη ελευθερία και ελπίδα...
 Γνωστός για το συγγραφικό του έργο αλλά και για την συνειδητότητα που κατείχε έναντι των κοινωνικών ανισοτήτων μα και την αντίθεση του στα ολοκληρωτικά καθεστώτα πέρασε στην ιστορία για πολλά αποφθέγματα τα οποία όμως δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστά στον ελλαδικό χώρο...
Αγγλικανός στο θρήσκευμα...Προφητικός στα έργα του...

Στο προαναφερόμενο απόφθεγμα το οποίο παρέθεσα αφαιρώντας μόνο μια λέξη

Οι άγιοι 40 Μάρτυρες

Του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Αντινόης Κ. Παντελεήμονος

Στις 9 Μαρτίου, η Αγία Ορθόδοξος μας Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη των αγίων 40 Μαρτύρων, που μαρτύρησαν στη πόλη της Σεβάστειας της Μικράς Ασίας .

Οι άγιοι 40 Μάρτυρες καταγόντουσαν από διάφορες πατρίδες. Όλοι ήσαν στρατιώτες, κάτω από ένα στρατηγό, και έδρασαν στα χρόνια του βασιλιά Λικινίου κατά το έτος 320 . Αυτοί οι στρατιώτες του Χριστού συνελήφθηκαν, επειδή ήσαν Ορθόδοξοι Χριστιανοί και ομολόγησαν δημόσια την πίστη τους προς τον Χριστό. Αφού εξετάσθηκαν στο στρατιωτικό δικαστήριο, τους αλυσόδεσαν με βαριές αλυσίδες και τους φυλάκισαν. Κατόπιν και ενώ οι ειδωλολάτρες έριχναν πέτρες στα πρόσωπα και τα στόματα των μαρτύρων, δεν τους κτυπούσαν παρά μόνον γύριζαν και κτυπούσαν εκείνους που τις έριχναν. Στη συνέχεια, επειδή ο χειμώνας εκείνης της χρονιάς ήταν τρομερός και κρύο και πάγος πολύς έπεσε στη πόλη της Σεβάστειας, οι άγιοι καταδικάσθηκαν να ριχθούν ολόγυμνοι μέσα στη λίμνη της πόλης.

Οι άγιοι οδηγήθηκαν στη λίμνη. Πλησίον της λίμνης υπήρχε ένα λουτρό στο οποίο οι ειδωλολάτρες άναψαν μεγάλη φωτιά, για να δελεάσουν τους μάρτυρας. Όποιος,

Τη Θ' του αυτού μηνός, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Βιταλίου του εκ Καστρονουόβο της Σικελίας.

  Γεννήθηκε στο Καστρονουόβο της Σικελίας, από το Σέργιο και τη Χρυσονίκη. Έγινε μοναχός στο περίφημο μοναστήρι του Αγίου Φιλίππου στους πρόποδες της Αίτνας, όπου έμεινε επί μια πενταετία. Αποφάσισε να κάνει το συνηθισμένο προσκύνημα στη Ρώμη, το οποίο και απαντάται σε πολλούς βίους ιταλοελλήνων αγίων. Στην επιστροφή παρέμεινε στην Καλαβρία, στην περιοχή της Santa Severina, όπου επί δύο χρόνια έζησε σαν ερημίτης. Επέστρεψε στη Σικελία και μόνασε για 12 χρόνια σ' ένα μοναστήρι κοντά σε αυτό του Αγίου Φιλίππου. 

 Κατόπιν, τον βλέπουμε να γυρίζει πίσω στην Καλαβρία και να επιλέγει μία μορφή μοναστικής ζωής – συνηθισμένη για τους Σικελοκαλαβρούς αγίους – τον πλάνητα βίο, περιοδεύων από τη μία περιοχή στην άλλη. Στα βουνά Liparachi συνάντησε τον αυστηρό ασκητή όσιο Αντώνιο, ο οποίος του έδωσε πολλές πνευματικές συμβουλές γύρω από τη μοναχική ζωή. Τον συναντούμε στις ακτές του Ιονίου στην Petra Roseti στα σύνορα με την Λουκανία, όπου κατόρθωσε να μεταβάλει ένα σπήλαιο ληστών σε μοναστήρι. Συνέχισε τις περιοδίες του στο όρος Μερκούριον και στο Latinianon (Λατινιάνο), ιδρύοντας νέα μοναστήρια και – με τις αγιοπνευματικές του συμβουλες - στηρίζοντας πνευματικά τους μοναχούς στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Επισκέπτεται την περιοχή του Agri, τον άγιο Κήρυκο, τον άγιο Άγγελο στο Raparo, το όρος του αγίου Ιουλιανού, το μοναστήρι των αγίων Ηλία και Αναστασίου στο Carbone και το Missanello, όπου και ιδρύει τη μονή του αγίου Ηλία.

 Για να αποφύγει τα πλήθη του κόσμου που προσέτρεχαν γύρω του, λόγω της φήμης της αγιότητός του, αποσύρθηκε σ' ένα σπήλαιο στο όρος Torri , όπου ζούσε

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑÏΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑÏΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

https://ikee.lib.auth.gr/record/292609/files/GRI-2017-19808.pdf

Δευτέρα της Τυρινής-Φαιδρά προεόρτια τῆς ἐγκρατείας, λαμπρά τά προοίμια τῆς νηστείας σήμερον

«Φαιδρά προεόρτια τῆς ἐγκρατείας, λαμπρά τά προοίμια τῆς νηστείας σήμερον∙ διό συνδράμωμεν ἐν πεποιθήσει, ἀδελφοί, καί προθυμίᾳ πολλῇ» (ὠδή α΄ τριωδίου).
(Καλοδεχούμενα τα προεόρτια της εγκράτειας, λαμπρά τα προοίμια της νηστείας σήμερα. Γι’ αυτό ας τρέξουμε από κοινού, αδέλφια, με πίστη και μεγάλη προθυμία).

Απαρχή των ύμνων των Τριωδίων ο παραπάνω ύμνος, από τον πολυγραφότερο όλων των υμνογράφων άγιο Ιωσήφ. Τρία σημεία θίγει με πολύ συνοπτικό τρόπο:

  Πρώτον, ότι πρώτη ημέρα της εβδομάδας της Τυρινής σήμερα, ξεκίνησε η περίοδος της νηστείας και της εγκρατείας. Διότι μπορεί να μην εισήλθαμε στην καθαυτό Σαρακοστή – αυτό θα γίνει με την Καθαρά Δευτέρα – όμως είμαστε στην τελευταία εβδομάδα της εισαγωγής της, όπου αφήνουμε κατά μέρος τα κρεατικά: η πρώτη νηστεία, μένοντας μόνο στα γαλακτομικά και στα ψάρια. Και δεν είναι τυχαία η διπλή επισήμανση: εγκράτεια, νηστεία. Για να δηλωθεί ότι μιλώντας για τη νηστεία στην Εκκλησία δεν εννοούμε ένα απλό διαιτολόγιο, αλλά έναν περιορισμό φαγητών που έχει όμως πνευματικό χαρακτήρα. Διότι η εγκράτεια αυτό δηλώνει: την πράξη της θέλησης του ανθρώπου που κινείται από τον ηγεμόνα νου του, προκειμένου να απεγκλωβιστεί από τη γοητεία των υλικών αγαθών, ώστε πιο ελεύθερα να στραφεί προς Κύριο και Θεό του.

 Μη ξεχνάμε: η απόλυτη εν αγάπη αναφορά του ανθρώπου είναι ο Χριστός κι αυτή η αναφορά μονίμως παρεμποδίζεται από την εμπαθή προσκόλληση στην ύλη και τα πάθη του – «ὅς ἄν θέλῃ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται». Οπότε, η νηστεία ως εγκράτεια παθών λειτουργεί απελευθερωτικά για τον πιστό άνθρωπο. Γι’ αυτό και σε άλλο σημείο ο άγιος Ιωσήφ θα επισημάνει ότι τέτοιον εγκρατή άνθρωπο που φανερώνει ότι η στροφή της θέλησής του είναι ο Χριστός δεν τολμούν να τον πλησιάσουν οι δαίμονες, ενώ βρίσκονται πάντοτε ως βοηθοί του οι άγγελοι («οὔτε ἐπήρεια δαιμόνων κατατολμᾶ τοῦ νηστεύοντος, ἀλλά καί οἱ φύλακες τῆς ζωῆς ἡμῶν ἄγγελοι φιλοπονώτερον παραμένουσι τοῖς διά νηστείας ἡμῖν κεκαθαρμένοις»: απόστιχα αίνων).

  Δεύτερον, ότι ακριβώς για τον παραπάνω λόγο η περίοδος της νηστείας και της εγκρατείας είναι περίοδος για τον πιστό όχι κατήφειας και θλίψης, όχι οργής και καταπιεσμένης επιθετικότητας, αλλά περίοδος που με χαρά την προσμένει ο

Προσευχηθείτε με δάκρυα για όλους τους άρρωστους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, για εκείνους που δεν έχουν κανέναν να προσευχηθούν.

  Οι σκέψεις και τα λόγια μας έχουν μεγάλη δύναμη στον κόσμο γύρω μας, στα ζώα, τη βλάστηση. Προσευχηθείτε με δάκρυα για όλους τους άρρωστους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, για εκείνους που δεν έχουν κανέναν να προσευχηθούν. Για λουλούδια, για πέτρες, για φυτά. Μην κάνετε κακό στα πουλιά, δώστε τους ελεημοσύνες. Ζητήστε από τον Θεό αέρα να παραμείνει στον πλανήτη και να καθαρίσει το νερό, και καλέστε τον γλυκό Σωτήρα του κόσμου: ′′ Ιησού, Υιέ του Θεού, ελέησον με,τον αμαρτωλό ".

Στάρετς Νικόλαος Γκουριάνοφ

πηγή

Τοῦ Ψυχοσάββατου τα ἱερατικά βιώματα

Τρεμοπαίζουν ἀνάμεσα σ’ ἀναμμένα κεριὰ οἱ Μορφὲς ὅσων τὰ ὀνόματα μνημονεύονται σήμερα, στὸ Ἑσπερινὸ καὶ στὸ Τρισάγιο που τελείται γιὰ τοῦς κεκοιμημένους, αὐτὴ τὴν ἱεροπρεπῆ ὥρα ποὺ συνορεύει μὲ τὸ Ψυχοσάββατο. Τὸ πρῶτο Ψυχοσάββατο τοῦ χρόνου, τὴν παραμονὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Ἀπόκρεω, ὅπου ἀναγινώσκεται ἡ φωτεινὴ καὶ μὲ βαθύτατο σωτηριολογικὸ νόημα εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Μελλούσης κρίσεως. Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι» σπεύδουμε νὰ ἰκετεύσουμε τὸν Μεγάθυμο Κύριο, ὅπως τὰ ὀνόματα ποὺ θὰ Τοῦ ἀπαγγείλλουμε καὶ τὰ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύουν πρόσωπα ποὺ γνωρίσαμε, ἀκούσαμε καὶ πληροφορηθήκαμε, νὰ τὰ ἔχει εἰς αἰῶνας αἰῶνων «ἐν χώρᾳ ζώντων», νὰ τὰ προσέχει καὶ φροντίζει, ὅπως κι ἐκεῖνοι κάποτε κάτι μεγάλο, τρανό κι εὐλογημένο ἔκαμαν γιὰ μᾶς -ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις τους- φυσικά.

Ἴσως κάποιοι νὰ μὴ μποροῦν νὰ συλλάβουν τὴν κρυφὴ συγκίνηση ποὺ βιώνει ὁ κάθε παπᾶς τοῦτο τὸ ἀπόβραδο, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα, τὴν κυριώνυμο τοῦ Ψυχοσάββατου, καθὼς ἀναφέρει μέσα ἀπὸ πυκνὰ σύννεφα εὐώδους θυμιάματος καὶ ἔνθεων, θεόπνευστων τροπαρίων ἕνα πλήθος ὀνομάτων… Καὶ καλὰ ὅλ’ αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται, ὅμως κάτω ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται περιμένουν κι ἄλλα ὀνόματα, ἑκατομμύρια ὀνόματα κεκοιμημένων, ποὺ τὰ καλύπτουν οἱ στοιβάδες τῶν αἰώνων ποὺ πέρασαν. Κι εἶναι ὄντως οἱ ρίζες ὅλων μας αὐτές, ποὺ βυθίζονται στοῦ βίου τὴν

Η ισότητα ως Χριστιανική αξία καταξιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη(Άγιος Γρηγόριος)

 Για ποιο λόγο δηλαδή τιμωρούν τη γυναίκα ,ενώ συγχωρούν τον άντρα; Ενώ όταν η γυναίκα προσβάλλει το κρεβάτι του άντρα της διαπράττει μοιχεία και από το νόμο τιμωρείται γι’ αυτό βαριά, γιατί δεν τιμωρείται και ο άντρας όταν πηγαίνει με άλλες γυναίκες; Αυτήν την νομοθεσία δεν την αποδέχομαι και καταδικάζω αυτή την κατάσταση . «Άντρες ήσαν οι νομοθετούντες και κατά των γυναικών η νομοθεσία», επειδή και τα παιδιά τα έβαλαν κάτω από την εξουσία του πατέρα και δεν μερίμνησαν καθόλου για το ασθενέστερο φύλλο…

«Ένας είναι ο Δημιουργός του ανδρός και της γυναικός και από μια σάρκα είναι και οι δύο. Προέρχονται από μία εικόνα, και υπάρχει δι’ αυτούς ένας νόμος, ένας θάνατος και μία ανάστασις. Επίσης έχομε γίνει από άνδρα και από γυναίκα. Κοινό είναι το χρέος το οποίο οφείλουν τα τέκνα προς τους γονείς.

Πως λοιπόν απαιτείς μεν να είναι σώφρων η γυνή, συ δε δεν ανταποδίδεις εκείνο το οποίον ζητείς; Πως ζητείς εκείνο το οποίον δεν προσφέρεις; Πως βγάζεις διαφορετικούς νόμους δια σώμα όμοιο και ισάξιο; Εάν δε εξετάζεις και τα χειρότερα, άκουσε: Διέπραξε αμαρτία η γυναίκα; Το ίδιο έκαμε και ο Αδάμ. Τους εξηπάτησε και τους δύο ο όφις. Δεν επαρουσιάσθη το ένα πιο ασθενές και το άλλο πιο ισχυρό.

Θέλεις να εξετάσωμεν μήπως και τα καλύτερα; Ο Χριστός με το πάθος του τους σώζει και τους δύο.
Έγινε άνθρωπος δια τον άνδρα; Το ίδιο έγινε και δια την γυναίκα. Απέθανε προς χάριν του ανδρός; Σώζεται όμως και η γυναίκα με τον θάνατό του.

''Kατά τη Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος δεν θα μας ρωτήσει σε τι καιρούς ζήσαμε, αλλά πώς φερθήκαμε στον πλησίον μας!

''Kατά τη Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος δεν θα μας ρωτήσει σε τι καιρούς ζήσαμε, αλλά πώς φερθήκαμε στον πλησίον μας!

Μην μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο, αν δεν θέλουν να ακούσουν γι’ Αυτόν. Ζήστε όπως ο Κύριος και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν..''

+Παύλος πατριάρχης Σερβίας

"Η Κόλαση θα μπορούσε να συνοψιστεί σε δυό λέξεις:Πολύ αργά..."

"Η Κόλαση θα μπορούσε να συνοψιστεί σε δυό λέξεις:Πολύ αργά..."

(Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι)

(Αδελφοί Καραμάζωφ,β'τόμος,σελ 258,σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου)

"Πατέρες και δάσκαλοι, σκέφτομαι:

«Τι είναι Κόλαση;»
Και λέω πως είναι «το μαρτύριο τού να μην αγαπάει κανείς».

Μια φορά, μέσα στο άπειρο, το άμετρο σε χρόνο και σε διάστημα, δόθηκε σε μια πνευματική ύπαρξη -με την εμφάνισή της στη γη η δυνατότητα να πει στον εαυτό της:
«Υπάρχω κι αγαπώ».
 Μια φορά, μονάχα μια φορά, της δόθηκε μια στιγμή αγάπης ενεργητικής, ζώσης, και γι’ αυτό της δόθηκε η επίγεια ζωή και μαζί μ’ αυτήν ο καιρός και οι διορίες. Και τι έγινε λοιπόν; Αυτή η ευτυχισμένη ύπαρξη αρνήθηκε το ανεκτίμητο δώρο, δεν το εκτίμησε, δεν το αγάπησε, το κοίταξε κοροϊδευτικά κι έμεινε αναίσθητη. 

 Όταν μια τέτοια ύπαρξη φύγει απ’ τη γη, βλέπει τους κόλπους του Αβραάμ, κουβεντιάζει με τον Αβραάμ, όπως μας λέει η παραβολή περί Λαζάρου και πλουσίου, ατενίζει και τον Παράδεισο, μπορεί να πλησιάσει και τον Kύριο, μα αυτό ακριβώς είναι το μαρτύριό της, ότι ανεβαίνει στο Θεό χωρίς να ‘χει αγαπήσει, γιατί αγγίζει εκείνους που έχουν αγαπήσει και που αυτή είχε περιφρονήσει την αγάπη τους. Γιατί τώρα βλέπει καθαρά και θα πει μόνος του στον εαυτό του: 

 «Τώρα πια κατέχω τη γνώση και, αν και διψάω ν’ αγαπήσω. δε θα υπάρχει πια κανένας άθλος στην αγάπη μου, δε θα υπάρχει ούτε θυσία γιατί τέλειωσε η επίγεια

Η φιλοξενία του Χριστού (Κυπριακό λαϊκό παραμύθι)

Μια φορά ήταν μια γυναίκα.Εις τη στράταν της μιάν ημέρα συνάντησε τον Ιησού Χριστό. Τον χαιρέτησε, του έβαλε μετάνοια, του φίλησε το χέρι και του λέγει:- Σε περιμένω αύριο να ρθεις στο σπίτι μου. Θα κάμω ετοιμασία. Θα ‘ρθεις;

- Θα έρθω.Πήγε τότε η γυναίκα, μάνι-μάνι σκούπισε, σφουγγάρισε, έβαλε τα τραπεζομάντιλα της, τα καλά… Τα έκαμε ούλα ταιριαστά. Μαγείρεψε κιόλας , έβαλε τα πιάτα στο τραπέζι , όλα έτοιμα και περίμενε τον Ιησού Χριστό να ‘ ρθει. Περίμενε , περίμενε, περίμενε… Νασου ανέφανε ένας γέρος.

- Κάμε ελεημοσύνη, κόρη μου.
- Χάτε, πήγαινε στην δουλεία σου. Καρτερώ ξένους εγώ. Τον έδιωξε . Ύστερα από λίγο φάνηκε ένας άλλος .
- Μα πάει ένας, έρχεται άλλος; Εγώ καρτερώ ξένους και θα μου κουβαληθείτε σεις οι γέροι; Λάμνετε στην δουλειά σας.
Ύστερα φάνηκε μία γερόντισσα. Την έδιωξε κι αυτή. Καρτερεί, καρτερεί, Χριστός δεν εφάνη.
Την άλλη μέρα , από το πρωί βγήκε έξω η γυναίκα. Πήγε να εύρει τον Ιησού Χριστό. Λαλεί του:
- Σε περίμενα να ρθεις όλη την ημέρα, κι έκαμα ετοιμασία…
- Ήρθα τρείς φορές , λαλεί της, και μ’ έδιωξες .Τρείς φορές ήρθα και με έβγαλες έξω.
- Πότε ήρθες; Δεν σε είδα.
- Δεν με είδες ; Εκείνος ο γέρος ποιος ήταν; Ο άλλος ο άρρωστος ποιος ήταν; Η γερόντισσα που ήρθε ποιος ήταν;
Έμεινε τότε η γυναίκα ξερή και εθώρεν τον. Δεν ήξερε τι να πει.
Τώρα όταν έρθει ένας φτωχός ,νομίζουμε πώς δεν είναι ο Ιησούς Χριστός . Δεν ακούεις που λαλεί: αν δεν είδες εμένα, είδες τον αδελφό μου τον ελάχιστον;

πηγή

Εικόνα της Θεοτόκου από την βυζαντινή Απουλία της Κάτω Ιταλίας. 14ος αιώνας

Εικόνα της Θεοτόκου από την βυζαντινή Απουλία της Κάτω Ιταλίας. 14ος αιώνας.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ-Να μάθουμε να αγαπάμε και κάτι άλλο εκτός από τον αγαπημένο μας εαυτό».

  π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Αδελφοί μου, σήμερα το Ευαγγέλιο περιγράφει τη συνάντησή μας με τον Χριστό. Την επίσκεψη σε μας του Χριστού. Είναι το 25 κεφάλαιο από το κατά Ματθαίον, και είναι καλό στο σπίτι μας να το ξαναδιαβάσουμε. Περιγράφει τη συνάντησή μας με τον Χριστό και λέει ότι όταν θα'ρθεί ο Χριστός τότε θα γίνει ό,τι γίνεται τα πρωινά, που βγαίνει ο ήλιος, και η ασάφεια του νυχτερινού σκοταδιού, μέσα στο οποίο δεν μπορούσες να γνωρίσεις ποιος είναι αυτός που περπατάει, ή αν είναι όμορφο ή άσχημο ένα σπίτι, ή αν είναι περιποιημένο ή ασυντήρητο, έρχεται ο ήλιος το πρωί και τα κάνει όλα σαφή και προφανή. Έτσι θα γίνει και όταν θα συναντήσουμε τον Χριστό. Θά'ρθει Αυτός και αυτά που τώρα είναι σε σύγχυση, τότε θα ξεκαθαριστούν με σαφήνεια. Τότε τα πράγματα θα βρουν το πραγματικό τους μέγεθος και την ουσιαστική τους οντότητα.

 Το κριτήριο, με το οποίο ο Χριστός θα κρίνει όλους εμάς τους ανθρώπους, δεν είναι κανένα άλλο παρά μόνο το κριτήριο της αγάπης. Μα υπάρχει κανένας άνθρωπος που δεν αγαπάει; Σαφώς όχι. Όλοι οι άνθρωποι αγαπούν. Δεν είναι εκεί όμως το θέμα. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν δυο μορφές αγάπης. Μία μορφή φίλαυτης αγάπης, και μία μορφή ανιδιοτελούς αγάπης. Ό,τι επιθυμώ, το αγαπάω επειδή το επιθυμώ. Αυτό είναι φίλαυτη αγάπη. Ανιδιοτελής αγάπη είναι να αγαπώ κι εκείνο που δεν επιθυμώ, κι εκείνο που μ’ ενοχλεί, κι εκείνο που δεν το αξίζει.

 Όλοι αυτοί, τους οποίους απαριθμεί ο Χριστός σαν σε κατάλογο, είναι άνθρωποι οι οποίοι τεχνικά, εξωτερικά, στην κοινωνική κρίση δεν αξίζουν. Όμως, ο Χριστός λέει ότι: «Εγώ ταυτίζω τον Εαυτό μου με αυτούς». Μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ένα μεγαλείο, που μας ξεπερνάει πολύ και οι περισσότεροι δεν το αντιλαμβανόμαστε. Ο Χριστός βλέπει στον καθέναν, εμένα, εσάς, στον καθέναν, αυτό που έφτιαξε· όχι αυτό που καταντήσαμε! Εκείνος, πίσω από τις αμαρτίες μου, πίσω απ’ το δύσμορφο πρόσωπό μου, πίσω απ’ την απαίσια ψυχή μου, συνεχίζει να βλέπει αυτό που έφτιαξε. Γι’ αυτό, το αγαπάει με ειλικρίνεια και θυσιάστηκε γι’ αυτό. Για να μπορέσει ο άνθρωπος, ο καθένας μας, να καθαριστεί απ’ αυτά τα οποία κόλλησαν επάνω του, αυτά τα οποία απόχτησε από τη λανθασμένη αντίληψη της αγάπης, από τον λάθος τρόπο ζωής. Διότι, βέβαια, όταν έχω μια φίλαυτη αγάπη, σκέφτομαι όλους τους υπολοίπους ανθρώπους σε σχέση μ’ εμένα, ως προς το τι μπορώ να «κερδίσω» απ’ αυτούς.

Όσιος Λαυρέντιος, κτήτορας της Ιεράς Μονής Φανερωμένης στη Σαλαμίνα

 Όσιος Λαυρέντιος, κτήτορας της Ιεράς Μονής Φανερωμένης στη Σαλαμίνα, που η εκκλησία μας γιορτάζει στις 7 Μαρτίου.
Ο όσιος Λαυρέντιος γεννήθηκε στα Μέγαρα από ευσεβείς γονείς, τον Δημήτριο και την Κυριακή. Το κοσμικό του όνομα ήταν Λάμπρος Κανέλλος, και το επάγγελμά του γεωργός και οικοδόμος. Παντρεύτηκε τη Βασίλω και απέκτησε δύο γιους τον Ιωάννη και τον Δημήτριο. Με την οικογένειά του ζούσαν ευσεβή και απλοϊκή ζωή, μέσα στα πολύ δύσκολα εκείνα χρόνια της τουρκοκρατίας.
Κάποιο βράδυ, είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία του υπέδειξε να πάει στη Σαλαμίνα, όπου μετά από προσευχή , βρήκε τη σεπτή εικόνα της πάνω στο ερείπια παλαιάς Μονής.

Η Εικόνα αυτή της Υπεραγίας Θεοτόκου, ονομάσθηκε Φανερωμένη, διότι ακριβώς φανερώθηκε στον Όσιο. Το ίδιο όνομα έλαβε και η Ιερά Μονή την οποία στην συνέχεια ανοικοδόμησε, το 1682, με πολλούς κόπους ο Όσιος, που έγινε Μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Λαυρέντιος. Σ’ αυτήν την Ι. Μονή χρημάτισε Ηγούμενος, συγκεντρώνοντας Ιερομονάχους και Μοναχούς.
Αρχικά έκτισε το μικρό Εκκλησάκι, του Αγίου Νικολάου και αργότερα το μεγάλο Καθολικό, το οποίο όμως δεν πρόλαβε να δη αγιογραφημένο με τις εξαίρετες τοιχογραφίες, τις οποίες θαυμάζουμε και σήμερα.

...σαββατίζοντας στης κοινής ανάστασης την αναμονή!

Ψυχοσαββατίζοντας...

 "Πάρε την ολόσωμη φωτογραφία ενός ανθρώπου και με τον αντίχειρα -αν έχεις- άρχιζε να καλύπτεις κάποια τμήματα του κορμιού του. Τα πόδια; Ο άνθρωπος εξακολουθεί να σου μιλάει. Τα χέρια; Τίποτα δεν αλλάζει... Μόνο αν με μια κίνηση ανεξήγητης βίας καλύψεις το πρόσωπο, ο άνθρωπος αφανίζεται..."(Κωστής Παπαγιώργης)
 Η αδυναμία του αποχαιρετισμού είναι η πιο συγκλονιστική διάσταση αυτής της πανδημίας. Και δεν αφορά μόνο τους νεκρούς και τους συγγενείς τους, τις λαβωμένες οικογένειες που δεν ξέρουν πώς να πενθήσουν τον απόντα θάνατο των αγαπημένων τους, αλλά όλους μας. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ξένοι νεκροί, απλοί αριθμοί σε μία αδιάφορη στατιστική. Έχουν όνομα και πρόσωπο. Είναι πατέρες, μητέρες, αδέλφια, φίλοι.
 Όταν θυμόμαστε τους κεκοιμημένους μας, όταν τους μνημονεύουμε, τους ξαναφέρνουμε ανάμεσά μας. Όταν τους ονομάζουμε, δεν τους αφήνουμε να νεκρωθούν,δεν καλύπτουμε το πρόσωπό τους και δεν τους αφανίζουμε,αλλά συμβιώνουμε μαζί τους σαββατίζοντας στης κοινής ανάστασης την αναμονή!

πηγή

Η Ψυχοστασία, Τελική Κρίση (λεπτ.), 1570

Η Ψυχοστασία, Τελική Κρίση (λεπτ.), 1570, Άγιος Δημήτριος, Παλατίτσια, Βέροια.

πηγή

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-Η Μέλλουσα Κρίση

 

Καθώς πλησιάζουμε προς την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η Εκκλησία με το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας υπενθυμίζει την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Με στόχο να ακούσουμε και εμείς, κατά την ανέσπερη εκείνη Ημέρα, την χαρμόσυνη πρόσκληση του Χριστού μας, θα πορευθούμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, μέσα από την δυσκολία της νηστείας για να φθάσουμε στην λαμπρή Ανάστασή του.

 Η περικοπή αυτή είναι γνωστή ως παραβολή της Κρίσης. Στη συγκεκριμένη ομιλία ο Κύριος χρησιμοποιεί κάποια παραβολικά στοιχεία, το διαχωρισμό δηλαδή των προβάτων από τα κατσίκια και την επιβλητική εικόνα του κριτή που δικάζει καθισμένος στην έδρα του, για να περιγράψει την παγκόσμια κρίση στα έσχατα της ιστορικής πορείας του κόσμου από τον ίδιο, ο οποίος έγινε για χάρη μας «Υιός ανθρώπου». Είναι γεγονός βέβαια πως καμία εικόνα, γνωστή από την ανθρώπινη εμπειρία, δεν μπορεί να αποδώσει τη μοναδική και ανεπανάληπτη αυτή ώρα της Μέλλουσας Κρίσης.

 Βλέπουμε λοιπόν εδώ, με ποιο κριτήριο κατά την ανάσταση όλων των ανθρώπων, θα αντικρύσουμε τον Θεό. Πώς θα μπορέσουμε να τον δούμε την ώρα εκείνη, σαν γλυκύτατο φως ή σαν πυρ καταναλίσκον; Αν αναλογιστούμε ακόμη πως οι δύο μεγαλύτερες εντολές της πίστης μας, είναι το «ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καί ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου, καί ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν… ἐν ταύταις ταῖς δυσίν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καί οἱ προφῆται κρέμανται»(Μτ22,37-40), καταλαβαίνουμε πως το κριτήριο με βάση το

Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι...

Ψυχοσάββατο.Πολλές οι απουσίες σας,είστε πολλοί εσείς που κινήσατε νωρίς ή ταλαιπωρηθήκατε στο φευγιό σας.
Και μεις εδώ, εγκλωβισμένοι σε βίο -ενίοτε αβίωτο-κάτω από τσιμεντόπλακα βαριά.
Για σας ο χρόνος είναι αίσθηση ανύπαρκτη,για μας ρολόγια αγχωτικά και ξεκούρδιστα.
Μα, κλέβουμε στιγμές να σας χαρίσουμε,λόγια, ευχές και προσευχές να σπάσουν το τσιμέντο μας,να φτάσουν στις ψυχές σας,ψίθυροι αγάπης στη νοερή εικόνα σας,
νοσταλγία της μελλοντικής παρουσίας μας κοντά σας.
Μνημονεύουμε τ΄ ονόματά σας το Ψυχοσάββατο και σας κουβαλάμε σ' ένα μικρό χαρτάκι,μετρώντας τις μέρες που φεύγουν ανεπιστρεπτί,τις στιγμές που - τώρα το ξέρουμε-είναι οι δικές μας απώλειες.

πηγή

Τι είναι προτιμότερο τα μνημόσυνα ή οι φιλανθρωπίες;(Όσιος Ιάκωβος)

-Πάτερ, οι συγ­γε­νείς μας πνί­γη­καν στο κα­ρά­βι».

 -Δεν θα κά­νης μνη­μό­συ­νο στον άν­δρα σου, στους συγ­γε­νείς σας;
–Μπά… δεν χρει­ά­ζον­ται τα μνη­μό­συ­να, λέ­ει. Ε­γώ έ­δω­σα 5.000 στο Ορ­φα­νο­τρο­φεί­ο της Χαλ­κί­δος. Το ί­διο εί­ναι. Πάτερ μου, ε­σύ τι λές γι᾿ αυ­τό;
-Λέω, ά­κου­σε παι­δί μου να σου πώ, ε­φό­σον με ρω­τά­τε. Άλ­λο, παι­δί μου, η προ­σευ­χή και άλ­λο η ε­λε­η­μο­σύ­νη. Άλ­λο, με συγ­χω­ρεί­τε, η προ­σευ­χή που κά­νου­με με το μνη­μό­συ­νο. Δι­ό­τι, έ­τσι τα βρή­κα­με. Έ­τσι εί­ναι. Και α­πό το­ύς Α­πο­στο­λι­κο­ύς χρό­νους, αλ­λά, και α­πό τις η­μέ­ρες που ή­ταν ο Μωυσής, ο Προ­φή­της της Π. Δι­α­θή­κης.
Εμείς εδώ ση­κω­νό­μα­στε τη νύ­χτα για να μνη­μο­νε­ύ­σου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Έχου­με χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα, πε­ρί­που 20-30 χι­λι­ά­δες ο­νό­μα­τα. Εί­ναι ευ­ερ­γέ­ται του Μο­να­στη­ριού πρίν 38 χρό­νια που ήρ­θα στο Μο­να­στή­ρι.

 Άλ­λος με έ­δω­σε αυ­τό το πο­τη­ρά­κι, άλ­λος αυ­τό το φλυ­τζα­νά­κι, αυ­τό το νάυλον, άλ­λος τη λάμ­πα, άλ­λος μία ει­κο­νί­τσα, άλ­λος έ­να κα­δρά­κι, άλ­λος ε­κεί­νον τον μπου­φέ, άλ­λος έ­να ρο­λό­ϊ, και έ­χω τα ο­νό­μα­τά τους α­πό το 1952 που χει­ρο­το­νή­θη­κα ι­ε­ρέ­ας του Υ­ψί­στου και τα μνη­μο­νε­ύ­ω. Αυ­τοί φύ­γαν απ᾿ τη ζωή, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι.

 Τά σα­ραν­τα­λε­ί­τουρ­γα παι­διά μου βοηθούν πολύ. Έχει με­γά­λη α­ξί­α η με­ρί­δα που μοι­ρά­ζει ο ι­ε­ρέ­ας και δι­α­βά­ζου­με αυ­τά τα ο­νό­μα­τα. Τα πα­ίρ­νει κά­θε πρωΐ Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, δι­ό­τι την ώ­ρα που αρ­χί­ζει η προ­σκο­μι­δή κα­τε­βα­ί­νουν Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου.

Ο Ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Χρυ­σό­στο­μος έ­βλε­πε την ώρα που άρ­χι­ζε η προ­σκο­μι­δή, απ᾿ τη σκε­πή α­πά­νω της Εκ­κλη­σί­ας, να πε­τά­νε λευ­κο­φό­ρα παλ­λη­κά­ρια, Άγ­γε­λοι Κυ­ρί­ου. Και σε κά­θε Χρι­στια­νό στε­κό­ταν Άγ­γε­λος Κυ­ρί­ου, ο φύ­λα­κας του αν­θρώ­που, της ζω­ής του.
Και μέ­σα το Ι­ε­ρό γε­μά­το Άγ­γε­λοι και έ­παιρ­ναν την α­να­φο­ρά αυ­τή, την πά­νε στον θρό­νο του Θε­ού..
Πρέ­πει να εί­μα­στε ό­λοι ά­γιοι, έ­λα ό­μως που εί­μα­στε και άν­θρω­ποι. Ε­μείς έ­χου­με α­νάγ­κη α­πό την Εκ­κλη­σί­α, δι­ό­τι ο ι­ε­ρέ­ας εί­ναι α­νώ­τε­ρος και α­πό τον Βα­σι­λέ­α.

Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη, Απομαγνητοφωνημένη συζήτηση

πηγή

Το Σάββατο αυτό οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν να μνημονεύουμε όλους τους ευσεβώς κοιμηθέντες όλων των αιώνων

Από Νέον Λειμωνάριον Αγίου Αθανασίου Παρίου

Το Σάββατο αυτό οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν να μνημονεύουμε όλους τους ευσεβώς κοιμηθέντες όλων των αιώνων.
Επειδή πολλοί πέθαναν ξαφνικά και στην ξενιτιά και με κάθε είδους θάνατο, και πολλοί ήταν ίσως φτωχοί, και δεν αξιώθηκαν τις καθορισμένες ψαλμωδίες και τα μνημόσυνα, οι άγιοι πατέρες από φιλανθρωπία θέσπισαν, η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία να κάνει μνημόσυνα κοινά για όλους, για να περιλαμβάνονται σε αυτά και όσοι για κάποιο λόγο δεν τούς έγιναν τα συνηθισμένα μνημόσυνα. Αυτό το παρέλαβαν από τους ιερούς αποστόλους, διότι αυτά που γίνονται για τους κεκοιμημένους προξενούν σε αυτούς μεγάλη ωφέλεια.

Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι, επειδή την επόμενη μέρα θα έβαζαν την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού,μνημονεύουν όπως αρμόζει και τις ψυχές, σαν να παρακαλούν κατά κάποιο τρόπο τον φοβερό και αλάνθαστο κριτή να δείξει σε αυτές τη συνηθισμένη συμπάθειά του και να τις κατατάξει στην τρυφή, που ο ίδιος υποσχέθηκε.
Και επιπλέον, επειδή την επόμενη Κυριακή οι άγιοι πατέρες θα βάλουν την εξορία του Αδάμ, σκέφτηκαν με την παρούσα κατάπαυση (το Σάββατο των ψυχών) να βάλουν κάποια κατάπαυση και κάποιο τέλος όλων των ανθρωπίνων, ώστε την επόμενη Κυριακή να αρχίσουν από την αρχή. Διότι το τελευταίο απ’ όλα τα σχετικά μ’ εμάς είναι η εξέταση των πράξεών μας από τον αδέκαστο κριτή.

Τη μνημόνευση των ψυχών την κάνουμε πάντοτε το Σάββατο, επειδή η λέξη Σάββατο στα εβραϊκά σημαίνει κατάπαυση.

Καθώς λοιπόν οι πεθαμένοι κατέπαυσαν από τα βιοτικά και από όλα τα άλλα, γι’ αυτό και την ημέρα που σημαίνει κατάπαυση κάνουμε τις δεήσεις γι’ αυτούς. Και αυτό επικράτησε να γίνεται κάθε Σάββατο, αλλά κατά το σημερινό κάνουμε κοινό μνημόσυνο και παρακαλούμε τον Θεό για όλους τους ευσεβείς.

H Εκκλησία μας ψάλλει χαρακτηριστικά:
Τῶν ἀπ’ αἰῶνος σήμερον νεκρῶν, ἁπάντων κατ’ ὄνομα, μετὰ πίστεως ζησάντων εὐσεβῶς, μνήμην τελοῦντες οἱ πιστοί, τὸν Σωτῆρα καὶ Κύριον, ἀνυμνήσωμεν, αἰτοῦντες ἐκτενῶς, τούτους ἐν ὥρᾳ τῆς κρίσεως, ἀπολογίαν ἀγαθήν, δοῦναι αὐτῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, τῷ πᾶσαν κρίνοντι τὴν γῆν, τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ παραστάσεως τυχόντας ἐν χαρᾷ, ἐν μερίδι Δικαίων, καὶ ἐν Ἁγίων κλήρῳ φωτεινῷ, καὶ ἀξίους γενέσθαι, τῆς